Ch 21-25

🍅 Chapter 21

“အဘွားဝူ ဒီမှာရှိလား”

ခြံဝမှ ကျယ်လောင်သော ခေါ်သံကြောင့် လီရှို့ယွင်သည် ချီထားသော ကလေးငယ်ကို အသာချထားခဲ့ကာ ခြံတံခါးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။

ခြံတံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လီရှို့ယွင်က လှမ်းမေးလိုက်၏။

“အဘွားဝူကို ဘာကိစ္စရှိလို့များ ရှာနေတာလဲရှင့်”

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းနေလေသည်။

“မိန်းကလေး၊ ကျုပ်က သူဌေးလျိုအိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်းလျိုပါ၊ ကိစ္စက ဒီလိုဗျ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ သခင်မလေးက မီးဖွားတော့မှာမို့၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးက ကန့်လန့်ခံနေတယ်လို့ သမားတော်ကျန်းက ပြောတယ်၊ အဲဒါကြောင့် စုန့်မိသားစုရွာအစွန်မှာရှိတဲ့ အဘွားဝူကို ပင့်ခိုင်းလိုက်လို့ ရောက်လာရတာပါ”

“ဪ၊ သမားတော်ကျန်း လွှတ်လိုက်တာကိုး”

ဤသို့ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှို့ယွင်မှာ အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ ခြံတံခါးကို အမြန်ဖွင့်ကာ မြစ်ဆိပ်ဘက်သို့ လမ်းညွှန်ခေါ်ဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

“ယောက္ခမကြီးက မြစ်ဆိပ်မှာ ငါးသွားမျှားနေတယ်၊ ကျွန်မ နောက်က လိုက်ခဲ့ပါရှင့်”

မီးဖွားထားသည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် လီရှို့ယွင်မှာ သွက်သွက်လက်လက် မလျှောက်နိုင်ရှာပေ။ အိမ်တော်ထိန်းလျိုတစ်ယောက် ခြေမြှောက်ခြေခွာဖြင့် အပူတပြင်းဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မြစ်ဆိပ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဦးလေးက ခြေလှမ်းသွက်တယ်ဆိုတော့ ကိုယ့် ဘာသာပဲ သွားလိုက်ပါတော့၊ အမေက ဟိုဘက်နားမှာပါ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေး”

အိမ်တော်ထိန်းသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး မြစ်ဆိပ်ဆီသို့ အရူးတစ်ပိုင်း ပြေးသွားလေတော့သည်။

ပြေးလွှားသွားရင်း သူက အော်ဟစ်ရှာဖွေနေလေ၏။

“အဘွားဝူ၊ အဘွားဝူ ဘယ်မှာလဲဗျ”

ဝူယွီလန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လာရောက်ရှာဖွေမည်ဟု လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ဦးက အဘွားဝူဟု အော်ခေါ်နေသံကို ကြားရသော်လည်း သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ အေးအေးလူလူပင် ဆက်၍ ငါးမျှားနေလေသည်။

အိမ်တော်ထိန်းလျို သူမအနီးသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးဝင်လာကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“တစ်ဆိတ်လောက်ဗျာ၊ ခင်ဗျားက အဘွားဝူများလား”

ဝူယွီလန် မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့မျိုးရိုးနာမည်က ဝူဆိုတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ရှာနေတဲ့သူ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ”

“အဘွားဝူ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်ရှာနေတဲ့သူ အတိအကျပါပဲ၊ သမားတော်ကျန်းက ခင်ဗျားကို သွားရှာခိုင်းလိုက်တာပါ”

“ကျုပ်တို့သခင်မလေးရဲ့ ကလေးက ကန့်လန့်ခံနေလို့ ခင်ဗျားကို ပင့်ခဲ့ပါလို့ သမားတော်ကျန်းက ပြောလိုက်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေးပါဗျာ”

“သမားတော်ကျန်းလား”

ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွီလန်\မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းလေးနက်တည်ကြည်သွားလေသည်။

လူနာတစ်ဦး၏ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ကြောင်း ခေတ်သစ်ဆရာဝန်မလေး၏ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က သတိပေးလိုက်လေ၏။

“ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ငါ့ကို မြန်မြန်ခေါ်သွားစမ်းပါ”

“တာ့လန်၊ အာ့လန်၊ ခဏလောက်ဆက်မျှားပြီးရင် အိမ်ပြန်ကြတော့နော်၊ မြစ်ကမ်းဘေးမှာ သတိထားကြဦး”

မြေးဖြစ်သူများကို သေချာမှာကြားခဲ့ပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အိမ်တော်ထိန်းလျိုနှင့်အတူ အိမ်ဘက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးသွားလေတော့သည်။

သာမန်ရွာသားတစ်ဦး၏ မိသားစုဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သူမကို မြင်းလှည်းတစ်စီးအနီးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသောအခါ ဝူယွီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။

“ရှင်က ဘယ်အိမ်တော်ကလို့ ပြောလိုက်တာလဲ”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ရင်း သူ့အကြောင်းကို မိတ်ဆက်လေသည် 

“အဘွားကြီး၊ ကျုပ်က မြို့အနောက်ဘက်က သူဌေးလျိုအိမ်တော်က အိမ်တော်ထိန်းဗျ၊ ကျုပ်နာမည်က လျိုဆန်းလို့ ခေါ်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်မှာ ပိုနားရှုပ်သွားရသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များအရဆိုလျှင် ဤသူဌေးလျိုဆိုသူမှာ ဖျန်းကျန်းမြို့တွင် အချမ်းသာဆုံး မိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သိထားပေ၏။

“သူဌေးလျိုအိမ်တော်လောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာကို၊ ဘာဖြစ်လို့ ရပ်ရွာကသမားတော်လေး သမားတော်ကျန်းကို ဆေးကုသခိုင်းရတာလဲ”

“အဘွားဝူက မသိသေးလို့ပါ၊ သမားတော်ကျန်းက သာမန်ရွာသမားတော် မဟုတ်ဘူး၊ အမျိုးသမီးရောဂါတွေ ကုသတဲ့နေရာမှာ၊ အထူးသဖြင့် ကလေးမီးဖွားတဲ့နေရာမှာဆိုရင် ကျုပ်တို့ ဖျန်းကျန်းမြို့မှာ သူ့ကိုယှဉ်နိုင်တဲ့သူ အတော်လေး ရှားပါတယ်”

“ဒီလိုကိုး”

လူ့အသက်တစ်ချောင်း သေရေးရှင်ရေးဖြစ်နေသဖြင့် ဝူယွီလန်သည် အချိန်ထပ်မဆွဲရဲတော့ဘဲ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

“အဘွားဝူ၊ သေချာထိုင်ပါဗျ”

သတိပေးစကားဆိုပြီးနောက် အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် သူ့လက်ထဲမှ မြင်းကြာပွတ်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ဟေ့... သွားစမ်း”

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင် မြင်းလှည်းသည် ခြံဝင်းသုံးထပ်ပါဝင်သော ကြီးမားခမ်းနားသည့် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုရှေ့၌ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ဝူယွီလန် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြံတံခါးမကြီးအထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ‘လျိုအိမ်တော်’ ဟူသော စာတန်းကို ထင်ရှားစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။

“အဘွားဝူ၊ ဒီနေရာပါပဲ”

အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို တံခါးဝတွင်စောင့်နေသော အစေခံတစ်ဦးထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဝူယွီလန်ကို အိမ်တော်တွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

သေးငယ်သော ပန်းခြံလေးများကို ဖြတ်သန်းကာ ဝင်္ကပါသဖွယ် ကွေ့ကောက်နေသော စင်္ကြံလမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် လိုရာခရီးသို့ ဆိုက်ရောက်သွားလေတော့၏။

“အစ်မကြီးဝူ၊ ရောက်လာပြီကိုး”

ဝူယွီလန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သမားတော်ကျန်း၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားကာ သူမအနားသို့ ပြေးလာလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် အမောဖြေရင်း အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

“အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနေပြီလဲ”

“သခင်မကြီးလျိုအတွက် ဒါ ပထမဆုံးကိုယ်ဝန်ပါ၊ အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ်မှ ကလေးမွေးရတာမို့ အန္တရာယ်များနေတဲ့ကြားထဲ ကလေးကပါ ကန့်လန့်ဖြစ်နေတာဗျာ၊

ကျုပ်လည်း တကယ်ကိုအကြံအိုက်နေပါပြီ၊ အစ်မကြီးဝူမှာများ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလေမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ရတာပဲ”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော သခင်ကြီးလျိုသည် ဝူယွီလန်ရှေ့သို့ ကမန်းကတန်း လျှောက်လာကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။

“အစ်မကြီးဝူရယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေး အသက်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ”

“ကျုပ်ဇနီးရဲ့ အသက်ကိုသာ ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျုပ် လျိုမျိုးရိုးက ဆုလာဘ်ကြီးကြီးမားမား ချီးမြှင့်ပါ့မယ်”

‘ဆုလာဘ်ကြီးကြီးမားမားလား’

ဤစကားလုံးများက ဝူယွီလန်၏နှလုံးသားကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။ သူမ ရင်ထဲတွင် မြေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ရွေးယူရန် ကြီးမားသောရည်မှန်းချက်တစ်ခုရှိနေပြီး ငွေကြေးသည် သူမအတွက် အလွန်အမင်းလိုအပ်နေသော အရာဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း လူနာ၏အခြေအနေကို တိတိကျကျ မသိရသေးဘဲနှင့် လူနာရှင်အား အသက်ကယ်နိုင်မည်ဟု ဝူယွီလန် လွယ်လွယ်ကူကူ အာမမခံရဲပေ။

“သူဌေးလျို၊ ကျွန်မ ဝူယွီလန်ဆိုတာက သားဖွားပညာ နည်းနည်းပါးပါးတတ်တဲ့ သာမန်ရွာသူတစ်ယောက်ပါ၊ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမယ်လို့ပဲ ကတိပေးနိုင်ပါတယ်၊ အသက်ရှင်အောင် ကယ်နိုင်မယ်လို့တော့ အာမမခံရဲဘူး၊ ကုသနေရင်း တစ်ခုခုမှားယွင်းသွားခဲ့ရင်လည်း...”

သခင်ကြီးလျို နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

“အစ်မကြီးဝူသာ စိတ်ချလက်ချကုသပေးပါဗျာ၊ အကျိုးဆက်အားလုံးကို ကျုပ်ကပဲ တာဝန်ယူပါတယ်၊ အစ်မကြီးကို လုံးဝအပြစ်မတင်ပါဘူး”

ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ၀မ်းဆွဲသည်နောက်မှ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့များက သူမ နှာခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာလေ၏။

ခုတင်ပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဖြူလျော့နေသော မျက်နှာနှင့် ခပ်မျှင်းမျှင်းသာ အသက်ရှူနိုင်တော့သည့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အမျိုးသမီး၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ စီးကျနေသော သွေးများကိုကြည့်ရင်း အနီးတွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် ၀မ်းဆွဲသည်မမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းနေလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် လူနာ၏သွေးခုန်နှုန်းကို အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသမီးမှာ အလွန်အမင်း အင်အားဆုတ်ယုတ်နေပြီး သွေးထွက်လွန်နေသည့် လက္ခဏာများ ပြသနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းရှိ သန္ဓေသားမှာ တကယ်ပင် ကန့်လန့်ခံနေလေ၏။ အမျိုးသမီး၏ လက်ရှိကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ သဘာဝအတိုင်း ရိုးရိုးမွေးဖွားရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ခြုံငုံသုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ကျန်တော့ကြောင်း ဝူယွီလန် နားလည်လိုက်သည်။ ထိုနည်းလမ်းမှာ ခွဲစိတ်ရန်ပင်။

ဝူယွီလန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သခင်ကြီးလျိုနှင့်တိုင်ပင်ရန် အခန်းပြင်သို့ ချက်ချင်းပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

“သခင်ကြီးလျို၊ သခင်ကြီးရဲ့ဇနီးက သွေးထွက်လွန်နေပြီ၊ ကလေးကလည်း ကန့်လန့်ဖြစ်နေတယ်၊ ဒီအခြေအနေမှာ ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး”

“အခြေအနေက... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေပြီလား”

သခင်ကြီးလျို၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အရွယ်လွန်တွန့်ခေါက်နေသော အရေးအကြောင်းများမှာ ပို၍နက်ရှိုင်းသွားသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

“အစ်မကြီးဝူရယ်၊ သမားတော်ကျန်း၊ တကယ်ပဲ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလားဗျာ”

သမားတော်ကျန်းက ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလေသည်။

“ဒုက္ခပါပဲဗျာ၊ ကျုပ်ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က တိမ်ကောလွန်းနေလို့ပါ”

“ကျွန်မဆီမှာ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်”

ထိုစကားလည်း ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသားနှစ်ဦးလုံး၏အကြည့်များက ဝူယွီလန်ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာလေသည်။

ဝူယွီလန် တွေဝေနေသောဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဤနည်းလမ်းသည် အလွန်တရာအန္တရာယ်ကြီးမားကြောင်း သခင်ကြီးလျို ရိပ်မိလိုက်လေသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ အဲဒီနည်းလမ်းက ဘာများလဲဗျ၊ ကျုပ်တို့ကို ပြောပြလို့ရနိုင်မလား”

ဝူယွီလန်သည် အနီးအနားတွင် စောင့်နေကြသော အစေခံများနှင့် အလုပ်သမားများကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်၏။

သခင်ကြီးလျိုသည် သူမ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားကာ အစေခံများအားလုံးကို လက်ကာပြ၍ ထွက်သွားစေရန် အချက်ပြလိုက်လေသည်။

 🍅 Chapter 22

ခြံဝင်းအတွင်း၌ သူတို့သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည့်အချိန်တွင် ဝူယွီလန် စကားစလိုက်၏။

“သမားတော်ကျန်းအနေနဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားတယ်ဆိုတာမျိုးကို ကြားဖူးလား”

သမားတော်ကျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

“ကြားဖူးပါတယ်၊ မိခင်တချို့ တကယ်ကို ကလေးမမွေးနိုင်တော့တဲ့အခါ ကလေးအသက်ရှင်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာအနေနဲ့ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်ပြီး ကလေးကို ထုတ်ယူကြတယ်လေ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သခင်ကြီးလျို၏မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြန်၏။ သို့သော်လည်း ၎င်းသည် နောက်ဆုံးလက်နက်ဖြစ်ကြောင်း သူနားလည်ထားပေသည်။

မည်သူသိနိုင်မည်နည်း၊ ဝူယွီလန်၏နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းက သူh မျှော်လင့်ချက်များကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာစေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ကျွန်မဆိုလိုတဲ့ နည်းလမ်းက အဲဒါမဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မပြောတဲ့ ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာကလည်း မိခင်ရဲ့ဝမ်းဗိုက်ကိုခွဲပြီး ကလေးကို ထုတ်ယူတာ မှန်ပေမယ့် ကွာခြားချက်က အဲဒီလိုခွဲစိတ်မှုလုပ်ပြီးရင် မိခင်ကိုယ်တိုင်လည်း အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီးရှိတယ်”

သခင်ကြီးလျိုမှာ အလွန်တရာစိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝူယွီလန် အရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ဆိုလိုတာက ကလေးက ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးလာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျုပ်ရဲ့ဇနီးကလည်း ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်တယ်ပေါ့၊ ဟုတ်လား”

ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှိမ့်ချသောဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်တော့ သေချာပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် သခင်ကြီးလျိုသည် သူ့ဝတ်ရုံကိုမကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်လေ၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်ပေးပါ အစ်မကြီးဝူရယ်”

ဝူယွီလန် ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူက ပြတ်သားသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

“အစ်မကြီးဝူအနေနဲ့ သူတို့သားအမိကို အစွမ်းကုန်ကယ်တင်ပေးမယ်ဆိုရင် အကျိုးဆက်အားလုံးကို ကျုပ် လျိုမျိုးရိုးက တာဝန်ယူပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်”

“သူဌေးလျိုရဲ့ စကားနဲ့တင် သူတို့သားအမိကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”

ဝူယွီလန်သည် သမားတော်ကျန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“သမားတော်ကျန်း၊ ရှင်ရဲ့ ဆေးသေတ္တာကို ခဏလောက် ငှားပေးပါလား”

သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ ခွဲစိတ်ဓားများ သို့မဟုတ် ဆေးပစ္စည်းများကို လေထဲမှ ဖန်ဆင်းယူလိုက်မည်ဆိုပါက အခြားသူများ၏သံသယကို ကျိန်းသေပေါက် ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

သမားတော်ကျန်း၏ဆေးသေတ္တာထဲတွင် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် သို့မဟုတ် အရိုးခြစ်ရန်အတွက် သုံးသော ခွဲစိတ်ဓားများ ပါဝင်မည်မှာ သေချာလှ၏။

ဤအကာအကွယ်ဖြင့် သူမ၏ခွဲစိတ်ပစ္စည်းများကို အကြောင်းပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သမားတော်ကျန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ သူhဆေးသေတ္တာကို ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူမ မထွက်သွားမီ သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှမ်းမေးလိုက်သေးသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ တကယ်လို့ အရမ်းခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင်...”

ဝူယွီလန်၏ မျက်ဝန်းများက ပြတ်သားတည်ကြည်နေလေသည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ အပြင်ကနေ တံခါးခဏလောက်စောင့်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းပါရစေ၊ ကျွန်မ ခေါ်တဲ့အချိန်ကျမှ အထဲဝင်လာပြီး ကူညီပေးပါ”

သမားတော်ကျန်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

“စိတ်ချပါ၊ ကျုပ် တံခါးဝကနေ အချိန်ပြည့် စောင့်ပေးထားပါ့မယ်”

ဝူယွီလန်သည် ရေနွေးဇလုံအနည်းငယ်ကို အခန်းထဲသို့ ယူဆောင်လာစေပြီးနောက် ဆေးသေတ္တာကိုဆွဲကာ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

သေချာသည်ကတော့ သူမသည် ရောက်ရောက်ချင်းပင် အခန်းတွင်းရှိ ၀မ်းဆွဲသည်အားလုံးကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် သခင်မကြီးမှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း သတိလစ်မေ့မျောနေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်သည် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ သူမ၏ဆေးပညာကုန်တိုက်အတွင်းမှ ခွဲစိတ်မှုအတွက်လိုအပ်သော ခွဲစိတ်ကိရိယာများအပြင် မေ့ဆေး၊ ပိုးသတ်ဆေး၊ ပတ်တီး၊ လျှပ်စစ်မီးသီးနှင့် အခြားလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အမြန်ဝယ်ယူလိုက်လေ၏။

သူမတွင် နဂိုကတည်းက နည်းပါးလှသော ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး ၁,၉၀၀ ကျော်ထဲမှ အများစုကို အသုံးပြုလိုက်ရသဖြင့် ယခုအခါ ငွေကြေး ၂၅၀ ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် ခွဲစိတ်မှုကို ပိုးမွှားကင်းစင်သောအခန်းထဲတွင် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိကန့်သတ်ချက်များအရ သူမအနေဖြင့် ပိုးသတ်ဆေးများကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲအသုံးပြု၍ ပြင်ဆင်နိုင်တော့သည်။

အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားချိန်တွင် ဝူယွီလန်သည် ခွဲစိတ်မှုကို စတင်လိုက်လေတော့၏။

ယခု သူမလုပ်ဆောင်မည့်ခွဲစိတ်မှုမှာ သာမန် ရိုးရိုးခွဲစိတ်မွေးဖွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းဗိုက်မြှေးပြင်ပမှ ခွဲစိတ်မွေးဖွားသည့် ပိုခက်ခဲသော နည်းလမ်းပင်။

ဤခွဲစိတ်မှုက ရောဂါပိုးဝင်ရောက်နိုင်ခြေကို လျှော့ချပေးနိုင်ရုံသာမက မိခင်ကိုလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်စွာပြန်လည်ကျန်းမာလာစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းနှင့်အချိုးကျစွာပင် ခွဲစိတ်မှု၏အခက်အခဲမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားလာသည်။

သေချာသည်ကတော့ ဆေးပညာစွမ်းရည်အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ခွဲစိတ်ဆရာဝန်မကြီး ဝူယွီလန်အတွက်မူ ဤခွဲစိတ်မှုသည် ကလေးကစားစရာတစ်ခုလိုပင် လွယ်ကူလှပေ၏။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ခရီးပန်းလာကြသော သမားတော်များ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ဤသမားတော်များသည် သဘာဝကျစွာပင် သူဌေးလျို ပင့်ဖိတ်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့အထဲတွင် ဖျန်းကျန်းမြို့မှ နာမည်ကျော် ဒေသခံသမားတော်များသာမက ပေလျိုခရိုင်မှ နာမည်ကြီးဆေးပညာရှင်များလည်း ပါဝင်လေသည်။

အထဲတွင် ခွဲစိတ်မွေးဖွားမှုပြုလုပ်နေသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုအမျိုးသမီးက မိခင်ရော ကလေးပါ အသက်ရှင်ရန် ရာခိုင်နှုန်း ခုနစ်ဆယ်အထိ အာမခံထားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူတို့၏ကြီးမားလှသော အတွေ့အကြုံများအပေါ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည့် သမားတော်ကြီးများအားလုံးက လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြလေ၏။

“သူဌေးလျို၊ ခင်ဗျား အလိမ်ခံရတာမျိုး မဖြစ်အောင် သတိထားဖို့တော့ ကောင်းတယ်၊ ရှေးခေတ်ကတည်းက ဒီလို ဝမ်းဗိုက်ခွဲပြီး မွေးဖွားတယ်ဆိုတာ ကလေးအသက်ရှင်ဖို့အတွက်ပဲ လုပ်ကြတာဗျ၊

မိခင်ဖြစ်သူပါ အသက်ရှင်တယ်ဆိုတာမျိုး ကျုပ်တို့ တစ်ခါမှကို မကြားဖူးဘူး”

သမားတော်တစ်ဦးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးဟန်ဖြင့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ ကျုပ်တို့လို သမားတော်တွေတောင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ အကြံအိုက်နေရတဲ့ အခြေအနေကို ဒီတောသူမက ဘာတွေများ နားလည်နိုင်မှာမို့လို့လဲ”

အခြားတစ်ဦးကလည်း မဲ့ရွဲ့ကာ ထောက်ခံလေ၏။

“ကုသခလေး လိုချင်လို့ လာလိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မှာလဲ”

တတိယမြောက် သမားတော်က စိုးရိမ်ဟန်ဖန်တီးကာ သခင်ကြီးလျိုအား သတိပေးလိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ သေချာစဉ်းစားပါဦးဗျာ၊ ကျုပ်တို့ကိုသာ ကုသခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ကလေးကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်၊

ဒီတောသူမကိုသာ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်ခိုင်းလိုက်ရင် ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူးနော်”

သမားတော်များ၏ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုများကြောင့် နဂိုကတည်းက ပူပန်သောက ရောက်နေရသော သခင်ကြီးလျို၏စိတ်အစဉ်မှာ ပိုဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာရလေတော့၏။

သခင်ကြီးလျိုသည် တွေဝေသွားသော မျက်လုံးများဖြင့် သမားတော်ကျန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ အစ်မကြီးဝူက ကလေးဖွားတတ်တာကလွဲရင် သူ့ရဲ့ဆေးပညာစွမ်းရည်က ဘယ်လိုအဆင့်လောက်မှာ ရှိသလဲဗျ”

အမှန်တကယ်တော့ ဝူယွီလန်၌ ဆေးပညာစွမ်းရည် ရှိမရှိဆိုသည်ကို သမားတော်ကျန်း ကိုယ်တိုင်လည်း မည်သို့မျှမသိနိုင်ပေ။

ဝူယွီလန်၏ကလေးအနေအထားလှည့်သည့် နည်းပညာမှာ အလွန်တရာ အံ့မခန်းဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သူသိထားပြီး ဤကန့်လန့်ခံနေသေ ကလေးကိုလည်း မှန်ကန်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ကာ ခေါ်ယူခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။

သမားတော်ကျန်းမှာ ချက်ချင်းပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်ကြီးလျို၏နှလုံးသားမှာ တစ်ဝက်ခန့် ရေစုန်မျောသွားလေတော့သည်။

ဝူယွီလန်သည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ ဆေးပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သမားတော်များ၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေ၏။

ဆံပင်ဖြူနှင့် သမားတော်အိုကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် အပြစ်တင်လိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ ခင်ဗျားတော့ တော်တော်လေးကို မိုက်မဲသွားပြီပဲ၊ ဒီတောသူမကို သူ့သဘောအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကြိုက်လုပ်ခွင့် ပေးလိုက်ရတာလဲဗျာ”

အခြားတစ်ဦးကလည်း ခေါင်းခါယမ်းရင်း ဝင်ပြောလာသည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ အချိန်မီ တားဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင် အခြေအနေကို ပြန်လည်ကုစားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သေးတယ်၊ တကယ်လို့ အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ရင်တော့”

ခပ်ငယ်ငယ် သမားတော်တစ်ဦးကလည်း မကျေမချမ်းလှောင်ပြောင်လိုက်၏။

“ခွဲစိတ်မွေးဖွားပြီး အသက်ရှင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒါက ဒီတောသူမ လူလိမ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ”

အတွေ့အကြုံရင့် သမားတော်ကြီးတစ်ဦးက သူ့မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါ့၊ ကျုပ် ဆေးပညာနဲ့ အသက်မွေး၀မ်းကျောင်းပြုလာတာ နှစ်ငါးဆယ်ရှိပြီ၊

ဒီလို သဘာဝနဲ့ဆန့်ကျင်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို တစ်ခါမှကို မကြားဖူးဘူး၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ”

တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းလှသော ဝူယွီလန်၏ မျက်နှာထားကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိချိန်တွင် သမားတော်ကျန်းမှာ အကြောင်းပြချက် မယ်မယ်ရရမရှိဘဲ သူမအား လုံးဝယုံကြည်နေမိလေသည်။

သမားတော်ကျန်းသည် မခံချင်စိတ်ဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“သမားတော်လီ၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဒီလို သဘာဝနဲ့ဆန့်ကျင်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မတွေ့ဖူးတာနဲ့ပဲ ဒီလောကကြီးမှာ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူးလေ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်လီက မဲ့ရွဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးပညာလောကမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ကျင်လည်ခဲ့တာပဲ၊ ဒီလို သဘာဝလွန်ကိစ္စမျိုးကို ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် တွေ့ဖူးလို့များလား”

သူက ထပ်မံ၍ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။

“ဒါ့အပြင်၊ ဒီလို သဘာဝလွန်ကိစ္စမျိုး တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့လို တောသူမတစ်ယောက်ဆီမှာတော့ လုံးဝရှိမနေနိုင်ဘူးဗျ”

 🍅 Chapter 23

အခြားသမားတော်များကလည်း ဝိုင်းအုံကာ ထောက်ခံကြလေသည်။

“ဒါက ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာနော်၊ သာမန် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာလေးမဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သမားတော်ကျန်းမှာ ဆက်၍ မချေပနိုင်တော့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားရလေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် အခန်းတွင်းမှ မွေးကင်းစကလေးငယ်၏အသံလေး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ကလေးငယ်၏ငိုသံမှာ အခန်းပြင်သို့တိုင် လျှံထွက်လာသည်။

“ဝဲ.... ဝဲ....”

သခင်ကြီးလျိုမှာ မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် တံခါးဝသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားလေသည်။

“မွေးပြီ၊ မွေးလာပြီဟေ့”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သမားတော်အားလုံး မျက်ခုံးများ ကြုံ့သွားကြလေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကုသမှုအတွေ့အကြုံရှိခဲ့သော သူတို့အနေဖြင့် ကန့်လန့်ခံနေသောကလေးကို မွေးဖွားရန် မည်မျှခက်ခဲကြောင်း ကောင်းကောင်း နားလည်ထားကြသည်။

ထို့အပြင် အထဲမှ တောသူမသည် ခွဲစိတ်မွေးဖွားခြင်းကို ပြုလုပ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။

၎င်းတို့၏ဆေးပညာအတွေ့အကြုံများအရ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကလေးကို ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ကိုခွဲထားရသည့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ အသက်ရှင်နိုင်ရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ သမားတော်များအားလုံးသည် သခင်ကြီးလျိုအား သနားကြင်နာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သမားတော်တစ်ဦး သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလေသည်။

“သူဌေးလျို၊ ကလေးကိုတော့ ကယ်နိုင်လိုက်တဲ့ပုံပါပဲ”

အခြားတစ်ဦးကလည်း နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလာသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်လိုက်တာကိုပဲ ကောင်းတယ်လို့ မှတ်ရမှာပါပဲ၊ စိတ်မကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့ဗျာ”

ကျန်သူများလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံကြ၏။

“ဟူး.... စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ”

ထိုစကားများက သခင်ကြီးလျို၏ခေါင်းပေါ်သို့ ရေခဲရေတစ်ပုံး လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေမှုများမှာ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။

သမားတော်များ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း သူ့ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်မျှင် ကျန်ရစ်နေသေး၏။

“အစ်မကြီးဝူက စောစောက ပြောခဲ့တယ်လေ၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းဖို့ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေချာတယ်ဆိုတော့၊ တကယ်လို့များ…..”

သမားတော်ကြီးတစ်ဦးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဟန့်တားလိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ သူက သာမန် တောသူမတစ်ယောက်ပါ၊ ခင်ဗျားက သူ့ကို တကယ်ယုံနေတာလား”

အခြားသမားတော်များကလည်း ဒေါသတကြီး ထောက်ခံလာကြပြန်သည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ ကျုပ်တို့သမားတော်တွေအားလုံးက ဆယ်စုနှစ်ချီတဲ့ အတွေ့အကြုံရှိသူတွေပါ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့လို ဝါရင့်သမားတော်တွေကို မယုံဘဲ တောသူမတစ်ယောက်ကို ယုံကြည်နေတာလား”

သမားတော်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အစ်မကြီးဝူက သာမန် တောသူမတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက်တွင် သမားတော်ကျန်းကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ချက် ပျောက်ဆုံးနေမိလေ၏။

သမားတော်တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“တောကြိုအုံကြားက အဘွားကြီးတစ်ယောက်ကို တောသူမမဟုတ်လို့ ဘာလို့ခေါ်ရမှာလဲ၊ ဒါ့အပြင် သူက ဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊

ဘာဆေးကုသမှုအတွေ့အကြုံမှလည်း မရှိဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က ဆယ်စုနှစ်ချီပြီးကုသလာတဲ့ ကျုပ်တို့သမားတော်တွေထက် ပိုကောင်းနေနိုင်လို့လား”

ကျန်သူများလည်း သမားတော်ကျန်းကို ဝိုင်း၀န်းအပြစ်တင်ကြလေသည်။

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ သမားတော်ကျန်း၊ ဒီကိစ္စမှာ ခင်ဗျားမှားတာပဲ၊ အကယ်၍ ခင်ဗျားသာ အဲ့ဒီတောသူမကို သူဌေးလျိုအိမ် ခေါ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ သခင်မကြီးလျိုလည်း အခုလိုမျိုး….”

လှောင်ပြောင်သံများ ထပ်မံ၍ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

“ဟုတ်ပါ့၊ သမားတော်ကျန်း၊ ဆေးပညာလိုက်စားသူတစ်ယောက်က စိတ်ထားဖြူစင်ဖို့လိုတယ်ဗျ၊ ကုသခလေး နည်းနည်းပါးပါးရဖို့အတွက်နဲ့ တောသူမတွေ ခေါ်လာပြီး လူတွေကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့ဗျာ”

ဝိုင်းဝန်းအပြစ်တင်သံများကြားတွင် သမားတော်ကျန်းမှာ အသက်ရှူပင် ကျပ်လာရသည်။

အားလုံး၏ အပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သမားတော်ကျန်းမှာ လေးလံလှသောတောင်ကြီးတစ်လုံး သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အသက်ရှူရခက်ခဲလာလေ၏။

“ကျုပ်.... ကျုပ်....”

အခြေအနေက အလွန်အရေးပေါ်ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် လူနာကို အမြန်ကယ်တင်လိုရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝူယွီလန်ကို ခေါ်လာခဲ့သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သမားတော်ကျန်းမှာ အလွန်တရာ ခါးသီးနာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

သခင်ကြီးလျို၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး သူ့ဇနီးသည်ရှိရာ အိပ်ခန်းတံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

သမားတော်တစ်ဦးက လေးနက်သောအသံဖြင့် အကြံပေးလိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ အခု အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်က အဲဒီတောသူမကို ချက်ချင်းထွက်လာခိုင်းဖို့ပဲ၊ သခင်မကြီးလျိုကို ဆက်ပြီးနှိပ်စက်ခွင့် မပေးပါနဲ့တော့”

အခြားတစ်ဦးကလည်း သနားစဖွယ်ဟန်ဖြင့် ဝင်ပြောလေသည်။

“မှန်လိုက်လေဗျာ၊ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေကို ရိုသေလေးစားရမယ်၊ သူ့ကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့၊ အေးအေးချမ်းချမ်း ထွက်သွားခွင့် ပေးလိုက်ပါတော့”

သခင်ကြီးလျို၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေလေ၏။

ဝူယွီလန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သေချာသိရှိသွားပြီးနောက်တွင် သူသည် ခါးသီးလှသော လက်တွေ့အခြေအနေကို နာကျင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဝူယွီလန်သည် သမားတော်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ ကလေးဖွားတတ်ရုံမျှသာရှိသော အဘွားကြီးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
 
သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြု၍ သူ့ဇနီးကို ကယ်တင်နိုင်မည်နည်း။

သူသည် သမားတော်ကျန်းထံသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး လေးလံသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ ဖယ်ပေးလိုက်ပါ၊ ခင်ဗျားတို့အားလုံးကို ကျုပ် အပြစ်မတင်ပါဘူး”

သမားတော်ကျန်းမှာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားသော်လည်း ဝူယွီလန်၏ စောစောကမှာကြားချက်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွားကာ အမြန်ဟန့်တားလိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်မကြီးဝူ ထွက်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့ဗျာ”

သမားတော်ကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“သမားတော်ကျန်း၊ ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက်ခေါင်းမာနေရတာလဲ၊ ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာကို အသက်ရှင်နိုင်တယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ်ယုံနေတာလား”

သမားတော်ကျန်း၏အကြည့်များမှာ ပြတ်သားနေလေသည်။

“အစ်မကြီးဝူကို တံခါးစောင့်ပေးမယ်လို့ ကျုပ်ကတိပေးထားပြီးပြီ၊ သူ မထွက်လာမချင်း ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ယောက်မှ အထဲဝင်ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး”

ကျန်သမားတော်များမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား သမားတော်ကျန်း၊ ခင်ဗျားက ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ဆေးကုလာတဲ့ သမားတော်တစ်ယောက်လေ၊ အဲဒီတောသူမက ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ယုံကြည်နေတာလား”

အခြားတစ်ဦးကလည်း ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်လေသည်။

“မြန်မြန်ဖယ်စမ်းပါဗျာ၊ အဲဒီတောသူမကိုသာ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း လုပ်ခိုင်းနေမယ်ဆိုရင် သခင်မကြီးလျို ဘာတွေဆက်ဖြစ်လာဦးမလဲ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူး”

သို့တိုင်အောင် သမားတော်ကျန်းမှာ တံခါးဝတွင် ခေါင်းမာစွာ ဆက်လက်ပိတ်ရပ်ထားဆဲပင်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သမားတော်များအားလုံး၏အကြည့်မှာ သခင်ကြီးလျိုထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

သေဆုံးသွားပြီးသည့်တိုင်အောင် သူ့ဇနီးမှာ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်ခံရကာ အနှောင့်အယှက်ပေးခံနေရမည်ကို တွေးမိသောအခါ… သခင်ကြီးလျိုမှာ သဘာဝကျစွာပင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

“သမားတော်ကျန်း၊ ဖယ်ပေးလိုက်စမ်းပါ”

သမားတော်ကျန်းမှာ တုပ်တုပ်မျှမလှုပ်ဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“သူဌေးလျို၊ ခင်ဗျား စိုးရိမ်ပူပန်နေတယ်ဆိုတာ ကျုပ် နားလည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးဝူ ထွက်လာတဲ့အထိစောင့်ပြီးမှ တခြားကိစ္စတွေကို ဆက်ပြောကြရအောင်လား”

သူ သခင်ကြီးလျို၏ကတိစကားကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေရန် သတိပေးလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား၊ အစ်မကြီးဝူ အထဲမဝင်ခင်က ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် သူလုပ်သမျှကို ပူးပေါင်းပါ၀င်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားခဲ့တယ်လေ”

သခင်ကြီးလျိုသည် ဝူယွီလန်၏စကားများကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားကာ ခဏမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း ဘေးနားရှိ သမားတော်များက အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနေကြပြန်သည်။

သူ့ဇနီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက အဆုံး၌ သူ့အား စိုးရိမ်သောကများဖြင့်သာ လွှမ်းမိုးသွားစေတော့သည်။

သူသည် အနီးနားရှိ အစေခံအချို့ကို အေးစက်စက်မျက်နှာထားဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“မင်းတို့ကောင်တွေ၊ သူ့ကို ဆွဲဖယ်လိုက်ကြစမ်း”

အစေခံများသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး သမားတော်ကျန်း၏လက်မောင်းများကို ကိုင်ဆွဲကာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖယ်ကြလေတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးမှာ ပွင့်ဟလာလေသည်။

တံခါးပွင့်သံက တအိအိဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ကျွီ......”

အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော ဝူယွီလန်သည် ကလေးငယ်ကိုပွေ့ချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာရင်း အေးစက်စက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သူဌေးလျို၊ ရှင်က အတော်လေး တည်ငြိမ်မှုအားနည်းတာပဲ”

ဝူယွီလန်ကိုမြင်သည်နှင့် သခင်ကြီးလျိုသည် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ ကျုပ်ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေးရော၊ သူက....”

ဝူယွီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး သူဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်၏။

“သူက ဘာဖြစ်လဲ”

အခန်းတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့ကြီးကို ရလိုက်သောအခါ သခင်ကြီးလျိုမှာ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကာ ငိုကြွေးလိုက်လေသည်။

“ကျုပ်ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေးက၊ သူ.... အသက်မရှင်နိုင်တော့ဘူးလား”

ဝူယွီလန်သည် အနီးတွင်စောင့်နေသော အဘွားကြီးတစ်ဦးထံသို့ ကလေးငယ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဆိုလိုက်သည်။

“အထဲဝင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် သွားကြည့်လိုက်ပါ”

သူမက ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ၊ အပြင်ခန်း အဝေးကနေပဲ ကြည့်ရမယ်”

သခင်မကြီးလျို ခွဲစိတ်မှု ပြုလုပ်ထားသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် အလွန်အမင်းအားနည်းနေသေးသည်။ မည်သည့် ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားကမဆို သူမ၏အသက်ကို အလွယ်တကူ နှုတ်ယူသွားနိုင်ချေရှိရ။ ဝူယွီလန်အနေဖြင့် အလွန်သတိထားနေရလေ၏။

သခင်ကြီးလျိုသည် တံခါးဘောင်ကိုကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်များနှင့် ခြေထောက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် အခန်းတွင်းသို့ ခြေတရွတ်တိုက်ကာသာ ဝင်သွားနိုင်လေတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အခန်းတွင်းမှ ကြိတ်၍ငိုကြွေးနေသောအသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

 🍅 Chapter 24

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သမားတော်များက သခင်မကြီးလျို သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ ဝူယွီလန်အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် စတင်ဆဲဆိုကြလေတော့သည်။

သမားတော်ကြီးတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ဟမ့်၊ ဒီတောသူမက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ ဘာတစ်ခုမှလည်း နားမလည်ဘဲနဲ့ ငွေလိမ်ယူဖို့အတွက် လူတွေကို ဒုက္ခပေးရဲတယ်ပေါ့လေ”

ဝူယွီလန်သည် မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် သမားတော်အိုကြီးအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

“ဩော်.... ဒီသမားတော်ကြီးရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်တဲ့ပုံပဲနော်”

သူမ ခပ်ထေ့ထေ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ဒါဆို ရှင့်ကို မေးပါရစေ၊ ရှင်သာ ကလေးကန့်လန့်ခံနေတဲ့အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါ… ရှင်ဆိုရင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲ”

သမားတော်အိုကြီးသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ဖြူကို သပ်ကာ အလွန်နက်နဲသူတစ်ဦးအလား ဟန်ဆောင်ရင်း ပြန်ဖြေလေသည်။

“ကျုပ်သာ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံခဲ့ရင်၊ သေချာပေါက် အထူးသတိထားပြီး ကိုင်တွယ်မှာပေါ့”

ဝူယွီလန် အလျှော့မပေးဘဲ ဆက်တိုက်မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။

“အထူးသတိထားပြီး ကိုင်တွယ်မယ်ဆိုတာ အတိအကျ ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ၊ မိခင်ကို ကယ်မှာလား၊ ကလေးကို ကယ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်နဲ့ ကလေးသေသွားတာကို ထိုင်ကြည့်နေမှာလား၊ အသက်နှစ်ချောင်း အလဟဿ ဆုံးရှုံးခံမှာလား”

ဝူယွီလန်၏ထက်မြက်လှသော မေးခွန်းများကြောင့် သမားတော်အိုကြီး၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားကာ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

သူက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ.... ကျုပ်ကတော့.... ကုသခလေး ရဖို့အတွက်နဲ့ ခွဲစိတ်မွေးဖွားပြီးရင် မိခင်အသက်ရှင်နိုင်တယ်ဆိုပြီး လူတွေကိုမလိမ်ဘူး”

ဝူယွီလန် လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း တည်ငြိမ်စွာပြန်မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မက လူတွေကို လိမ်နေတယ်ဆိုတာ ရှင် ဘယ်လိုလုပ်သိနိုင်တာလဲ”

သမားတော်အိုကြီး စကားမဟနိုင်မီမှာပင် အနီးအနားရှိ အခြားသမားတော်များက အလုအယက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာကြလေ၏။

“ဒါက လိမ်တာမဟုတ်ရင် တကယ်ဖြစ်နိုင်လို့လား”

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောနေတာ၊ သူလိမ်ထားတာတွေ ပေါ်သွားမှာကို မကြောက်ဘူးလားမသိဘူး”

“ဘာမှနားမလည်တဲ့တောသူမကများ လူတွေကို လာလိမ်ရဲသေးတယ်၊ မင်းကို အာဏာပိုင်တွေဆီ တိုင်တန်းပြီး ထောင်ထဲထည့်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား”

ဝူယွီလန် အသာအယာ လက်ပိုက်လိုက်ရင်း လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ရှင့်တို့ကိုယ် ရှင့်တို့ အသိပညာကြွယ်ဝပြီး အတွေ့အကြုံများတဲ့သူတွေလို့ ကြွားလုံးထုတ်နေကြပေမယ့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာ မျိုးကိုတောင် မမြင်ဖူးကြဘူးပဲ၊ ရှင်တို့တွေက ဆေးပညာလောကအတွက် တကယ့်ကို အရှက်ရစရာတွေပါလား”

သမားတော်တစ်ဦး ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးလာ၏။

“ဘာမှမသိတဲ့ အရူးမ၊ မင်းက ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာကို တကယ်လုပ်တတ်တယ်လို့ ပြောချင်နေတာလား”

သမားတော်အိုကြီးကလည်း ခေါင်းခါယမ်းကာ အထင်အမြင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ခွဲစိတ်မွေးဖွားပြီး အသက်ရှင်တယ်ဆိုတာက တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တစ်ခုပဲ၊ မိန်းကလေး၊ မင်းက လူ့အသက်ကို ကယ်ချင်ဇောနဲ့ လုပ်မိတာကိုထောက်ထားပြီး၊ ကိုယ့်အမှားကို သေချာဝန်ခံလိုက်ပါ၊

ဒါဆိုရင် ငါတို့က မင်းအတွက် အကူအညီဖြစ်စေမယ့် စကားတစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောပေးနိုင်သေးတယ်”

ဝူယွီလန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။

“ရှင်တို့ မမြင်ဖူးတာနဲ့ပဲ အဲဒီအရာက မရှိဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူးလေ”

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အစေခံမလေးက သခင်ကြီးလျိုအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

သူမ၏ဟန်ပန်မှာ အလွန်တရာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည့်အလား ရှိနေ၏။

ဝူယွီလန်၏မောက်မာဝင့်ကြွားသောဟန်ပန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သမားတော်များအားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့က ဝူယွီလန်အား မာနကို ခဝါချကာ အမှားဝန်ခံရန် တိုက်တွန်းတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သခင်ကြီးလျိုက အခန်းတံခါးဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူ့ ရင်ဘတ်အင်္ကျီစတစ်ပြင်လုံးမှာ စိုရွှဲနေပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငိုကြွေးထားကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေ၏။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သမားတော်ကျန်းမှာ သခင်မကြီးလျို သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်လေသည်။

သူ့ လည်ချောင်းထဲတွင် ခါးသီးသောအရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီး တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“သူဌေးလျို၊ ခင်ဗျား တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်တင်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကိုပဲ အပြစ်တင်ပါဗျာ၊ အစ်မကြီးဝူကိုတော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့”

သခင်ကြီးလျိုသည် သမားတော်ကျန်းအား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သမားတော်ကျန်းမှာ သူ့ကို အပြစ်အရေးယူတော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် သခင်ကြီးလျိုက သူ့ပခုံးနှစ်ဖက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ ကျုပ် ခင်ဗျားကို အပြစ်မတင်တဲ့အပြင်၊ သေချာပေါက် ကျေးဇူးတင်ရဦးမှာပါဗျာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသူအားလုံး နားရှုပ်သွားကြပြီး သမားတော်ကျန်းကိုယ်တိုင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။

သမားတော်ကျန်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“သူဌေးလျို၊ ခင်ဗျား….”

‘သူ အရမ်း၀မ်းနည်းပူဆွေးလွန်းတာကြောင့် စိတ်တွေလွတ်ထွက်ပြီး လျှောက်ပြောနေတာများလား'

သခင်ကြီးလျို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

“သမားတော်ကျန်း၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားသာ အစ်မကြီးဝူကို အချိန်မီ မပင့်လာခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ကျုပ်ရဲ့ ချစ်ဇနီးနဲ့ သားလေး သေချာပေါက် အန္တရာယ်ကြုံရတော့မှာ”

သမားတော်ကျန်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

“သူဌေးလျို၊ ဒါဆို ခင်ဗျားဆိုလိုတာက….”

သခင်ကြီးလျို သမားတော်ကျန်း၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အိမ်တော်ထိန်းလျိုဘက်သို့ လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်သွားပြီး အစ်မကြီးဝူအတွက် လက်ဖက်ရည်သွားငှဲ့ပေးလေ၊ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ကိုလည်း အစ်မကြီးဝူအားပြန်ဖြည့်နိုင်အောင် အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ဦး”

အိမ်တော်ထိန်းလျိုမှာ သခင်ကြီးလျို၏အနီးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားလာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် ရလဒ်ကို အလိုအလျောက် ခန့်မှန်းမိသွားကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် စီစဉ်ရန် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝူယွီလန်နှင့် သမားတော်ကျန်းအပေါ်ထားရှိသော သခင်ကြီးလျို၏ဆက်ဆံရေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်သမားတော်များမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာမှင်တက်သွားကြလေသည်။

သမားတော်အိုကြီးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“သူဌေးလျို၊ ဒါဆို.... သခင်မကြီးလျို အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား”

သခင်ကြီးလျိုသည် ထိုသမားတော်တစ်သိုက်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးစင်းလိုက်သည်။ ဤအယောင်ဆောင် သမားတော်များကြောင့် သူ စောစောက အနည်းငယ် လမ်းမှားရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

အကယ်၍ သူသာ ထိုသူများ၏ စကားကိုနားထောင်ပြီး အခန်းတံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်ကာ ဝူယွီလန်အား အနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးငယ်မှာ သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သခင်ကြီးလျို၏လေသံမှာ အေးစက်သွားလေတော့သည်။

“ခင်ဗျားတို့အားလုံးရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးဝူရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က အံ့မခန်းပါပဲ၊ သူက ကျုပ်ရဲ့ ဇနီးရော ကလေးကိုပါ ကယ်တင်ပေးလိုက်နိုင်ပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သမားတော်များအားလုံး အံ့ဩမှင်တက်သွားကြလေ၏။

သမားတော်တစ်ဦး အထိတ်တလန့်ဖြင့် မေးမြန်းလာလေသည်။

“သူဌေးလျို၊ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲစိတ်မွေးဖွားတာလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ သခင်မကြီးလျိုက တကယ်ကြီး အသက်ရှင်နေသေးတာလား”

အခြားတစ်ဦးကလည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒါက.... ဒါက တကယ်ကိုမယုံနိုင်စရာပဲ”

တတိယမြောက်သမားတော်က အံ့ဩတကြီး ပြောလာလေသည်။

“ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလိုသဘာဝကိုလွန်ဆန်တဲ့ နည်းပညာမျိုး တကယ်ရှိနေတာလား”

နောက်တစ်ဦးကလည်း ခေါင်းခါယမ်းရင်း ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲထားတာတောင် လူက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ”

သခင်ကြီးလျို ထိုသမားတော်အား စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သမားတော်လီ၊ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့သူဆိုတာ အမြဲတမ်းရှိစမြဲပါပဲ၊ ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်တာနဲ့ပဲ တခြားသူတွေ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ မှတ်မထားပါနဲ့”

သူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အစ်မကြီးဝူက ကျုပ်ရဲ့ချစ်ဇနီးလေးကို တကယ်ပဲ ခွဲစိတ်မွေးဖွားပေးခဲ့တာပါ၊ အခု ကျုပ်ဇနီးက သတိရလာပြီ၊ ကျုပ်တို့ရဲ့ သားငယ်လေးလည်း ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ဘေးကင်းသွားပါပြီ”

သခင်ကြီးလျိုကိုယ်တိုင် ဝန်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ရာ သမားတော်လီအနေဖြင့် သံသယဝင်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

ဝမ်းဗိုက်ခွဲစိတ်မွေးဖွားခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီဟု တွေးမိသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်မငြိမ်သက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဝူယွီလန်နှင့် စကားပြောကာ မည်သို့မည်ပုံပြုလုပ်ခဲ့သနည်းဟု အလွန်အမင်း မေးမြန်းချင်နေမိ၏။

သို့သော် သူ၏ စောစောက စွပ်စွဲမှု၊ မေးခွန်းထုတ်မှုများကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ သူ့ပါးစပ်မှာ ကော်ဖြင့် ကပ်ထားခံရသကဲ့သို့ဖြစ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ချေ။

သခင်ကြီးလျိုသည် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေကြသော သမားတော်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။

သခင်ကြီးလျိုက သမားတော်ကျန်းအား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်၏။

“သမားတော်ကျန်း၊ ကျုပ်ကို အစ်မကြီးဝူနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”

ယခုအချိန်တွင် သမားတော်ကျန်းမှာလည်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခွင့်ရနေပြီဖြစ်သည်။ သခင်ကြီးလျိုထံမှ ဤမျှယဉ်ကျေးပျူငှာသော ဆက်ဆံရေးမျိုးကိုရရှိနေခြင်းမှာ ဝူယွီလန်ကြောင့်သာဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပေ၏။

သမားတော်ကျန်း နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“သူဌေးလျို၊ ကျုပ်က မိတ်ဆက်ပေးရုံသက်သက်ပါ၊ တကယ်တမ်း ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်ရမှာက အစ်မကြီးဝူကိုပါ၊

ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ သတ္တိကိုလည်း ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”

 🍅 Chapter 25

ဝူယွီလန် ခေါင်းကို အသာအယာညိတ်ပြလိုက်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် သူဌေးလျို၊ ရှင်ရဲ့သတ္တိက ရှင့်ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်လိုက်တာပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သခင်ကြီးလျိုမှာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

အစောပိုင်းက သူသည် ထိုသမားတော်များ၏စကားကို နားယောင်ပြီး ဝူယွီလန်အပေါ် သံသယဝင်ခဲ့မိသည်မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဝူယွီလန်က သူ့အပေါ် အငြိုးမထားသည့်အပြင် သူ့သတ္တိကိုပင် ချီးကျူးလိုက်သေးရာ သူဌေးလျှိုကို ပို၍ပင် ရှက်ရွံ့သွားစေလေသည်။

သူသည် ဝူယွီလန်အား ထိုက်ထိုက်တန်တန် ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

သခင်ကြီးလျို လေးနက်သောလေသံဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ ဒီကျေးဇူးကို ကျုပ် အမြဲမှတ်ထားပါ့မယ်၊ နောက်နောင် ဖျန်းကျန်းမြို့မှာ အခက်အခဲတစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာခဲ့ရင် ကျုပ်ဆီကို အချိန်မရွေးလာခဲ့ပါ”

ဝူယွီလန်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် ပိုပီပြင်လာကာ လက်ခံလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မကပဲ သူဌေးလျိုကို ကြိုပြီးကျေးဇူးတင်ထားပါရစေရှင်”

သခင်ကြီးလျို ခေါင်းအသာညိတ်ပြကာ ဂရုတစိုက် ပြောဆိုလေ၏။

“အစ်မကြီးဝူ၊ အရင်ဆုံး အနားယူလိုက်ပါဦး၊ ထမင်းစားသောက်ပြီးရင် အစ်မကြီးကို ပြန်ပို့ဖို့ ကျုပ် လူလွှတ်ပေးပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောလာသဖြင့် ဝူယွီလန်မှာ ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘဲ သခင်မကြီးလျို၏အထိန်းတော်ကို ခွဲစိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့် အချက်များကို သေချာမှာကြားခဲ့ပြီးနောက် အနားယူရန် အစေခံမလေးနောက်သို့ လိုက်သွားလေတော့သည်။

ဝူယွီလန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သမားတော်တစ်သိုက်မှာ အနောက်မှ အတင်းလိုက်သွားချင်နေကြသော်လည်း သခင်ကြီးလျိုက အစေခံများအား မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ အစေခံများက သူတို့ကို ချက်ချင်း ဟန့်တားလိုက်လေ၏။

အစေခံတစ်ဦးက တင်းမာပြတ်သားသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းတို့၊ အဝေးကြီးကနေ လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကုသခတွေကို ရှင်းပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြပါတော့”

သမားတော်များမှာ မည်သို့လုပ်ပြီး ပြန်သွားချင်ကြမည်နည်း။

သခင်မကြီးလျို တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နေသေးသလားဆိုသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ချင်နေကြပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှဒဏ်ရာကို မည်သို့ ချုပ်ထားသနည်း ဆိုသည်ကိုလည်း သိချင်နေကြလေ၏။

သေချာသည်ကတော့ သူတို့သည် ဤဝမ်းဗိုက်ခွဲစိတ်မွေးဖွားခြင်းကို အမှန်တကယ် မည်သို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သနည်းဆိုသည့် ဝူယွီလန်၏ ရှင်းပြချက်ကို အဓိက ကြားချင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သဘာဝကို လွန်ဆန်သည့် မြင့်မြတ်လှသော နည်းပညာတစ်ခု၊ ငရဲမင်း၏လက်ထဲမှ လူတစ်ဦးကို လုယူကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း….. 
ဤအရာကို တွေ့လိုက်ရခြင်းကပင် သူတို့၏တစ်သက်တာလုံး ကြွားဝါရန်အတွက် လုံလောက်နေပြီမဟုတ်ပါလား။

သခင်ကြီးလျိုမှာ သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းနေရန် အချိန်မရှိပေ။ ဆေးကုသခများကို ရှင်းပေးပြီးနောက် ထိုသမားတော်တစ်သိုက်ကို ဧည့်ခန်းဆီသို့ မောင်းထုတ်လိုက်လေတော့၏။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သခင်ကြီးလျိုသည် ဝူယွီလန်ထံသို့ ရောက်လာကာ လေးစားစွာဖြင့် ပြောလာလေသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ ဒါ ဆေးကုသခပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ”

သခင်ကြီးလျိုသည် သေတ္တာတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

ငွေကြေး အရေးတကြီးလိုအပ်နေသောကြောင့် ဝူယွီလန်သည်လည်း အားနာမနေတော့ပေ။

သူမသည် သေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ရာ အတော်လေး လေးလံနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်ခုံးများပင် ပင့်တက်သွားရလေတော့သည်။

သေတ္တာငယ်လေးအတွင်း၌ တစ်တုံးလျှင် ငွေဆယ်ချောင်း အတိအကျရှိသော ငွေတုံးဆယ်တုံးက ငြိမ်သက်စွာ ပါရှိနေလေသည်။

ငွေတုံးဆယ်တုံး၊ စုစုပေါင်း ငွေချောင်းတစ်ရာ အတိအကျပင်။

ဝူယွီလန် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်၏။

“သူဌေးလျှို၊ ဒါက.... တကယ်ကို များလွန်းနေပါပြီ”

သူမ ငွေကြေးကိုမက်မောသည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏မှတ်ဉာဏ်များအရ သာမန်သမားတော်တစ်ဦး၏ တစ်ခေါက်စာ ဆေးကုသခမှာ အများဆုံး ငွေချောင်းအနည်းငယ်မျှသာ ရှိကြောင်း ကောင်းစွာသိထားပေသည်။

 သေချာသည်ကတော့ သူမသည် သာမန်သမားတော်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သို့တိုင်အောင် ယဉ်ကျေးမှုအရနှိမ့်ချဟန်ပြရန်တော့ လိုအပ်သေးသည်မဟုတ်လော။

သူဌေးလျှို လေးစားသမှုဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လေသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ အို မဟုတ်သေးပါဘူး၊ သမားတော်ဝူလို့ လေးလေးစားစား ခေါ်မှ သင့်တော်လိမ့်မယ်၊

သမားတော်ဝူက ကျုပ်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ကလေးကို ငရဲမင်းရဲ့ လက်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ကယ်တင်ပေးခဲ့တာ၊ ဒီငွေချောင်းတစ်ရာလောက်က တကယ်တော့ အတော်လေး နည်းလွန်းပါတယ်”

သူ ဆက်လက်၍ တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် ကျုပ်ရဲ့ ဇနီးနဲ့ ကလေးက နောက်ထပ်အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ သမားတော်ဝူရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို လိုအပ်နေဦးမှာပါ၊

ဒီဆေးကုသခက ကျုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့စိတ်ကို အနည်းငယ် ဖော်ပြရုံသက်သက်မို့လို့ သမားတော်ဝူအနေနဲ့ မငြင်းပါနဲ့လား”

သူဌေးလျှို၏ အမူအရာမှာ အလွန်တရာ ရိုးသားပွင့်လင်းလှ၏။ သဘာဝလွန် ဆေးပညာစွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဤအဘွားကြီး စိတ်ခုသွားစေမည်ကို သူ တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။

လူတစ်ယောက်သည် မည်မျှပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝနေပါစေ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင်တော့ ရောဂါတစ်မျိုးမျိုးနှင့်ရင်ဆိုင်ရမည်သာ။

နတ်သမားတော်တစ်ဦးနှင့် ပြဿနာဖြစ်ခြင်းက သူ့အနာဂတ်အတွက် မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မှ ရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားပေ၏။

ဝူယွီလန် နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့လည်း ကျွန်မ မငြင်းတော့ပါဘူး၊ သူဌေးလျှိုအတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဒီငွေတုံးတွေကို ငွေစက္ကူအဖြစ် ပြောင်းပေးလို့ရ မလားရှင့်၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ ငွေတုံးတွေ ယူသွားဖို့က နည်းနည်း မျက်စိကျစရာဖြစ်နေလို့ပါ”

သူဌေးလျှို သူ့နဖူးသူ ပြန်ရိုက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်၊

“ဟာ… ဟုတ်သား၊ ကျုပ် ဒီကိစ္စကို လုံးဝမေ့သွားခဲ့တာပဲ”

သူ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် ငွေတုံးများကို ချက်ချင်းယူဆောင်သွားပြီးနောက် ငွေစက္ကူဆယ်ရွက်ဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဝူယွီလန်သည် ငွေစက္ကူများကို အပြုံးဖြင့် လက်ခံယူလိုက်ပြီးနောက် စက္ကူနှင့် စုတ်တံကိုရှာကာ ဆေးညွှန်းအချို့ကို ရေးသားပေးလိုက်၏။

ထို့နောက် သူဌေးလျှို ငှားရမ်းထားသော အိမ်တွင်းသမားတော်ကို သခင်မကြီးလျိုအား မည်သို့မည်ပုံ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည်ကို ဂရုတစိုက် သေချာမှာကြားခဲ့လေသည်။

အထူးသဖြင့် နောင်အနာဂတ်တွင် နောက်ထပ်ကလေးယူလိုပါက အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခန့်အချိန်ယူစောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးအနက်ထား၍ သတိပေးခဲ့သည်။

သူမ နေရာမှထရင်း နှုတ်ဆက်စကားဆိုလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်၊ သခင်မကြီးလျိုရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေ တိုးတက်မှုကိုကြည့်ဖို့ မနက်ဖြန်တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”

သူမက ထပ်မံ၍ သတိပေးလိုက်သေးသည်။

“ဒီကြားထဲ သခင်မကြီးလျို တစ်ခုခု နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေတာမျိုးရှိရင် ကျွန်မဆီကို လူတစ်ယောက် ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်ပါ”

သူဌေးလျှို မြင်းလှည်းစီစဉ်ပေးရန် ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ရင်း လှိုက်လှဲစွာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လေ၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ဝူ၊ သမားတော်ဝူကို ပြန်ပို့ပေးဖို့ ကျုပ် လူတစ်ယောက်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

ဝူယွီလန်သည် အနားယူရန် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော စက်ရုပ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

စက်ရုပ်သံက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

[ဒင်၊ Hostသည် သူဌေးလျှို၏ဇနီးအား ခွဲစိတ်မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး သူဌေးလျှို၏ဇနီးနှင့် ကလေးကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး ခြောက်ထောင်ကို ချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ Host အကောင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ]

ဝူယွီလန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ 

အရင်တစ်ကြိမ်က ချွေးမဖြစ်သူကို ကလေးမွေးဖွားပေးပြီး ချွေးမနှင့် မြေးမလေးနှစ်ဦးလုံး၏အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့စဉ်က ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး နှစ်ထောင်သာ ဆုချီးမြှင့်ခံခဲ့ရကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသေး၏။

သူမက စိတ်ထဲမှနေ၍ သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

“စနစ်ရေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး ဆုလာဘ်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်များနေရတာလဲလို့ မေးလို့ရမလား”

စနစ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလာ၏။

[သူဌေးလျှို၏ဇနီးသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သဘောထားပြည့်ဝသူ ဖြစ်ပါသည်။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသူများကို ဆန်ပြုတ်တိုက်ကျွေးရန် တဲအုံများ မကြာခဏ ဆောက်လုပ်လှူဒါန်းလေ့ရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် ထပ်ဆောင်း ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး ငါးထောင်ကို ချီးမြှင့်ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်]

ဝူယွီလန် နားလည်သဘောပေါက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဪ၊ ဒီလိုကိုး”

သူမ၏ နည်းပါးလှသော ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးမှာ ရုတ်တရက် ခြောက်ထောင်ကျော်အထိ တိုးပွားလာသည်ကိုကြည့်ရင်း ဤတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်မှာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှကြောင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျေနပ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။

မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော မြေးမလေးများကို ပြန်လည်ရွေးယူရန်အတွက် လိုအပ်နေသော ငွေကြေးနှင့် အရင်းအနှီးများ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်စုံလာပြီဖြစ်ရာ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့လေ၏။

သူဌေးလျှိုသည် ဝူယွီလန်အတွက် မြင်းလှည်းကို စီစဉ်ပေးရုံသာမက မုန့်များနှင့် အစားအစာများကိုပါ အထုပ်တစ်ထုပ်ဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး ဝူယွီလန်အား ခြံတံခါးမကြီးအထိ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။

ဝူယွီလန် မြင်းလှည်းပေါ်သို့ တက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူမ အနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာကြသော သမားတော်များ၏ ဝိုင်းအုံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သမားတော်တစ်ဦးက အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“သမားတော်ဝူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက်ရပ်ပါဦး”

အခြားတစ်ဦးကလည်း ဆက်လက် တားဆီးလာလေသည်။

“သမားတော်ဝူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏလောက်ရပ်ပေးပါ”

ဝူယွီလန် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ပြီး သူမကိုယ် သူမ လက်ညှိုးထိုးပြကာ မေးလိုက်သည်။

“ရှင်တို့ ကျွန်မကို ခေါ်နေကြတာလား”

သမားတော်လီ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြုံးပြရင်း ဦးညွှတ်တောင်းပန်လေ၏။

“သမားတော်ဝူ၊ ကျုပ်တို့ စောစောက စော်ကားမိတာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ”