Ch 16-20

🍅 Chapter 16

“နင့်အမေက အခုမှ ကလေးမွေးထားတာမဟုတ်လား၊ သူသာ ထောင်ထဲရောက်သွားရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ပါ့မလား မသိဘူးနော်”

လီရှို့ယွင်သည် ချွမ်းနီလေးကို တင်းကျပ်စွာဖက်ထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ”

“နင်တို့ မကြောက်ဘူးဆိုရင် ငါ အခုချက်ချင်း သွားပြီး လိမ်လည်မှုနဲ့ တိုင်တန်းပြီး နင်တို့အားလုံးကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်မယ်”

မိခင်ဖြစ်သူ ထောင်ထဲရောက်သွားမည်ကို အလွန်ကြောက်လန့်သွားသော ချွမ်းနီလေးသည် အော်ဟစ်ငိုယိုလိုက်တော့သည်။

“ဟင့်အင်း၊ မတိုင်ပါနဲ့”

“သမီး လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်၊ သမီး လိုက်သွားဖို့ သဘောတူပါတယ်”

လီရှို့ယွင်သည် သမီးဖြစ်သူအား ချော့မော့ရန် ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်သော်လည်း ချွမ်းနီလေးသည် ရုတ်တရက်ရုန်းထွက်ကာ အဘွားအိုဝမ်အနီးသို့ ပြေးသွားလေသည်။ သူမသည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဆိုလာ၏။

“အမေ၊ မနေ့က အဘွားက သမီးကို ရောင်းစားမယ်လို့ပြောတုန်းက သမီးကိုယ်တိုင် သဘောတူခဲ့ပြီးပါပြီ”

“အမေ၊ သမီးကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါတော့၊ အရောင်းခံရရင်တောင်မှ သမီးက အမေ့သမီးပါပဲ၊ အားတဲ့အချိန်ကျရင် အမေ့ဆီ ပြန်လာလည်လို့ရသေးတာပဲလေ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားအိုဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လူမိုက်နှစ်ဦးအား ဖမ်းဆွဲရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“ဒါမှ မှန်ကန်တဲ့အတွေးအခေါ်ပေါ့၊ ငါ့နောက်ကို အေးအေးဆေးဆေးသာလိုက်ခဲ့၊ သခင်ကောင်းနဲ့တွေ့ရင် ကောင်းကောင်းစားရပြီး သက်တောင့်သက်သာ နေရမှာ၊ ဒီလို စုတ်ပြတ်နေတဲ့ တဲအိမ်လေးထဲမှာ နေရတာထက် အများကြီးကောင်းပါတယ်”

လီရှို့ယွင်သည် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့၏။

“ဟင့်အင်း၊ ငါ့သမီးကို မရောင်းဘူး၊ သူ့ကိုလွှတ်ပေး”

အကြံအောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သော အဘွားအိုဝမ်သည် သူမကိုလွှတ်မပေးတော့ဘဲ လူမိုက်များအား ကလေးမလေးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီရှို့ယွင် အနောက်မှ ပြေးလိုက်သော်လည်း အဘွားအိုဝမ်၏တွန်းချမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

“အကောင်းပြောနေတာကို လက်မခံဘဲ အကြမ်းဖက်ချင်နေတာပဲ၊ နင်တို့ ထပ်ပြီးပြဿနာရှာနေမယ်ဆိုရင် အာဏာပိုင်တွေဆီတိုင်ပြီး နင်တို့အားလုံးကို ထောင်ချပစ်မယ်”

စုန့်ကျစ်ယုံနှင့် အခြားသူများက တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘွားအိုဝမ်၏ ဆက်လက်ခြိမ်းခြောက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“နင်တို့ လှုပ်ရဲလှုပ်ကြည့်၊ ငါ ချက်ချင်းတိုင်ပစ်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် နင်တို့ ဒုက္ခရောက်ရုံတင်မကဘူး၊ နင်တို့ရဲ့ကလေးတွေပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”

“ငါပြောထားမယ်နော်၊ ထောင်ထဲကို ဝင်သွားပြီးရင် အသက်ရှင်လျက်ပြန်ထွက်လာနိုင်တဲ့လူ ရှားတယ်၊ နင်တို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်ရင် မိုက်ရူးရဲမဆန်ကြနဲ့”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံနှင့် အခြားသူများမှာ မလှုပ်ရဲတော့ဘဲ အဘွားအိုဝမ်က ချွမ်းနီလေးအား ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

လီရှို့ယွင်မှာ ကလေးမီးဖွားခါစ ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ အားနည်းနေလေသည်။ အဘွားအိုဝမ်၏ တွန်းချမှုကို ခံရပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပင် ပြန်မထနိုင်တော့ချေ။

ခေါ်ဆောင်သွားခံရသော ချွမ်းနီလေးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြာကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ချွမ်းနီ၊ ငါ့သမီးလေး ချွမ်းနီ”

ချွမ်းနီလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို ငဲ့ကြည့်ကာ နှလုံးကွဲမတတ် ငိုကြွေးနေရှာသည်။

“အမေ၊ သမီးအတွက် စိတ်မပူနဲ့နော်၊ သမီး အခွင့်အရေးရတာနဲ့ အမေ့ဆီ ချက်ချင်းပြန်လာလည်ပါ့မယ်”

ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားသော အဘွားအိုဝမ်သည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဟက်၊ အဲ့ဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့၊ အရောင်းခံရပြီးတာနဲ့ နင်က သခင့်လူ ဖြစ်သွားပြီ၊ အိမ်ပြန်ချင်သေးတယ် ဟုတ်လား၊ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချွမ်းနီလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားလေ၏။

‘သူမ နောက်ဘယ်တော့မှ အိမ်ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူးလား'

“ဘယ်ခွေးသူတောင်းစားက ငါ့မြေးကို ရောင်းရဲသလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော ဆဲရေးတိုင်းထွာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝူယွီလန်သည် လှည်းကိုပစ်ချကာ သစ်သားတုတ်ရှည်တစ်ချောင်းအား ကောက်ကိုင်၍ အပြေးအလွှားဝင်လာခဲ့သည်။

သူမ မရှိခိုက် သူမ၏အိမ်သို့ မည်သူကများ ရဲတင်းစွာ ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ဝံ့သနည်းဆိုသည်ကို သူမ သိချင်နေ၏။

ဝူယွီလန် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုဝမ်က ရယ်မောလိုက်၏။

“အို အစ်မဝူ၊ အတော်ပဲ အစ်မ ပြန်လာတာနဲ့အံကိုက်ပဲ၊ ပိုက်ဆံက အစ်မကို ပေးပြီးသားဆိုတော့ ကျွန်မ လူခေါ်သွားပြီနော်”

“ရပ်လိုက်စမ်း”

ဝူယွီလန်သည် ခြံတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်၏။

“ဘာပိုက်ဆံကို ငါ့ကိုပေးတာလဲ၊ ငါ့မြေးကို ရောင်းစားမယ်လို့ ဘယ်အချိန်က ပြောဖူးလို့လဲ”

လီရှို့ယွင်သည် အခြားသူများ၏အကူအညီဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နိုင်လာပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ၏မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။

“အမေ၊ အမေ သတိမေ့နေတာလား၊ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ် မမှတ်မိရတာလဲ”

ဝူယွီလန်မှာ လုံးဝကို နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပေ။

“ငါ ချွမ်းနီလေးကို ရောင်းစားမယ်လို့ ဘယ်အချိန်ကပြောဖူးလို့လဲ”

သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သားအကြီးဆုံး စုန့်ကျစ်ယုံ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း စိတ်ပျက်မှုများ အထင်းသားရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီရှို့ယွင်သည် ဝူယွီလန်အား သွေးထွက်မတတ် နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“အမေ၊ ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့၊ အမေကိုယ်တိုင် သူ့ကို ရောင်းစားမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာ အခုလေးတင် ချွမ်းနီက သမီးတို့ကို ပြောပြသွားတာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိထားလိုက်မိသည်။

သူမက ချွမ်းနီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

“ချွမ်းနီ၊ နင့်ကို ရောင်းစားမယ်လို့ အဘွားပြောခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ဆီကို ရောင်းမယ်လို့ပြောခဲ့လဲဆိုတာ နင်မှတ်မိသေးလား”

ချွမ်းနီသည် သူမ အရောင်းခံရမည့်ကိစ္စကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေပေသည်။

“အဘွားက သမီးကို ဝူယွီလန်ဆိုတဲ့လူဆီ ရောင်းမယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ”

ဝမ်ကွေ့ချင် မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဝူယွီလန်၊ မှတ်မှတ်ရရ အဲ့ဒါက... အမေ့နာမည် မဟုတ်ဘူးလား”

စုန့်ကျစ်ယုံ သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤကိစ္စတွင် မြင်ရသည်ထက် ပိုမိုနက်နဲသော အကြောင်းရင်းများ ရှိနေပုံရပေ၏။ သူက မိခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဝူယွီလန်ဆိုတာ တကယ်ပဲ အမေ့နာမည်ပဲ”

လီရှို့ယွင်မှာ မှင်သက်သွားပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူအပေါ် တကယ်ပဲ အထင်လွဲမှားခဲ့မိပြီကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

“အမေ၊ အမေက... ချွမ်းနီကို တကယ်ကြီး ရောင်းစားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်”

ဝူယွီလန် ပြန်မဖြေချေ။ သူမသည် လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ကို မြှောက်ကိုင်ကာ အဘွားအိုဝမ်ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“အဘွားကြီးဝမ်၊ ငါ့မြေးကို ရောင်းစားမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး၊ နင့်ငွေကို တကယ်ယူသွားတာ ဘယ်သူလဲ”

အဘွားအိုဝမ်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။ သူမက အရောင်းအဝယ် စာချုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

“ဒီမှာ အဖြူပေါ် အမည်းတင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးထားတာပဲ၊ နင့်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက ငွေကိုလည်း ယူသွားပြီးပြီ”

“စုန့်ကျစ်ရှု…”

ဝူယွီလန် တကယ်ကိုဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီအငယ်ဆုံးသားကို မူလပိုင်ရှင်က အလိုလိုက်ထားမှန်း သူမ သိသော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ယုတ်မာကောက်ကျစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤအကောင်က အတွင်းအူတိုင်အထိကို ပုပ်ပွနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် ပုန်းကွယ်နေသော စုန့်ကျစ်ရှုသည် ကိစ္စပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူသည် ဝပ်ပုန်းနေသော မြက်ခင်းထဲမှ ကမန်းကတန်းထကာ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။

“နင့်ငွေကို ယူသွားတဲ့လူဆီကို သွားရှာလိုက်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မြေးကိုတော့ လုံးဝအရောင်းမခံနိုင်ဘူး”

အဘွားအိုဝမ်ကမူ အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

“ဟက်၊ နင့်မြေးနှစ်ယောက်ကိုတောင် ရောင်းစားပြီးနေပြီကို အခုမှလာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့”

ဝူယွီလန်မှာ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်း၍ရမည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် ငွေကလည်း ဝူယွီလန်၏လက်ထဲသို့ မရောက်ထားသဖြင့် ပြန်ရရန်ခက်ခဲမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလေသည်။

ထို့ကြောင့် လူမိုက်များကို ခေါ်ကာ စုန့်ကျစ်ရှုထံသို့ သွား၍ ငွေပြန်တောင်းရန် သူမ ရည်ရွယ်လိုက်၏။

“နေဦး”

ဝူယွီလန်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှသစ်သားတုတ်ကို ယားယံနေသည့်ဟန်ဖြင့် ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။

“နင်က ငါ့ချွေးမကို ရိုက်ပြီး ဒီအတိုင်း လှည့်ထွက်သွားချင်တာလား”

အဘွားအိုဝမ်၏အနီးတွင် လူမိုက်နှစ်ဦး ရှိနေသေးသဖြင့် ဝူယွီလန်ကို သူမ မကြောက်ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် လက်ပိုက်ကာ မာမာထန်ထန် ရပ်နေလိုက်သည်။

“ငါ ရိုက်တာ ဘာဖြစ်လဲ၊ နင်က ငါ့ကို ပြန်ရိုက်ချင်လို့လား”

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီရှို့ယွင်သည် ကပျာကယာလျှောက်လာပြီး ဝူယွီလန်ကို ဆွဲထားလိုက်၏။

“အမေ၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

အဘွားအိုဝမ်၏ အနီးတွင် လူငယ်လူရွယ် သန်သန်မာမာ ယောကျ်ားနှစ်ဦး ပါရှိနေပြီး သူမတို့မိသားစုတွင်မူ အိုမင်းမစွမ်း၊ အားနည်းသူ၊ ဖျားနာသူနှင့် ကိုယ်အင်္ဂါမသန်စွမ်းသူများသာရှိသဖြင့် ရန်ဖြစ်ပါက မည်သို့မျှ အနိုင်ရနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမကြောင့် မိသားစုဝင်များ အရိုက်ခံရမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

ဝူယွီလန်က ဝမ်ကွေ့ချင်အား မျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။ ဝမ်ကွေ့ချင် သဘောပေါက်သွားပြီး လီရှို့ယွင်အား ဆွဲခေါ်ရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့၏။

“ရှို့ယွင်၊ အမေ ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ အမေ သိပါတယ်၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရအောင် ဘေးကိုသွားနေလိုက်”

လီရှို့ယွင်သည် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်သောကရောက်နေသည့် အမူအရာများ အထင်းသားရှိနေဆဲပင်။

ဝူယွီလန်သည် အပိုစကားများမပြောတော့ချေ။ သူမသည် တုတ်ကိုလွှဲယမ်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အဘွားအိုဝမ်၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့၏။

ဝူယွီလန် တကယ်ရိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု အဘွားအိုဝမ် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ 

🍅 Chapter 17

ထိုရိုက်ချက်ကြောင့် သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ခေါင်းကိုကိုင်ကာ အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။

“အား”

“နင်... နင်၊ ဒီအိုကြီးအိုမကြီးက ငါ့ကို တကယ်ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ”

ယောက္ခမဖြစ်သူသည် သူမအတွက်နှင့် အဘွားအိုဝမ်ကို တကယ်ရိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု လီရှို့ယွင် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုကဲ့သို့ အကာအကွယ်ပေးခံရသော ခံစားချက်ကြောင့် သူမ၏မျက်ဝန်းများ ပူနွေးလာခဲ့ရလေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူအပေါ် အထင်လွဲမှားနေခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ယခုတော့ ယောက္ခမကြီးက သူတို့အတွက် ဤသို့သော အပြုအမူမျိုး လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်မှာ...

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ရှိသော ခံစားချက်များက သူမ၏ရင်ထဲသို့ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

လူမိုက်နှစ်ဦး ကြောင်ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုဝမ်သည် တံတွေးထွေးကာ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်း လိုက်သည်။

“ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ ဒီဘွားတော်ကြီးကို သေတဲ့အထိ ရိုက်သတ်ကြစမ်း”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ အေးစက်စက်မျက်နှာထားဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

“ငါ့အမေကို ထိချင်ရင် ငါ့ကို အရင်သေအောင်ရိုက်လိုက်”

အခြားသူများကလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြကာ ဝူယွီလန်ကိုအကာအကွယ်ပေးရန် သူမ၏ အရှေ့သို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။

“အမေ ဒါမှမဟုတ် အဘွားကို ထိချင်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို အရင်သေအောင်သတ်လိုက်”

အသံအကျယ်ဆုံးမှာ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့ပင်။

သူမကို အကာအကွယ်ပေးရန် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏ရင်ထဲတွင် ကြီးမားသော ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကျောကို ပိုမတ်မတ်ထားလိုက်သည်။

“အဘွားအိုဝမ်၊ နင် မလုပ်သင့်ဆုံး တစ်ခုတည်းသောအရာက ငါ့ရဲ့ တတိယချွေးမကို ထိခိုက်မိတာပဲ၊ ငါ့ချွေးမက အခုမှ ကလေးမီးဖွားထားတာ၊ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါ အာဏာပိုင်တွေဆီကို သွားတိုင်ပြီး နင့်ကို ထောင်ထဲရောက်အောင် ပို့ပစ်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင်၏မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ်ဟန်ဆောင်ရင်း လဲကျသွားလေသည်။

“အို... ရှို့ယွင်၊ ရှို့ယွင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

နှိုး၍မရတော့သည်။ မြင်သောအခါ သူမသည် လီရှို့ယွင်၏နှာခေါင်းဝသို့ လက်ကိုကပ်ကာ အသက်ရှူနှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူမသည်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားခဲ့၏။

“ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ၊ ရှို့ယွင်... ရှို့ယွင် အသက်မရှူတော့ဘူး”

ချွမ်းနီလေး အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။

“အမေ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ အမေ”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘွားအိုဝမ်၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါ... ဒါ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်၊ ငါ သူ့ကို တစ်ချက်လေးပဲ တွန်းလိုက်တာ”

တကယ် ပြဿနာကြီးသွားမည်ကို ကြောက်လန့်သွားသော အဘွားအိုဝမ်သည် ခေါင်းကိုကိုင်ရင်း ခြေထောက်တွင် မီးဆွဲနေသည့်မလား ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ လီရှို့ယွင်ဟန်ဆောင်နေမှန်း မသိသဖြင့် ဆက်လက်အော်ဟစ် ငိုယိုနေဆဲပင်။

“အမေ၊ ရှို့ယွင် အသက်မရှူတော့ဘူး၊ မြန်မြန် သမားတော်သွားခေါ်ပါ”

လီရှို့ယွင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လာခဲ့သည်။

“အစ်မကြီး၊ ညီမလေး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”

ချွမ်းနီလေး ငိုနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် သမီးဖြစ်သူအား ချက်ချင်းဖက်ထားကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“နောက်နောင် ဒီလိုမျိုး လာစော်ကားတဲ့လူတွေ ရှိရင် အိမ်ပြင်ရောက်အောင်သာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ကြ”

ဝူယွီလန်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် ခြံဝင်းအပြင်သို့ ထွက်ကာ လှည်းကို ပြန်တွန်းလာခဲ့သည်။

လီရှို့ယွင် ယခုမှ တကယ်ကို ယုံကြည်သွားတော့၏။ သူမ၏ ယောက္ခမသည် သမီးဖြစ်သူကို ရောင်းစားရန် တကယ်ပင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပေ။

သူမသည် ချွမ်းနီလေးကို တယုတယ ပွေ့ဖက်ထားရင်း နဖူးလေးကို အကြိမ်ကြိမ် သပ်ပေးနေမိသည်။

“ချွမ်းနီလေး၊ မကြောက်နဲ့နော်၊ အဘွားကို မေမေတို့ အထင်လွဲခဲ့တာ၊ အဘွားက သမီးကို ရောင်းမစားပါဘူး”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သောအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း သူ့ရင်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ရသည်။

‘အမေက တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ'

“ဘာတွေရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ လာကူကြလေ”

ဝူယွီလန်၏တိုက်တွန်းသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ပထမဆုံးသတိဝင်လာပြီး လှည်းတွန်းပေးရန် အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့၏။

“အမေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပစ္စည်းတွေဒီလောက်အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲဟင်”

ဝူယွီလန်သည် လှည်းကို မီးဖိုချောင်တံခါးဝအထိ တွန်းသွားလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ဟိုငါးရေပုံးနှစ်ပုံးကို ရောင်းလိုက်တာ၊ အဲ့ဒါနဲ့ ဆန်နဲ့ ဂျုံမှုန့် နည်းနည်း ဝယ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ဆားလည်း ဝယ်လာတယ်၊ အိမ်မှာ ဆီမရှိတော့လို့ ဆီချက်ဖို့ ဝက်ဆီဖတ်လည်းဝယ်လာခဲ့တယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ပစ္စည်းများကို တစ်ခုချင်းစီ စီစီရီရီ ချထားလိုက်၏။

“အရည်သောက်ချက်ဖို့ ဝက်ခြင်ဆီရိုးကြီးတွေလည်း ဝယ်လာသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ဝက်သုံးထပ်သားနှစ်ကျင်းလည်း ပါတယ်၊ ဒီည ဝက်သားဟင်းချိုပေါင်း ပေါင်းစားကြမယ်”

ရေပုံးထဲမှ အသားများကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တပ်မက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ သူမသည် ရေပုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အမေ၊ ဒီအသားတွေကိုလေ... သမီးတို့ရော စားလို့ရမှာလားဟင်”

“ရတယ်၊ အားလုံးစားလို့ရတယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ဘာစားစား နင်တို့လည်း အဲ့ဒါစားရမယ်”

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သူမ ခံစားချက်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏မျက်နှာကြီး ပြုံးဖြီးသွားလေတော့သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ကြားလား၊ ဒီည ငါတို့ ဝက်သားဟင်းစားရမယ်လို့ အမေကပြောတယ်”

တစ်ယောက်ကို တစ်ဖတ်ပဲ စားရမမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမအနေဖြင့် ကျေနပ်ရောင့်ရဲနေပြီဖြစ်သည်။

စုန့်ကျစ်ယုံသည် ဆီဝေ့နေသောဝက်ဆီဖတ်များကို ကြည့်ရင်း သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားခဲ့၏။

“အမေ၊ အဘွားက သားတို့ကို ထန်ဟူလုတွေလည်း ဝယ်လာပေးတယ်”

စုန့်အာ့လန်သည် ရေပုံးထဲမှ ထန်ဟူလုများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ 

ဆယ်ချောင်းတိတိ၊ နီရဲတောက်ပနေသည်ပင်။

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝူယွီလန်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

“စားကြ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ချောင်း အတိအကျပဲ”

“အာ့လန်၊ ထန်ဟူလုတွေအားလုံးကို ဝေပေးလိုက်”

စုန့်အာ့လန်သည် အမိန့်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ထန်ဟူလုများကို အားလုံးအား လိုက်ဝေပေးလိုက်၏။ လူတိုင်း တစ်ချောင်းစီရရှိသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ချောင်းပိုနေလေသည်။

“အဘွား၊ ဒီတစ်ချောင်းက ဦးလေး ၄ အတွက် ချန်ထားတာလားဟင်”

ဝူယွီလန်သည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်လေ၏။

ဤပြဿနာကောင် သားအငယ်ဆုံးကို လည်ပင်းညှစ်မသတ်ပစ်ခဲ့ခြင်းကပင် သူမ၏ ကြီးမားလှသောကရုဏာတရားကို ပြသပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထန်ဟူလုတစ်ချောင်း ပိုနေရခြင်းမှာ မွေးကင်းစကလေးငယ်လေးအတွက်ပါ ထည့်သွင်းရေတွက်ထားသောကြောင့်ပင်။

“ငါ ၀ယ်လာတာ သူ့အတွက်မဟုတ်ဘူး၊ ကလေးလေးအတွက် ဝယ်လာတာ”

“ကလေးက ငယ်လွန်းတော့ အခုမစားနိုင်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့ကိုယ်စား ငါ စားလိုက်မယ်၊ နောက်ကျမှ သူစားနိုင်တဲ့အရွယ်ရောက်ရင် ပြန်ဝယ်ကျွေးပြီး အစားပြန်ပေးမယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ထန်ဟူလုကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။

စုန့်ကျစ်ယုံက သူ့ထန်ဟူလုကို လှမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“အမေ၊ သားက လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ဒီလိုမုန့်အချိုတွေ သိပ်မစားချင်ပါဘူး၊ အမေပဲ ယူထားလိုက်ပါ”

ဝူယွီလန်သည် ထန်ဟူလုကို ပြန်လုယူလိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ငါ့ကို အမေလို့ ခေါ်နေသရွေ့ နင်ဟာ ငါ့ကလေးပဲ၊ စားသာ စားလိုက်စမ်းပါ”

စုန့်ကျစ်ယုံတစ်ယောက် မှင်သက်သွားလေ၏။

‘အမေက ငါလည်း သားတစ်ယောက်ဆိုတာကို မှတ်မိနေသေးတာပဲ’

သူ့ပါးစပ်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွားသော အချိရည်လေးကို သူ အရသာခံလိုက်မိ၏။

သူ၏ အသက်သုံးဆယ်သက်တမ်းတစ်လျှောက် ဤမျှချိုမြိန်သော အရသာမျိုးကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြည်းစမ်းခဲ့ဖူးချေ။

‘ထန်ဟူလုဆိုတာက ဒီလောက်တောင် ချိုတာကိုး'

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ပန်းနုရောင်ဖျော့ဖျော့အထည်လိပ်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကုတ်လိုက်မိ၏။

“အမေ၊ ဒီအထည်လိပ်က ယောက်ဖလေးအတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးဖို့ပဲလားဟင်”

ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် ဒီလိုအရောင်မျိုးဝတ်ရင် နည်းနည်းတော့ ကြည့်ရဆိုးနေမှာပဲဟု သူမ စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်မိသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကလေးလေးအတွက် အနှီးနဲ့ အင်္ကျီချုပ်ဖို့ နည်းနည်းဖြတ်လိုက်၊ ကျန်တဲ့အစကိုတော့ အိမ်က မိန်းကလေးသုံးယောက်အတွက် တစ်ယောက်တစ်စုံစီ ချုပ်ပေးလိုက်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်၏မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းအရောင်လက်သွားလေ၏။

“အမေ တကယ်ပြောနေတာလား”

ဝမ်ကွေ့ချင် အံ့ဩသွားသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများကို လိုက်လံကြည့်ရှုမည်ဆိုလျှင် မိန်းကလေးများအတွက် သီးသန့်အထည်ဝယ်ကာ အင်္ကျီချုပ်ပေးသော မိသားစုဆိုသည်မှာ ခပ်ရှားရှားပင်။

ထို့ပြင် အတိတ်ကဆိုလျှင် သူမ၏ယောက္ခမသည် အိမ်ရှိ မိန်းကလေးများကို အမုန်းဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်နေကုန် ‘အရှုံးပေါ်စေတဲ့ကောင်မတွေ’ ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသည်။

ယခုတော့ ယောက္ခမကြီးကိုယ်တိုင်က မိန်းကလေးများအတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးတော့ပေမည်။

သူမ မည်သို့လုပ်၍ မအံ့ဩဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုစကားကြောင့် ဤနေရာ၌ ရှိနေသူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်သွားကြလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် အထည်လိပ်ကိုပိုက်ကာ ဝမ်ကွေ့ချင်၏အခန်းတွင်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေ၏။

“အင်း၊ အင်္ကျီချုပ်ရမယ့် တာဝန်ကို နင်နဲ့ ဒုတိယချွေးမကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်”

အိမ်ရှိ မိန်းကလေးသုံးယောက်မှာ အင်္ကျီအသစ်ရတော့မည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေကြတော့သည်။

‘အင်္ကျီအသစ်တဲ့လား’

သူတို့ မွေးဖွားလာကတည်းက တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဝတ်ဆင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူတို့၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစား အများစုမှာ တတိယဦးလေး စွန့်ပစ်လိုက်သော အဝတ်ဟောင်းများကို ပြန်လည်ပြင်ဆင် ချုပ်လုပ်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။

အရောင်များမှာလည်း မှိုင်းညို့ညို့ အရောင်များသာဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးများဝတ်ဆင်ရန် သင့်လျော်သော တောက်ပသည့်အရောင် တစ်ရောင်မျှပင် မပါရှိချေ။ 

 🍅  Chapter 18

ယခုမူ ပန်းနုရောင် အင်္ကျီအသစ်လေးများရတော့မည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုမှာ အတိုင်းမသိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုစဉ် ဝူယွီလန်သည် သူမ၏အင်္ကျီစွန်းလေး အဆွဲခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ချွမ်းနီလေးက သူမ အင်္ကျီလက်စလေးကို ဆွဲထားပြီး မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“အဘွားက သမီးတို့အပေါ် အမြဲတမ်း ဒီလိုကောင်းပေးနိုင်မလားဟင်”

ဝူယွီလန်သည် မည်သည့်စကားမျှမဆိုဘဲ ကလေးမလေး၏ခေါင်းကိုသာ ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“ဟင်းချက်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝူယွီလန် အနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာခဲ့၏။

“အမေ၊ နားနေပါ၊ သမီး လုပ်လိုက်ပါ့မယ်”

ကျောက်လီကျွမ်လည်း ကူညီရန် ကမန်းကတန်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

တပ်မတော်ကို ဦးမဆောင်နိုင်သော စစ်သူကြီးသည် စစ်သူကြီးကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်ထားသည်။ 

၀ူယွီလန်သည် သူမ၏စီမံခန့်ခွဲမှုဖြင့် အိမ်ထောင်စုကို စနစ်တကျလည်ပတ်စေရန် ရည်ရွယ်ထား၏။

သူမသည် ဆန်ကို ချိန်တွယ်ပေးပြီးနောက် တစ်ယောက်ကို ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန် အမိန့်ပေးကာ နောက်တစ်ယောက်ကို ငါးသတ်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်မူ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ရောင်းချရန်အတွက်သာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ကိုင်တွယ်ခွင့်မပေးသဖြင့် စိုက်ခင်းထဲမှ အသီးအရွက်များမှာ ခူးဆွတ်ခံရခြင်း မရှိသလောက်ပင်။

တရုတ်ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မုန်ညင်းဖြူ၊ မုန်လာဥဖြူ၊ ဖရုံသီး၊ ကျောက်ဖရုံသီး စသော သာမန်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များသာမက တရုတ်နံနံနှင့် ကြက်သွန်မြိတ်များပါ စိမ်းလန်းစိုပြည်စွာ ရှင်သန်ကြီးထွားနေကြသည်။

ဝူယွီလန်သည် ဤဟင်းသီးဟင်းရွက်များဖြင့် ငွေရှာရန် ရည်ရွယ်မထားတော့ဘဲ စားချင်သည်များကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခူးယူလိုက်သည်။

သူမသည် ကျောက်ဖရုံသီး တစ်လုံး၊ မုန်ညင်းဖြူ အနည်းငယ်ကို ခူးဆွတ်လိုက်ပြီး ကြက်သွန်မြိတ်အချို့ကိုလည်း နုတ်ယူလိုက်လေ၏။

“အင်း၊ ညစာအတွက် ကျောက်ဖရုံသီးနဲ့ အရိုးဟင်းချိုချက်မယ်၊ အသီးခြောက်နဲ့ ဝက်သားအချိုပေါင်းလေးလည်း ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ငါးဟင်းနဲ့ မုန်ညင်းဖြူကြော်၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုန့်ချန်းဟွာသည် ဝူယွီလန် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ခူးဆွတ်ပြီးသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်းတစ်လုံးအား ကပျာကယာ ယူလာကာ လှမ်းခံပေးလိုက်၏။

“အဘွား၊ ဒီအသီးအရွက်တွေ အကုန်လုံး ဆေးရမှာလားဟင်”

ဝူယွီလန်သည် အားနာနေခြင်းမရှိဘဲ တောင်းကို သူမထံသို့ တိုက်ရိုက်ကမ်းပေးလိုက်၏။

“အကုန်ဆေးလိုက်၊ ဒီည စားဖို့အတွက်ချည်းပဲ”

ဝက်ဆီမချက်ရသေးသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ဝူယွီလန်သည် ဝက်ဆီဖတ်ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ရေဆေးလိုက်ပြီး အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်ကာ ရေအနည်းငယ် ထည့်၍ ဆီချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

မီးပြင်းပြင်းအောက်တွင် ဝက်ဆီဖတ်တုံးလေးများမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြွပ်ရွသော ဝက်ဆီဖတ်ကြော်လေးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

စုန့်အာ့လန်သည် နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တပ်မက်စွာ ငေးကြည့်လိုက်မိ၏။

“ဘာအနံ့လေးလဲ၊ မွှေးလိုက်တာ”

စုန့်ချန်းဟွာက တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကြက်ခြံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

“ဝက်ဆီဖတ်ကြော်အနံ့လေ”

ဝက်စာကျွေးပြီးနောက် စုန့်တာ့လန်သည် ရေအနည်းငယ်ခပ်ယူကာ မျက်နှာသစ်လိုက်လေ၏။

“စားဖို့ တွေးမနေနဲ့၊ ဒီဝက်ဆီဖတ်တွေက ဦးလေး ၄ စားဖို့အတွက်ချည်းပဲ”

ပုံမှန်အားဖြင့် ၀က်ဆီဖတ်ကြော်သည့်အခါတိုင်း စုန့်ကျစ်ရှုတစ်ယောက်တည်းသာ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်များကို စားခွင့်ရလေ့ရှိသည်။ 

စုန့်တာ့လန်သည် ညီငယ် ညီမငယ်များကို မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီး ထားပြီးမှ မစားရသည့်အခါ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းသွားမည်ကို မလိုလားပေ။

စုန့်အာ့လန် နှာခေါင်းပွတ်လိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် ဘာလို့ အဲ့ဒီအမွှေးနံ့ကြီးက ညီမလေးတို့တွေဆီကို တဖြည်းဖြည်း နီးလာသလို ခံစားနေရတာလဲ”

“ဖတ်”

သူ့ခေါင်းကို ရုတ်တရက် အခေါက်ခံလိုက်ရသည်။ စုန့်အာ့လန်သည် နာကျင်မှုကြောင့် ခေါင်းကိုပွတ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေသော ဝူယွီလန်အား တွေ့လိုက်ရလေ၏။

“အစ်ကိုတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ကိုယ့်ရဲ့ ကိုးနှစ်အရွယ်ညီမလေး ကြက်စာကျွေးနေတာကို ရပ်ကြည့်နေသရလား”

စုန့်အာ့လန်သည် မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းကိုကုတ်လိုက်၏။

“အဘွား၊ သား အခုလေးတင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခင်းကို ရေလောင်းပြီးတာပါ”

ဝူယွီလန် ထိုစကားကိုကြားသော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို စုန့်အာ့လန်၏လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။

“ညစာ မကျက်သေးဘူး၊ အစာအိမ်ထဲ အခံလေးဖြစ်သွားအောင် ဒါလေး နည်းနည်းစားထားလိုက်”

စုန့်အာ့လန်သည် အဆီတဝင်းဝင်းဖြင့် တောက်ပနေသော ဝက်ဆီဖတ်ကြော်များကို ကြည့်ရင်း မွှေးပျံ့သောရနံ့ကြောင့် မူးဝေသွားလေသည်။

သူက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“အဘွား... ဒါတွေက သားတို့စားဖို့အတွက်လားဟင်”

ဝူယွီလန်သည် တစ်ဖတ်ကိုကောက်ယူကာ စုန့်အာ့လန်၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းပေးလိုက်သည်။

“ခွေးပေါက်လေး ကျွေးဖို့အတွက်ပါဟယ်”

“ဟီးဟီးဟီး”

ဝက်ဆီဖတ်ကြော်များပေါ်တွင် ဆားအနည်းငယ်ဖြူးထားသဖြင့် အရသာမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှပေ၏။

ပူလွန်းသဖြင့် စုန့်အာ့လန် လျှာထွက်သွားသော်လည်း သူ ပြန်မထွေးထုတ်ရက်ပေ။

“မင်းတို့ မောင်နှမတွေ ခွဲစားကြ”

မှာကြားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် သူမ အလုပ်များကို ဆက်လုပ်ရန် ပြန်သွားလေသည်။

စုန့်အာ့လန်သည် ဝက်ဆီဖတ်ကြော်များကို ကိုင်ထားရင်း ဝူယွီလန်၏ကျောပြင်အား မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

“အဘွားက... တကယ်ကြီး ငါ့ကို ဝက်ဆီဖတ်တွေစားခိုင်းသွားတာပဲ”

ဝက်ဆီဖတ်ကြော်အနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသော စုန့်ချန်းဟွာလေးသည်လည်း တံတွေးမြိုချလိုက်မိသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ သမီးတို့ တကယ်စားရမှာလားဟင်”

စုန့်အာ့လန်သည် ဝက်ဆီဖတ်ကြော်တစ်ဖတ်ကို ယူကာ စုန့်ချန်းဟွာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ခွံ့ပေးလိုက်၏။

“အဘွားက စားလို့ပြောမှတော့ စိတ်ပူမနေဘဲ စားလိုက်ပါ၊ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင်လည်း အရိုက်ခံရရုံပေါ့”

စုန့်ချန်းဟွာ စဉ်းစားကြည့်ရာ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြောသည်မှာလည်း မှန်နေသည်။ အလွန်ဆုံးမှ အရိုက်ခံရရုံသာ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အရိုက်ခံရသည်မှာ သူတို့အတွက် ရိုးအီနေပြီဖြစ်သည်။

ကလေးများအားလုံး စုရုံးလာကြပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ တစ်ယောက်တစ်ဖတ်ဖြင့် ဝေမျှစားသောက်ကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အိမ်ရှိလူကြီးများကိုလည်း မေ့မထားကြချေ။ အနည်းငယ် မြည်းစမ်းပြီးသည်နှင့် လူကြီးများကို ဝေမျှပေးရန် ပန်းကန်လုံးကို သယ်ဆောင်သွားကြလေသည်။

ဟင်းလျာများ ကျက်သွားသောအခါ ဝူယွီလန်သည် ဟင်းများကို ခွဲဝေလိုက်ပြီး လီရှို့ယွင်အတွက် အရင်ဆုံးသွားပို့ပေး လေသည်။

“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်…. ထမင်းစားချိန် ရောက်ပြီ”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဝူယွီလန်သည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ယောက္ခမဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ လီရှို့ယွင်သည် လက်ထဲမှ ပန်းထိုးအထည်ကို ကမန်းကတန်းချထားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။

“အမေ”

ဝူယွီလန်သည် ကုတင်ပေါ်ရှိ လက်ကိုင်ပဝါကို သဘာဝကျကျပင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမက သယ်လာသော အစားအသောက်များကို စားပွဲပေါ်ချထားရင်း ဆိုလိုက်၏။

“နင့်အတွက် အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ကျန်းမာရေးပြန်ကောင်းလာဖို့ပဲ၊ ပန်းထိုးတာကို ခဏရပ်ထားလိုက်ဦး”

စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးဟင်းနှင့် ဝက်သားများကို မြင်သောအခါ လီရှို့ယွင်သည် ပိုစိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားရ၏။

“အမေ၊ ဒီလိုမျိုး ကောင်းပေ့ဆိုတဲ့ အစားအစာတွေကို အမေပဲစားပါ၊ သမီး... သမီးက ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲလေး သောက်ရရင်ကို လုံလောက်ပါပြီ”

“စားစရာရှိတာ စားလိုက်စမ်းပါ၊ ဂျီးများမနေနဲ့”

ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကြားရသည်မှာ တစ်မျိုးလေး ကွဲပြားနေသလို ခံစားရလေသည်။

“အမေ...”

လီရှို့ယွင်၏မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး တိုးညှင်းလွန်းသောအသံလေးဖြင့် ကတိပေးလိုက်ရှာသည်။

“သမီး နောက်ဆိုရင် ပိုက်ဆံရအောင် လက်ကိုင်ပဝါတွေ သေချာထိုးပေးပါ့မယ်၊ မိသားစုအတွက် ဘယ်တော့မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရပါဘူး”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ပန်းထိုးပြီးသား လက်ကိုင်ပဝါများကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

“ဒါတွေက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သမီးထိုးထားတဲ့ လက်ကိုင်ပဝါတွေပါ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အမေ သွားအပ်ပေးပါနော်၊ ပြီးတော့ ပန်းထိုးဖို့ အထည်အသစ်တွေပါ ထပ်ယူလာပေးပါ”

ဝူယွီလန်သည် လက်ကိုင်ပဝါများကို ယူလိုက်သော်လည်း ဤပန်းထိုးအလုပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် လုံးဝ လက်ခံ၍မဖြစ်တော့ ဟု သူမ၏ရင်တွင်း၌ တွေးတောလိုက်မိ၏။

ကလေးမီးဖွားခြင်းက လူ၏ခွန်အားများကို များစွာ ဆုတ်ယုတ်စေသည်။ ဤကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေကာ ပန်းထိုးနေမည်ဆိုပါက သူမ ကျန်းမာရေးမှာ အနှေးနှင့်အမြန် ဆိုသလို ချို့ယွင်းလာပေလိမ့်မည်။

“ငါလုပ်ရမယ့်အလုပ် ငါ သိပါတယ်၊ နင် ဒီအစားအသောက်တွေကို အကုန်ကုန်အောင်စားလိုက်၊ တစ်စက်မှ မကျန်စေနဲ့ ခဏနေရင် နင့်မရီးကို ပန်းကန်တွေ လာသိမ်းခိုင်းလိုက်မယ်”

ဝူယွီလန်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဘေးနားတွင်ရပ်နေသော ချွမ်းနီလေးထံသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“လာ၊ အဘွားနဲ့ သွားစားရအောင်”

ချွမ်းနီလေးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်၏လက်ကို လိမ္မာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“အမေ၊ သမီး ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အမေ့ကို လာအဖော်ပြုပေးမယ်နော်”

အခန်းတံခါး ပြန်လည်ပိတ်သွားသော်လည်း ဘေးဘက်ရှိ ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ဝက်ခန့်ဖွင့်ထားသဖြင့် အခန်းတွင်း၌ အမှောင်ကျမနေပေ။

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ကျန်ရစ်နေသော အလင်းရောင်များအောက်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ကျောက်ဖရုံသီးအရိုးဟင်းချိုတစ်ခွက်၊ အသီးခြောက်နှင့် ဝက်သားအချိုပေါင်း တစ်ပန်းကန်၊ ငါးဟင်း ပန်းကန်လုံးအသေး တစ်လုံးနှင့် မုန်ညင်းဖြူကြော်တို့ကို လီရှို့ယွင် တွေ့မြင်နေရလေသည်။

ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်သော ကျောက်ဖရုံသီးအရိုးဟင်းချိုကို သောက်နေစဉ် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ယောက္ခမဖြစ်သူ၏အပြောင်းအလဲများကို လီရှို့ယွင် တွေးတောမိလိုက်ရာ သူမ၏ မှိုင်းညို့နေသောမျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်လင်းလက်လာခဲ့၏။

 🍅 Chapter 19

သူမသည် သမီးငယ်လေးကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီသော မျက်နှာလေးကိုကြည့်ကာ တီးတိုး စကားဆိုလိုက်လေသည်။

“ကျစ်ခန်... ရှင်သိလား၊ အမေက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အများကြီးပြောင်းလဲသွားတယ်၊ ကျွန်မနဲ့ ကလေးတွေအပေါ် အရမ်းကောင်းလာတယ်၊ သမီးလေးကို ရိုက်နှက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းတာတွေ မလုပ်တော့တဲ့အပြင် ကျွန်မအတွက် ကြက်သားဟင်းချိုတောင် ချက်ကျွေးသေးတယ်သိလား၊ ပြီးတော့ ငါးဟင်းနဲ့ ဝက်သားဟင်းတွေလည်း ချက်ကျွေးတယ်”

“အမေက အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီမို့ အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်လာတော့မယ်၊ အမေ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို ရှင်သာ မြင်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေလိုက်မလဲနော်”

လီရှို့ယွင်သည် စကားပြောပြီးနောက် သူမ နဖူးကို သမီးငယ်လေး၏နဖူးနှင့် အပ်လိုက်လေ၏။

“နယ်စပ်စစ်မြေပြင်ကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့ပါတော့နော်... ရှင့်ရဲ့ သမီးငယ်လေး ဘယ်လောက်လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းလဲဆိုတာကို လာကြည့်လှည့်ပါဦး”

ဧည့်ခန်းမဆောင်

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

အားလုံးသည် တူများကို ကိုင်ထားကြသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများမှာ အလွန်တရာကောင်းမွန်လွန်းနေသဖြင့် မည်သူမျှ စတင်မစားရဲဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ဆန်ပြုတ်ဖြူဖြူ၊ ကျောက်ဖရုံသီး အရိုးဟင်းချို၊ ဝက်သုံးထပ်သား အချိုပေါင်း၊ ငါးဟင်း၊ ဝက်ဆီဖတ်ကြော်နှင့် မုန်ညင်းဖြူကြော် 

ဟင်းလျာတစ်ခုချင်းစီမှာ သူတို့၏နေ့စဉ်ဘဝတွင် တွေးတောင်မတွေးဝံ့သော အစားအစာများ ဖြစ်နေလေ၏။

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝက်သားနှင့် ငါးဟင်းမှာ မတ်ဖြစ်သူအတွက် ချက်ပြုတ်ထားခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ 

ဤဟင်းလျာများကို ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

“အမေ... ဒီအစားအစာတွေ အကုန်လုံးက... သမီးတို့ စားဖို့အတွက်လားဟင်”

ဝူယွီလန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“အင်းလေ၊ ဒီနေ့ အားလုံးပင်ပန်းထားကြတာပဲ၊ အေးဆေးစားကြ”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်သည်။

သူသာ နောက်ထပ်တစ်ခဏမျှ ဆက်ကြည့်နေမိပါက အရင်က ဆန်ကွဲ ဖွဲနုများကို ဆက်လက်စားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်မိသည်။

ဆင်းရဲခြင်းမှ ချမ်းသာခြင်းသို့ ကူးပြောင်းရန် လွယ်ကူသော်လည်း ချမ်းသာခြင်းမှ ဆင်းရဲခြင်းသို့ ပြန်လည်ကူးပြောင်းရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်မဟုတ်လော။

“အမေ၊ သားကတော့ ဆန်ကွဲပြုတ်ပဲ သောက်ပါတော့မယ်၊ ဒါတွေကို အမေနဲ့ ညီလေးစားဖို့အတွက် ချန်ထားလိုက်ပါ”

ဝူယွီလန်သည် အားလုံးအတွက် အရိုးဟင်းချိုတစ်ခွက်စီ ခပ်ပေးလိုက်၏။

“ဖွဲနုတွေကို ဝက်စာကျွေးဖို့ သုံးလိုက်ပြီ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ဘာစားစား နင်တို့လည်း အဲ့ဒါပဲစားရမယ်”

ဖွဲနုများကို ဝက်စာကျွေးလိုက်ပြီဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံသည် ချိုင်းထောက်ကို အားပြုကာ ဝက်ခြံထဲမှ ဖွဲနုများကို ပြန်သွားခြစ်ယူရန် ကပျာကယာ ထလိုက်လေ၏။

“ရပ်လိုက်စမ်း”

ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ပန်းကန်နှင့်တူကို ချထားလိုက်သည်။

“နင်က အတောင်အလက် စုံနေပြီဆိုတော့ အမေပြောတဲ့စကားကိုတောင် နားမထောင်တော့ချင်တော့ဘူးပေါ့‌လေ”

“ဒါမှမဟုတ် နင်က အိမ်ခွဲနေချင်လို့ ဆန္ဒပြနေတာလား”

အိမ်ခွဲနေမည့်အကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံသည် ကမန်းကတန်း ပြန်လှည့်လာပြီး အသံကို နှိမ့်ချကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အမေ၊ သားက အမေ့စကားကို နားမထောင်ချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး၊ သားလို ခြေထောက်မသန်တဲ့ လူတစ်ယောက်က ဒါတွေစားနေရတာ နှမြောစရာကောင်းလွန်းလို့ပါ၊ ဟိုဖွဲနုတွေက ကောင်းပါသေးတယ်၊ စားလို့ရသေးတဲ့ဟာပဲကို”

“နင့်ကို ဘယ်သူက မသန်မစွမ်းလို့ ပြောလဲ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်လိုက်၊ နင့်ခြေထောက် ပြန်ကောင်းလာရင် ငါ့အတွက် တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲပြန်လိုက်ပေးရဦးမှာ”

ထိုသို့ပြောရင်း ဝူယွီလန်သည် ဟင်းချိုအပြည့်ပါသော ပန်းကန်လုံးကို စုန့်ကျစ်ယုံ၏ပါးစပ်နားသို့ အတင်းထိုးပေးလိုက်၏။

“ငါ့ကိုလာပြီး ပွစိပွစိ လုပ်မနေနဲ့၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါချက်တာကို အကုန်စားရမယ်၊ ထပ်ပြီး ပွစိပွစိ လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတော့”

စုန့်ကျစ်ယုံမှာ နားကြားများ မှားသွားသလားဟု ထင်မှတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်ဟန်ဖြင့် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။

“သားခြေထောက်က ပျက်စီးနေပြီပဲဟာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ကောင်းလာနိုင်မှာလဲ”

ဝူယွီလန်သည် ဘာမှဆက်မပြောတော့ချေ။ သူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လမ်းလျှောက်နိုင်မည်ကို သူမ ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်မည်၊ မကောင်းမွန်နိုင်မည်ကိုတော့ ဒဏ်ရာကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ရပေဦးမည်။

“ကဲပါ၊ ပွစိပွစိ လုပ်မနေနဲ့တော့၊ မြန်မြန်စားကြ”

ယခုအခါ လူတိုင်းမှာ သေသေချာချာ စားသောက်နေကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းချိုသောက်ခြင်း၊ ဆန်ပြုတ်သောက်ခြင်းကိုသာ ပြုလုပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ တူကိုအသုံးပြုကာ ဟင်းများအား မယူရဲကြသေးပေ။

ဝူယွီလန်မှာလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ဟင်းလျာများကို လူအရေအတွက်အလိုက် အညီအမျှ ခွဲဝေပေးလိုက်ရတော့သည်။

“တစ်စက်မှ မကျန်စေနဲ့နော်”

ထိုသို့ သတိပေးပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ထမင်းပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမကဲ့သို့ ရက်စက်သောအဘွားကြီး ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မရှိမှသာ သူတို့လွတ်လွတ်လပ်လပ် စားရဲမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သိပေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ပြန်လာသောအခါ အစားအစာများ အမှန်တကယ်ပင် ကုန်စင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြည့်များမှာ မိမိရှေ့ရှိ ပန်းကန်နှင့် တူများထံသို့ ကျရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံ၏မျက်နှာမှာ အ‌တော်လေး နီမြန်းသွားခဲ့သည်။

အစောပိုင်းလေးကတည်း သူက မစားဘူးဟု အော်ဟစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အရာအားလုံးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်ပြီးဖြစ်နေသည်။ သူ အစားများလွန်းသည်ဟု မိခင်ဖြစ်သူက ထင်မှတ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။

သူသည် သူ့ပေါင်ကိုသူ ပြန်လိမ်ဆွဲလိုက်မိ၏။ 

‘စုန့်ကျစ်ယုံ... အို စုန့်ကျစ်ယုံ၊ မင်းက ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစားမက်နေရတာလဲ'

‘အမေက နောက်ဆုံးကြမှ ငါတို့အပေါ် နည်းနည်းလေး ကောင်းလာတာကို မင်းကိုယ်မင်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးလား'

သို့သော် ဝူယွီလန်သည် ပန်းကန်နှင့် တူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အင်း၊ ဆန်တစ်စေ့တောင် အလဟဿမဖြစ်ဘူးပဲ၊ နင်တို့အကုန်လုံး တော်ကြပါတယ်”

မိခင်ဖြစ်သူ၏ ချီးကျူးစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားခဲ့၏။

‘အမေက... ငါအစားများတာကို တကယ်ကြီး အပြစ်မမြင်တဲ့အပြင် ငါ့ကိုတောင် ချီးကျူးလိုက်သေးတယ်'

“ကဲ၊ သွားဆေးကြတော့”

“တာ့လန်၊ အာ့လန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် မနက်ဖြန် မနက် လယ်ထဲသွားစရာမလိုဘူး၊ ငါနဲ့အတူ မြစ်ကမ်းဘေးကို ငါးသွားမျှားရမယ်”

စုန့်အာ့လန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အဘွား”

စုန့်တာ့လန်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

တစ်မိသားစုလုံး အလှည့်ကျ ရေချိုးဆေးကြောပြီးချိန်တွင်တော့ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လုံးဝကို မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်သည် ကုတင်ခေါင်းရင်းကိုမှီကာ လက်ထဲရှိငွေများကို ရေတွက်နေလေ၏။

ယနေ့ ငါးရောင်းရငွေမှ ကြေးပြား ၂၃၄ ပြား ရရှိခဲ့သော်လည်း ပစ္စည်းများဝယ်ယူရာတွင် အတော်လေး ကုန်ကျသွားခဲ့သည်။

ယခု သူမ၏လက်ထဲတွင် ငွေဆယ်ချောင်းနှင့် ကြေးပြား ၁၀၈ ပြားသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဤမျှနည်းပါးသောငွေပမာဏဖြင့် ထိုကလေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ရွေးယူရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။  
‘ငွေအမြန်ရအောင် ဘယ်လိုရှာရမလဲ'

“အို... ငါ့မှာ ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ် ရှိသေးတာပဲ၊ ဆေးပညာကုန်တိုက်ထဲက ပစ္စည်းတချို့ဝယ်ပြီး အပြင်မှာ သွားရောင်းရင်ရော ဘယ်လိုနေမလဲ”

ဖန်ခွက်များ၊ ပုံဆောင်ခဲခွက်များကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို ရောင်းချပါက ငွေအများကြီး ရနိုင်မည်မှာ သေချာပေသည်။ ထိုအတွေး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆေးပညာကုန်တိုက် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့၏။

[ဤကုန်တိုက်မှ ပစ္စည်းများကို Hostတစ်ဦးတည်းသာ အသုံးပြုခွင့်ရှိပြီး ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ရန်အတွက် အသုံးပြု၍မရပါ]

ဝူယွီလန်သည် ထိုမက်ဆေ့ချ်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

“ထားလိုက်ပါတော့၊ စနစ်ကုန်တိုက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို အပြင်ထုတ်ပြီး ရောင်းတာကလည်း အမြဲတမ်းအဆင်မပြေနိုင်ဘူး၊ မသမာတဲ့လူတွေများ သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်လေ”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဝူယွီလန်သည် နေရာလွတ်ထဲမှပစ္စည်းများကို အပြင်ထုတ်ကာ ရောင်းချမည့်စိတ်ကူးအား စွန့်လွှတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ရောင်းချ၍ မရသော်လည်း လက်ဆောင်အဖြစ်ပေး၍တော့ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပါလော။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရောင်းချ၍မရဟုသာ ပြောထားခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ဆောင်မပေးရဟု တားမြစ်ထားခြင်းမရှိပေ။ 

‘ငါက လူတွေကို ပစ္စည်းတွေပေးရင် သူတို့ကလည်း ငါ့ကို လက်ဆောင်တွေနဲ့ ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ကြမှာပဲ၊ ဒါဆို အဆင်ပြေတယ်မဟုတ်ဘူးလား'

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဝူယွီလန်၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားလေသည်။

“မနက်ဖြန် နောက်ထပ် တစ်ရက်လောက် ငါးသွားမျှားကြည့်ဦးမယ်၊ တကယ်လို့ အဆင်မပြေသေးရင် ငါ့ရဲ့ မူလအလုပ်ကိုပဲ ပြန်လုပ်ရမှာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုန့်မိသားစုရွာမှာ အပေါဆုံးက တောင်တွေပဲလေ၊ တောင်တွေရှိရင် ဆေးမြစ်ဆေးဥတွေ ရှိမှာပဲ၊ ဆေးမြစ်တချို့ကိုခူးပြီး အခြောက်လှန်း၊ ပြုပြင်တာတွေလုပ်ရင်လည်း ပိုက်ဆံရနိုင်တာပဲ”

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အနားယူရန် လှဲလျောင်းလိုက်တော့၏။

မြူခိုးများ တိတ်တဆိတ် ကင်းစင်သွားပြီး တောင်ပေါ်သစ်တောများကြားမှ ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်သည့် မီးခိုးငွေ့များ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

“အားယား...”

ဝူယွီလန်သည် အကြောဆန့်လိုက်ပြီး လေပူများကို တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

“ဒီတောင်ပေါ်သစ်တောတွေကြားက လေထုက တကယ်ကို လတ်ဆတ်ပြီး ကြည်နူးစရာပဲ”

ဝူယွီလန်သည် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော တောင်တန်းများကို ငေးကြည့်ရင်း သူမ အိုမင်းလာသည့်အခါ ဤတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ပြီး သာယာလှပသော တောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်နေထိုင်ရပါက မည်မျှသက်တောင့်သက်သာ ရှိမည်ကို တွေးတောနေမိ၏။

 တွေးလေတွေးလေ ဝူယွီလန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေဟု ခံစားလာရလေသည်။ 

ဤမိသားစုတစ်ခုလုံးကို အခြေအနေအမှန်သို့ ရောက်အောင်ပြုပြင်ပြီး အိမ်ခွဲပေးပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမ အိုမင်းလာသည့်ခါ နေထိုင်နိုင်ရန် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု တည်ဆောက်မည်ဖြစ်၏။

🍅 Chapter 20

ရည်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိလာသောအခါ ဝူယွီလန်သည် ခွန်အားများ ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မနက်စာကို လျင်မြန်စွာ ချက်ပြုတ်ပြင်ဆင်လိုက်၏။ 

သူမမှလွဲ၍ အိမ်ရှိ မည်သူမျှ မနက်ခင်းအချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲသို့မဝင်ရဲကြချေ။ အကြောင်းမှာ ဤမိသားစုတွင် မနက်စာစားသည့်အလေ့အထ လုံးဝမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အားလုံး အလုပ်ကိုယ်စီ လုပ်ကိုင်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“အလုပ်တွေကို ခဏရပ်ထားကြဦး၊ မနက်စာစားပြီးမှ ဆက်လုပ်ကြ”

ထိုသို့ အော်ဟစ်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အသီးအရွက်နှင့် အသားပြုတ်ပန်းကန်အား ကိုင်ဆောင်ကာ ကြက်ဥနှစ်လုံး လှမ်းယူလျက် လီရှို့ယွင်၏အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။

“အမေ၊ သမီး နေကောင်းလာပါပြီ၊ နောက်ဆိုရင် အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ စားလိုက်ပါ့မယ်”

လီရှို့ယွင်သည် ကုတင်ပေါ်မှ လှုပ်လှုပ်ရွရွထလာပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ၏လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ကပျာကယာ လှမ်းယူလိုက်သည်။

“အခုချိန်မှာ နင့်ကျန်းမာရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ၊ အနည်းဆုံး တစ်လလောက်တော့ သေချာနားလိုက်ဦး၊ နင့်ကို အလုပ်ခိုင်းရမယ့်အချိန်တွေ နောက်မှာ အများကြီးကျန်ပါသေးတယ်”

ဝူယွီလန်သည် ဆန်ပြုတ်ကို စားပွဲပေါ် ချထားပေးလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ပုံထားသော ညစ်ပတ်သည့်အဝတ်အစားများကို မြင်သောအခါ ကောက်ယူကာ အပြင်သို့ သယ်သွားလိုက်၏။

“အမေ...၊ သမီး ကိုယ့်ဘာသာ လျှော်လိုက်ပါ့မယ်”

ယောက္ခမဖြစ်သူကို အဝတ်လျော်ခိုင်းရန်အထိ လီရှို့ယွင် မည်သို့မျှမရဲဝံ့ပေ။ သူမ ဝူယွီလန်အနောက်မှ ကမန်းကတန်း ပြေးလိုက်သွားလိုက်သည်။ 

သူတို့၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်လည်း အဝတ်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

“ယောင်းမလေး၊ အဝတ်တွေကို ကျွန်မကိုပဲ လျှော်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ နည်းနည်းလေးပါပဲ၊ ခဏလေးနဲ့ပြီးသွားမှာပါ”

ဝူယွီလန်သည် လီရှို့ယွင်အဝတ်များကို သူမကိုယ်တိုင်လျှော်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ပေ။ အဝတ်လျော်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေမည့်အစား ငါးအနည်းငယ်ပိုဖမ်းပြီး ရောင်းစားခြင်းက ပိုအကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။

“ယောင်းမဖြစ်သူကိုပဲ လျှော်ခိုင်းလိုက်ပါ၊ သူ့ရဲ့စေတနာကို နောက်ပိုင်းကျရင် မမေ့မလျော့ တုံ့ပြန်ဖို့သာ စိတ်ထဲကမှတ်ထားလိုက်”

ဝမ်ကွေ့ချင်လည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်မှစ၍ ယောက္ခမဖြစ်သူသည် သူတို့အပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလာခဲ့သဖြင့် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏စေတနာကို တန်ဖိုးထားကြောင်းပြသရန် သူမက အခွင့်အရေးကို စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင် ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ဝမ်ကွေ့ချင် မီးဖွားစဉ်ကာလကလည်း သူမသည် ဝမ်ကွေ့ချင်၏အဝတ်များကို ကူလျော်ပေးခဲ့ဖူးသည်ပင်။

ယောင်းမနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန်ကူညီနေကြသူများဖြစ်ပေသည်။

“ကဲပါ၊ အရင်ဆုံး ဆန်ပြုတ်သောက်လိုက်၊ ပြီးမှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝမ်းသာအားရ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ၏အနောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အသီးအရွက်နှင့် အသားပြုတ် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကြီးများ တည်ခင်းထားသည်။ အားလုံးမှာ အဝစားပြီးလျှင် ထပ်မံယူသောက်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝူယွီလန်က ပန်းကန်လုံးကြီးများအား ရွေးချယ်အသုံးပြုထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ကဲ၊ ဆန်ပြုတ်ကုန်ရင် ကိုယ့်အလုပ်ကို ပြန်လုပ်ကြတော့”

ဝူယွီလန်၏အမိန့်ကို ကြားသောအခါ အားလုံးမှာ တသွေမတိမ်း လိုက်နာကာ ဆန်ပြုတ်ကို စတင် သောက်သုံးလိုက်ကြ သည်။ ကလေးငယ်များ၏မျက်လုံးများမှာမူ ကြယ်‌ရောင်များ လင်းလက်နေလေ၏။

အရင်အချိန်တွေတုန်းကက ယခုလို အဝစားရရုံသာမက အစားအစာတိုင်း အသားပါဝင်နေခြင်းကို သူတို့ အိပ်မက်ပင် မက်ဖူးလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ 

သူတို့အားလုံးသည် ဝူယွီလန်ကိုကြည့်ရင်း အဘွားဖြစ်သူ မနက်ဖြန်တွင်လည်း ဤရက်များကဲ့သို့ပင် ကောင်းမွန်စွာဆက်ဆံပေးပါစေဟု ဆုတောင်းနေကြ၏။

ထိုအထဲတွင် ချွမ်းနီလေး၏အကြည့်များမှာ အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဝူယွီလန်သည် သူမကို သတိထားမိသွားကာ ခေါင်းလေးစောင်း၍ ကြည့်လိုက်၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မဝတာလား၊ အဘွား ထပ်ထည့်ပေးရဦးမလား”

ချွမ်းနီလေး ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။

“အဘွား၊ အဘွားအရင်ကလိုမျိုး ပြန်မဖြစ်တာသေချာအောင် သမီး တစ်ခုခုလုပ်ပေးလို့ မရဘူးလားဟင်”

“အဘွား အခုကြ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ သမီးတို့ကို နေ့တိုင်း အဝစားခိုင်းတယ်”

ချွမ်းနီလေး၏ပိန်ချုံးနေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်သည် ရင်ထဲမှ အဘွားကြီးအိုကို ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

သူမအနေဖြင့် ကလေးမလေးကို နေ့တိုင်း အဝစားစေရမည်ဟု ကတိပေးချင်သော်လည်း ဤအဘွားအို၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သူမ ဆက်လက်ရှင်သန်နေနိုင်ပါ့မလား မသေချာပေ။ တစ်နေ့နေ့တွင် မူလပိုင်ရှင်၏ဝိညာဉ် ပြန်ရောက်လာပါက...

ဝူယွီလန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် စနစ်ကုန်တိုက်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

[စိတ်မပူပါနှင့်၊ Host၊ မူလပိုင်ရှင်သည် မကောင်းမှုများစွာ ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် သူမ၏သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ၊ ယခုအချိန်မှစ၍ သင်သည်သာ ဝူယွီလန်အစစ် ဖြစ်ပါသည်]

ထိုစာတိုကို ဖတ်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

သူမသည် ငုပ်တုတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ချွမ်းနီလေး၏ညှိုးနွမ်းနေသောဆံပင်လေးများကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

“အဘွား ကတိပေးတယ်၊ ဘယ်တော့မှ အရင်လိုပြန်မဖြစ်တော့ဘူး၊ အဘွား အသက်ရှိနေသရွေ့ အားလုံးကို အဝစားရအောင် ထားပေးမှာပါ”

“အဘွားပြောတာ တကယ်လားဟင်”

ချွမ်းနီလေးသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

ကလေးမလေး၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန် အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်မိပြီး သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“ကတိပေးတယ်”

လက်ချောင်းသေးသေးလေးနှင့် လက်ချောင်းကြီးကြီးတစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားလေသည်။ ထိုအခိုက်တွင် ချွမ်းနီလေး၏ ကြည်လင်သောအသံလေးမှာ သူမ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။

“ကတိပေးတယ်၊ နှစ်တစ်ရာစာ ကတိ၊ ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲစေရဘူး”

“ကောင်းပြီ၊ အဘွား ဘယ်တော့မှမပြောင်းလဲဘူးလို့ ကတိပေးတယ်”

……

ဝူယွီလန်သည်ခမနက်စာ စားပြီးနောက် ငါးမျှားတံများနှင့် ငါးစာများကိုယူကာ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့ကိုခေါ်၍ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

“အဘွား၊ တီကောင်တွေ မတူးတော့ဘူးလား”

ဝူယွီလန် ရွှံ့နွံများကို ကော်ယူကာ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချနေသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်တစ်ယောက် ခေါင်းကိုစောင်းကာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဒါက ငါးမျှားဖို့ငါးစာလေ၊ လူတိုင်းက တီကောင်ပဲ သုံးနေတာဆိုတော့ ငါးတွေက တီကောင်ကို စားလွန်းလို့ လတ်ဆတ်တယ်လို့ မထင်တော့ဘူးလေ”

စုန့်တာ့လန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

“ဒါကြောင့် ငါးတွေမမိတာပဲ”

“ကဲ၊ ဒီမှာ ငါးမျှားတံတွေ၊ မင်းတို့လည်း မျှားကြ”

ဝူယွီလန်သည် ငါးမျှားတံနှစ်ချောင်းကို ပေးလိုက်ပြီး ငါးစာတပ်နည်းကို သင်ကြားပေးလိုက်၏။ 

ငါးမျှားချိတ်တွင်ရှိသော အသွားလေးကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်မှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

“အဘွား၊ ဒီငါးမျှားချိတ်က ဘာလို့ အရင်ကမြင်ဖူးတာတွေနဲ့ မတူရတာလဲဟင်”

“ဒါကို အသွားပါတဲ့ငါးမျှားချိတ်လို့ ခေါ်တယ်၊ ငါးက ငါးစာကိုဟပ်လိုက်တာနဲ့ အသွားလေးက စွဲထားမှာမို့လို့ ငါးက အလွယ်တကူ လွတ်မသွားတော့ဘူးလေ”

ဝူယွီလန်၏လက်များမှာ အနည်းငယ်မျှပင် မရပ်တန့်နေခဲ့ပေ။ သူမသည် သစ်သားတုတ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ရှာယူကာ သူမအတွက် ငါးမျှားချိတ်တစ်ခုကို ထပ်မံချည်နှောင်လိုက်သည်။

ဤအသွားပါသော ငါးမျှားချိတ်ကြောင့် ငါးများ လွတ်မသွားနိုင်တော့ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုန့်အာ့လန်၏မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေတော့သည်။

“ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား၊ သား စမ်းကြည့်ဦးမယ်”

သူသည် ရေနက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သောနေရာတစ်ခုအား ရွေးချယ်ကာ ငါးမျှားချိတ်ကို ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဗော်ယာလေးကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိပေ။ ဝူယွီလန်ဘက်တွင်လည်း အခြေအနေမထူးခြားချေ။ ငါးမျှားရာတွင် မမိသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်၍ ဝူယွီလန်လည်း စိတ်ပျက်မသွားပေ။

“ဟေး... ငါးမိပြီဟေ့”

ရုတ်တရက် ချုံပုတ်များကြားမှ စုန့်တာ့လန်၏ ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ သား လာပြီ”

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် ငါးဖမ်းပိုက်ကို ကမန်းကတန်းကိုင်ကာ စုန့်တာ့လန်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြေးသွားလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ နှစ်ကျင်းကျော်ခန့်ရှိသော ငါးကြင်းတစ်ကောင်ကိုကိုင်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လျှောက်လာကြ၏။

“အဘွား၊ ဒီငါးမျှားချိတ်က တကယ်ကြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ငါးက ဟပ်မိပြီဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲရုန်းရုန်း လွတ်မသွားတော့ဘူး”

စုန့်အာ့လန်မှာ ငါးကိုကိုင်ထားရင်း ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်နှာကြီး နီရဲနေလေသည်။

“မင်းတို့ ပြောသလောက်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ခါတလေကျရင်တော့ လွတ်သွားဦးမှာပဲ”

ဤကလေးနှစ်ယောက်မှာ အတွေ့အကြုံနည်းပါးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ငါးမျှားချိတ်ကိုတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်း သိလေသည်။

သို့သော် ရှေးခေတ်က လူတို့၏ဉာဏ်ပညာမှာ အံ့မခန်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤငါးမျှားချိတ်မျိုးမှာလည်း အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ အားဆေးထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ချုံပုတ်များကြားသို့ အထပ်ထပ်အခါခါ ဝင်ရောက်ကာ ငါးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖမ်းနေကြတော့၏။

တစ်နာရီမပြည့်ခင်မှာပင် ရေပုံးနှစ်ပုံးလုံး ငါးများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားလေတော့သည်။

“ပြန်ကြစို့၊ ဒီငါးတွေကို အရင်ဆုံး ရေစည်ပိုင်းထဲ သွားထည့်လိုက်ဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါးတွေ ရေမရဘံ သေကုန်ကြလိမ့်မယ်”

ဝူယွီလန်က မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် ပြည့်လျှံနေသော ငါးထည့်သည့်ပုံးကို သယ်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ခွန်အားမှာလည်း အတော်အတန် ရှိနေပြီး ပူးပေါင်းကာ ငါးထည့်သည့်ပုံး တစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဝူယွီလန်သည် ရေတွင်းမှ ရေအပြည့်ခပ်ယူကာ ငါးအားလုံးကို ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ပြောင်းထည့်ထားလိုက်သည်။

ငါးများကို သေချာစီစဉ်ပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် နောက်ထပ်ရေပုံးများကို ယူကာ မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ထပ်မံသွားရောက်ခဲ့ကြ၏။

သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် မြင်းလှည်းတစ်စီး အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

“ခွင့်ပြုပါဦး...”