Ch 11-15

🍅 Chapter 11

စုန့်အာ့လန် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်၏။

“အင်း၊ ခုနက အဘွားက ငါ့ကို တကယ်ကြီး တို့ဖူးကျွေးတာ၊ အရမ်းချိုပြီး လတ်ဆတ်နေတာပဲ”

အဘွားက သူ့အပေါ် ဤမျှကောင်းမွန်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။ အကယ်၍ အဘွားသာ အမြဲတမ်း ဤသို့ကောင်းမွန်နေမည်ဆိုပါက တစ်သက်လုံး အဘွား၏အစေခံအဖြစ် ပြေးလွှားလုပ်ကိုင်ပေးရန် သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

စုန့်တာ့လန်သည် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း လူကြီးများ စဉ်းစားတွေးတောနေသည့်ဟန်ပန်ကို တုပကာ ဆိုလာသည်။

“ထူးဆန်းတယ်၊ အရင်တုန်းကဆို အဘွားက ငါတို့ကို မရိုက်ရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီ၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် တိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကြက်သားနဲ့ ကြက်သားဟင်းချိုပါ တိုက်သေးတယ်”

ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် စုန့်ချန်းဟွာကလည်း သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“အဘွား ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ နည်းနည်းထူးဆန်းနေတယ်”

စုန့်ယင်ဟွာလေးက သူမ၏မျက်တောင်များကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။

“ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်နောင် အဘွားက ငါတို့ကို မရိုက်တော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲနော်”

ကလေးများ စုရုံးကာ ဆူဆူညံညံ ပြောဆိုနေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း စုန့်ကျစ်ယုံသည် မျက်လွှာချကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေမိသည်။ 

သူ့ မိခင်သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ရက်အတွင်း တကယ်ကို ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေခဲ့သည်ပင်။

ချွမ်းနီလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏အခန်းတံခါးဝကို မှီတွယ်ထားရင်း အခန်းတွင်းရှိ မိခင်နှင့် ညီမငယ်လေး ကိုတစ်လှည့်၊ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစ်ကိုများနှင့် အစ်မများကိုတစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။

“အဘွား၊ သမီးကို ရောင်းစားလိုက်ပါ၊ အဘွားသာ သမီးအမေအပေါ် ကောင်းပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အစ်ကိုတွေ အစ်မတွေကို ဆက်မရိုက်တော့ဘူးဆိုရင် အဘွားရောင်းစားတာကို သမီး ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးခံပါ့မယ်”

ငါးကြင်းဖြူနှင့် တို့ဖူးဟင်းချိုကို အပူပေးနေသော ဝူယွီလန်၏လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။
 
သူမ ခေါင်းအလှည့်တွင် လက်သီးဆုပ်လေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ခေါင်းမာကာ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည့် ကလေးမလေးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“နင့်ကို ရောင်းစားမယ်လို့ ဘယ်သူကပြောတာလဲ”

ချွမ်းနီလေးက ထိုစကားကို မယုံကြည်ပေ။ သူမသည် လက်လှမ်းကာ နီရဲနေသော မျက်ဝန်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“သမီးကို ရောင်းမစားချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ သမီးအမေအပေါ် အရမ်းကောင်းနေရတာလဲ”

သနားစရာကောင်းလှသော ထိုမျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စနောက်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အနည်းငယ်ရှေ့သို့တိုးကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ နင့်ကို ရောင်းစားချင်တာ၊ နင့်ကို အစေခံမလေးအဖြစ် ရောင်းစားပစ်မယ်၊ ဒါမှ နင် နေ့တိုင်း ရေနွေးကြမ်းငဲ့ပေး၊ ရေခပ်ပေးရတဲ့အလုပ်တွေ လုပ်ရမှာလေ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အောင့်အည်းမျိုသိပ်ထားခဲ့သော ချွမ်းနီလေး၏ မျက်ရည်များမှာ မျက်တောင်စွန်းများမှတစ်ဆင့် စီးကျလာခဲ့တော့သည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက် လိုက်၏။

“အဘွား၊ သမီးအမေအပေါ် အဘွား ကောင်းပေးသရွေ့တော့ အဘွားရောင်းစားတာကို သမီး ကျေကျေနပ်နပ်ကြီးခံပါ့မယ်”

ဝူယွီလန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်မိသည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း နင့်ကိုယ် နင် ဝူယွီလန်ဆီမှာသာ ရောင်းလိုက်တော့၊ ဒီနေ့ကစပြီး နင်က သူ့အတွက် တစ်နေ့လုံး ရေနွေးကြမ်းငဲ့ပေး၊ ရေခပ်ပေးရမယ်”

“သွားတော့၊ အခန်းထဲပြန်စောင့်နေ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချွမ်းနီလေးမှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ တကယ်ကြီး အရောင်းခံရတော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့ရ၏။

သို့တိုင်အောင် အားတင်းကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏အခန်းတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့ပြီး စောင်အောက်တွင် မျက်နှာအပ်လျက် အသံတိတ် ရှိုက်ငိုနေရှာတော့သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ချွမ်းနီလေး”

သမီးဖြစ်သူ ငိုကြွေးနေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီရှို့ယွင်သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ချွမ်းနီလေးသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို ကမန်းကတန်း သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

“အမေ၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ခုနက အမြန်ပြေးလာတော့ ခလုတ်တိုက်မိသွားလို့ပါ”

“အမေ့ကို ပြစမ်း၊ ဘယ်နားက ချော်လဲသွားတာလဲ၊ နာသွားသေးလား”

ချွမ်းနီလေးသည် အတင်းပြုံးပြရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

…….

ဝူယွီလန်တစ်ယောက် နာရီဝက်နီးပါးခန့် အလုပ်များပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထမင်းဟင်းများ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရီ တည်ခင်းထားသော ဆန်ပြုတ်ဖြူဖြူ၊ ငါးဟင်းအိုးကြီးတစ်အိုး၊ တို့ဖူးကြော် နှစ်ပန်းကန်နှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်ကြော် တစ်ဇလုံတို့ကို မြင်သောအခါ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ စတင်မစားသောက်ရဲဘဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် လက်ကိုသုတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားရင်း အသံထွက်လာ၏။

“သမီး... သမီး မတ်လေးကို ထမင်းစားဖို့ သွားခေါ်လိုက်ပါ့မယ်”

“ရပ်လိုက်စမ်း”
“နောက်နောင် သူ့ကို ထမင်းစားဖို့ ခေါ်စရာမလိုဘူး၊ စည်းကမ်းအသစ် ငါချမှတ်မယ်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ အလုပ်မလုပ်တဲ့လူ ထမင်းမစားရဘူး”

ထိုသို့ပြောရင်း ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ထမင်းပန်းကန်လုံးကို ပထမဆုံးကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး တူဖြင့် ငါးဟင်းတစ်ဖတ်ကို ယူလိုက်သည်။

‘အင်း... အိမ်မှာ ဆားမရှိတော့တာကြောင့် အရသာက နည်းနည်းပေါ့နေပေမယ့် ဒီလောက်ဆိုရင်တော့ စားလို့ရလောက်ပါတယ်’

မည်သူမျှ တူမကိုင်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ထပ်မံတိုက်တွန်းလိုက်သည်။

“မြန်မြန်စားကြ၊ တာ့လန်နဲ့ စုန့်အာ့လန်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားပြီးရင် ငါးသွားရောင်းဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ရမယ်”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးဟင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“အမေ၊ အမေ တကယ်ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါ”

အရင်ကဆိုလျှင် စုန့်ကျစ်ယုံသည် အလွန်သိတတ်လိမ္မာပြီး မိဘကို လုပ်ကျွေးပြုစုသော သားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ 

သို့သော် သူ၏သမီးအကြီးဆုံး စုန့်ကျင်းဟွာလေးကို မိခင်ဖြစ်သူမှ ရောင်းစားခဲ့သည့်အပြင် ဆောင်းရာသီတွင် အမဲလိုက်ရန် အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေမှုကြောင့် ခြေထောက်ကျိုးခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင်တော့ သူ့နှလုံးသားမှာ လုံးဝ အေးစက်သွားခဲ့လေပြီ။

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူမ၏ပြုမူပုံများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်းကြီး သိလေသည်။ သင့်လျော်သော ဆင်ခြေတစ်ခုမျှ မပေးပါက မည်သူမျှ စိတ်အေးလက်အေး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဝူယွီလန် တူကို ချလိုက်ပြီး ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော အဘိုးကြီးစုန့်ကို ဆင်ခြေအဖြစ် အသုံးပြုရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“မနေ့က ငါ သတိလစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုမက်တယ်၊ နင်တို့အဖေကို အိပ်မက်မက်တာ၊ နင်တို့အဖေက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်၊ 

နင်တို့အားလုံးကို ငါ နှိပ်စက်နေခဲ့တယ်၊ နင်တို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ခက်ခဲအောင်လုပ်ပြီး လေးယောက်မြောက်သားကိုတော့ ဥပဒေမဲ့တဲ့အထိ အလိုလိုက်ထားတယ်ဆိုပြီး ပြောတယ်”

“စုန့်မိသားစုရဲ့ သွေးသားတွေကို ရောင်းစားခဲ့တဲ့အတွက် ဘိုးဘေးတွေလည်း ငါ့ကို အပြစ်တင်ကြတယ်၊

သားမြေးမြစ်တွေကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီးနှိပ်စက်နေဦးမယ်ဆိုရင် ငါသေတဲ့အခါ ဘိုးဘွားကျောင်းဆောင်ထဲကို အဝင်ခံမှာမဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှာ အထီးကျန် တစ္ဆေတစ်ကောင်အဖြစ် ပစ်ထားခဲ့မယ်တဲ့လေ”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး မည်သည့်စကားမျှမဆိုခဲ့ပေ။

ဝူယွီလန်သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ငါလုပ်ခဲ့တာတွေကို သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ တကယ်လည်း ငါမှားခဲ့တာပါပဲ၊ 

သားကြီး၊ သားလတ်နဲ့ သားငယ်တို့က အမြဲတမ်း အသိတတ်ဆုံး၊ အလိမ္မာဆုံး ဖြစ်နေခဲ့ပေမယ့် ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အငယ်ဆုံးသားကိုပဲ မြင်နေခဲ့မိတယ်”

“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နင်တို့သုံးယောက်ကို သူ့အတွက် ခိုင်းနွား၊ ခိုင်းမြင်းတွေလို အလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့ရုံတင်မကဘူး၊ သူ ပညာသင်နိုင်ဖို့အတွက် နင်တို့ရဲ့ သမီးတွေကိုတောင် ငါ ရောင်းစားခဲ့မိတယ်”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမသည် အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ဒေါင့်မှ ထွက်မလာသောမျက်ရည်များကို သုတ်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“ငါလုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ သေသွားရင်တောင် ဘိုးဘေးတွေကို မျက်နှာပြစရာမရှိတော့ဘူး၊

ဒါကြောင့် ဒီနေ့ကစပြီး ငါလူသစ်စိတ်သစ် ပြောင်းလဲပြီး အမေကောင်း၊ ယောက္ခမကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်အောင်နေသွားတော့မယ်”

“သားကြီး၊ ငါ့ကို အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသိအမှတ်ပြုဖို့ စိတ်ရှိသေးရဲ့လား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာကျင်းသွားပြီး လက်ထဲမှ တူများပင် အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။

‘အမေက ငါတို့ရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို နောက်ဆုံးတော့ မြင်သွားပြီလား'

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးမှာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ကျောက်လီကျွမ်၏အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေလေသည်။

“လီကျွမ်၊ ယောက္ခမကြီးက တကယ်ပဲ အကောင်းဘက်ကို ပြောင်းသွားတော့မှာလားဟင်”

ကျောက်လီကျွမ်သည် အတင်းပြုံးပြလိုက်ပြီး ‘ယောက္ခမကြီးသာ တကယ်ပြောင်းလဲသွားမယ် ကောင်းမှာပဲ၊ အနည်းဆုံးတော့ အနာဂတ်မှာ ငါသူတို့ရဲ့ သမီးငယ်လေး ရောင်းစားခံရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

“မျှော်လင့်ရတာပါပဲ”

စုန့်ကျစ်ယုံက ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က ထပ်မံခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

“သားကြီး”

စုန့်ကျစ်ယုံသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူ့ရင်ထဲရှိ မကျေနပ်မှုများမှာ မျှော်လင့်ချက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။

‘အမေ တကယ်ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်ကောင်းပါရဲ့’

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“အမေ”

ဝူယွီလန်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

“အေး”

မိမိ၏ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထပ်ရောက်လာသော ငါးဟင်းတစ်ဖတ်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ကျစ်ယုံတစ်ယောက် အတွေးနယ်ချဲ့နေပြန်သည်။

🍅 Chapter 12

ဝူယွီလန်သည် စုန့်ကျစ်ယုံ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးဟင်းထည့်ပေးရုံသာမက မိသားစုဝင်အားလုံးကိုလည်း တစ်ယောက်တစ်ဖတ်စီ ထည့်ပေးလိုက်သေး၏။

စုန့်ယင်ဟွာလေးက ငါးဟင်းအား စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးမြိုချနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“စားလေ၊ နောက်နောင် အဘွားက နင်တို့ကို နေ့တိုင်း အသားစားရအောင် ကြိုးစားရှာကျွေးမယ်”

စုန့်ယင်ဟွာလေးသည် ကြင်နာယုယပုံပေါက်နေသော ဝူယွီလန်ကို ကြည့်ရင်း အဘွားက တကယ်ကြီးပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် အဘွားက သူမအပေါ် ဤသို့ ပြုမူဆက်ဆံမည်မဟုတ်ပေ။

 သို့သော် ယနေ့တွင် ညင်သာသော အသံဖြင့် စကားပြောရုံသာမက သူမ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးဟင်းပင် ထည့်ပေးခဲ့သေးသည်။

အနီးနားရှိ အခန်းအတွင်းတွင် လီရှို့ယွင်သည် သူ့သမီးငယ်လေးကို အိပ်ပျော်စေရန် ညင်သာစွာ လွှဲသိပ်နေသည်။ 

ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်ရှိအစားအစာများကို မြင်လိုက်ရပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ ယခုလေးတင် ပြောသွားခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသောအခါ သူမ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု သန္ဓေတည်လာခဲ့၏။

ချွမ်းနီလေးသည် ခွေးခြေခုံပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ဆန်ပြုတ်ကို ပါးစပ်ထဲသွတ်နေသည်။ အဘွားဖြစ်သူ သူမအား ရောင်းစားမည်ဟု ပြောခဲ့သည့်အချိန်ကို သတိရမိသောအခါ လက်လှမ်းကာ မျက်ရည်များကို ခိုးသုတ်လိုက်မိရှာ၏။

…… 

ထမင်းစားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် မိသားစုပိုင်လှည်းကို တွန်းကာ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့က ငါးရေပုံးနှစ်ပုံးကို ဆွဲလျက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

စုန့်မိသားစုရွာသည် ဖျင်ကျန်းမြို့၏ တောင်ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မြို့နှင့် လီနှစ်ဆယ်ခန့် ကွာဝေးသဖြင့် မြန်မြန်လမ်း လျှောက်လျှင်ပင် တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်သည် မူလပိုင်ရှင်၏မှတ်ဉာဏ်များကို အားကိုးကာ တစ်နာရီကျော်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဖျင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

တုန်းချန်တိုင်းပြည်သည် ကုန်သွယ်ရေးကို အားပေးအားမြှောက်ပြုသဖြင့် လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏ ယဉ်ကျေးမှုမှာ အလွန်ပင် ထွန်းကားလှသည်။

မြို့ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဈေးသည်များ၏ ပစ္စည်းရောင်းချနေသည့် အော်သံများကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ဆီးချိုရည်၊ လန်းဆန်းပြီး အပူငြိမ်းစေတဲ့ ဆီးချိုရည်”

“ဝမ်တန်၊ စစ်မှန်တဲ့ နန်ရှန်းဝမ်တန်”

“ထန်ဟူလု၊ ထန်ဟူလု တစ်ချောင်းကိုတစ်ပြား”

ဝူယွီလန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏အကြည့်များမှာ ထန်ဟူလုရောင်းသော ဈေးသည်ထံတွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး ကလေးငယ်များသာ ဖြစ်သေးသဖြင့် ထန်ဟူလုကို တပ်မက်နေကြခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။

ဝူယွီလန်သည် အိမ်မှယူလာသော ဝါးရေဘူးကိုထုတ်ယူကာ ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“သွားရအောင်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးဘက်ကို သွားကြည့်ကြစို့”

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဈေးသို့ ရောက်သောအခါ လမ်းပေါ်တွင် ငါးရောင်းသူအတော်များများ ရှိနေသည်ကို ဝူယွီလန် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဟိုမေးဒီမေး လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် မြက်စားငါး တစ်ကျင်းလျှင် ခုနစ်ပြား သို့မဟုတ် ရှစ်ပြားဖြင့် ရောင်းချပြီး ငါးကြင်းဖြူမှာ ပိုလို့ဈေးပေါကာ ငါးပြား သို့မဟုတ် ခြောက်ပြားခန့်သာ ရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ ရေပေါများသော မြို့ဖြစ်သဖြင့် ငါးနှင့် ပုစွန်များ သဘာဝအလျောက် ပေါများနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဈေးနှုန်းချိုသာခြင်းမှာလည်း မျှော်လင့်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်သည် ရောင်းနိုင်သလောက် ရောင်းမည်ဟု တွေးကာ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး ငါးများအား ခင်းကျင်းပြသလိုက်၏။

“ငါးရောင်းမယ်၊ လတ်ဆတ်တဲ့ မြက်စားငါး၊ ငါးကြင်းဖြူ”

ဈေးအတွင်း လူများ အဝင်အထွက်များပြားနေသည်။ ဝူယွီလန်၏အော်သံကို ကြားသောအခါ မကြာမီမှာပင် လူတစ်ဦး ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

“ဒီမြက်စားငါးက ဘယ်လောက်လဲ”

တောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲလာသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရေပုံးထဲရှိငါးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“ချိန်မယ်ဆိုရင် တစ်ကျင်းကို ရှစ်ပြားပါ၊ ငါးကို ကြည့်ပြီး ခန့်မှန်းမယ်ဆိုရင်တော့ နည်းနည်း ပိုသက်သာပါတယ်၊ ဒီတစ်ကောင်က သုံးကျင်း ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီထက်ပိုပါမယ်၊ နှစ်ဆယ့်ငါးပြားတည်းပါ”

ခေတ်သစ်တွင် ရိုးရာတရုတ်ဆေးပညာကို စတင်လေ့လာစဉ်က ဆေးမြစ်ဆေးဥများအား မကြာခဏ ချိန်တွယ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သဖြင့် ဝူယွီလန်သည် အလေးချိန်ကို ခန့်မှန်းရာတွင် အတော်လေး ယုံကြည်မှုရှိပေသည်။

အမျိုးသမီးသည် မြက်စားငါးကိုယူကာ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်လိုက်၏။

“သုံးကျင်းတော့ တကယ်ပြည့်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားလူတွေက တစ်ကျင်းကို ခုနစ်ပြားနဲ့ ရောင်းနေတာလေ၊ ရှင်တို့ရဲ့ တစ်ကျင်း ရှစ်ပြားဆိုတဲ့ဈေးက နည်းနည်း ကြီးနေသလားလို့”

“အဒေါ်၊ တခြားလူတွေက ပိုက်ကွန်နဲ့ဖမ်းတာဆိုတော့ အကြေးခွံတွေ ပျက်စီးကုန်တာပေါ့၊ ကျွန်တော်တို့ငါးက ငါးမျှားတံနဲ့ ဖမ်းထားတာဆိုတော့ ကြေးခွံတွေက အကောင်းပကတိပဲဗျ”

စကားပြောနေသူမှာ စုန့်အာ့လန် ဖြစ်နေသည်ကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ စုန့်အာ့လန်၏လုပ်ဆောင်မှုကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဝူယွီလန်က သူ့အား သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ခွင့်ပြုထားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် ပိုလို့စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။

“အဒေါ်၊ ဒီငါးကို ကြည့်ပါဦး၊ အကြေးခွံတွေက မည်းနက်ပြီး တောက်ပြောင်နေတာပဲ၊ အသားက အရမ်းလတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်နေမှာ သေချာတယ်၊ 

အဒေါ်ရဲ့ အသားအရည်က ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ ကြည့်ပါဦး၊ ငါးများများ စားလို့ဖြစ်မှာပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ်ကောင်လောက်တော့ ဝယ်သွားသင့်ပါတယ်”

အမျိုးသမီးသည် ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် သူမ၏ပါးပြင်ကို မသိမသာ လှမ်းကိုင်လိုက်မိကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့၏။

“မင်းလေးကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးက အရမ်းချိုတာပဲ”

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို တစ်ကောင်ဝယ်လိုက်မယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ကြေးပြားနှစ်ဆယ့်ငါးပြားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရေတွက်ကာ ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စုန့်တာ့လန်သည် ဖခင်ဖြစ်သူရွေထားသော ဝါးနှီးစကို ကပျာကယာ ထုတ်ယူကာ ငါးကို ထုတ်ပိုးပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အဒေါ်၊ စားလို့ကောင်းရင် နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော်တို့ဆီက ပြန်လာဝယ်ဦးနော်”

စုန့်အာ့လန်သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ငါးကမ်းပေးလိုက်ပြီး အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်၏။

အမျိုးသမီး ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စုန့်အာ့လန်သည် ဝူယွီလန်ကို ချက်ချင်းလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“တော်လိုက်တာ၊ မင်းတို့ ဒီရေပုံးနှစ်ပုံးထဲက ငါးတွေကို အကုန်ရောင်းနိုင်ရင် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ထန်ဟူလုတစ်ချောင်းစီ ဆုချမယ်”

ဤကောင်လေးနှစ်ယောက် ဤမျှစွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဝူယွီလန် ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ မူလက ငါးများကို စောင့်ကြည့်ရန် လူပိုအဖြစ်သာ ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း စုန့်အာ့လန်မှာ စီးပွားရေးတွင် အတော်လေးပါရမီပါသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းက မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိလိုက်သော ဝမ်းသာစရာတစ်ခုပင်။

“အဘွား၊ တကယ်ပြောတာလား၊ ဒီရေပုံးနှစ်ပုံးထဲက ငါးတွေကို အကုန်ရောင်းပြီးရင် သားတို့ကို ထန်ဟူလုဝယ်ကျွေးမှာလားဟင်”

စုန့်အာ့လန်က တံတွေးမြိုချရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာမေးလိုက်သည်။

“တကယ်ပေါ့”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ကျောက်တုံးခုံတစ်ခုကို ရှာတွေ့ကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

အားပေးစကား ကြားရသဖြင့် စုန့်အာ့လန်သည် ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်လာကာ ဝူယွီလန်၏အော်သံကို အတုခိုးလျက် အော်ဟစ်ရောင်းချလေတော့၏ယ

“ငါးရောင်းမယ်၊ လတ်ဆတ်တဲ့ မြက်စားငါးနဲ့ ငါးကြင်းဖြူတွေ၊ လာကြည့်လှည့်ပါဦးခင်ဗျာ”

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ စုန့်တာ့လန်လည်း သတ္တိမွေးကာ လိုက်အော်လေသည်။

“ငါးရောင်းမယ်”

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ရုပ်ရည်အလွန်ဆင်တူပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အမြွှာများဟုပင် ထင်မှတ်ရကာ သူတို့၏ ချောမောသောရုပ်ရည်နှင့် အော်ဟစ်ရောင်းချသံများက အဒေါ်ကြီးများနှင့် အဘွားကြီးများစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ရောက်လာသူတိုင်းမှာ ငါးလာဝယ်ကြခြင်း မဟုတ်ဘဲ အများစုမှာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို စနောက်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

“မောင်လေးတို့၊ မင်းတို့ငါးကို စားရင် အမြွှာမွေးနိုင်မှာလားဟင်”

စုန့်အာ့လန်သည် မျက်နှာထားကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလျှက် ဈေးရောင်းကောင်းစေရန်အတွက် စကားလုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရွေးချယ်ကာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“အဒေါ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ငါးကို စားရင် အမြွှာမွေးမမွေးတော့ မသိဘူးဗျ၊ ဒါပေမယ့် အဒေါ်ကြီးကို ကြည့်ရတာ သားသမီးတွေအပေါ် အရမ်းရက်ရောမယ့်ပုံပဲ၊ အိမ်က ကလေးတွေဆိုရင်လည်း ဝဖြိုးပြီး ကျန်းမာနေမှာသေချာတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ကြီးမှာ သဘောအကျကြီး ကျသွားလေတော့သည်။

“ဒါပေါ့ကွယ်၊ ငါက ကလေးတွေ စားတာသောက်တာ ဝတ်တာစားတာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ ကပ်စေးမနှဲဘူး၊ 
ငါ့သားလေးဆို အခုမှ ရှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ အရပ်က မင်းလောက်တောင် ရှိနေပြီ”

စုန့်အာ့လန်သည် ရလာသော အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ဆက်တိုက်ဆိုလေ၏။

“အဒေါ်ကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ငါးတွေက မြစ်ထဲကနေ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖမ်းလာတာဗျ၊ ဈေးနည်းနည်း ကြီးပေမယ့် အရသာကတော့ တကယ်ကို ချိုမြိန်လတ်ဆတ်တာ၊ အိမ်က ညီလေး မြည်းစမ်းကြည့်ရအောင် တစ်ကောင်လောက် ဝယ်မသွားချင်ဘူးလား”

အဒေါ်ကြီးသည် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ငါက ကလေးတွေအတွက်ဆို အမြဲတမ်း ဈေးကြီးတာတွေချည်း ဝယ်ကျွေးတာ၊ မင်းက ဒီငါး အရမ်းကောင်းတယ် ဆိုမှတော့ တစ်ကောင်လောက် ဝယ်သွားလိုက်မယ်”

ဝမ်းသာအားရဖြင့် စုန့်အာ့လန်သည် ငါးတစ်ကောင်ကို ကပျာကယာ ဖမ်းယူကာ အဒေါ်ကြီးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ငါးရောင်းပြီးသည့်တိုင်အောင် အချိုသတ်စကား အနည်းငယ် ထပ်မံဆိုလိုက်သေးရာ အဒေါ်ကြီးမှာ မျက်နှာကြီးပြုံးဖြီးလျက် ကျေနပ်စွာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

အနီးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စနောက်လိုသောအပြုံးဖြင့် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာသည်။

“မြေးလေး၊ အဘွားရဲ့ မြေးလေးက မင်းတို့ငါးကိုစားရင် မင်းလိုမျိုး ချောချောလေး ဖြစ်လာမှာလားကွဲ့”

စုန့်အာ့လန်သည် ပါးစပ်ကိုဟကာ စကားများ စတင်ရေရွတ်ပြန်လေသည်။

“အို အဘွားရယ်၊ အပြင်မထွက်ခင် မှန်လေးဘာလေး ကြည့်မလာဘူးလား”

🍅 Chapter 13

ထိုစကားကြောင့် အဘွားအိုမျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် စုန့်အာ့လန်၏စကားသံကို ဆက်လက်ကြားလိုက်ရ၏။

“အဘွားရဲ့ မိုးမခရွက်လေးလို မျက်ခုံးတွေ၊ ချယ်ရီသီးလို နှုတ်ခမ်းတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ အဘွားလောက် ကျက်သရေရှိတာ ဘယ်သူမှမရှိဘူး၊ အဘွားရဲ့ မြေးလေးကလည်း အဘွားနဲ့တူမှာ သေချာတယ်၊ ကျွတ်ကျွတ်၊ အဲ့ဒီရုပ်ရည်မျိုးကတော့ တကယ်ကို….”

စကားရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန် ဘေးမှနေ၍ ဝင်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

“ဖန်းအန်းလောက်ကို ချောမောနေမှာပေါ့”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဖန်းအန်းလောက်ကို ချောမောနေမှာ အသေအချာပဲ”

အဘွားအို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမရသိမ်းမရ ကွေးတက်သွားလေတော့သည်။

“အဟမ်း၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ့မြေးလေးက တကယ်ပဲ ငါနဲ့တူတာ၊ အခု ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးပေမယ့် တော်တော်လေး ချောနေပြီ၊ ကြီးလာရင်တော့ ထူးထူးခြားခြားကို ခန့်ညားလာမှာ သေချာတယ်”

စုန့်အာ့လန် ထပ်မံမြှောက်ပင့်ပေးလိုက်ပြန်၏။

“ဒါပေါ့၊ အဘွားရဲ့အလှအပတွေက လမ်းပြပေးနေတာပဲလေ၊ အဘွားရဲ့ မြေးလေးက အဘွားရဲ့ရုပ်ရည် သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ကိုပဲ အမွေရမယ်ဆိုရင်တောင် ဖန်းအန်းလောက်ချောနေပြီ”

ဘေးမှ နားထောင်နေသော ဝူယွီလန်၏နှုတ်ခမ်းများမှာ ထိန်းမရအောင် တွန့်ကွေးသွားရသည်။ ဤကလေးသည် အပြောအဆို တကယ်ပင် ညက်ညောလှပေ၏။

“မင်းလေးက တော်တော်ရိုးသားတာပဲ၊ ကောင်းပြီလေ၊ အကြီးဆုံးငါးတစ်ကောင်သာ ပေးလိုက်တော့”

“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျ”

စုန့်အာ့လန်၏ ချိုသာလှသော နှုတ်ထွက်စကားများကြောင့် ငါးများမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောင်းထွက်သွားခဲ့သည်။ နာရီဝက်ပင် မပြည့်တပြည့် အချိန်အတွင်း၌ ရေပုံးနှစ်ပုံးစာ ငါးများအားလုံး ပြောင်စင်သွားလေတော့၏။

စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသော စုန့်အာ့လန်ကိုကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ဤကလေးကို ခေါ်လာမိ၍သာ တော်သေးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ငါးများအားလုံး ဤမျှလျင်မြန်စွာ ရောင်းထွက်မည်မဟုတ်ပေ။

သူမသာဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်မြှောက်ပင့်သည့်စကားမျိုးကို ပါးစပ်မှထွက်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ။

သူမသည် အဝတ်အိတ်ထဲရှိ ကြေးပြားများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ စုစုပေါင်းနှစ်ရာသုံးဆယ့်လေးပြားတိတိ ရှိလေ၏။

ဆိပ်ကမ်းတွင် ကုန်ထမ်းသည့် အလုပ်သမားတစ်ယောက်ပင် တစ်နေ့လျှင် ကြေးပြား နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရရှိသဖြင့် တစ်နေ့တည်းဖြင့် နှစ်ရာသုံးဆယ့်လေးပြား ရရှိခြင်းမှာ အလွန်များပြားသောပမာဏဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမအနေဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤမျှများပြားသောငါးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့် ဤအလုပ်ကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလုပ်ငန်းအဖြစ် လုပ်ကိုင်ရန် ရည်ရွယ်မထားပေ။

ကြေးပြားများကို သေချာသိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် လှည်းကိုတွန်းကာ လမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့မှာ သူမ၏ ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီမှ လိုက်ပါလာကြ၏။

ထန်ဟူလုရောင်းသော ဈေးသည်အနီးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ စုန့်အာ့လန်၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး သူ့ခြေလှမ်းများမှာ အလိုအလျောက် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝူယွီလန်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော် ဝူယွီလန်သည် သတိမထားမိဟန်ဖြင့် ထန်ဟူလုဈေးသည်ရှေ့မှ တည့်တည့်မတ်မတ် ဖြတ်လျှောက်သွားလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်အာ့လန်တစ်ယောက် ညှိုးနွမ်းနေသော မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ပမာ ခွေကျသွားရရှာ၏။

‘ငါ သိပြီးသားပါ၊ အဘွားက ငါတို့ကို ထန်ဟူလု ဘယ်လိုလုပ် ဝယ်ကျွေးပါ့မလဲ၊ ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့သက်သက်ပဲ'

သူမ၏စကားကို အယုံလွယ်ခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကိုတွေးမိကာ စုန့်အာ့လန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ နီရဲလာခဲ့သည်။ 

‘အဘွားက အရင်အဘွားပါပဲ၊ ငါတို့ကို ခေါင်းပုံဖြတ်ပြီး အသုံးချဖို့ပဲသိတယ်၊ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲသေးဘူး'

စုန့်တာ့လန်သည် ညီဖြစ်သူ၏ပခုံးလေးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝူယွီလန်သည် မည်သည့်ပစ္စည်းများဝယ်ယူရမည်ကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်၏လှုပ်ရှားမှုများကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

အိမ်တွင် ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့် များများစားစား မရှိတော့သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် ဝယ်ယူရန်လိုအပ်နေသည်။ ဆားလည်း သိပ်မကျန်တော့သလို ဆီတစ်စက်မျှပင် မရှိတော့သဖြင့် ဝက်ဆီဖတ်များ ဝယ်ယူကာ ဆီချက်ရန် လိုအပ်ပေသေး၏။

ထို့ပြင် အိမ်ရှိ ကလေးငယ်လေး၏ နူးညံ့လှသောအသားအရည်အတွက် အဝတ်စုတ်များဖြင့်သာ ဆက်လက်ပတ်ထားရန် အဆင်မပြေနိုင်ပေ။

စဉ်းစားကြည့်ရာ ဝယ်စရာပစ္စည်းများ အတော်လေး များပြားနေသည်။ လေးလံသော ပစ္စည်းများကို အရင်ဝယ်ပါက လှည်းတွန်းရသည်မှာ အဆင်မပြေနိုင်သည်ကို သဘောပေါက်သဖြင့် ဝူယွီလန်သည် ရင်းနှီးပြီးသား အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ အရင်ဆုံး သွားရောက်ခဲ့၏။

မူလပိုင်ရှင်မှာ ကပ်စေးနှဲသူဖြစ်သဖြင့် သူမ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိသောဆိုင်များမှာ ဈေးနှုန်းချိုသာသော အထည်များကိုသာ ရောင်းချလေ့ရှိသည်။

တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်သော အမျိုးသမီးအတော်များများ ရှိကြပြီး ဤဆိုင်ပိုင်ရှင်မှာလည်း သူမနှင့် အသက်ရွယ်တူခန့်ရှိသော အဘွားအိုတစ်ဦးပင်။

ဝူယွီလန်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်ရှင်သည် လက်ထဲမှအထည်များကို ချထားကာ အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့သည်။

“အို၊ ညီမလေးရောက်လာပြီကိုး၊ ဒီနေ့ရော အငယ်ဆုံးသားလေးအတွက် အင်္ကျီလာဝယ်တာလား”

“လာပါ လာပါ၊ ဒီအထည်လေးတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ အကုန်လုံး ပစ္စည်းသစ်လေးတွေ၊ ဝါချည်နဲ့ ရက်ထားတာလေ၊ ပညာသင်နေတဲ့ ကျောင်းသားတွေ ဝတ်ရင် အသက်တောင့်သက်သာ အရှိဆုံးပဲ”

ဝူယွီလန် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဒီနေ့ အင်္ကျီဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး”

ဆိုင်ရှင်သည် အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း အပြုံးကို ဆက်လက်ထိန်းထားလျက် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ညီမလေးက ဒီနေ့ ဘာများဝယ်ချင်လို့လဲ”

“နွေးထွေးတဲ့ အရောင်လေးရှိတဲ့ ချည်ထည်စနည်းနည်းလောက် ဝယ်ချင်လို့ပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် ပန်းနုရောင်ဖျော့ဖျော့ ချည်ထည်စတစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

“ဒီအရောင်လေးကော အဆင်ပြေမလား ကြည့်ကြည့်ပါဦး”

ဝူယွီလန်သည် လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်ရာ နူးညံ့မှုရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏  ကလေးငယ်လေးအတွက် အနှီးဝတ်ချုပ်ရန် အလွန်သင့်လျော်ပေမည်။ 

အိမ်ရှိ အခြားမိန်းကလေးများကိုပါ တွေးမိသွားသဖြင့် ဝူယွီလန်က မေးလိုက်သည်။

“အရောင်လေးက တော်တော်လှတယ်၊ ဈေးဘယ်လောက်လဲဟင်”

“လျှော်မျှင်နဲ့ ရက်ထားတဲ့ အထည်တစ်လိပ်ကို သုံးရာ့ရှစ်ဆယ် ရှိတယ်၊ ဒီချည်ထည်စကတော့ နှစ်ဆနီးပါး ဈေးပိုကြီးတယ်၊ ခုနစ်ရာ့လေးဆယ်ပါ”

“ဈေးလေး နည်းနည်းလျှော့ပါဦး”

ဆိုင်ရှင်က ပြုံးလိုက်၏။

“ညီမလေးက ငါ့ဆိုင်မှာ အင်္ကျီ ခဏခဏ လာဝယ်နေကျမို့ အရင်းဈေးနဲ့ပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ခုနစ်ရာ့သုံးဆယ်ဆိုရင်ကော အဆင်ပြေလား”

အမြင်စူးရှသော ဝူယွီလန်သည် ဘေးနားတွင် ချထားသော တူညီသည့်အရောင်ရှိသော အထည်လိပ်တစ်လိပ်ကို မျက်စိလျင်လျင် တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအထည်စပေါ်တွင် အနည်းငယ်စွန်းထင်းနေသော အရာတစ်ခု ရှိနေလေ၏။

“ဒီတစ်လိပ်ကိုပဲ ဝယ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ခုနစ်ရာနဲ့ပဲ ပေးလိုက်ပါလား”

ဝူယွီလန်မှ စွန်းထင်းနေသောအထည်အား လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ 

သို့သော် ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်ရာ ချည်ထည်များကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော မိသားစုအများစုမှာ အထည်ပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများကို ရွံရှာတတ်ကြသဖြင့် ဤအထည်လိပ်မှာ ရောင်းထွက်ရန်ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ခုနစ်ရာဆိုလည်း ခုနစ်ရာပေါ့၊ ညီမလေးမို့လို့သာ ဒီဈေးနဲ့ ပေးတာနော်၊ တခြားလူဆိုရင် ဒီဈေးနဲ့ ဘယ်လိုမှမရနိုင်ဘူး”

ဝူယွီလန်လည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြန်လည်ချီးမွမ်းလိုက်၏။

“အစ်မကြီးရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက မှန်ကန်မျှတတဲ့အပြင် ရောင်းတဲ့ အထည်ဒီဇိုင်းတွေကလည်း တခြားဆိုင်တွေထက် ပိုပြီး လှပသေသပ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီဆိုင်ကို လာဝယ်ရတာ သဘောကျတာပေါ့”

ဝူယွီလန်၏မြှောက်ပင့်စကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်မှာ မျက်နှာကြီး ပြုံးဖြီးသွားလေတော့သည်။

“ညီမလေးကတော့ ပြောတတ်လိုက်တာ၊ ငါ့ရင်ထဲကို ရောက်သွားတာပဲ၊ ငါ့ဆိုင်က အထည်ဒီဇိုင်းတွေက ငါကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားတာတွေချည်းပဲ၊ ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ တစ်မူထူးခြားတယ်ဆိုတာ ငါ့ဆိုင်ပဲရှိတယ်၊ တခြားဆိုင်တွေမှာ ဒီလိုဒီဇိုင်းမျိုးမရှိဘူးလေ”

“ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်က ညီမလေး အထည်စအတိုလေးတွေ မေးသွားသေးတယ် မဟုတ်လား၊ ရော့၊ ဒါလေးတွေ ညီမလေးအတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားပေးတာ၊ ယူသွားလိုက်လေ”

ထိုသို့ပြောရင်း ဆိုင်ရှင်သည် အထည်စအတို တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ယူထားသော အထည်လိပ်နှင့်အတူ ပူးချည်ပေးလိုက်သည်။

ဤအထည်စများမှာ သူမအတွက် သီးသန့်ဖယ်ထားပေးခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်းသိထားသည်။ သူမ၏ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုမှုများက ဆိုင်ရှင်၏စိတ်ကို ကျေနပ်စေခဲ့သောကြောင့်သာ လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ဤအချိန်ရောက်မှသာ ချိုသာသော နှုတ်ထွက်စကားများ၏အကျိုးကျေးဇူးကို သူမ အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ညီမလေးကို သတိတရ ဖယ်ထားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အစ်မကြီး”

ဝူယွီလန်သည် ငွေတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ ချက်ချင်း ပေးချေလိုက်၏။

“ဒါနဲ့လေ ညီမလေး၊ ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်က ပန်းထိုးဖို့ယူသွားတဲ့ လက်ကိုင်ပဝါတွေ ပြီးပြီလားဟင်”

……

ဝူယွီလန် ဤဆိုင်သို့ မကြာခဏ လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ လီရှို့ယွင် ဤနေရာတွင် ပန်းထိုးအလုပ်များ လက်ခံလုပ်ကိုင်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ 

သူမ၏ ပန်းထိုးလက်ရာမှာ အလွန်တရာ သေသပ်လှပပြီး သာမန်လူများ လက်ကိုင်ပဝါ တစ်ထည်လျှင် ကြေးပြား နှစ်ပြား၊ သုံးပြားခန့်သာ ရရှိချိန်တွင် သူမကတော့ ငါးပြားအထိ ရရှိလေ၏။

သို့ရာတွင် ထိုရရှိလာသော ငွေကြေးများကို လီရှို့ယွင်တစ်ယောက် ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းဆည်းထားခွင့်မရှိသည်မှာ ပြောစရာပင် မ‌လိုလောက်ချေ။

ဝူယွီလန်သည် ဆိုင်ရှင်ကိုကြည့်ကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“ကျွန်မ အခုပဲ ပြောမလို့၊ တတိယချွေးမက မနေ့ကမှ ကလေးမီးဖွားထားတာဆိုတော့ လက်ကိုင်ပဝါတွေလာအပ်ဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ နောက်ကျလိမ့်မယ်”

 🍅 Chapter 14

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ တတိယချွေးမလေး သေချာအနားယူပြီးမှ ပန်းဆက်ထိုးလည်း နောက်မကျပါဘူး”

သူမတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံစကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြသေးသည်။ 

ဝယ်ယူရန် လိုအပ်နေသေးသော အခြားပစ္စည်းများကို ခေါင်းထဲတွေးမိသွားချိန်တွင်တော့ ဝူယွီလန်သည် စကားစဖြတ်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေ၏။

ဆိုင်ရှင်သည် ဝူယွီလန် ထွက်ခွာသွားသောကျောပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ဒီအမျိုးသမီးက ပုံမှန်ဆို ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ထမ်းထားရတဲ့အတိုင်း မျက်နှာကြီးက ဆူပုပ်နေတတ်ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး တက်ကြွရွှင်လန်းနေပါလား”

ထို့နောက် သူမသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏အလုပ်များကို ဆက်လုပ်ရန် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝူယွီလန်သည် ဝယ်လာသော ချည်ထည်စကို လှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီးနောက် ဆားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် သန့်စင်ပြီးသား ဆားချောများကို ထုတ်လုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဈေးကွက်ထဲတွင် ဆားကြမ်း၊ ဆားချောနှင့် ချမ်းသာသော မိသားစုများ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အဆင့်မြင့် ဆားနုဟူ၍ အသီးသီး ရောင်းချကြလေ၏။

ဆားကြမ်းမှာ ခါးသက်သက် အရသာရှိရာ ဝူယွီလန်အနေဖြင့် ဝယ်ယူရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။

ဆိုင်ရှင်မှာ အလုပ်များနေသော်လည်း ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်အကူတစ်ယောက်အား လာရောက်ဧည့်ခံရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ ဒီဆားချောက ဘယ်လိုရောင်းတာလဲ”

“အဒေါ်ကြီး၊ ဒီဆားချောက ဇွန်းငယ်တစ်ဇွန်းကို ဆယ်ပြား၊ တစ်ကျင်းကို တစ်ရာပြားပါ၊”

အဒေါ်ကြီးဆိုသော အသုံးအနှုန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွီလန်၏ရင်ထဲ၌ ခါးသက်သောခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝူယွီလန် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

“နှစ်ကျင်း ယူမယ်၊ ဈေးလေး နည်းနည်းလျှော့ပေးလို့ ရမလား”

ဆိုင်အကူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“အများဆုံး ငါးပြားပဲ လျှော့ပေးလို့ရမယ်၊ တစ်ရာ့ကိုးဆယ့်ငါးပြားပဲ ပေးလိုက်ပါလား”

ဝူယွီလန်သည် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကြေးပြားများကို ရေတွက်ပေးချေကာ ဆားထည့်ရန်အတွက် ဆားအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဆားဝယ်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အသားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့လေသည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ အသားက ဘယ်လိုရောင်းတာလဲ”

ဆိုင်ရှင်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်၏။

“အဒေါ်၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်အသားကို မရောင်းဘူး၊ ဝက်သားပဲ ရောင်းတာ”

ဝူယွီလန်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး ဟန်လုပ်ကာ ရယ်မောလိုက်ရသည်။

“မင်းက တော်တော်နောက်တတ်တာပဲ”

ဆိုင်ရှင်လူငယ်က ဆက်လက်ရှင်းပြလေ၏။

“အဒေါ်ရာ၊ ကျွန်တော်က နောက်တာပါ၊ ဝက်ဆီဖတ်က နှစ်ဆယ့်လေးပြား၊ ရှေ့လက်သားက နှစ်ဆယ်၊ နောက်ပေါင်သားက ဆယ့်ကိုးပြား၊ ဝက်သုံးထပ်သားကလည်း နှစ်ဆယ်ပါပဲ”

“ဒါနဲ့ ဘယ်အသားယူမလဲ”

ဝူယွီလန်သည် သုံးကျင်းကျော်ခန့်ရှိသော ဝက်ဆီဖတ်တစ်တုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီးနောက် နှစ်ကျင်းနီးပါးခန့်ရှိသော ဝက်သုံးထပ်သားတစ်တုံးကို ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်သည်။

ဘေးနားတွင် ချထားသော ဝက်ရိုးတွင်းခြင်ဆီ အရိုးများကို မြင်သောအခါ နှစ်ပိုင်းခန့်ကိုပါ ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

“ဒီဝက်ဆီဖတ်နဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားကို ယူမယ်၊ ဈေးမဆစ်တော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီဝက်ခြင်ဆီရိုးတွေကိုတော့ အဆစ်ပေးလို့ရမလား”

ဆိုင်ရှင်လူငယ်က ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဟာ အဒေါ်ကလည်း၊ တကယ်နောက်တတ်တာပဲ၊ ဒီဝက်ခြင်ဆီရိုးတွေက တစ်ကျင်းကို သုံးပြား ရောင်းရတာဗျ၊ ဒီနှစ်ပိုင်းက အနည်းဆုံး ငါးပြား ခြောက်ပြားလောက် တန်တယ်”

“အဒေါ် နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ပိုဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ အဆစ်ထည့်ပေးလိုက်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်သည် နှစ်ကျင်းကျော်ခန့်ရှိသော နောက်ထပ် ဝက်ဆီဖတ်တစ်တုံးကို ထပ်မံရွေးယူလိုက်သည်။ ဆီဖတ်များကို ဆီချက်ထားနိုင်သဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အလဟဿ ပျက်စီးသွားမည်မဟုတ်ပေ။

ဆိုင်ရှင်လူငယ်သည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီအရိုးတွေ အဒေါ့်ကို အဆစ်ပေးလိုက်မယ်”

“ဝက်ဆီဖတ်က ငါးကျင်းနဲ့ သုံးလျန်၊ ဝက်သုံးထပ်သားက နှစ်ကျင်းနဲ့ နှစ်လျန်၊ အကုန်လုံး စုစုပေါင်း တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ့်တစ်ပြား ကျပါတယ်၊ ဒါကြောင့် တစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ်ပဲ ယူတော့မယ်”

ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် ဝက်သားများကို ဝါးနှီးကြိုးဖြင့်သီကာ ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဝူယွီလန်က အသားဆိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော ကောက်ရိုးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဟိုကောက်ရိုးလေးတစ်ဆုပ်လောက် ပေးလို့ရမလား”

ရေပုံးထဲတွင် ငါးညှီနံ့များ အနည်းငယ် နံနေသဖြင့် ကောက်ရိုးများကို အောက်မှခံရန် ဝူယွီလန် စိတ်ကူးမိခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်လူငယ်သည် ပြုံးလျက် ကောက်ရိုးတစ်ဆုပ်ကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲယူကာ ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“အဒေါ် နောက်ထပ်အခေါက်နည်းနည်းလောက်သာ လာဝယ်ရင် ကျွန်တော့်ဆိုင်လေးတော့ အကုန်ပြောင်တော့မှာပဲ”

ဝူယွီလန်သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးများကို ယူကာ ရေပုံးထဲတွင် ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး ဝက်သားများကို ထည့်ထားလိုက်သည်။ ငွေရှင်းပြီးနောက် သူမသည် လှည်းကိုတွန်းကာ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

“ကျေးဇူးပဲကွယ်၊ နောက်တစ်ခါလည်း မင်းဆိုင်က ကောက်ရိုးတွေ လာနုတ်ဦးမယ်”

…

လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းအများစုကို ဝယ်ယူပြီးစီးသွားသောအခါ ဝူယွီလန်သည် မူလပိုင်ရှင်၏မှတ်ဉာဏ်များကို အားကိုးလျက် ဈေးနှုန်း အလွန်ချိုသာသော ဆန်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဆိုင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်အကူတစ်ဦး ဆန်များ ဖြည့်တင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝူယွီလန်သည် ဆန်တစ်ဆုပ်ကို ကော်ယူကာ နှာခေါင်းနားသို့ တေ့၍ နမ်းကြည့်လိုက်၏။

ဆေးပညာကို လေ့လာသင်ယူထားသူ တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူမ၏အနံ့ခံအာရုံမှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှရာ အသစ်လောင်း ထည့်လိုက်သော ဆန်များမှာ ကြာရှည်သိုလှောင်ထားသည့် ဆန်ဟောင်းများဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိရှိလိုက်လေသည်။

သူမသည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်တွင်း၌ တွေးတောလိုက်မိ၏။

“တခြားနေရာတွေထက် ဈေးပိုပေါနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး၊ ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ ဈေးပေါအောင် လုပ်ထားတာကိုး”

ဝူယွီလန်၏အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ဆိုင်အကူသည် ဆန်အိတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်းတော့သည်။

“ဝယ်မှာလား၊ မဝယ်ဘူးလား၊ မဝယ်ဘူးဆိုရင်လည်း ခင်ဗျားရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့လက်ကြီးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဆန်တွေကို လာမထိနဲ့”

ဝူယွီလန်သည် ဆန်များကို ပြန်လည်ပစ်ချလိုက်၏။

“ဈေးဝယ်လာတဲ့လူက ကြည့်ခွင့်တောင်မရှိဘူးလား”

ဆိုင်အကူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝူယွီလန်အား အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ အရောင်လွင့်နေအောင် လျှော်ဖွပ်ထားပြီး ဖာထေးရာအများအပြား ပါရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

“ဟက်”

“မဝယ်နိုင်ရင်လည်း ဝယ်နိုင်ချင်ယောင် လာမဆောင်နဲ့၊ ခင်ဗျား ဒီမှာရပ်နေတာ ဆန်ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ”

ဝူယွီလန်သည် ဆန်အိတ်များကို ပေါ့ပျက်ပျက် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စက်လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ဆန်ကို ကြွက်တွေတောင် လာခိုးရဲမယ်မထင်ဘူး၊ ဘယ်လောက်ကြာအောင် ထားထားမှန်းတောင် မသိရတဲ့ဟာတွေကို”

ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်အကူသည် လည်ပင်းကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူမနောက်သို့ လိုက်ရန်ပြင်လိုက်၏။

“ဟေ့၊ အဘွားကြီး၊ ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီစကားတွေ လာပြောရဲရတာလဲ၊ ကျွန်တော် ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ထားလိုက်”

“ရပ်လိုက်စမ်း”

ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူသည် တံခါးဝတွင် ဝင်ရောက်ပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ ဝူယွီလန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုင်အကူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်၏။

“ဆိုင်ရှင်၊ အဲ့ဒီအဘွားကြီးက တကယ်ကို မဟုတ်က ဟုတ်ကတွေ လာပြောသွားတာ၊ သူ့ပါးစပ်ကို ကျွန်တော်ဆွဲဖြဲ ပစ်လိုက်မယ်”

ဆိုင်ရှင်သည် ဝူယွီလန်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်အကူကို လှည့်ကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

“ငါ မင်းကို ညဘက်ရောက်မှ ဆန်တွေကိုရောဖို့ ပြောထားတယ်လေ၊ မင်း နားကန်းနေလား”

ဆိုင်အကူသည် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး ဆန်ပုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒါပေမယ့် ဒီဆန်တွေက ကုန်တော့မယ်လေ၊”

“ကုန်သွားရင် ဆန်သစ်တွေထည့်လိုက်၊ မင်း နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအမှားမျိုးထပ်လုပ်ရင် အလုပ်ကနေ ထွက်သွားတော့”

သူသည် ဆိုင်အကူကို ဆူပူနေစဉ်မှာပင် အပေါ်ထပ်မှ သွားရည်များ တမြားမြားကျနေသော ဉာဏ်ရည်မမီသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ဆင်းလာခဲ့သည်။ 

သူ့အနောက်တွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်လညါး လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။ ဆိုင်ရှင်ကို မြင်သောအခါ ကောင်လေးသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာရာ ခြေချော်ကာ လှေကားပေါ်မှ တလိမ့်ခေါက်ကွေး ကျလာခဲ့တော့၏။

“အဖေ၊ အဖေ”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကောင်မလေးမှာ အထိတ်တလန့်ဖြင့် အောက်သို့ပြေးဆင်းလာခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်သည် သားဖြစ်သူကို ထူပေးရန် အပြေးအလွှား သွားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အကြည့်များက ကောင်မလေးထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

“ဖြန်း”

ကောင်မလေးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ကာလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားကာ အသံတစ်ချက်မျှမထွက်ရဲဘဲ နေရှာသည်။

“ငါ နင့်ကို စစ်ချုံးကိုသေချာဂရုစိုက်ဖို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ နင် ဘယ်လိုတွေဂရုစိုက်နေတာလဲ”

သားဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို မြင်သောအခါ သူသည် ပိုဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်မလေးကို လှေကားထိပ်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် အောက်သို့ တွန်းချပစ်လိုက်လေ၏။

ကောင်မလေး လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်သည် ဒေါသမပြေသေးဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။

“တောက်စ်၊ နင့်လို တန်ဖိုးမရှိတဲ့ကောင်မကို ဝယ်လာတာ ဘာအသုံးကျလို့လဲ၊ လူတစ်ယောက်ကိုတောင် သေချာဂရုမစိုက် နိုင်ဘူး”

“ငါ့သားကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရင် နင့်ကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှာ သွားရောင်းပစ်မယ်”

 🍅 Chapter 15

ကောင်မလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထလာခဲ့သည်။ ယခုရရှိသွားသော ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများမှာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမျှမဟုတ်တော့ပေ။

သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် တောင်းပန်ရှာသည်။

“သခင်လေးကို ကျွန်မ သေချာဂရုစိုက်ပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အဲ့ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ မရောင်းပစ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ မှားမှန်းသိပါပြီ”

ကောင်မလေး ငိုနေသံကို ကြားသောအခါ ကောင်လေးသည် ခုန်ပေါက်ကာ လက်ခုပ်တီးလေတော့သည်။

“ဟီးဟီးဟီး၊ သူငိုနေပြီ၊ သူငိုနေပြီ၊ ပျော်စရာကြီး၊ သူ့ကို ရိုက်၊ သူ့ကို ရိုက်၊ သူငိုတာကို ကြည့်ရတာကြိုက်တယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်မလေးအား နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရိုက်ချလိုက် ပြန်၏။ ကောင်မလေးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး သူမ မျက်နှာလေးမှာ တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။

ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ယောက်၏အရိပ်အယောင်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ အကူအညီတောင်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ 

‘ထားလိုက်ပါတော့၊ အော်ခေါ်လိုက်လည်း ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ'

‘ငါ့ကို ရောင်းစားခဲ့တဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြန်ဝယ်ပါ့မလဲ။ ငါ့ကို ထပ်မရောင်းစားရင်ပဲ ကံကောင်းလှပြီပေါ့'

မျက်ရည်များမှာ မျက်တောင်စွန်းများမှတစ်ဆင့် အသံတိတ် စီးကျလာခဲ့သည်။ ကောင်မလေးသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထုံပေပေဖြင့်သာ ဆက်လက်ဒူးထောက်နေရှာတော့၏။

…

ဝူယွီလန်သည် ဆန်ဆိုင်အတော်များများကို လိုက်လံနှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဈေးနှုန်းသင့်တင့်ပြီး ဆိုင်အကူမှာလည်း ယဉ်ကျေးပျူငှာသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဆိုင်အကူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောအပြုံးတစ်ခု အထင်းသားရှိနေသည်။ သူသည် စကားပြောရင်း ဆန်တစ်ဆုပ်ကို ကော်ယူကာ လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်ရန် ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

“အဒေါ်၊ ဘာများဝယ်ချင်လို့လဲခင်ဗျ၊ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ဆန်ကွဲ၊ ဆန်လုံးညို၊ ဆန်ချော၊ ဂျုံကြမ်းနဲ့ ဂျုံနုအကုန်ရပါတယ်”

“ကြည့်ပါဦး၊ ဒါတွေအကုန်လုံးက တောင်ဘက်ကနေသယ်လာတဲ့ အသစ်ထွက်ဆန်သစ်တွေချည်းပဲ၊ အရသာက အရမ်းကောင်းတာ”

ဝူယွီလန် ဆန်ကိုယူကာ နမ်းရှုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း၊ တကယ်ကို ဆန်သစ်တွေပဲ”

“ဆန်ချောနဲ့ ဂျုံနု နည်းနည်းလောက်ဝယ်ချင်လို့၊ ဈေးဘယ်လောက်ရှိလဲ”
ဆိုင်အကူက သေချာရှင်းပြလေ၏။

“ဆန်ချောက တစ်ကျင်းကို ဆယ့်ငါးပြား၊ ဂျုံနုက ဆယ့်လေးပြားပါ၊ အဒေါ် ဘယ်လောက်လိုချင်လဲသာပြောပါ၊ ကျွန်တော်ချိန်ပေးပါ့မယ်”

အိမ်ရှိ လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ကို တွေးမိသွားသဖြင့် ဝူယွီလန်သည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ မှာယူလိုက်လေသည်။

“ဆန်ချော ငါးဆယ်ကျင်းနဲ့ ဂျုံနု ငါးဆယ်ကျင်း ပေးပါ”

ဆိုင်အကူ၏မျက်လုံးများမှာ အပြုံးကြောင့် ကွေးတက်သွားလေသည်။ ဆန်များကို ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ဆိုင်အကူသည် ပေသီးကိုထုတ်ယူကာ ခလောက်ခလောက်မြည်အောင် တွက်ချက်လိုက်၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော် ဈေးနည်းနည်းလျှော့ပေးပါ့မယ်”

“ဆန်ချော ငါးဆယ်ကျင်းက ခုနစ်ရာ့ငါးဆယ်၊ ဂျုံနု ငါးဆယ်ကျင်းက ခုနစ်ရာ၊ စုစုပေါင်း တစ်တေးနဲ့ လေးရာ့ငါးဆယ် ကျပါတယ်၊ အဒေါ့်ကို ပြားငါးဆယ် လျှော့ပေးလိုက်မယ်၊ တစ်တေးနဲ့ လေးရာပဲ ပေးပါတော့”

ဝူယွီလန် ငွေရှင်းပြီးသောအခါ ဆိုင်အကူသည် ဆန်နှင့် ဂျုံများကို လှည်းပေါ်သို့ ကူညီတင်ပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ဝူယွီလန်က လှည်းကို ရှေ့မှဆွဲကာ စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့က အနောက်မှ တွန်းပေးရင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

“အိမ်ပြန်ကြစို့”

ထန်ဟူလုရောင်းသော ဈေးသည်အနီးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်မိသည်။

အရှေ့မှ တိတ်တဆိတ်လျှောက်သွားနေသော ဝူယွီလန်ကို သူက တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူယွီလန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူမ၏ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

“ခဏလေး”

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ သူမကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

“ငါ ခုနက မင်းတို့ကို ထန်ဟူလု ဝယ်ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ၊ မေ့တော့မလို့”

ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ထန်ဟူလုဈေးသည်ထံသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

စုန့်အာ့လန်သည် သူ့အင်္ကျီစကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဝူယွီလန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

“အစ်ကိုကြီး၊ အဘွားက... တကယ်ကြီး သားတို့ကို ထန်ဟူလု ဝယ်ကျွေးမလို့လားဟင်”

စုန့်တာ့လန်သည်လည်း ဝူယွီလန်၏ကျောပြင်ကို မယုံကြည်နိုင်သောမျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

“ဘာတွေ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ ယူပြီးစားကြလေ”

စုန့်အာ့လန်သည် သူ့မျက်စိရှေ့မှ နီရဲနေသော ထန်ဟူလုကို ကြည့်ရင်း သူ့ပေါင်ကိုသူ ပြန်လိမ်ဆွဲလိုက်သည်။

“အား... နာလိုက်တာ”

“တကယ်ကြီးပဲ၊ အဘွားက တကယ်ကြီး ထန်ဟူလု ဝယ်ကျွေးတာပဲ”

စုန့်တာ့လန်၏လက်ထဲသို့လည်း ထန်ဟူလုတစ်ချောင်း ထည့်ပေးလိုက်သော်ငြား သူသည် ဤအဖြစ်အပျက်ကို အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်နေဆဲပင်။

“စားကြလေ”

ထိုသို့ပြောရင်း ဝူယွီလန်ကိုယ်တိုင်လည်း ထန်ဟူလုတစ်ချောင်းကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းလိုက်သည်။

စုန့်တာ့လန်သည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး မြှောက်ပင့်သောလေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဘွား၊ သား ဒါလေးကို ညီမလေးစားဖို့ ချန်ထားပေးချင်လို့ပါ၊ ရမလားဟင်”

စုန့်အာ့လန်လည်း သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဝူယွီလန်သည် သစ်သားရေပုံးထဲမှ ကောက်ရိုးများကို မလိုက်ရာ ထိုအောက်တွင် ထန်ဟူလုအချောင်းများစွာ ထပ်မံရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မင်းတို့ဟာကို မင်းတို့စားကြ၊ သူတို့အတွက်လည်း ငါ မေ့မထားပါဘူး”

ထန်ဟူလု တစ်ချောင်းလျှင် ကြေးပြားတစ်ပြားသာ ပေးရလေ၏။ 

ဤမျှလေးကို ချွေတာနေ၍လည်း သူမ ချမ်းသာလာမည် မဟုတ်သလို ဤမျှလေးစားလိုက်၍လည်း ဆင်းရဲသွားမည်မဟုတ်ဟု တွေးကာ လူတိုင်းအတွက် တစ်ချောင်းစီရစေရန် စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်ချောင်းတိတိ ဝယ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင် စုန့်ကျစ်ရှုအတွက်မူ ပါဝင်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ ထန်ဟူလု အပုံလိုက်ကြီးကို မြင်သောအခါ ရင်တွေတဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့ကြ၏။ သို့တိုင်အောင် လက်ထဲမှ ထန်ဟူလုကို မစားရက်ဘဲ အိမ်ရောက်မှ အားလုံးနှင့်အတူစုစားရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သိမ်းဆည်းထားလိုက်ကြသည်။

ထန်ဟူလုများကို မြင်လိုက်ရခြင်းက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်အတွက် ကြီးမားသောခွန်အားတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး လှည်းကိုတွန်းရာတွင် မောပန်းမှု လုံးဝမရှိတော့ဘဲ တက်ကြွစွာ တွန်းလာကြလေသည်။

ဝူယွီလန်၏ခြေလှမ်းများမှာလည်း ပိုပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။ သူမတို့ မြေးအဖွားသုံးယောက်မှာ တက်ကြွရွှင်လန်းနေကြ သော်လည်း အခြားတစ်ဖက်ရှိ စုန့်မိသားစု အိမ်လေးမှာတော့ မှိုင်းညို့မှုများ လွှမ်းမိုးနေခဲ့လေ၏။

…

“ပိုက်ဆံကလည်း ရပြီးပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ ဒီကလေးကို ငါခေါ်သွားမှရမယ်”

အဘွားအိုတစ်ဦးသည် တံခါးဝတွင် မောက်မာစွာရပ်နေပြီး သူမ၏အနောက်တွင် လူမိုက်နှစ်ဦးက လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

ချွမ်းနီလေးမှာ အလွန်တရာကြောက်လန့်နေသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ၏အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်ရီနေရှာ၏။

“အမေ၊ သမီး သူ့နောက်ကိုမလိုက်ချင်ဘူး”

လီရှို့ယွင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ကျောလေးကို ညင်သာစွာပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။ တံခါးဝမှ အဘွားအို ဆက်တိုက် ဖိအားပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယောက္ခမဖြစ်သူ သူမအပေါ် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်လည်သတိရမိကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။

‘ဟက်... ယောက္ခမကြီးက ချွမ်းနီလေးကို မရောင်းပါဘူးလို့ ပြောတဲ့စကားကို ယုံကြည်မိတဲ့ ငါက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းပါတယ်၊ ငါသာ သူ့စကားတွေကြောင့် သတိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး သမီးလေး အရောင်းခံလိုက်ရရင် တစ်သက်လုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး'

“ကျွန်မ သမီးကို မရောင်းဘူး၊ အဲ့ဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တော့”

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ အဘွားအိုဝမ်၏ မှေးကျဉ်းနေသောမျက်လုံးများမှာ မျဉ်းဖြောင့်တစ်ကြောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။ သူမသည် ခါးကိုထောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ပိုက်ဆံက ယူထားပြီးပြီ၊ ဒီနေ့ နင် ဒီလူကိုရောင်းသည်ဖြစ်စေ မရောင်းသည်ဖြစ်စေ ငါခေါ်သွားမှာပဲ”

ထိုသို့ပြောရင်း လူမိုက်နှစ်ဦးကို မျက်စပစ်ပြလိုက်ရာ သူတို့က ကလေးကိုဖမ်းဆွဲရန် ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံသည် ကပျာကယာ ဝင်ရောက်တားဆီးလိုက်၏။

“နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး သူများအိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ငါ့တူမလေးကို အတင်းလာခေါ်တာ၊ ဥပဒေဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလား”

ဝမ်ကွေ့ချင်ကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ လီရှို့ယွင်၏အရှေ့မှ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

သူမ သမီးအကြီးဆုံးလေးမှာလည်း ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ခိုးဝှက်ရောင်းစားခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် တူမလေးကို ဤသို့သောအဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် မကြုံတွေ့စေချင်ပေ။

ကျောက်လီကျွမ်သည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ သစ်သားတုတ်အချို့ကို ရှာဖွေယူဆောင်လာကာ သူတို့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံးမှာလည်း ယောက္ခမကြီး၏ လျှို့ဝှက်စွာ ခိုး၀ှက်ရောင်းစားခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူမ မသိလိုက်သော ကိစ္စများတွင် ကူညီနိုင်စွမ်းမရှိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံရချိန်တွင်တော့ သူတို့အကြံအစည် အောင်မြင်ခွင့်မပေးနိုင်ပေ။

သူတို့၏ အနေအထားကို မြင်သောအခါ ဤကလေးမလေးအား အလွယ်တကူ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း အဘွားအိုဝမ် ရိပ်မိလိုက်သည်။

“အို၊ ကောင်းပြီလေ၊ ပိုက်ဆံကိုတော့ ယူထားပြီးပြီ၊ အခု လူကိုလည်း မပေးတဲ့အပြင် ငါတို့ကိုတောင် ရိုက်ချင်နေသေးတယ်ပေါ့လေ”

“ငါ အခုချက်ချင်း အာဏာပိုင်တွေဆီသွားတိုင်ပြီး နင်တို့တစ်မိသားစုလုံးကို ထောင်ချပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား၊”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့သုံးဦး၏ သစ်သားတုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောလက်များ အနည်းငယ် လျော့ရဲသွားကြသည်။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုဝမ်သည် ချွမ်းနီလေးကိုစိုက်ကြည့်ကာ မြှူဆွယ်လိုက်၏။

“ကလေးမလေး၊ လိမ္မာတဲ့ကလေးဆိုရင် ငါ့နောက်ကို အေးအေးဆေးဆေးလိုက်ခဲ့ပါ၊ မဟုတ်ရင် ငါ အာဏာပိုင်တွေဆီ သွားတိုင်ပြီး နင့်အမေနဲ့ နင့်ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေကိုပါ ထောင်ထဲထည့်ပစ်မယ်”