Ch 6-10

🍅 Chapter  6
 
 
ဝူယွီလန်မှာ သူ့အား ဤကြက်စွပ်ပြုတ်တိုက်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ထားခြင်းမရှိသည်ကို သူ မသိရှိခဲ့ပေ။
 
ကြက်စွပ်ပြုတ် ကျက်သွားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ကြက်သားပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကို ခပ်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသည်များကို ပန်းကန်လုံးငယ် ဆယ်လုံးထဲသို့ အညီအမျှခွဲဝေထည့်လိုက်၏။ ပန်းကန်တစ်ခုစီတွင် ကြက်သားအတုံးငယ်လေးများ ပါဝင်နေလေသည်။
 
ဘေးနားတွင် သွားရည်ကျကာ ရပ်နေသော ချွမ်းနီကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းကို ဆယ်ယူပြီး သူမ၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
 
ချွမ်းနီ အံ့အားသင့်သွားသည်။
 
“ဟင်”
 
ရုတ်တရက် ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်း သူမလက်ထဲ ရောက်လာသဖြင့် ချွန်းနီမှာ ကြက်သေသေသွားရလေသည်။
 
ဝူယွီလန်က ငေါက်ငန်းလိုက်၏။
 
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်စားလိုက်စမ်း၊ နောက်ထပ်မရှိတော့ဘူး”
 
ချွမ်းနီ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
 
“အဖွား၊ အဖွားက ဒါကို သမီးကို တကယ်... တကယ်ကြီး ပေးတာလားဟင်”
 
ဝူယွီလန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
 
“ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ”
 
ဝူယွီလန်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်နှင့် ကြက်သားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ပေါင်းနှစ်လုံးကိုပါ ယူဆောင်သွားလေ၏။
 
ဝူယွီလန် ကြက်သားနှင့် စွပ်ပြုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမအမေ၏အခန်းဘက်သို့ သွားနေသည်ကိုကြည့်ရင်း ချွမ်းနီတစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသလို ရှိလေသည်။
 
ချွန်းနီ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်၏။
 
‘ဖြစ်နိုင်တာက... အဖွားက အမေ့ကို ကြက်စွပ်ပြုတ် လုပ်ပေးချင်လို့ ဆန်ကွဲပြုတ် မကျွေးတာများလား'
 
‘မဟုတ်သေးပါဘူး၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဖွားက အဲဒီလောက်အထိ သဘောကောင်းနိုင်ပါ့မလား၊ အမေ့ကို သေအောင်မနှိပ်စက်ရင်ပဲ တော်လှပြီ'
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ချွမ်းနီမှာ နောက်မှ ကမန်းကတန်း လိုက်သွားလေတော့သည်။
 
“ကျွီ”
 
လီရှို့ယွင်မှာ ဗိုက်ဆာလွန်းသဖြင့် ခေါင်းများပင် မူးဝေနေလေပြီ။ ထိုသို့ မူးဝေနေစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော ကြက်စွပ်ပြုတ်အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သူမ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားရသည်။
 
 မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ကြက်သားပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးကို ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်းအံ့ဩသွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။
 
သူမက အားယူကာ ထထိုင်လိုက်၏။
 
“အမေ...”
 
ဝူယွီလန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
 
“နိုးနေပြီဆိုရင်လည်း ထပြီးစားတော့၊ ငါက လူတွေကို အောက်ကျို့ပြီးဂရုစိုက်ပေးတတ်တဲ့ အမျိုးမဟုတ်ဘူး”
 
လီရှို့ယွင်က တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
 
“ဒါ... ဒါ သမီးအတွက်လားဟင်”
 
လီရှို့ယွင် အံ့ဩသွားသည်မှာလည်းမဆန်းပေ။ စုန့်မိသားစုသို့ အိမ်ထောင်ကျလာခဲ့သည့် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမသည် ကြက်သားတစ်ပန်းကန်လုံး နေနေသာသာ ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်စက်ကိုပင် မြည်းစမ်းခွင့် မရခဲ့ဖူးချေ။
 
ဝူယွီလန်က ငေါက်လိုက်ပြန်သည်။
 
“နင့်ကို မကျွေးရင် ဒီကောင်မစုတ်လေးကို ကျွေးရမှာလား”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်၊ ကြက်သားနှင့် မုန့်ပေါင်းများကို ချထားခဲ့ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေ၏။
 
ထို့နောက် အကယ်၍ သူမသာ ကြမ်းတမ်းသော စကားအနည်းငယ် မပြောခဲ့လျှင် လီရှို့ယွင်က လိမိလိမ်မာမာ စားမည်မဟုတ်ကြောင်း တွေးမိသဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။
 
“မြန်မြန်စားပြီး နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ဆုံးအားပြည့်အောင်လုပ်၊ ကျန်တဲ့တစ်သက်လုံး ဘာအလုပ်မှမလုပ်ဘဲ လှဲနေမယ်လို့တော့ မတွေးနဲ့”
 
လီရှို့ယွင်သည် ဤကြက်စွပ်ပြုတ်မှာ သူမ၏သမီးကို ရောင်းစား၍ ရလာခြင်းဖြစ်မည်ဟု စိုးရိမ်နေခဲ့သော်လည်း တံခါးဝတွင် ကြောက်ရွံ့စွာပုန်းကွယ်နေသော သမီးဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
 
ဝူယွီလန် ထွက်သွားပြီးနောက် ချွမ်းနီသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်အောက်တွင် ဖွက်ထားသော ကြက်ပေါင်ကို ထုတ်ယူကာ လီရှို့ယွင်အား ပြသလိုက်၏။
 
ချွမ်းနီ တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။
 
“အမေ... အဖွားက သမီးလက်ထဲကို ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်း ထိုးထည့်ပေးသွားတယ်”
 
လီရှို့ယွင်မှာ ကြက်ပေါင်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း ဤအရာများအားလုံးမှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်များ ဆောင်နေသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။
 
သူမက သတိထားရန် မှာကြားလိုက်သည်။
 
“ချွမ်းနီ၊ နောက်ရက်တွေမှာ အမေ့ာအနားမှာပဲနေနော်၊ လျှောက်မသွားနဲ့၊ ကြားလား”
 
ချွမ်းနီကို မှာကြားပြီးနောက် လီရှို့ယွင်သည် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ အမြန်သောက်ချလိုက်သည်။
 
ယောက္ခမဖြစ်သူက ချွမ်းနီကို တကယ်ပဲ ရောင်းစားရန် စီစဉ်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မစီစဉ်သည်ဖြစ်စေ သူမကိုယ်တိုင် ကျန်းမာရေး အမြန်ဆုံးပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန် လိုအပ်ပေ၏။
 
သို့မဟုတ်ပါက ချွမ်းနီကို ကာကွယ်ပေးရန် သူမတွင် မည်သည့်အင်အားမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး လီရှို့ယွင်သည် သူမလက်ထဲရှိ ကြက်ပေါင်ကို အားပါးတရကိုက်စားလိုက်သည်။
 
ထို့နောက် သူမက သမီးဖြစ်သူကို ပေးလိုက်လေသည်။
 
“ချွမ်းနီ၊ စား၊ အကြီးကြီး တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်”
 
အမေဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ ချွမ်းနီမှာ ထပ်မံ၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြက်ပေါင်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်တော့၏။
 
ဆီဥတဝင်းဝင်းဖြင့် မွှေးကြိုင်နေသော ကြက်သား၏အရသာမှာ အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသဖြင့် အရိုးများကိုပင် မြိုချပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရလေသည်။
 
ထိုခဏတွင် ချွန်းနီ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမ မိခင်ဖြစ်သူသာ ကြက်သားကို နောက်ထပ်အကြိမ် အနည်းငယ်မျှ စားရမည်ဆိုလျှင် သူမ အရောင်းခံရမည်ဆိုလျှင်ပင် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံလိုက်မည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။
 
……
 
မိသားစုတစ်စုလုံးမှာ စားပွဲပေါ်ရှိ ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်နေကြကာ မည်သူမျှမလှုပ်ရဲကြချေ။
 
ဝူယွီလန် မေးလိုက်လေသည်။
 
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ ငါက ခွံ့ကျွေးရဦးမှာလား”
 
ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ပန်းကန်ကို အရင်ဆုံး ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်။
 
သူမသည် မည်သည့်ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မျှ မထည့်ထားဘဲ ဆားအနည်းငယ်သာ ထည့်ထားသော်လည်း အိမ်တွင် ကိုယ်တိုင်မွေးမြူထားသော ကြက်သား၏ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည့်ရနံ့ကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။
 
ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ အရသာကို မြည်းစမ်းမိလိုက်သည်နှင့် ဝူယွီလန် ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီဖြင့် အဆက်မပြတ်မြည်လာတော့သည်။
 
ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လုံးကို ကုန်စင်အောင် သောက်ပြီးနောက်တွင်ပင် သူမမှာ ထပ်မံသောက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အားလုံးက မလှုပ်မရပ် ဖြစ်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။
 
“နင်တို့ကို ငါက တကယ်ကြီး ခွံ့ကျွေးရတော့မှာလား”
 
စုန့်ကျစ်ယုံက ကြက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ထုံပေပေဖြင့် တွန်းပေးလိုက်သည်။
 
“အမေပဲ သောက်လိုက်ပါ၊ သားက အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်မို့ သားကိုပေးတာက အလဟဿဖြစ်လိမ့်မယ်”
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ဝူယွီလန်သည် ဤသားအကြီးဆုံးမှာ မူလပိုင်ရှင်၏အတင်းအဓမ္မစေခိုင်းမှုကြောင့် ဆောင်းရာသီတွင် အမဲလိုက်ထွက်ရင်း ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။
 
သင့်လျော်သော ဆေးဝါးကုသမှုကို မခံယူခဲ့ရသဖြင့် သူသည် ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး အတိတ်ကာလများတွင် မူလပိုင်ရှင်က သူ့အား တစ်နေကုန်တစ်နေခန်း အသုံးမကျသူအဖြစ် ဆဲဆိုလေ့ရှိခဲ့၏။ သူမသည် သက်ပြင်းချရင်း စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
 
‘တစ်နေ့နေ့ကျရင်တော့ ဒီကောင်လေးရဲ့ ခြေထောက်ကို ကုသပေးနိုင်မလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရသေးတာပေါ့'
 
ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်သူများကလည်း သူတို့၏ကြက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်များကို တွန်းပေးလိုက်ကြသည်။ ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုလျှင် ထိုအရာ၏နောက်ကွယ်တွင် ကောက်ကျစ်ယုတ်မာမှု တစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိနေမည်ဖြစ်၏။
 
ထို့ကြောင့် သူတို့ တကယ်ကို မသောက်ရဲကြပေ။ ဤကြက်စွပ်ပြုတ်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ ထည့်ထားသည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
 
ထိုသို့ တွန်းပေးနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က သူမ၏တူကို စားပွဲပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။
 
“ဘယ်အချိန်ကစပြီး ငါ့ကို အာခံရဲသွားကြတာလဲ၊ ငါက သောက်ဆိုရင် သောက်လိုက်စမ်း”
 
ဝူယွီလန် ဒေါသထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ယုံက ကျန်သူများကို မလှုပ်ရှားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ကြက်စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို မြှောက်ယူလိုက်၏။
 
“အမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ သားသောက်ပါ့မယ်”
 
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည့်အသွင်အပြင်များ ပေါ်လွင်နေပြီး ဤစွပ်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းသေဆုံးသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။
 
သို့သော်လည်း သူ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာဘဲ လုံးဝ အကောင်းပကတိ ရှိနေလေသည်။
 
‘ဟင်... မသေသေးဘူးလား’
 
သူ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။
 
သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
 
“နင်တို့ကို ငါက အဆိပ်ခတ်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ နင်တို့အားလုံးကို ငါက အဆိပ်ခတ်သတ်လိုက်ရင် နောင်ကျ ငါ့ကို ဘယ်သူက လုပ်ကျွေးပြုစုမှာလဲ”
 
စကားလုံးများက ကြမ်းတမ်းသော်လည်း အကြောင်းပြချက်ကတော့ ခိုင်လုံနေလေသည်။ အားလုံးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု တွေးလိုက်မိကြ၏။
 
ဝူယွီလန်အနေဖြင့် သူတို့ကို အဆိပ်ခတ်မည်ဆိုလျှင်ပင် အားလုံးကို သေအောင် သတ်ပစ်မည်မဟုတ်ပေ။
 
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးပြီး ငွေရှာပေးမည့်သူများ လိုအပ်နေသေးသည်မဟုတ်လော။ ထို့အပြင် စုန့်ကျစ်ယုံကလည်း ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို သောက်ပြီးသွားပြီဖြစ်ကာ လက်ရှိအချိန်အထိတော့ အဆိပ်မိထားသည့်လက္ခဏာ မတွေ့ရသေးပေ။
 
အားလုံးက ဤသို့ တွေးတောဆင်ခြင်မိပြီးနောက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ပန်းကန်များကို သတိထားကာ ကောက်ကိုင်လိုက်ကြပြီး တစ်ငုံချင်းစီ စတင်မြည်းစမ်းကြည့်ကြသည်။
 
အသက် ကိုးနှစ်အရွယ် စုန့်ယင်းဟွာလေးက ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
 
“အာ၊ အမေ၊ ဒီကြက်စွပ်ပြုတ်က အရမ်းချိုတာပဲနော်”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝူယွီလန်၏မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
 
‘ယောက္ခမက ငါတို့ကို တကယ်ကြီး ကြက်စွပ်ပြုတ် သောက်ခွင့်ပေးနေတယ်တဲ့လား၊ နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်ကနေများ ထွက်လာတာလားပဲ'

 🍅 Chapter  7

 
အားလုံး၏စိတ်ထဲတွင်လည်း အလွန်အမင်းအံ့ဩနေကြပြီး သူတို့၏လက်ထဲရှိ ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို အမြတ်တနိုး သောက်သုံးနေကြသည်။
 
မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို သောက်ပြီးသွားသောအခါ လူတိုင်းက ပန်းကန်များကိုပါ ပြောင်စင်အောင် လျှာဖြင့်လျက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားကြ၏။
 
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ ပန်းကန်တွင် ကပ်ကျန်နေသော ဆီကျန်များကို လွှင့်ပစ်ရန် နှမြောသဖြင့် ပန်းကန်ထဲသို့ ရေနွေးထည့်ကာ ဆေးကြောပြီး ထိုပန်းကန်ဆေးရေများကိုပါ သောက်ချလိုက်သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်သူများကလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်ကြလေ၏။ မည်သူကမျှ ဆီတစ်စက်ကိုပင် အလဟဿ မဖြစ်စေချင်ကြပေ။
 
ဝူယွီလန် ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
 
ထိုအချိန်တွင် သူမ၏အငယ်ဆုံးသား စုန့်ကျစ်ရှုနှင့် တည့်တည့်ကြီး ဝင်တိုက်မိလေသည်။
 
ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုသည် သူ့ကို ထမင်းလာကျွေးမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ချက်ချင်းခေါင်းကိုမော့ထားလိုက်ပြီး သူမအား ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ပန်မျိုး ဖမ်းထားလိုက်သည်။
 
“အမေ၊ သားကို လာပြီးချော့ဖို့မကြိုးစားနဲ့၊ ဒီအစားအစာတွေကို သားသေချင်သေပါစေ၊ တစ်လုပ်မှစားမှာမဟုတ်ဘူး”
 
……….
 
ဝူယွီလန် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
 
‘ခေါင်းမကောင်းလို့များလား’
 
သူမသည် စုန့်ကျစ်ရှုကို ကျော်ကာ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားပြီး သူမ၏အိပ်ခန်းတံခါးကို ဒိုင်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်ချလိုက်၏။
 
သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့် အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မပြသခဲ့ပေ။
 
စုန့်ကျစ်ရှုမှာ ကြက်သေသေသွားသည်။ 
 
‘ဒီတစ်ခါ အမေက ဘာလို့ ငါကိုလာမချော့တာလဲ၊ ငါ ဗိုက်ဆာပြီးသေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား'
 
လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော အသားဟင်းရနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုတစ်ယောက် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ၏မာနကို လျှော့ချရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို စိတ်ထဲမှ ရှာဖွေလိုက်သည်။
 
‘ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ အမေလည်း အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ ငါကပဲ ဒီတစ်ခါတော့ အလျှော့ပေးလိုက်ပါ့မယ်'
 
ထိုသို့ပြောရင်း သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မချင့်မရဲဖြင့် ဝင်သွားလေသည်။ သို့သော် ဟိုဟိုဒီဒီ ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရချေ။
 
“ကြက်စွပ်ပြုတ်က ဘယ်မှာလဲ၊ အမေ ငါ့အတွက် ချန်ထားပေးတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
 
အားလုံးက စုန့်ကျစ်ရှုကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များတွင် ဆီကျန်များ ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသောအခါ စုန့်ကျစ်ရှု ဒေါသထွက်သွားတော့၏။
 
“ခင်ဗျားတို့ပဲ၊ အမေ ကျွန်တော့်အတွက် ချန်ထားပေးတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို ခင်ဗျားတို့ ခိုးသောက်လိုက်ကြတာမလား”
 
စုန့်ကျစ်ယုံ စားပွဲပေါ်မှ ပန်းကန်များကို ကူသိမ်းပေးရင်း ပြန်ပြောလာသည်။
 
“ညီလေး၊ အမေ မင်းအတွက် ချန်ထားပေးတဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်က ဘယ်မှာလဲဆိုတာတော့ ငါတို့မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မင်းရဲ့စွပ်ပြုတ်ကို ခိုးမသောက်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်”
 
စုန့်ကျစ်ရှု စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလာလေသည်။
 
“ကိုယ့်ဘာသာကို ကြည့်ကြလေ၊ ဒီပန်းကန်တွေမှာ ဆီတွေပေနေတာပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို မခိုးသောက်ဘူးဆိုရင် အမေကများ ခင်ဗျားတို့ကို တိုက်လိုက်တာလား”
 
ဝူယွီလန် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာကာ အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် စုန့်ကျစ်ရှုကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။
 
“ငါ သူတို့ကို တိုက်လိုက်တာ၊ ပြဿနာရှိလို့လား”
 
“နင်က မစားချင်ဘူးဆို၊ အဲဒီတော့လည်း အငတ်နေလိုက်ပေါ့”
 
စုန့်ကျစ်ရှု မယုံနိုင်စွာဖြစ်ကာ မေးလိုက်သည်။
 
“အမေ... အမေက သားအတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် မချန်ထားပေးဘူးလား”
 
စုန့်ကျစ်ရှုသည် ဝူယွီလန် သူ့အား စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲဟု ထင်နေခဲ့သည်။ လေထဲမှ အသားဟင်းရနံ့ကို ရလိုက်သောအခါ သူက ဤတစ်ကြိမ် အလျှော့ပေးလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
 
“အမေက သားကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းလားဟင်၊ သားမှားမှန်း သားသိပါပြီ၊ သားကို ဗွေမယူပါနဲ့တော့နော်”
 
ဝူယွီလန် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။
 
“ဘယ်သူက နင့်ကို ဗွေယူနေလို့လဲ၊ စားချင်စား၊ မစားချင်နေ၊ ဗိုက်ဆာရင်လည်း အငတ်နေလိုက်”
 
‘ဒါ့အပြင် ဒီအဘွားကြီးက နင့်ရဲ့ အမေအရင်းမှ မဟုတ်တာ'
 
စုန့်ကျစ်ရှုသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူဖြစ်ရာ ဤသို့သော ဆက်ဆံမှုကို တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ချက်ချင်းဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။
 
“ကောင်းပြီလေ၊ မစားရရင်လည်း မစားဘူးပေါ့၊ သတ္တိရှိရင် သားကို ငတ်သေအောင်ထားလိုက်”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားကာ သူ့အခန်းဆီသို့ ပြန်သွားပြီး မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် တံခါးကို ဒိုင်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်ချလိုက်သည်။
 
ဝူယွီလန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူမသည် ချွေးမအကြီးကို ရေချိုးရန်အတွက် ရေနွေးတစ်စည် ခပ်ပေးရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် လီရှို့ယွင်ကို သေချာဂရုစိုက်ရန် ချွေးမအကြီးအားမှာကြားခဲ့ပြီး သူမ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့၏။
 
အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဝူယွီလန်သည် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး လေးပြားကို အသုံးပြု၍ ဆေးပညာကုန်တိုက်မှ အသားမုန့်ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။
 
ဗိုက်ဝသွားသည်အထိ စားသောက်ပြီးနောက် သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ နောက်ထပ်ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စီစဉ်နေလေသည်။
 
လောလောဆယ် အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ တတိယချွေးမကို သေချာပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ထို့နောက်တွင် မိသားစု၏စား၀တ်နေရေးကို တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။
 
အချိန်ရလျှင် သားအကြီးဆုံး၏ ခြေထောက်ကို ကုသ၍ ရ၊ မရဆိုသည်ကိုလည်း ကြည့်ရှုရပေမည်။ မိသားစုအခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပါက ငွေရှာရန် နည်းလမ်းရှာဖွေပြီး မြေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်လည်ရွေးယူမည်ဖြစ်သည်။
 
‘ဩော်... ဒါနဲ့ မြစ်ကြောင်းတူးဖော်ရေးမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အပို့ခံထားရတဲ့ ဒုတိယသားလည်း ရှိသေးတာပဲ၊ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ သတင်းစကားပါးရမယ်’
 
ထို့အပြင် သူမတွင် ဆေးပညာကုန်တိုက် ရှိနေသေးသည်။ အခွင့်အရေးရပါက အရေးပေါ်သုံးရန်အတွက် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးများကို ပိုမိုရှာဖွေရပေမည်။
 
အတွေးများကို စနစ်တက စီစဉ်ပြီးနောက် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ဝူယွီလန်မှာ ဆက်လက်၍ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
 
……..
 
နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ကြက်တွန်သံကြောင့် ဝူယွီလန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး အလုပ်လုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
 
ဟင်းရွက်ခင်းကို ရေလောင်းခြင်း၊ ကြက်စာကျွေးခြင်း၊ တောင်းရက်ခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ခြင်းနှင့် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်း စသည်ဖြင့် အားလုံး အလုပ်ကိုယ်စီနှင့် အလုပ်များနေကြသည်။
 
ဝမ်ကွေ့ချင်က ဝူယွီလန်ကို မြင်သောအခါ အောက်ကျို့သောအပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
 
“အမေ နိုးပြီလား၊ မနက်စာ ခဏနေရင် ကျက်တော့မှာပါ”
 
ဤမနက်စာမှာ သေချာပေါက် ဝူယွီလန်နှင့် စုန့်ကျစ်ရှုအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျန်သူများ စားခွင့်မရှိပေ။ တစ်နေ့သုံးနပ် စားရရန်နေနေသာသာ အရင်အဘွားကြီးက ဤမိသားစုတစ်စုလုံးကို တစ်နေ့လျှင် တစ်နပ်သာ စားစေချင်သည်။
 
မဟုတ်သေး၊ တစ်လုတ်မျှပင် မစားစေချင်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး ဝူယွီလန်သည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ဒယ်အိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အိုးထဲတွင် ဆန်လုံးညို အနည်းငယ်သာ ရှိလေ၏။
 
သူမက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
 
“တော်ပြီ၊ နင် အပြင်ထွက်တော့၊ မနက်စာကို ငါပဲချက်လိုက်မယ်”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ အနည်းငယ် ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်မှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။
 
“အမေ... သမီး ဘာများအမှားလုပ်မိလို့လဲဟင်”
 
“အပြင်ထွက်တော့၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို လယ်ထဲအလုပ်သွားလုပ်ဖို့ ခဏစောင့်ဦးလို့ သွားပြောလိုက်”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် မီးဖိုချောင်တံခါးကို ပိတ်လိုက်၏။ သူမသည် အိမ်ရှိ ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များကို အရင်ဆုံး စာရင်းပြုစုကြည့် လိုက်ရာ ဆန်ဖြူ သုံးကျင်းခန့်၊ ဆန်လုံးညို ဆယ်ကျင်းနှင့် ကန်စွန်းဥ တောင်းငယ်တစ်ဝက်ခန့် ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မြေအိုးထဲသို့ ဆန်လုံးညို နှစ်ပန်းကန် ခပ်ထည့်လိုက်၏။
 
မလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကန်စွန်းဥအနည်းငယ်ကိုလည်း ထပ်မံရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဝူယွီလန်သည် ငယ်စဉ်က ကျေးလက်တောရွာတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်ပြုတ်ခြင်းမှာ သူမအတွက်တော့ အလွန်လွယ်ကူသောအလုပ်တစ်ခုပင်။
 
ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် တည်ထားစဉ်မှာပင် ကြက်ဥနှစ်လုံးကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြုတ်လိုက်သည်။ မကြာမီတွင် မွှေးကြိုင်လှသော ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်တစ်အိုး ကျက်သွားလေသည်။
 
စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ပန်းကန်လုံးကြီးကြီးများကို ရှာဖွေကာ လူအရေအတွက်အတိုင်း တစ်ယောက်လျှင် ပန်းကန်တစ်လုံးစီ ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။
 
သေချာပေါက် စုန့်ကျစ်ရှုအတွက်တော့ မပါဝင်ပေ။
 
ဆန်ပြုတ်များ ခပ်ထည့်ပြီးနောက် ဝူယွီလန် တံခါးဝသို့သွားကာ လှမ်းအော်လိုက်၏။
 
“ချွေးမအကြီး၊ ဒီဆန်ပြုတ်တွေကို ခန်းမကြီးထဲ ယူသွားလိုက်”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည်လည်း ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် ပန်းကန်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥနှစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီရှို့ယွင်၏အခန်းထဲသို့ ၀င်သွားလေသည်။
 
လီရှို့ယွင်မှာ ထိုအချိန်တွင် ကလေးငယ်လေး၏ဖင်ကို သန့်စင်ပေးနေလေသည်။ သူမက ရေအေးများအား လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်အသုံး ပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။
 
သူမက ဟန့်တားလိုက်၏။
 
“ရေဇလုံကိုပေးစမ်း”
 
သူမသည် ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို ချထားလိုက်ပြီး သစ်သားရေဇလုံကိုလုယူကာ ကလေးအား ဆေးကြောရန် ရေနွေးယူဖို့ မီးဖိုချောင်သို့ ကမန်းကတန်းသွားလေသည်။
 
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ရင်း လီရှို့ယွင်မှာ မလှုပ်ရဲဘဲ နေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေနေလေသည်။
 
သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။
 
“အမေ...”
 
ဝူယွီလန် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
 
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေတာလဲ၊ မြန်မြန်စားလေ”
 
လီရှို့ယွင် တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။
 
“သမီး... သမီးအတွက်လားဟင်”
 
လီရှို့ယွင်၏မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာသည်။ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ သူမက တောင်းပန်ရှာ၏။
 
“အမေ၊ နောက်ဆိုရင် သမီး ငွေရအောင် ပဝါတွေကို ကြိုးကြိုးစားစားထိုးပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ချွမ်းနီကို မရောင်းစားပါနဲ့နော်”
 
ဝူယွီလန် ကလေးငယ်လေးကို ကုတင်ပေါ်တွင် ချော့သိပ်လိုက်ပြီး စောင်လေး သေချာခြုံပေးလိုက်သည်။

 🍅 Chapter  8

 
“ချွမ်းနီကို ရောင်းစားမယ်လို့ နင့်ကို ဘယ်သူကပြောလဲ”
 
စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကိုကြည့်ရင်း လီရှို့ယွင် သတိထားနေဆဲဖြစ်သည်။
 
“အရင်တုန်းက ကျင်းဟွာနဲ့ ထုန်ဟွာကို ရောင်းစားတုန်းကလည်း မရီးကြီးနဲ့ မရီးလတ်ကို ရုတ်တရက်ကြီး အရမ်းကောင်းပြခဲ့တာပဲလေ”
 
ဝူယွီလန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
 
“စိတ်ချပါ၊ ငါ ချွမ်းနီကို မရောင်းပါဘူး”
 
သူမ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို လီရှို့ယွင်၏အရှေ့သို့ တွန်းပေးရင်း အသံကို ညင်သာအောင် ပြောင်းလိုက်သည်။
 
“တတိယချွေးမ၊ ငါ အရင်က မကောင်းခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ၊ နင်တို့ရဲ့ မိဘအပေါ်သိတတ်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး နင်တို့ကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ”
 
“အခုတော့ ငါသဘောပေါက်သွားပါပြီ၊ ငါတို့က မိသားစုတစ်စုပဲ၊ အားလုံး တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားမှ ဘဝက ပိုပိုကောင်းလာမှာပေါ့”
 
ဝူယွီလန်အနေဖြင့် သူမ မည်သို့ပင် ရှင်းပြစေကာမူ လီရှို့ယွင် ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
 
“ငါ ဝူယွီလန် ငါ့အသက်ကိုရင်းပြီး ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ ငါ့မြေးမလေး စုန့်ချွမ်းနီကို ဘယ်တော့မှ ရောင်းမစားပါဘူး၊ တကယ်လို့ ဒီကျိန်ဆိုချက်ကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့ရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရပါစေ”
 
နတ်ဘုရားများနှင့် ဘုရားသခင်များကို ယုံကြည်သော ဤခေတ်ကာလတွင် ကျိန်ဆိုချက်တစ်ခု၏စွမ်းအားမှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင်၏ တင်းမာနေသောမျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားလေသည်။
 
သူမ မချင့်တချင့်ဖြင့် မေးလိုက်၏။
 
“အမေ... အမေ တကယ်ပြောတာလားဟင်”
 
ဝူယွီလန် အကြံပြုလိုက်လေသည်။
 
“နင် ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင်လည်း ငါတို့ အိမ်ခွဲနေကြတာပေါ့၊ နောက်ဆိုရင် နင်တို့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရပြီလေ”
 
ဝူယွီလန်မှာ စဉ်းစားလေလေ ပိုဖြစ်နိုင်ချေရှိလေလေဟု ထင်လာသည်။ အိမ်ခွဲပြီးသွားပါက သူမဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်နိုင်ပြီး သူမ လုပ်ချင်ရာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင်မှာ အလွန်အမင်းထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် မိဘအပေါ် သိတတ်မှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး မိဘအပေါ် မရိုသေလုပ်ခြင်းပြစ်မှုမှာ ကြီးလေးပါက ပြည်နှင်ဒဏ်အထိပင် အပြစ်ပေးခံရနိုင်၏။
 
မိဘများ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ် အိမ်ခွဲနေခြင်းမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရုပ်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်ပဲ အိမ်ခွဲနေပြီး ယောက္ခမအပေါ်မသိတတ်ဘူးဆိုသည့် နာမည်ဆိုးထွက်သွားပါက နောင်တွင် မိသားစုအတွင်းရှိ ကလေးများ အိမ်ထောင်ပြုရန် အခက်အခဲများစွာ ကြုံတွေ့ရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်မိ၏။
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး လီရှို့ယွင်သည် ဒူးခွေကျသွားကာ ဒူးထောက်လိုက်လေ၏။
 
“အမေ၊ သမီးတို့မှာ အိမ်ခွဲနေဖို့ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝမရှိပါဘူး”
 
ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်မိသည်။ အိမ်ခွဲနေပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သွားလေသည်ာ။
 
‘ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ဒီပြိုကွဲနေတဲ့ မိသားစုလေးကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် အချိန်လေးပေးပြီး ကြိုးစားပေးတာကလည်း ဒီဘဝအတွက် ကျေးဇူးဆပ်တာပဲလို့ မှတ်ယူရမှာပေါ့'
 
‘အခြေအနေလေး နည်းနည်းကောင်းလာတဲ့အချိန်ကျမှ အိမ်ခွဲနေပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေမယ်ဆိုရင်လည်း နောက်မကျသေးပါဘူးလေ'
 
ထိုသို့တွေးရင်း ဝူယွီလန်သည် အိမ်ခွဲနေမည့်အတွေးကို လတ်တလော ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။
 
သူမက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်လေ၏။
 
“ကောင်းပြီလေ၊ နင်တို့က အိမ်မခွဲချင်ဘူးဆိုရင်လည်း မခွဲဘူးပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မခွဲသေးသရွေ့တော့ နောက်ဆိုရင် ငါခိုင်းတာမှန်သမျှကို သေသေချာချာလုပ်ရမယ်”
 
လီရှို့ယွင် ခေါင်းတဆက်ဆက်ညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
 
“စိတ်ချပါ အမေ၊ နောက်ဆိုရင် မိသားစုဝင်ငွေရအောင် ပဝါတွေကို သမီး ကြိုးကြိုးစားစားထိုးပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန် လီရှို့ယွင်ကို ထူပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
 
“ကဲပါ၊ စားစရာရှိတာ အကုန်စားပြီး သေသေချာချာ အနားယူလိုက်ပါဦး”
 
ဝူယွီလန်မှာ စိတ်မချသေးသဖြင့် လီရှို့ယွင် ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို အကုန်စားသောက်ပြီးသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ ထွက်လာခဲ့၏။
 
ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ထွက်လာသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး သူမအား စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
ဝူယွီလန် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
 
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ ဆန်ပြုတ်တွေကို ခန်းမကြီးထဲမှာ တင်ထားတယ်”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ခန်းမကြီးထဲသို့ အရင်ဆုံး ဝင်သွားကာ ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး စတင်စားသောက်လေတော့သည်။ သို့သော် အနည်းငယ် စားပြီးနောက်တွင်ပင် ခြံဝင်းအတွင်းရှိလူစုမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
 
ဝူယွီလန် ပန်းကန်ကိုကိုင်လျက် အပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်၏။
 
“ဘာလဲ၊ ငါ့စကားတွေက အရာမဝင်တော့ဘူးလား”
 
စုန့်ကျစ်ယုံက သူ့အမေ ဘာတွေများ ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာချင်နေပြန်ပြီလဲဆိုသည်ကို မသိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။
 
“အမေ၊ အမေ ဘာလုပ်စေချင်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ၊ သားတို့ကို အခုလိုမျိုး အတင်းအကျပ်လုပ်နေစရာမလိုပါဘူး”
 
ဝူယွီလန်တစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ဟင်ခနဲ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။
 
‘ဟင်...’
 
………..
 
ပါးစပ်ဖြင့် အော်ဟစ်ဆူပူနေ၍လည်း မရ၊ သွေးဆောင်ဖြားယောင်း၍လည်း အချည်းနှီးဖြစ်နေရာ သူမသည် အနီးနားရှိ ဝါးတံမြက်စည်းအစုတ်ကြီးကိုသာ အားနှင့်ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။
 
“ငါ သုံးအထိရေမယ်၊ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲသွားပြီး တစ်ယောက်ကို ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်စီ အကုန်သောက်ကြစမ်း”
 
“တစ်၊ နှစ်”
 
ဝူယွီလန်သည် လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကြီးကို လေပေါ်သို့ မြှောက်ဝှေ့ကာ ချိန်ရွယ်လိုက်၏။
 
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွမ်းနီခမျာ လည်ပင်းလေးပုဝင်သွားကာ စုန့်ယင်ဟွာနှင့် စုန့်ချန်းဟွာတို့၏ လက်လေးများကိုဆွဲလျက် ဧည့်ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ကပျာကယာ ပြေးဝင်သွားရှာသည်။
 
အကြောက်တရားကြောင့် မျက်လုံးပြူးနေကြသော စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့ကလည်း မိခင် ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ဖခင် စုန့်ကျစ်ယုံတို့ကို အတင်းဆွဲကာ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြလေ၏။
 
ဒုတိယချွေးမဖြစ်သူ ကျောက်လီကျွမ်မှာလည်း နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့နောက်မှ ကမန်းကတန်း ပြေးလိုက်သွားရတော့သည်။
 
ဧည့်ခန်းမဆောင်အတွင်း စားပွဲပေါ်၌ အစီအရီချထားသော ကန်စွန်းဥဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံးကြီးများကို ငေးကြည့်ရင်း အားလုံးမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ မှင်တက်ပြီး ကြက်သေ သေနေကြသည်။
 
စုန့်ယင်ဟွာလေးက ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းဖျားလေးကို သပ်လိုက်ပြီး မိခင် ဝမ်ကွေ့ချင်၏အင်္ကျီလက်စလေးကို ဆွဲကိုင်ကာ မျက်တောင်လေးပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလာခဲ့၏။
 
“အမေ၊ ဒါတွေက သမီးတို့ တကယ်စားရမှာလား”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်ကိုယ်တိုင်လည်း စားပွဲပေါ်မှ ဆန်ပြုတ်များကို ငေးကြည့်ရင်း ဤအိပ်မက်ဆန်ဆန် အဖြစ်အပျက်ကို ယုံကြည်နိုင်စွမ်းမရှိသေးပေ။ သူမသည် နောက်သို့လှည့်ကာ လည်ပင်းကိုပုလျက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသံထွက်လာ၏။
 
“အမေ၊ ဒီ... ဒီဆန်ပြုတ်တွေကလေ”
 
“ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေကြတာလဲ၊ မြန်မြန်သောက်ပြီး အလုပ်သွားလုပ်ကြစမ်း၊ နင်တို့အကုန်လုံး အပျင်းထူချင်နေကြတာမှတ်လား၊
 
အချိန်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ ကြည့်ကြဦး၊ ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေကြဦးမယ်ဆိုရင် နင်တို့ကို ငါဘယ်လိုဆုံးမမလဲဆိုတာ စောင့်သာကြည့်နေလိုက်”
 
ဝူယွီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲယမ်းပြလိုက်သည်။
 
အိမ်ထဲရှိ ကလေးများအားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်တွင် ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက် အနည်းနှင့်အများဆိုသလို ရှိနေကြခြင်းက မူလပိုင်ရှင် အဘွားကြီး၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို သက်သေပြနေပေသည်။
 
ခြိမ်းခြောက်သံကြောင့် အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်များကို ကပျာကယာ မော့သောက်လိုက်ကြပြီး တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျသွားသည်နှင့် ဝူယွီလန်၏ တံမြက်စည်းကြီး သူတို့ကျောပြင်ထက် ကျဆင်းလာမည်ကို အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။
 
ထို့ပြင် ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက်စိတ်ပြောင်းသွားကာ ဆက်မစားရန် တားမြစ်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် စားနေရင်းမှ သူမဘက်သို့ အကဲခတ်ကာ ခိုးကြည့်နေကြရှာ၏။
 
ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်လုံး ကုန်စင်သွားသောအခါ အားလုံး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် နွေးထွေးပြည့်၀သွားကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဆန်ပြုတ်ကြောင့် ရရှိလာသော ကျေနပ်ရောင့်ရဲမှု အပြုံးရိပ်လေးများ ကူးလူးဖြတ်သန်းသွားကြလေသည်။
 
ပန်းကန်နှင့် တူများကို အလျင်အမြန် ဆေးကြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ တောင်းများ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် တံစဉ်များကို အသီးသီး ဆွဲယူလိုက်ကြ၏။
 
ထင်းကောက်ရန်နှင့် ဝက်စာစဉ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တောင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော ချွမ်းနီကို ဝူယွီလန် မြင်တွေ့သွားသောအခါ အမြန်လှမ်းခေါ်လိုက်ရ၏။
 
“ချွမ်းနီ၊ နင်လိုက်သွားစရာမလိုဘူး၊ အိမ်မှာနေပြီး နင့်အမေကို သေချာပြုစုပေးလိုက်”
 
“ခဏနေ နင့်အမေ ရေဆာတာဖြစ်ဖြစ် တစ်ခုခုလိုတာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် ကူညီပေးမယ့်လူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”
 
ထိုစကားကြောင့် ချွမ်းနီ၏ သေးသွယ်သောခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။
 
ဝမ်ကွေ့ချင်ကလည်း ယောက္ခမဖြစ်သူသည် နောက်ဆုံးတော့ ချွမ်းနီကိုအပြစ်ပေးရန် အကွက်ဆင်နေပြီဟု တွေးထင်ကာ ကလေးမလေးကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိသည်။
 
သူတို့၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော အတွေးများကို ဝူယွီလန် ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူမသည် ထင်းရုံထဲသို့ဝင်ကာ ဟိုဒီမွှေနှောက်ရှာဖွေပြီးနောက် သစ်သားတုတ်ရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထွက်လာခဲ့ပြီး ရေပုံးတစ်ပုံးကိုပါ ကောက်မလိုက်၏။
 
မီးဖွားထားသော တတိယချွေးမ လီရှို့ယွင်အတွက် အာဟာရဖြစ်စေမည့် ငါးကြင်းဖြူနှင့် တို့ဖူးဟင်းချို ချက်ကျွေးနိုင်ရန် ရွာထိပ်ရှိ မြစ်ထဲသို့သွားကာ ငါးဖမ်းရန် သူမ အခိုင်အမာဆုံးဖြတ်ထားသည်။
 
“ချွမ်းနီ၊ နင်နဲ့ နင့်အမေ အိမ်တံခါးကို သေချာလုံအောင် ပိတ်ထားကြ”
 
ထိုသို့မှာကြားပြီးသည်နှင့် သူမသည်လည်း မိသားစုဝင်များ၏နောက်မှလိုက်ကာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။
 
ဝူယွီလန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်မှသာ ချွမ်းနီလေးမှာ ရင်ထဲမှအလုံးကြီးကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်တော့၏။
 
ခြံတံခါးကို သေချာလုံလုံခြုံခြုံ ပိတ်ပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခန်းတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
 
 

 🍅 Chapter  9
 

 
ထိုအချိန်တွင် စုန့်ကျစ်ရှုတစ်ယောက် ဆာလောင်မှုဒဏ်ကြောင့် ခေါင်းများမူးဝေလျက် နိုးထလာခဲ့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ တစ်ညလုံး ဒေါသထွက်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ စိတ်ငြိမ်သွားလောက်ပြီဖြစ်၍ သူ့အတွက် အစားအသောက်များ လာပို့ပေးမည်ဟု တထစ်ချ တွေးထင်နေခဲ့၏။
 
သို့ရာတွင် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ခြေသံပင်မကြားရဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မမြင်ရပေ။
 
“အမေ ငါ့အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းချန်ထားပေးခဲ့မှာ သေချာတယ်”
 
စုန့်ကျစ်ရှုသည် ဆာလောင်လွန်း၍ နာကျင်နေသောဝမ်းဗိုက်ကို ဖိနှိပ်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ဆန်ပြုတ်တစ်စက်မျှပင် ကျန်ရစ်မနေခဲ့ချေ။
 
“ခွမ်း”
 
ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲသွားသော စုန့်ကျစ်ရှုသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပွတ်ဆွဲချလိုက်သည်။
 
“ထမင်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
 
“ငါ့အတွက် ထမင်းတွေကော”
 
မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်သောင်းကျန်းနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှို့ယွင်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သမီးငယ်နှစ်ဦးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကျပ်စွာဖက်ထားရင်း အသက်ရှူသံပင် မထွက်ရဲအောင် ငြိမ်သက်နေခဲ့၏။
 
အတန်ကြာအောင် ရမ်းကားသောင်းကျန်းပြီးနောက် စုန့်ကျစ်ရှုသည် တံခါးကိုဆောင့်ပိတ်ကာ အပြင်သို့ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားလေတော့သည်။
 
မြစ်ဆိပ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသော ဝူယွီလန်သည် တောင်ပေါ်သို့ ဦးတည်သွားနေကြသည့် စုန့်တာ့လန်နှင့် ကျန်ကလေးများကို မြင်သောအခါ လှမ်းခေါ်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။
 
“ဟဲ့ကလေးတွေ၊ ခဏလောက်နေကြဦး၊ ငါ့အတွက် တီကောင်တွေ သွားရှာပေးစမ်း”
 
ဝူယွီလန်၏အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲကြသဖြင့် ကလေးများအားလုံး တီကောင်ရှာရန် ကမန်းကတန်း ပြေးသွားကြလေသည်။ သူတို့ မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ရေပုံးထဲမှ ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးစာများကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
 
ထိုပစ္စည်းများမှာ သူမ၏ ဆေးပညာကုန်တိုက်ထဲမှ ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး နှစ်ဆယ်ဖြင့် လဲလှယ်ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
 
စနစ်ကုန်တိုက်တွင် ငါးများကို တိုက်ရိုက်ရောင်းချပေးသော်လည်း နှစ်ကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိသော ငါးတစ်ကောင်လျှင် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ပေးရလေသည်။
 
ရေရှည်အတွက် ကြိုတင်မျှော်တွေးကာ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော ဝူယွီလန်သည် ထိုသို့အလွယ်တကူ ဝယ်ယူမည့်အစား ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးစာများကိုသာ ရွေးချယ်ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
 
စုန့်မိသားစုရွာလေး၏ ပထဝီအနေအထားမှာ အရှေ့ဘက်တွင် ရေပြင်ကျယ်ရှိပြီး အနောက်ဘက်တွင် တောင်တန်းများ ကာရံထားသဖြင့် အလွန်ပင် သာယာလှပလေသည်။
 
မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အခြေခံကာ ဝူယွီလန်သည် ရွာ၏အသက်သွေးကြောဖြစ်သော ချွမ်းရှီးမြစ်ကမ်းဘေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
 
ချွမ်းရှီးမြစ်မှာ ခြောက်မီတာ သို့မဟုတ် ခုနစ်မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး နက်ရှိုင်းသော နေရာများတွင် သုံး၊ လေးမီတာခန့်အထိ နက်ရှိုင်းနိုင်သည်။ မြစ်ရေပြင်အောက်တွင် ငါးများစွာ ခိုအောင်းနေတတ်သဖြင့် ရွာသားများ မကြာခဏ လာရောက်ငါးဖမ်းလေ့ရှိကြ၏။
 
ယခုအချိန်တွင်လည်း မြစ်ကမ်းဘေး၌ အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးငယ်တချို့ ငါးမျှားနေကြသည်ကို တွေ့နေရ၏။
 
 
 
ဝူယွီလန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကလေးများ အသုံးပြုနေသော ငါးမျှားချိတ်များမှာ သံကြိုးခွေများအား ကွေးထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
 
အသွားမပါသောကြောင့် မိထားသောငါးများမှာ အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ချေရှိသည်။ သူမသည် အတန်ကြာအောင် လေ့လာစောင့်ကြည့်ပြီးနောက် နေရာကောင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ကာ ရေအနည်းငယ်ရောစပ်၍ ငါးများကို မျှားခေါ်ရန်အတွက် ငါးစာများအား စတင်ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။
 
ငါးစာများ၏ ပြင်းရှရှအနံ့ကြောင့်ပင်ဖြစ်မည်၊ ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ငါးအုပ်ကြီးက အလုအယက် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။
 
ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ ငါးဖမ်းစီမံကိန်းကြီး အောင်မြင်တော့မည်ကို ဝူယွီလန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွား၏။
 
ရေထဲသို့ ငါးစာများချပြီးချိန်တွင် စုန့်တာ့လန်နှင့် ကျန်ကလေးများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
 
“အဘွား၊ ဒီမှာ တီကောင်တွေပါ”
 
စုန့်တာ့လန်က ပိန်းရွက်ဖြင့် သေသပ်စွာထုပ်ပိုးထားသော တီကောင်ထုပ်လေးကို ဝူယွီလန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
 
“ကောင်းပြီ၊ သွား… အလုပ်သွားလုပ်ကြတော့”
 
ဝူယွီလန်သည် တီကောင်များကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဆက်လက် အာရုံစိုက်မနေတော့ပေ။
 
 စုန့်တာ့လန်တို့မှာ အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးငယ်များ ဖြစ်နေသော်လည်း အလုပ်ကြမ်းများကိုတော့ အတော်အတန် နိုင်နင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
 
လက်ရှိအချိန်တွင် လယ်ယာအလုပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူမကိုယ်တိုင် ကောင်းကောင်းမကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် သူတို့ကိုသာ ဦးဆောင်လုပ်ကိုင်ခိုင်းထားရခြင်းဖြစ်သည်။
 
နောက်ပိုင်းတွင် သူမကိုယ်တိုင် အလုပ်များ အသားကျလာပါက ကလေးများကို တင်းကျပ်စွာခိုင်းစေတော့မည်မဟုတ်ဘဲ ကူညီနိုင်လျှင် ကူညီ၊ မလုပ်ချင်ပါကလည်း လွတ်လပ်စွာ ဆော့ကစားခွင့်ပေးရန် သူမ ရည်ရွယ်ထားသည်။
 
ဝူယွီလန်၏သဘောထားကို မြင်သောအခါ စုန့်တာ့လန်တို့တစ်စုလည်း လယ်တောထဲသို့ ဆင်းသူကဆင်း၊ ဝက်စာစဉ်းရန် သွားသူကသွားဖြင့် အသီးသီး လူစုခွဲသွားကြလေ၏။
 
မြစ်ကမ်းစပ်တွင် ရပ်နေသော ဝူယွီလန်သည် ကြည်လင်နေသော ရေပြင်ထက်တွင် ထင်ဟပ်နေသည့် သူမ၏ပုံရိပ်ကို သတိထားမိသွားကာ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွတ်၍ သေချာစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
 
ထိုသို့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီးသား မျက်နှာလေးဖြစ်နေသော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ပိုမိုအိုမင်းရင့်ရော်နေသည်ကို တအံ့တဩ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
 
အတိတ်ဘဝက သူမသည် အသက်သုံးဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာဂရုစိုက်ထိန်းသိမ်းခဲ့သဖြင့် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ထင်ရလောက်အောင် နုပျိုနေခဲ့သည်။
 
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်တော့ အသက်ငါးဆယ်ကျော် အရွယ်အိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများမှာ အောက်သို့တွဲကျကာ ညှိုးနွမ်းနေသည့်အပြင် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင်လည်း အရစ်ရစ်သော ပါးရေတွန့်ရာများက နေရာယူထားလေပြီ။
 
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မူလပိုင်ရှင်၏ အသက်လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်ဆိုသော အရွယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤတောင်ပေါ်ရွာလေးတွင် အတော်အသင့် နုပျိုနေသေးသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
 
အတွေးတို့ကို ရပ်တန့်ကာ ဝူယွီလန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး မြစ်ရေပြင်ဆီသို့သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။
 
“ဗွမ်းဗွမ်း”
 
ရေပြင်ထက်တွင် ရေပက်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
 
ဝူယွီလန်သည် ငါးမျှားကြိုးကို အမြန်ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ရေပေါ်ပေါ်စေရန် သစ်သားတုတ်ငယ်လေးတစ်ချောင်းကို အထိန်းအဖြစ် တပ်ဆင်လိုက်ကာ ငါးစာချိတ်လျက် သူမ ငါးမျှားခေါ်ထားသောနေရာသို့ ချလိုက်လေ၏။
 
ငါးမမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမသည် ငါးမျှားချိတ်နှစ်ခုကို အသုံးပြုထားပြီး တစ်ခုတွင် စနစ်ကုန်တိုက်မှ ဝယ်ယူထားသော ငါးစာကိုချိတ်ကာ နောက်တစ်ခုတွင် တီကောင်အား တပ်ဆင်ထားလိုက်သည်။
 
ရေထဲသို့ ချပြီး များမကြာမီမှာပင် စနစ်ငါးစာတပ်ဆင်ထားသော ငါးမျှားချိတ်မှာ လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ရေပြင်ထက်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော သစ်သားတုတ်ငယ်လေး တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရ၏။
 
ဝူယွီလန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ငါးက ငါးစာကို သေချာဟပ်မိပြီဟု သေချာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ငါးမျှားချိတ်ကို အပေါ်သို့ အားကုန်ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။
 
“ဖတ်၊ ဖတ်”
 
တစ်ကျင်းကျော်ခန့် အလေးချိန်ရှိသော ငါးကြင်းဖြူကြီးတစ်ကောင် ပါလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလွန့်ခုန်ပေါက်နေတော့၏။ ဝူယွီလန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရမှုကြောင့် လင်းလက်သွားကာ ငါးကြီးကို အမြန်ဖမ်းဆုပ်လျက် ရေပုံးထဲသို့ ရေအနည်းငယ်ထည့်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
 
“ငါးကြင်းဖြူနဲ့ တို့ဖူးဟင်းချိုလေးတော့ သေချာသွားပြီ”
 
ပထမဆုံး ငါးဖမ်းမိခြင်းက ဝူယွီလန်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ငါးစာအသစ်ကို ထပ်မံတပ်ဆင်ကာ မူလနေရာသို့ပင် ပြန်ချထားလိုက်ပြန်၏။
 
ထို့နောက် တီကောင်တပ်ဆင်ထားသော အခြားငါးမျှားချိတ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
ရွာသားများအားလုံး ငါးဖမ်းရာတွင် တီကောင်ကိုသာ အသုံးပြုလေ့ရှိသဖြင့် ဤမြစ်ထဲရှိ ငါးများအတွက် တီကောင်မှာ ဆွဲဆောင်မှုမရှိတော့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူမ ကောက်ချက်ချလိုက်၏။ သူမ၏ ပြင်းရှရှအနံ့နှင့် ငါးစာကသာ အသာစီးရနေပုံပေါ်သည်။
 
မကြာမီမှာပင် သူမ နောက်ထပ်ငါးတစ်ကောင် ထပ်မံရရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ငါးကြင်းဖြူမဟုတ်ဘဲ သုံး၊ လေးကျင်းခန့် အလေးချိန်ရှိသော မြက်စားငါးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေပေသည်။
 
ထိုအချိန်မှစ၍ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် မြက်စားငါးများ ခိုအောင်းရာအသိုက်ကို ဖောက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ငါးကြီးများကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆက်တိုက် ဖမ်းမိနေတော့၏။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ရေပုံးထဲ၌ ငါးများ အပြည့်အလျှံ ဖြစ်သွားလေ၏။
 
သစ်သားအတံလေးမှာ လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်သည် ငါးအပြည့်ပါသော ဤရေပုံးကို အိမ်သို့အရင်ပြန်ပို့ပြီးနောက် နောက်ထပ် ရေပုံးတစ်ပုံးသွားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
 
“ချွမ်းနီ၊ တံခါးဖွင့်စမ်း”
 
ဟင်းရွက်ခင်းထဲတွင် ပေါင်းသင်နေသော ချွမ်းနီသည် ဝူယွီလန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လည်ပင်းလေး ပုဝင်သွားရှာသည်။ ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ခြံတံခါးဖွင့်ပေးရန် ကပျာကယာ ပြေးလာခဲ့သည်။
 
“အဘွား”
 
ရေပုံးအပြည့်ပါလာသော ငါးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချွမ်းနီလေးမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားလေသည်။
 
“ငါးတွေအများကြီးပဲ”
 
ဝူယွီလန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစွန်းပဲ့နေသော ရေစည်ပိုင်းအကြီးကြီးထဲသို့ ငါးများကို ပြောင်းထည့်လိုက်ပြီး အခြားရေပုံးတစ်ပုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
 
မထွက်ခွာမီ သူမက အသေအချာ မှာကြားသွားခဲ့သေး၏။
 
“ချွမ်းနီ၊ ဒီငါးတွေ အပြင်ကို ခုန်ထွက်မသွားအောင် သေချာစောင့်ကြည့်ထား၊ ခဏနေရင် အဘွားက နင်နဲ့ နင့်အမေအတွက် ငါးဟင်းချိုချက်ကျွေးမယ်”
 
ချွမ်းနီလေးသည် သူမ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးဝိုင်းလေးများကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ရင်း ရေစည်ပိုင်းအား မှီကာ အတွင်းရှိငါးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

 🍅 Chapter  10
 
 
ဤသတင်းကောင်းကို သူမ၏ မိခင် မသိသေးဘူးဟု တွေးမိသောအခါ ပျော်ရွှင်တက်ကြွသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
 
“အမေ”
 
“အဘွားက ငါးတွေအများကြီး ဖမ်းလာတယ်သိလား၊ ပြီးတော့ သမီးတို့ကို ငါးဟင်းချို ချက်ကျွေးမယ်လို့တောင် ပြောသွားသေးတယ်”
 
ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လခြမ်းကွေးလေးများသဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။
 
ထိုစကားများကို သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရတချက် ကြားရတချက်ဖြစ်နေသော လီရှို့ယွင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်သောအခါ အလိုအလျောက် ပြုံးလိုက်မိ၏။
 
သို့သော် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာချိန်တွင်တော့ သူမ၏ နဖူးပြင်ထက်၌ စိုးရိမ်သောက အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။
 
ဝူယွီလန်သည် မြစ်ဆိပ်ကမ်းရှိ သူမ၏မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် နောက်ထပ် ရေပုံးနှစ်ပုံးအပြည့် ငါးများ ဖမ်းမိခဲ့ပြန်သည်။
 
နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ငါးမျှားတံကို သိမ်းဆည်းကာ ငါးအပြည့်ပါသော ရေပုံးနှစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်လျက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့၏။
 
လမ်းလျှောက်လာရင်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် စီးပွားရေးအစီအစဥ်များကို တွက်ချက်နေမိသည်။
 
မွန်းလွဲပိုင်းရောက်လျှင် ဤငါးများကို မြို့ပေါ်သို့ သွားရောက်ရောင်းချမည်ဖြစ်ပြီး ရရှိလာသော ငွေကြေးများဖြင့် အိမ်ရှိ မွေးကင်းစကလေးငယ်လေးအတွက် အင်္ကျီချုပ်ရန် ချည်ထည်စအချို့ ဝယ်ယူမည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ရည်ရွယ်ထားသည်။
 
သို့သော် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ခြံတံခါးကြီး ပွင့်ဟနေသည်ကို မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။
 
ခြံဝင်းအတွင်းမှ ကလေးငယ်များ၏ အံ့ဩနေကြသော တီးတိုးရေရွတ်သံလေးများကို ကြားနေရဆဲဖြစ်သည်။
 
“ငါးတွေ အများကြီးပဲ”
 
“အစ်ကိုကြီး၊ ဒါဆို သားတို့ ငါးဟင်း စားရတော့မှာလားဟင်”
 
“တိုးတိုးလုပ်ပါ၊ အဘွားက ဦးလေးစားဖို့ချည်းပဲ ဖမ်းလာတာ၊ ငါတို့တွေ မက်နေလို့မရဘူး”
 
ဝူယွီလန်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကလေးတစ်သိုက်မှာ လည်ပင်းလေးများ ပုဝင်သွားကာ ရေစည်ပိုင်းအနီးမှ အလျင်အမြန် ခွာလိုက်ကြ၏။
 
“အဘွား”
 
“အဘွား”
 
ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။
 
“အင်း”
 
“တာ့လန်၊ မင်း ငါးသတ်တတ်လား”
 
အမည်ခေါ်ခံလိုက်ရသော စုန့်တာ့လန်သည် ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
 
“ဟုတ်ကဲ့၊ သတ်တတ်ပါတယ်”
 
ဝူယွီလန်သည် လေးကျင်းခန့်ရှိသော မြက်စားငါးကြီး တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကျင်းခွဲခန့်ရှိသော ငါးကြင်းဖြူတစ်ကောင်ကို ဆယ်ယူလိုက်ပြီး ဇလုံတစ်ခုထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။
 
ဇလုံထဲတွင် ခုန်ပေါက်လူးလွန့်နေသော ငါးနှစ်ကောင်ကိုကြည့်ရင်း စုန့်တာ့လန်တစ်ယောက် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။
 
“အဘွား၊ ဒီနှစ်ကောင်လုံး သတ်ရမှာလားဟင်”
 
“နှစ်ကောင်လုံးသတ်လိုက်၊ ခဏနေရင် ချက်စားကြမယ်”
 
ထိုသို့ပြောရင်း ဝူယွီလန်သည် ကျန်နေသေးသော ငါးများကို ရေစည်ပိုင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုစင်ကြယ်အောင်ဆေးကြောကာ ဟင်းချက်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
 
သို့သော် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက်တွင် ကြွေပန်းကန်ကွဲစများ ပြန့်ကျဲနေပြီး တူများကိုလည်း ချိုးဖဲ့ကာ လွှင့်ပစ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။
 
ဝူယွီလန် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်မိချိန်တွင် သူမ၏နားထင်ကြောများပင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာခဲ့သည်။
 
မည်သူ့လက်ချက်ဖြစ်မည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိနေပေသည်။ အိမ်ရှိ အလိုလိုက်ခံထားရသော ထိုကပ်ပါးကောင်မှလွဲ၍ မိသားစုပန်းကန်များကို မည်သူမျှ ရိုက်ခွဲရဲမည်မဟုတ်ပေ။
 
သူမသည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း စုန့်ကျစ်ရှု၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
 
စုန့်ကျစ်ရှု၏ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ အဝတ်အစားအနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
 
“ဟက်၊ ဒီခွေးကောင်လေး သတ္တိရှိရင် နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့”
 
သူမသည် တံမြက်စည်းကို ပစ်ချခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
 
ချွမ်းနီလေး ဝင်လာပြီး တံခါးဘောင်ကိုမှီလျက် ခေါင်းလေးကို ပုကာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဆိုလာ၏။
 
“ပန်းကန်တွေကို... ဦးလေး ရိုက်ခွဲသွားတာပါ”
 
ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ ဆူပွက်နေသောဒေါသများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး လက်လှမ်းကာ ချွမ်းနီလေးအား မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။
 
“ခြံထဲမှာသွားနေ”
 
မှာကြားပြီးသည်နှင့် သူမသည် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော တူများနှင့် ပန်းကန်ကွဲစများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။ အရေအတွက်ကို ရေတွက်ကြည့်ရာ တစ်မိသားစုလုံး အသုံးပြုရန် ပန်းကန်များ လောက်ငှတော့မည်မဟုတ်ပေ။
 
ထို့အပြင် တူအချို့လည်း လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။
 
ထိုအချိန်မှာပင် စုန့်ကျစ်ယုံတစ်ယောက် ဝါးစည်းကြီးကိုထမ်းလျက် ခြေတရွတ်ဆွဲကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆောင်းရာသီက တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရင်း ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ စုန့်ကျစ်ယုံသည် အမဲလိုက်ခြင်းကို ထပ်မံမလုပ်ကိုင်နိုင်တော့ပေ။
 
ပုံမှန်အားဖြင့် လယ်ယာအလုပ်များ လုပ်ကိုင်သည့်အပြင် ဝင်ငွေရရှိစေရန် လက်သမားအလုပ် အနည်းငယ်လုပ်ခြင်း၊ ဝါးတောင်းများနှင့် ခေါင်းရွက်ဗန်းများ ရက်လုပ်ခြင်းတို့ကိုပါ လုပ်ကိုင်ရလေသည်။
 
“သားကြီး၊ သစ်သားပန်းကန်လုံး နည်းနည်းနဲ့ ဝါးတူနည်းနည်းလောက် သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ပေးစမ်း”
 
ဝူယွီလန်သည် အမိန့်ပေးပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ကာ သူမ၏အလုပ်များကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ စုန့်ကျစ်ယုံသည် မည်သည့်စကားမျှမဆိုဘဲ ခံစားချက်မဲ့နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝူယွီလန် ခိုင်းစေသော တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ရန် တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလေတော့၏။
 
ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့မှာ သူမ၏နောက်မှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ကပျာကယာ လိုက်ဝင်လာကြသည်။
 
“အမေ၊ နားနေပါ၊ သမီးတို့ကို လုပ်ခိုင်းပါ”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ဆုပ်နယ်နေရင်း အလုပ်များနေသော ဝူယွီလန်အား ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ကသိကအောက်ဖြစ်နေမိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ မည်သည့်အခါမျှ ဝင်လေ့မရှိပေ။
 
ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်လာရုံသာမက သူတို့အတွက် ကြက်သားဟင်းချိုပင် ချက်ကျွေးခဲ့သေးသည်။
 
ပုံမှန်အချိန်များတွင် ကြက်သားဟင်းချိုဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေး၊ ဆီနံ့လေးပင် မရှူခဲ့ရ၊ ဆီစက်လေးပင် မမြည်းစမ်းခဲ့ရသည်ကို လူတိုင်းအသိပင်။
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြပြီး နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တူညီသော နားလည်ရခက်မှုများ ကိန်းအောင်းနေကြသည်။
 
သူတို့၏ ယောက္ခမကြီးသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။
 
‘ဒါမှမဟုတ်... ယောက္ခမကြီးကို မသန့်ရှင်းတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခုခုများ ပူးကပ်နေတာလား..’
 
သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ဝူယွီလန် သတိထားမိသွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြိမ်းမောင်းလိုက်တော့သည်။
 
“ပျင်းရိလိုက်တဲ့ မိန်းမတွေ၊ မီးတောင် သေချာမထိုးတတ်ဘူးလား”
 
“နင်တို့တွေ ပျင်းရိပြီး မလှုပ်မယှက် နေနေကြဦးမယ်ဆိုရင် အရိုက်ခံရဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်မိကြသည်။
 
‘အင်းလေ၊ ယောက္ခမကြီးက အရင်ယောက္ခမကြီးပါပဲ’
 
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလုပ်များကို ကမန်းကတန်း လုယက်လုပ်ကိုင်ကြတော့သည်။
 
ဝူယွီလန်သည် ဝမ်ကွေ့ချင်အား ကလေးနို့မှုန့်ဖျော်ရန် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်လီကျွမ်ကိုမူ မီးထိုးရန် ချန်ထားခဲ့၏။ ယောက္ခမဖြစ်သူမှ ဆန်ပန်းကန်လုံး အကြီးကြီးနှစ်လုံးဖြင့် ဆန်ပြုတ် ပြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လီကျွမ်တစ်ယောက် ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။
 
“အမေ... ဆန်တွေ အရမ်းများမနေဘူးလားဟင်”
 
ဝူယွီလန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြတ်သားစွာဆူပူလိုက်သည်။
 
“ဒီနေ့ကစပြီး ငါဟင်းချက်ရင် ငါချက်တာကို အကုန်စား၊ ငါ့ကိုလာပြီး ပွစိပွစိလုပ်မနေနဲ့”
 
အဆူခံလိုက်ရပြီးနောက် ကျောက်လီကျွမ်မှာ ခေါင်းငုံ့ကာ မီးကိုသာ ရိုးရိုးသားသား ဆက်ထိုးနေခဲ့ပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ချေ။
 
ဝူယွီလန်တစ်ယောက် အလုပ်များနေစဉ် ငါးကြင်းဖြူဟင်းချိုချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သောအခါမှ တို့ဖူးမဝယ်ရသေးသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ရွာအစွန်တွင် တို့ဖူးရောင်းသော အိမ်တစ်အိမ်ရှိလေ၏။
 
ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ အခန်းအတွင်းမှ ကြေးပြားငါးပြားကို ထုတ်ယူကာ အပြင်သို့ထွက်လာခဲ့ပြီး အနီးဆုံးရှိနေသူတစ်ဦးကို အပြေးအလွှား ခိုင်းစေရန် ရမ်းသန်းလက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။
 
“အာ့လန်၊ ရွာအစွန်ကိုသွားပြီး တို့ဖူးနည်းနည်းသွားဝယ်ချေ”
 
စုန့်အာ့လန်သည် ကြေးပြားများကို ယူကာ တံခါးပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သိပ်မကြာမီမှာပင် ငှက်ပျောဖက်ဖြင့် ထုပ်ထားသော တို့ဖူးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
 
“အဘွား၊ ဒီတို့ဖူးက ကြေးပြားတစ်ပြားကို သုံးတုံးရပါတယ်၊ စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးတုံး ဝယ်လာပါတယ်၊ ကြေးပြား ငါးပြားလုံး ကုန်သွားပါတယ်၊ သားအတွက် တစ်ပြားမှ မဖွက်ထားပါဘူး”
 
ဝူယွီလန် မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စုန့်အာ့လန်သည် သူအပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း ပြသရန် နှစ်ကြိမ်ခန့်ပင် ခုန်ပြလိုက်သေးသည်။
 
ဝူယွီလန်သည် တို့ဖူးတုံးငယ်လေး တစ်တုံးကို ဖဲ့ယူလိုက်၏။
 
“ဒီကိုလာခဲ့”
 
အရိုက်ခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စုန့်အာ့လန်သည် ခေါင်းလေးကို ပုထားလိုက်သည်။
 
“ပါးစပ်ဟစမ်း”
 
သူသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားပြီး ပါးစပ်ဟပေးလိုက်သည်။
 
‘အင်း...’
 
ချိုမြိန်ပြီး လတ်ဆတ်သော အရသာတစ်ခုက သူ၏ပါးစပ်အတွင်း၌ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
 
‘တို့ဖူးပဲ၊ အဘွားက ငါ့ကို တို့ဖူးကျွေးတာပဲ’
 
“အပြေးအလွှား သွားဝယ်ပေးတဲ့အတွက် ဆုချတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်”
 
ထိုစကားတစ်ခွန်းကို ချန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် တို့ဖူးများကို သယ်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်သွားလေသည်။
 
ဝူယွီလန် ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အိမ်ရှိ အခြားကလေးများအားလုံး ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
 
“အစ်ကိုလတ်၊ အဘွားက တကယ်ကြီး တို့ဖူးကျွေးလိုက်တာလား”
 
ကိုးနှစ်အရွယ် စုန့်ယင်ဟွာလေး၏မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုအားကျမှုများနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အခြားကလေးများ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အံ့သြချီးကျူးမှုများ အထင်းသားပေါ်လွင်နေကြ၏။