Ch 1-5

🍅 Chapter  1
 
 
 
အခန်းတွင်းမှ ညှီစို့စို့သွေးနံ့များကြားတွင် ၀မ်းဆွဲသည်တစ်ယောက် တံခါးဝသို့ အပြေးအလွှား ထွက်လာရင်း အသံကုန်အော်ဟစ်ခလိုက်သည်။
 
 
“ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးက ကန့်လန့်ဖြစ်နေတာ၊ မွေးရခက်တဲ့ အနေအထားမို့လို့ တခြားလူကိုသာ ရှာပြီးမွေးခိုင်းကြတော့”
 
 
မိမိလက်ပေါ်တွင် လူနာအသက်ဆုံးရှုံးသွားပါက တာဝန်ယူရမည်ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသောကြောင့် ၀မ်းဆွဲသည်၏မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေလေ၏။
 
 
စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသော လျှော်တေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်မှာ ထိုစကားကိုကြားသည်နှင့် အနီးရှိ အဘွားအိုကြီး၏ခြေရင်းသို့ ဒူးထောက်ပြုတ်ကျသွားကာ ကြမ်းပြင်နှင့် နဖူးထိတိုက်ကာ ရှိခိုးတောင်းပန်တော့၏။
 
 
“အဖွား၊ သမီးအမေ မွေးရခက်နေလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးကို အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးပါ၊ သမီးအမေ အသက်ရှင်အောင် သမားတော်သွားပင့်ပါရစေ”
 
 
ကလေးမလေး၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေကျင်းဝတ်များပေါ်တွင် အရွယ်အစားစုံလင်လှသော ဒဏ်ရာအမည်းကွက်များက မြင်ရက်စရာမရှိအောင် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
 
 
သူမက မျက်ရည်များ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျရင်း ဆက်ပြောလေ၏။
 
 
“အဖွားရဲ့ငွေတွေကို သမီး မသုံးပါဘူး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် သမီးကိုယ် သမီး လူကုန်ကူးတဲ့သူဆီ ရောင်းပြီးဆပ်ပါ့မယ်”
 
 
ဘေးနားရှိ မိန်းမသားများနှင့် ကလေးငယ်များကလည်း ယူကျုံးမရ တောင်းပန်နေကြသည်။
 
 
“အမေ၊ ရှို့ယွင် မွေးရခက်နေပြီမို့လို့ သားတို့ကို သမားတော်သွားပင့်ခွင့်ပြုပါ”
 
 
“အမေရယ်၊ လူ့အသက်တစ်ချောင်းလုံး သေရေးရှင်ရေးဖြစ်နေလို့ပါ”
 
 
ငိုယိုတောင်းပန်သံများနှင့်အတူ မီးဖွားနေသော အမျိုးသမီး၏နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ရောယှက်နေရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ကန္တာရဆန်ဆန် ခြောက်ကပ်ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းလှ၏။
 
 
စုန့်မိသားစု၏သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ စုန့်ကျစ်ယုံမှာ ခြေတစ်ဖက်တရွတ်ဆွဲကာ ဘေးတွင်ရပ်နေပြီး သူ၏နေလောင်ထားသော မျက်နှာထက်တွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေသော နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
 
 
အဘွားအိုကြီးက သူမ၏ စွေစောင်းနေသော မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် မားမားမတ်မတ် ပိတ်ရပ်ထား၏။
 
 
“ဘာ သမားတော်ပင့်ရမှာလဲ၊ ဘယ်မိသားစုက ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ကလေးမမွေးဖူးလို့လဲ၊ ဒီငွေကုန်ကြေးကျများတဲ့ မိန်းမကပဲ အထူးအဆန်းဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်နေတာကျလို့”
 
 
သူမ မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။
 
 
“ထွီ၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့အမှိုက်မ”
 
 
“သမားတော်ပင့်ချင်ရင် ငါသေမှပဲ ပင့်ကြ”
 
 
အဘွားအိုကြီး၏ စကားသံအဆုံးတွင် သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် တဆတ်ဆတ်တုန်ရီလာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားတော့သည်။
 
 
ပြောသည့်အတိုင်း အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်ဝသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။
 
 
မိသားစုဝင်အားလုံး အလန့်တကြားဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။
 
 
“အမေ၊ အမေဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
 
 
“အမေ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”
 
 
ဝူယွီလန် မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြသော မိသားစုဝင်များ၏ မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရပြီး မှင်သက်သွားလေသည်။
 
 
‘ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ငါက နှလုံးရုတ်တရက်ရပ်ပြီး သေသွားခဲ့ပြီမဟုတ်လား'
 
 
သူ စိမ်းဆန်လှသော မှတ်ဉာဏ်များက ခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာရာ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် မူးဝေနောက်ကျိသွားရသည်။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှ ဝူယွီလန် သဘောပေါက်သွားတော့၏။
 
 
ဆေးပညာရှင် ဆရာ၀န်တစ်ဦးဖြစ်သော သူမသည် အခြားသော ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလတစ်ခုရှိ အလွန်တရာ အပြောအဆိုကြမ်းတမ်းပြီး ကောက်ကျစ်ယုတ်မာလှသော အဘွားအိုကြီးတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
 
 
ယခုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏တတိယချွေးမဖြစ်သူမှာ ကလေးမွေးဖွားရန် အခက်အခဲဖြစ်နေပြီး ဤယုတ်မာသောအဘွားအိုကြီးက သမားတော်ပင့်ရန် ငွေမကုန်ခံလိုသည့်အပြင် မည်သူမျှ အပြင်မထွက်နိုင်စေရန် တံခါးကိုပါ ပိတ်ရပ်ထားခဲ့၏။
 
 
ထိုမျှလောက် ရက်စက်ခဲ့သည်တိုင်အောင် ချွေးမများနှင့် မြေးများမှာ သူမ မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွား သည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြဆဲဖြစ်သည်။
 
 
အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော ချွေးမများနှင့် သားသမီးမြေးများကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။
 
 
“ခွေးအိုကြီး”
 
 
သူမ အနည်းငယ် မွန်းကျပ်သွားမိ၏။
 
 
‘ငါက... ဒီယုတ်မာတဲ့ အဘွားအိုကြီးအဖြစ်နဲ့ ရှေ့ဆက် အသက်ရှင်ရတော့မှာလား'
 
 
အခန်းတွင်းမှ မီးဖွားနေသော အမျိုးသမီး၏နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများက ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုအသံကြောင့် ဝူယွီလန် ရုတ်တရက် အသိဝင်လာလေသည်။
 
 
‘ထားလိုက်တော့၊ လောလောဆယ် လူ့အသက်ကယ်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်'
 
 
သူမ မျက်လုံးများက စူးရှအေးစက်သွားပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏လေယူလေသိမ်းအတိုင်း အတုခိုးကာ ငေးကြောင်ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။
 
 
“နင်တို့အားလုံး ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ၊ သမားတော်သွားပင့်ဖို့ ဘာလို့ မသွားကြသေးတာလဲ”
 
 
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မိန်းကလေးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်ကို အကဲခတ်သည့်အနေဖြင့် သတိထားကာ မော့ကြည့်လိုက်၏။
 
 
သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ကြမ်းပြင်မှ ကမန်းကတန်းထရပ်ပြီး အရူးတစ်ယောက်ပမာ တံခါးအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
 
 
“အမေ၊ သမီးကို စောင့်နေပါ၊ အမေ့ကိုကယ်ဖို့ သမားတော်ကို သမီး သေချာပေါက်ခေါ်လာခဲ့မယ်”
 
 
ကျန်လူများ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က ထပ်မံ၍ ငေါက်ငန်းလိုက်သည်။
 
 
“ဘာတွေ ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ၊ ရေနွေးကြိုပြီး အစားအသောက်တွေ ဘာလို့မချက်ကြသေး တာလဲ”
 
 
ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် အငယ်ဆုံးသားဖြစ်သူ စုန့်ကျစ်ရှု ခေါင်းပြူထွက်လာ၏။
 
 
“အမေ၊ သားဆာနေတာကို ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”
 
 
ဝူယွီလန် ဖြူဖြူဖွေးဖွေး သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနှင့် တန်ဖိုးကြီးချည်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော စုန့်ကျစ်ရှုအား တစ်ချက်သာ စွေကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
 
 
ဤကောင်လေးက မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင် အလွန်အမင်းအလိုလိုက်ထားသည့် အငယ်ဆုံးသားပင်။ သူ့အတွက်နှင့် မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကျွဲ၊ နွားများပမာ ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
 
 
ဤအငယ်ဆုံးသားက အရည်အချင်းရှိလျှင် တစ်မျိုးပြောစရာမလိုသော်လည်း မိသားစု၏ပံ့ပိုးကျွေး မွေးမှုကို ခံယူထားပြီး အခြေခံစာမေးပွဲလေးတစ်ခုကိုပင် အောင်မြင်အောင်မဖြေဆိုနိုင်သည့် အသုံးမကျသောလူ ဖြစ်နေသည်။
 
 
လူသားတစ်ဦး၏အသက်ရှင်သန်ရေးထက် မိမိသက်သောင့်သက်သာရှိမှုကိုသာ ဦးစားပေးသော သူ့အတ္တဆန်မှုက ခေတ်မီဆရာ၀န်တစ်ဦး၏စံနှုန်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်လို့နေသည်။
 
 
ထိုအကြောင်းကိုတွေးမိပြီး ဝူယွီလန် စုန့်ကျစ်ရှုကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့လှည့်၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
 
 
“ရေနွေးတစ်အိုး ကျိုထား၊ ဆန်ပြုတ် ပြုတ်ပြီး ကြက်ဥနှစ်လုံး ပြုတ်ထားလိုက်”
 
 
စုန့်ကျစ်ရှု နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်၏။
 
 
“ကျေးဇူးပါပဲအမေ၊ ဒီတလော စာတွေအရမ်းကျက်နေရလို့ ခေါင်းတွေ ကိုက်နေတာ၊ အားရှိအောင် ကြက်ဥစားမှဖြစ်တော့မယ်”
 
 
ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥပြုတ်မှာ သူ့အတွက်ဟု စုန့်ကျစ်ရှုတစ်ယောက်တည်း တွေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အားလုံးကလည်း ထိုသို့ပင် ထင်မြင်နေကြသည်။
 
 
ဝူယွီလန် အာရုံစိုက်မနေတော့ဘဲ လက်ကို သန့်စင်အောင်ဆေးကြောပြီးနောက် မီးဖွားမည့်အမျိုးသမီး ရှိရာ အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်၏။
 
 
တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သောသွေးညှီနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်းဝင်ရောက် လာသည်။
 
 
အခန်းတွင်း၌ လီရှို့ယွင်မှာ နာကျင်မှုကြောင့် ဗိုက်ကိုဖိထားရပြီး ချွေးမအကြီး ဝမ်ကွေ့ချင်က သူမဘေးတွင် စိုးရိမ်တကြီးစောင့်ရှောက်ပေးနေသည်။
 
 
တစ်စုံတစ်ယောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်ခမျာ ကြောက်လန့်တကြား နောက်ဆုတ် သွားလေ၏။
 
 
“အမေ... အမေ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်လာတာလဲ”
 
 
ဝူယွီလန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ အနီးသို့လျှောက်သွားကာ လီရှို့ယွင်၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဗိုက်ကိုပါစစ်ဆေးလိုက်သည်။
 
 
သန္ဓေသားမှာ ကန့်လန့်အနေအထားဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ မျက်ခုံးများက မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားရ၏။
 
 
“သူ့ကို သေချာချုပ်ထားပေးစမ်း”
 
 
အမိန့်ပေးပြီးလိုက်နောက် အနီးရှိကတ်ကြေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
 
 
ဝမ်ကွေ့ချင်၏မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေ၏။
 
 
“အမေ... အမေ ဘာလုပ်မလို့လဲ”
 
 
ဝူယွီလန်က မျက်နှာကို တင်းတင်းထားလိုက်သည်။
 
 
“ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ ကလေးမွေးပေးမလို့ပေါ့၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံးကို သေစေချင်နေတာလား”
 
 
လီရှို့ယွင် ကတ်ကြေးကို မြင်သောအခါ ပိန်ချုံးနေသော သူမ မျက်နှာမှာ ပိုဖြူရော်သွားတော့၏။ သို့သော် သူမက ဤကလေးကို မွေးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် မမွေးနိုင်ပါက နှစ်ယောက်လုံး သေရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိနေသည်။
 
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး သူမ၏ဖြူဆွတ်နေသော နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်သည်။
 
 
“အမေ... ခွဲသာ ခွဲချလိုက်ပါ၊ ကလေးအသက်ရှင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်”
 
 
ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ကတ်ကြေးကိုကိုင်၍တိုးကပ်သွားသည်။
 
 
ထို့နောက် မည်သည့် တွေဝေမှုမျှမရှိဘဲ...
 
 
လီရှို့ယွင်၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းအား သွေးထွက်မတတ် ကိုက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ မျှော်လင့်ထားသောနာကျင်မှုက ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။
 
 
“ဖြတ်”
 
 
“ဒီအဝတ်အစားတွေက ရှုပ်နေတာပဲ၊ မလိုဘူး”
 
 
ဝူယွီလန် ကတ်ကြေးဖြင့် အဝတ်အစားများကို ညှပ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆွဲဆုတ်ကာ ကတ်ကြေးကို ဘေးသို့ပစ်ချလိုက်သည်။
 
 
လီရှို့ယွင်မှာမူ ကြက်သေသေသွားရလေ၏။
 
 
“အမေ၊ သမီးဗိုက်ကိုခွဲပြီး ကလေးကို အပြင်ထုတ်... ထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
 
 
ဝူယွီလန်၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ အဘွားအိုကြီးကို ထပ်မံ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန် သည်။
 
 
‘ကျက်သရေမရှိတဲ့ ကျွဲအိုမကြီး၊ လူတွေကို ဘယ်လောက်များတောင် နှိပ်စက်ထားခဲ့တာလဲ'
 
 
“အဝတ်အစားတွေက ရှုပ်နေလို့ ညှပ်ထုတ်လိုက်တာ”
 
 
တိုတိုတုတ်တုတ် ရှင်းပြပြီးနောက် ဝူယွီလန်၏လက်များက လီရှို့ယွင် ဗိုက်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးသွားသည်။
 
 
“တောင့်ခံထားနော်”
 
 
သူမက ပြောနေရင်းမှ ဝမ်ကွေ့ချင်ကို အချက်ပြလိုက်၏။
 
 
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း သူမလက်များကို လီရှို့ယွင်၏လက်များပေါ်သို့ အုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အားအများကြီးတော့မသုံးရဲပေ။
 
 
ဝူယွီလန် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လီရှို့ယွင်၏ဗိုက်ကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် လီရှို့ယွင်အား ကန့်လန့်ဖြစ်နေသော သန္ဓေသားကို ပြင်ပမှနေ၍ နေရာမှန်ရောက်အောင် လှည့်ပေးသည့်နည်းလမ်းကို အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။
 

  
🍅 Chapter  2
 
 
 
သို့မှသာ သန္ဓေသားမှာ မွေးလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဖြစ်၏။
 
အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော ဆေးပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသို့လှည့်ပေးခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူ သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရေမြွှာပေါက်သွားပြီဖြစ်၍ အလွန်အမင်းအန္တရာယ်များလှသည်။
 
ထို့ကြောင့် ဝူယွီလန်သည် အထူးဂရုစိုက်၍ အာရုံအပြည့်ထားနေရသည်။
 
ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ခံစားမိသောကြောင့် လီရှို့ယွင်၏အာရုံကြောများ တင်းမာသွားသည်။
 
“သားအမိနှစ်ယောက်လုံး မသေချင်ရင် အခုချက်ချင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ထားလိုက်စမ်း”
 
ဝူယွီလန်၏အသံကို ကြားသောအခါ လီရှို့ယွင်သည် အမြန်အဆန် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိကာ တင်းမာနေသောခန္ဓာကိုယ်ကို လျှော့ချထားလိုက်သည်။ အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိပြီးသည်နှင့် ဝူယွီလန် လက်များက သူမ ဗိုက်ပေါ်မှ ခွာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
 
“အမေ... “
 
သူမက နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်ခံစားရင်း ကြောက်ရွံ့စွာခေါ်လိုက်သည်။
 
ဝူယွီလန် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ထားသဖြင့် အဖုအထစ်များဖြစ်နေသော ထိုလက်ကလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
 
“မကြောက်နဲ့၊ ကလေးက နေရာမှန်ပြန်ရောက်သွားပြီ၊ နောက်တစ်ဆင့်အနေနဲ့ ငါပြောတဲ့အတိုင်း ညှစ်ထုတ်ပေးဖို့ပဲ လိုတော့တယ်၊ နင် သေချာပေါက် ကလေးမွေးနိုင်မှာပါ”
 
လီရှို့ယွင်သည် ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ယောက္ခမကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။
 
ယောက္ခမဖြစ်သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်ကအတိုင်း ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုလို အနားတွင်ရှိနေပေးမှုကြောင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် လုံခြုံနွေးထွေးသွား သလို ခံစားလိုက်ရ၏။
 
“အမေ၊ အမေ့ရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားမှုကို ရှို့ယွင် ဒီတစ်သက် ဘယ်တော့မှမေ့မှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးသာ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးလာခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှို့ယွင်က အမေ့အတွက် ကျွဲလို၊ နွားလို အလုပ်အကျွေးပြုပြီး ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်”
 
လီရှို့ယွင်သည် စကားအဆုံးတွင် သားအိမ်ကျုံ့လာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။
 
“အား”
 
“ငါပြောတာကို နားထောင်၊ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်”
 
အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်……….
 
ကလေးငယ်၏အော်ငိုသံနှင့်အတူ လီရှို့ယွင်တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားတော့၏။
 
“မွေးပြီ၊ ကလေးမွေးလာပြီ”
 
ဝမ်ကွေ့ချင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
 
လီရှို့ယွင်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့်တိုင်အောင် မျက်လုံးများကို အားယူဖွင့်လိုက်သည်။
 
“ယောကျ်ားလေးလား... မိန်းကလေးလားဟင်”
 
သူမတွင် သမီးတစ်ယောက် ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုကလေးကလည်း မိန်းကလေးသာဆိုလျှင် သမီးအကြီးမလေးကို ယောက္ခမဖြစ်သူက သေချာပေါက် ရောင်းစားပေလိမ့်မည်။
 
မရီးကြီးနှင့် မရီးလတ်တို့၏ ကလေးများလည်း ထိုသို့ပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး မိသားစုထဲရှိ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ရောင်းစားခဲ့ပြီးဖြစ်၏။
 
ဆင်းရဲမွဲတေမှုနှင့် ဖိနှိပ်ခံရမှုများကြားတွင် သူမ၏သမီးလေး ချွင်နီကိုလည်း ထိုသို့သောဘဝဆိုးမျိုး မရောက်စေချင်ပေ။
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး လီရှို့ယွင် နှုတ်ခမ်းများ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာတော့သည်။
 
“အမေ၊ ယောကျ်ား... ယောကျ်ားလေးများလားဟင်”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ကလေးငယ်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ဝူယွီလန်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ ခိုးကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ရာ စကားတစ်ခွန်းမျှမဟရဲချေ။
 
ဝူယွီလန်၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသောအသံက ထွက်ပေါ်လာ၏။
 
“မိန်းကလေးပဲ”
 
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီရှို့ယွင်မှာ ပြာယာခတ်သွားရတော့သည်။ သူမသည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို အလန့်တကြား ဆွဲကိုင်ကာ တောင်းပန်ရှာသည်။
 
“အမေရယ်၊ ချွန်းနီလေးကိုတော့ ရောင်းမစားပါနဲ့နော်၊ နောက်တစ်ယောက်…. နောက်တစ်ယောက်ကျရင် သေချာပေါက် ယောကျ်ားလေး မွေးပေးပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန်က မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုပေ။ အကယ်၍ သူမသာ ရုတ်တရက်ကြီး အကျင့်စရိုက်များ ပြောင်းလဲသွားပါက အခြားသူများ သံသယ၀င်ခြင်းကို ခံရနိုင်ချေရှိသည်။
 
ထို့ကြောင့် လီရှို့ယွင်၏ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးအညစ်အကြေးများကို တိတ်တဆိတ် သန့်စင်ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ အရှက်တရားကို ကာကွယ်ပေးရန် စောင်တစ်ထည်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်၏။
 
ထိုခဏမှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်ဆီမှ ချွမ်းနီလေး၏ အက်ကွဲနေသောအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
 
“အဖွား၊ သမားတော်ကို သမီး ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးဖွင့်ပေးပါ၊ သမီးအမေ့ကို သမားတော်ပြပေးပါရစေ”
 
ဝူယွီလန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ချွမ်းနီ၏ ပိန်ချုံးချုံးမျက်နှာငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။
 
ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေသော ထိုမျက်ဝန်းလေးများကိုကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏စိတ်နှလုံး ပျော့ပြောင်းသွားရကာ အသံကိုနှိမ့်၍ ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
 
“ညည်းအမေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး ဘေးကင်းပါတယ်”
 
စကားပြောပြီးနောက် ဘေးနားရှိ သမားတော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
 
“သမားတော်ကျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ ချွေးမကို တစ်ချက်လောက် စမ်းသပ်ပေးပါဦး”
 
သမားတော်ကျန်းမှာ ဤယုတ်မာလှသော အဘွားကြီးဝူ၏ နာမည်ဆိုးများကို အတော်လေး ကြားဖူးနားဝရှိထားပြီးဖြစ်သည်။
 
ယခုလို ညင်သာယဉ်ကျေးနေသော သူမ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အတန်ကြာသည်အထိ မှင်တက်သွားရလေသည်။
 
ဝူယွီလန်လည်း သူမ အပြုအမူမှာ အနည်းငယ်ထူးဆန်းသွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာကို ပြန်လည်၍ တင်းတင်းထားလိုက်သည်။
 
…
 
သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် သမားတော်ကျန်း ကျယ်လောင်သောအသံဖြင့် မှတ်ချက်ချလေ၏။
 
“ကြီးကြီးမားမား စိုးရိမ်စရာတော့မရှိပါဘူး၊ ခန္ဓာကိုယ် အရမ်းအားနည်းသွားတာမို့လို့ အာဟာရပြည့်အောင် သေချာကျွေးမွေးပြုစုဖို့တော့လိုလိမ့်မယ်”
 
ထိုစကားများကို ဝူယွီလန် ကြားစေရန် အဓိကရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
 
လီရှို့ယွင်၏ခန္ဓာကိုယ် အလွန်အမင်းအားနည်းနေကြောင်းကို ဝူယွီလန် သဘာဝကျကျပင် သိရှိပြီးဖြစ်၏။ ဆေးပညာကို တစ်သက်တာလုံး လေ့လာဆည်းပူးခဲ့သူပီပီ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆေး ပညာစွမ်းရည်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိသည်။
 
ဤသမားတော်ကို ပင့်ရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ စမ်းသပ်ပြီးပါက လီရှို့ယွင်သောက်ရန် အတွက် ဆေးဝါးများကို အခြားသူများ သံသယမဝင်စေဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ယူဆောင်လာနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
 
ဝူယွီလန် လေးလေးစားစား တုံ့ပြန်လိုက်၏။
 
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ကျန်း၊ ဆရာ့အတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ဆေးမြစ်တချို့လောက် ဖော်စပ်ပေးနိုင်မလား”
 
ကျေးလက်တောရွာများတွင် ရိုးရာဆေးမြစ် ဆေးနည်းများစွာရှိပြီး ရွာသားအများစုမှာ ဆေးခန်းပြသခ မပေးလိုကြသဖြင့် မိမိတို့ဘာသာ ရိုးရာဆေးနည်းများဖြင့်သာ ဆေးဖော်စပ်သောက်သုံးလေ့ရှိကြ သည်။
 
သမားတော်ကျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။
 
“ဆေးဖော်ပေးဖို့က ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ ဒါနဲ့ ဒီကိုယ်ဝန်က အစက ကန့်လန့်ဖြစ်နေတာလို့ကြားတယ်၊ ဟုတ်သလား”
 
ကလေးကန့်လန့်ဖြစ်နေခြင်းမှာ အလွန်တရာအန္တရာယ်များလှပြီး မွေးဖွားရခက်ခဲလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှို့ယွင်တစ်ယောက် သမီးလေးကို ဘေးကင်းစွာ မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် သမားတော်ကျန်းက အလွန်တရာ အံ့သြနေခြင်းဖြစ်သည်။
 
ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာ ဖြေကြားလိုက်၏။
 
“ဟုတ်တယ်၊ ကန့်လန့်ဖြစ်နေခဲ့တာပါ”
 
သမားတော်ကျန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ သိချင်စိတ်ပြင်းပြမှုများက လင်းလက်သွားသည်။
 
“ဟင်၊ ဒါဆို ဒီကလေးကို ဘယ်လိုများ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မွေးနိုင်ခဲ့တာလဲ”
 
ဝူယွီလန်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခြင်းမရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တုံ့ပြန်လိုက်၏။
 
“ကန့်လန့်ဖြစ်နေတာကို အနေအထားမှန်အောင် လှည့်ပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို လူတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်မ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သင်ယူခဲ့ဖူးတယ်လေ၊
 
အဲဒီနည်းလမ်းကို စမ်းသုံးကြည့်လိုက်တာ ကလေးခေါင်းက မွေးလမ်းကြောင်းထဲ ချောချောမွေ့မွေ့ ဝင်သွားတာပါပဲ”
 
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သမားတော်ကျန်းမှာ ချက်ချင်းစိတ်အားထက်သန်သွားသည်။
 
“ဩော်၊ အဲဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိတယ်ပေါ့၊ ဒီပညာကို ခင်ဗျား ဘယ်ကနေ သင်ယူခဲ့တာလဲဆိုတာများ သိခွင့်ရမလား”
 
ဝူယွီလန်အနေဖြင့် ထိုဆေးပညာကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ဆန္ဒမရှိသော်လည်း သူမ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်မှာ မည်သူမဆို အလွယ်တကူ သင်ယူနိုင်သောအရာမျိုး မဟုတ်ပေ။
 
အကယ်၍ သမားတော်ကျန်းသာ အမှန်တကယ် စိတ်ထားကောင်းမွန်သူဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ပညာသင်ပေးရန် ဝန်လေးနေမည်မဟုတ်ချေ။
 
သူမက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်လေ၏။
 
“ဆရာ သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နောက်နေ့မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ အခုလောလောဆယ်တော့ သိပ်ပြီး အဆင်မပြေသေးလို့ပါ”
 
သမားတော်ကျန်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီးနောက်မှ သဘောပေါက်သွားကာ ကမန်းကတန်း ပြန်ပြောလာသည်။
 
“ကျွန်တော် လောကြီးသွားတာပါ၊ ကျွန်တော် လောသွားတာပါ၊ စောစောက ဘာဆေးတွေလိုချင်တယ် လို့ ပြောလိုက်တာလဲ၊ ကျွန်တော့် မြေးအကြီးကောင်ကို ခဏနေရင် လာပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန်သည် ဒဏ်ရာများကုသရာတွင် လိုအပ်သည့် ဆေးမြစ်အချို့၏အမည်များကို သေသေချာချာ ပြောပြလိုက်သည်။
 
သမားတော်ကျန်း ခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်လိုက်၏။
 
“ကောင်းပါပြီ၊ ခဏနေရင် ကျွန်တော့်မြေးကို ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန် မေးလိုက်လေသည်။
 
“ဒါနဲ့၊ ဆေးခန်းပြသခနဲ့ ဆေးဖိုး ဘယ်လောက်ကျသလဲ၊ ကျွန်မ တစ်ခါတည်း ရှင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်”
 
သမားတော်ကျန်း လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
 
“ဒါတွေက နောက်မှပဲ ရှင်းကြတာပေါ့၊ ငွေသိပ်များတာမှမဟုတ်တာ”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူ့ဆေးသေတ္တာကို လွယ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ နောက်တစ် ကြိမ် ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖန်တီးချန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်၏။
 
အားနည်းနွမ်းနယ်နေသော လီရှို့ယွင်ကို ပြန်လှည့်၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ချွေးမလတ်ဖြစ်သူ ကျောက်လီကျွမ်မှာ ဆန်ပြုတ်ကို ပန်းကန်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် ခပ်ထည့်နေလေ၏။
 
ဝူယွီလန်၏အနောက်မှ ကပ်ပါလာသော စုန့်ကျစ်ရှုကို မြင်သောအခါ သူမက ကပျာကယာ လှမ်းပြောလေသည်။
 
“မတ်လေး၊ ဆန်ပြုတ်လည်း ကျက်ပါပြီ၊ ကြက်ဥတွေလည်း ရပါပြီ”
 
စုန့်ကျစ်ရှု လှမ်းယူရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်သော်လည်း လေကိုသာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။ ဝူယွီလန်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကြက်ဥများကိုယူ၍ ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားခဲ့၏။
 
စုန့်ကျစ်ရှု မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။
 
“အမေ၊ အဲဒါတွေ ဘယ်ယူသွားမလို့လဲ”

 🍅 Chapter  3

 
ဝူယွီလန်တစ်ယောက် လီရှို့ယွင်၏အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုမှာ နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ် မှင်သက်သွားရသည်။
 
“ဒီဆန်ပြုတ်က... သား... သားစားဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”
 
ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရှိနေသူအားလုံး၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်သွားကြ၏။
 
ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်ရှိ ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများမှာ စုန့်ကျစ်ရှု စားရန်အတွက်သာဖြစ်ပြီး စာပေသင်ကြား နေသော သူတစ်ဦးတည်းသာလျှင် ဤကောင်းပေ့ဆိုသည့်အစားအစာများကို စားသုံးခွင့်ရှိသည်။
 
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို စုန့်ကျစ်ရှုအား မပေးတော့ပေ။
 
ဝူယွီလန် ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကိုင်၍ လီရှို့ယွင်၏အခန်းဘက်သို့ သွားနေသည်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ကျစ်ရှုက ချက်ချင်းပင်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
 
“အမေ၊ ဒီဆန်ပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥတွေကို အဲဒီငွေဖြုန်းတဲ့ကောင်မကို တကယ်ကြီး သွားပေးမလို့လား”
 
ဝူယွီလန်မှာ သူ့အား ပါးဖြတ်ရိုက်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်အည်း ထိန်းချုပ်ထားရသည်။ 
 
ဤတုံးအလှသည့် သားဖြစ်သူမှာ အလွန်အမင်းအလိုလိုက်ခံထားရသဖြင့် လူရာမ၀င်လောက်အောင် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက နောက်သို့လှည့်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးငေါက်ငန်းလိုက်၏။
 
“အဲဒါ နင့်ရဲ့ မရီးလတ်ဟဲ့၊ သူ့ကို မပေးလို့ နင့်ကိုပေးရမှာလား”
 
စုန့်ကျစ်ရှု သဘာဝကျသည့်အလား ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။
 
“ဒါပေါ့၊ သားအတွက် ဖြစ်သင့်တာပေါ့”
 
သို့သော် ဝူယွီလန်က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လီရှို့ယွင်၏အခန်းတွင်းသို့ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန် နှင့်အတူ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။
 
ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး စုန့်ကျစ်ရှုမှာလည်း အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကာ အော်ဟစ်သောင်းကျန်းတော့၏။
 
“အမေ၊ ဘာတွေ ရူးမိုက်နေတာလဲ၊ ရတယ်လေ၊ သားကို မပေးရင်လည်း သား မစားဘူး”
 
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူ့အခန်းဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
 
“ဟမ့်၊ ငါ့ကို မပေးဘူးဆိုတဲ့ သဘောပေါ့လေ၊ နောက်ကျရင် ငါ့ကို စားပါလို့ လာတောင်းပန်ရင်တောင် မစားဘူး၊ ငါ့အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် မချက်ပေးမချင်း ဒီဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းမှ ထပ်မစားတော့ဘူး”
 
စုန့်ကျစ်ရှုသည် တစ်ယောက်တည်း ပွစိပွစိ ရေရွတ်နေလေ၏။
 
သို့သော်လည်း သူ၏တွက်ဆမှုများမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လုံးဝလွဲချော်သွားတော့မည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ချေ။
 
ယောက္ခမဖြစ်သူက ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများ ယူဆောင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီရှို့ယွင်တစ်ယောက် အတော်လေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။
 
ယခင်တုန်းက မရီးကြီး၏ကလေးကို ရောင်းစားတော့မည့်အချိန်တွင်လည်း ယောက္ခမကြီးက ဤကဲ့သို့ပင် ရုတ်တရက်ကြီး ကောင်းပြခဲ့ဖူး၏။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် လီရှို့ယွင်၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ တသွင်သွင် စီးကျလာတော့သည်။
 
သူမ အသနားခံလိုက်လေ၏။
 
“အမေ၊ သမီး ဆန်ပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥတွေ မစားချင်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ချွမ်းနီလေးကိုတော့ ရောင်းမစားပါနဲ့နော်”
 
ဝူယွီလန် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး ချွမ်းနီလေးကို လီရှို့ယွင်၏အနားတွင် နေစေရန် အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
 
သို့သော်လည်း သမီးအကြီးမလေးကို မြင်ရသည့်တိုင်အောင် လီရှို့ယွင်ခမျာ ဆန်ဖြူပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို မစားရဲသေးချေ။
 
ဝူယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ သေချာရှင်းပြချင်နေသော်လည်း မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ကြမ်းတမ်းသော စရိုက်လက္ခဏာကို ပြန်တွေးမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အဘွားကြီး၏ ဟန်ပန်အတိုင်း အတုခိုးကာ တိုက်ရိုက်ပင် ငေါက်ငန်းလိုက်၏။
 
“အချိန်ဆွဲမနေနဲ့၊ နင် ဒါကို မစားဘူးဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျ အဲဒီကောင်မလေးကို ငါ ရောင်းပစ်မယ်”
 
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုစကားက အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်နှင့် လီရှို့ယွင်သည် ပန်းကန်ကို ကမန်းကတန်း ကောက်ကိုင်ကာ ဆန်ပြုတ်များကို ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်သွတ်ရတော့၏။
 
သို့သော် သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို အထင်လွဲနေဆဲဖြစ်ကာ မျက်ရည်များသုတ်ရင်း စားနေရှာသည်။
 
သူမက ငိုသံကြီးဖြင့် ပြောလာပြန်၏။
 
“အမေ၊ သမီးစားပါ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ချွမ်းနီလေးကို မရောင်းစားပါနဲ့၊ ချွမ်းနီလေးကို မရောင်းဘူးဆိုရင် သမီးကို အဆိပ်ခတ်သတ်မယ်ဆိုရင်တောင် သမီး ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး သေပေးပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန် သူမ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။ အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် သူမက ဆက်လက်ရှင်းပြမနေတော့ချေ။
 
လီရှို့ယွင် ဆန်ပြုတ်နှင့် ကြက်ဥများကို အကုန်စားသောက်ပြီးစီးသည်အထိ စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ တံခါးဖွင့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
 
စိတ်အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်သည်နှင့် ဝူယွီလန်၏ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထိုးကိုက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။  ယခုမှ ဘ၀ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက် သူမ အခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
 
ဝူယွီလန်သည် မူလက ၂၁ ရာစုခေတ်မှ တရုတ်နှင့် အနောက်တိုင်း ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆရာ၀န်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
 
ဆေးပညာရပ်များကို သုတေသနပြုလုပ်ရန် ညဉ့်နက်သည်အထိ အချိန်ပိုအလုပ်လုပ်ရင်း ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
 
အသက် ၃၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော သူမသည် တစ်ခါမျှ အိမ်ထောင်မပြုဖူးသလို ကလေးလည်းမရဖူး ချေ။ သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးကို ဆေးပညာသုတေသန လုပ်ငန်းများတွင်သာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သူဖြစ်သည်။
 
ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်ကို ရက်အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားလိုက်ရဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။ သေသွားခြင်းက ပိုရှင်းလင်းလွယ်ကူသော်လည်း မည်သို့မည်ပုံဖြင့် ဤယုတ်မာသောအဘွားကြီးဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရ၏။
 
ထိုယုတ်မာသော အဘွားကြီးမှာ တုန်းချန်တိုင်းပြည် မြောက်ပိုင်းရှိ ဝူမိသားစုရွာတွင် မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ် သည်။ အသက် ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် စုန့်မိသားစုရွာသို့ အိမ်ထောင်ကျကာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
 
သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ စောစောစီးစီူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး လက်ရှိတွင် သူမ အသက်မှာ လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။
 
သူမတွင် သားလေးယောက် ထွန်းကားခဲ့၏။ သားအကြီးဆုံးမှာ စုန့်ကျစ်ယုံ၊ ဒုတိယသားမှာ စုန့်ကျစ်ချုံး၊ တတိယသားမှာ စုန့်ကျစ်ခန်နှင့် အငယ်ဆုံးသားမှာ စုန့်ကျစ်ရှုတို့ ဖြစ်ကြသည်။
 
သားအကြီးဆုံး စုန့်ကျစ်ယုံမှာ အဘွားကြီးဝူ၏ အတင်းအဓမ္မ စေခိုင်းမှုကြောင့် ဆောင်းရာသီကြီးတွင် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်ရင်း ခြေထောက်ကျိုးသွားခဲ့ရသည်။
 
သူ လက်ထပ်ထားသော ဇနီးဖြစ်သူမှာ တစ်ရွာတည်းသား ဝမ်ကွေ့ချင်ဖြစ်ပြီး သူတို့တွင် သားနှစ်ယောက်၊ သမီးနှစ်ယောက်ရှိ၏။
 
အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် စုန့်တာ့လန်၊ အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ် စုန့်အာ့လန်၊ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် စုန့်ကျင်းဟွာနှင့် အသက် ၉ နှစ်အရွယ် စုန့်ယင်းဟွာတို့ ဖြစ်ကြသည်။
 
ဤယုတ်မာကောက်ကျစ်လှသော အဘွားကြီးမှာ မြေးမိန်းကလေးများကို အလကားနေရင်း အစာဖြုန်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ စုန့်ကျင်းဟွာကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
 
ဒုတိယသား စုန့်ကျစ်ချုံးမှာ မြစ်ကြောင်းတူးဖော်ရေး အလုပ်ကြမ်းများကို အတင်းအကျပ်စေခိုင်းခံရပြီး ယနေ့တိုင် အိမ်ပြန်မလာနိုင်သေးချေ။
 
သူလက်ထပ်ထားသော ဇနီးဖြစ်သူ ကျောက်လီကျွမ်မှာလည်း အနီးအနားရွာမှဖြစ်ပြီး အမြွှာသမီး လေးများဖြစ်ကြသော စုန့်ထုန်ဟွာနှင့် စုန့်ချန်းဟွာတို့ကို မွေးဖွားခဲ့၏။
 
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အဘွားကြီးသည် အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် စုန့်ထုန်ဟွာကို လူကုန်ကူးသူများထံ ရောင်းစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
 
တတိယသား စုန့်ကျစ်ခန်ကိုမူ အဘွားကြီးက နယ်စပ်စစ်မြေပြင်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သဖြင့် သူ သေသည်ရှင်သည်ကိုပင် မသိရတော့ချေ။
 
သူ၏ဇနီးဖြစ်သူမှာ တောင်ပေါ်မှ တွေ့လာသော လီရှို့ယွင်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် သမီးလေး ချွန်းနီနှင့် ယခုမှ မွေးဖွားလာသော ကလေးငယ်လေးတို့ ရှိလေသည်။
 
အငယ်ဆုံးသား စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အဘွားကြီး အသက်အရွယ်ရမှ မွေးဖွားလာခဲ့သူဖြစ်ရာ သူမ၏အချစ်တော်လေး ဖြစ်နေလေသည်။
 
အိမ်တွင် မိသားစုတစ်စုလုံးက သူ့ကို သခင်တစ်ပါးပမာ ပြုစုယုယထားကြပြီး သူကမူ နန်းတွင်းစာမေးပွဲ အောင်မြင်ကာ ပညာရှိအမတ်ကြီး ဖြစ်လာမည့် အိမ်မက်များကို မက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေလေ့ရှိ၏။
 
ဤမိသားစု၏ ရှုပ်ထွေးလှသော နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများကို တွေးတောသုံးသပ်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်တစ်ယောက် နဖူးကိုပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်မိသည်။
 
“ဒီအဘွားကြီးက တကယ့်ကို လူစိတ်မရှိတာပဲ”
 
“ယောကျ်ားလေးတွေကိုပဲ မျက်နှာသာပေးပြီး ချွေးမတွေကို နှိပ်စက်တာက တစ်ပိုင်း၊ ကိုယ့်မြေးအရင်းတွေကို ရောင်းစားရက်တဲ့အထိ ညစ်ပတ်ယုတ်မာလွန်းတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ရဲတယ်ဆိုတော့….”
 
သူမ၏ သားများ၊ ချွေးမများနှင့် မြေးများအားလုံးမှာ လိမ္မာရေးခြားရှိကြပြီး မိဘစကားကို နားထောင်ကြသူများသာ ဖြစ်၏။
 
အကယ်၍ သူမသာ ပြဿနာမရှာဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေမည်ဆိုပါက မိသားစုဘဝ၏ နွေးထွေးပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားရကာ ဘဝ၏နောက်ဆုံးအချိန်များကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
 
သို့သော် သူမကမူ ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်ရှာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
 
ရွှံ့ဝါများနှင့် ကိုင်းပင်များကို ရောနှောသုတ်ထားသည့် နံရံများနှင့် သက်ကယ်မိုးထားသော အမိုးကို မော့ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။
 
‘ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကို ရောက်လာမှတော့ ဒီမှာပဲ အသားကျအောင် နေရတော့မှာပေါ့'
 
သူမက ဤအဘွားကြီးဖြစ်လာခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ရာ ဤအဘွားကြီး၏ အမည်ဖြင့်ပင် ဘဝကို အကောင်းဆုံး ရှင်သန်ဖြတ်သန်းသွားရမည်သာ။
 
မိမိ၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များကို အသုံးချကာ ဤမိသားစုအား ပြန်လည်ကုစားပေးမည်ဟူသော ရည်မှန်းချက်များကို သူမ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် တေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
 
 ထိုသို့တွေးရင်း ဝူယွီလန်သည် မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ အရာများစွာကို အစဖော်ကာ အဘွားကြီးဝူ ငွေများဝှက်ထားလေ့ရှိသည့် နေရာများကို လိုက်လံရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။
 
ရှာဖွေလိုက်သောအခါတွင်တော့ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေတော့သည်။
 
ကုတင်ဘေးရှိ သစ်သားဗီရိုငယ်လေးအတွင်းမှ ဟောင်းနွမ်းနေသော ကလေးပတ် စောင်တစ်ထည်နှင့် ခိုင်ခံ့တောက်ပနေသည့် ကျောက်စိမ်းနက်ဆွဲကြိုးပြားတစ်ခုကို သူမ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားလေသည်။
 
စုတ်ပြဲဟောင်းနွမ်းနေသော်ငြား မြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက်များ ကျန်ရစ်နေသေးသည့် ထိုကလေးပတ်စောင်ကို ကြည့်ရင်း ဤအရာမှာ သာမန်လယ်သမားမိသားစုမှ ပစ္စည်းမဟုတ်ကြောင်း ဝူယွီလန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်၏။
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 🍅 Chapter  4
 

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် သူမ၏သားလေးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ သူမကိုယ်တိုင်မွေးထားသည့် သားအရင်းမဟုတ်နိုင်ဘူးဆိုသည့် သဘောလော။
 
သို့သော် သူမ၏ခေါင်းထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များအရ သားလေးယောက်လုံးမှာ သူမ၏သားအရင်းများသာ ဖြစ်နေသည်။
 
သေချာပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုအဘွားကြီးသည် သားအကြီး၊ သားလတ်နှင့် တတိယသားတို့ကို အလွန်အမင်း ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခဲ့ဖူးရာ ထိုသားသုံးယောက်လုံးမှာ သူမ၏သားအရင်းများနှင့် လုံးဝမတူညီလှချေ။
 
ဤချည်စောင်နှင့် ကျောက်စိမ်းပြားအကြောင်း မှတ်ဉာဏ်များမှာ အလွန်ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ချေရှိ၏။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ချည်စောင်ကို ငေးကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ထိုကိစ္စကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။
 
ချည်စောင်နှင့် ကျောက်စိမ်းပြားကို သေချာသိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ရာ ငွေဆယ့်နှစ်ချောင်း ကြေးပြား နှစ်ရာ့ငါးဆယ့်နှစ်ပြားနှင့် ငွေဆံထိုးနှစ်ချောင်းတို့ကို ရှာတွေ့သွားလေသည်။
 
ဟုတ်ပေသည်။ ဤမိသားစုတွင် ငွေစလေးများ မြင်ရသည်နှင့် စုန့်ကျစ်ရှုက စာသင်မည်ဆိုသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ယူဆောင်သွားလေ့ရှိရာ ဤငွေဆယ့်နှစ်တေးထဲမှ အများစုမှာ သူမ၏မြေးမလေးနှစ်ယောက်ကို ရောင်းစားထားသည့်ငွေများပင်။
 
ထိုငွေများမှာ မြေးမလေးများကို ရောင်းစားထားသည့် ငွေများဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဝူယွီလန် လက်ထဲတွင် မီးခဲကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ပူလောင်လာတော့သည်။
 
လက်ဖဝါးထဲရှိငွေများကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
 
သူမမှာ ငွေနည်းနည်းပါးပါး ပိုမိုစုဆောင်းမိသည်နှင့် ထိုမြေးမလေးနှစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ရွေးယူမည်ဟု ခိုင်မာသောရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်၏။
 
ငွေများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဝူယွီလန် သူမ၏နားထင်ကို ဖိနှိပ်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမ ခဏတဖြုတ် မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
 
*ဒင်... ဒေါင်...*
 
‘သူမ နားကြားမှားတာများလား’ဟု တွေးတောနေစဉ်မှာပင် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံတစ်ခုက သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။
 
စက်ရုပ်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။
 
[ယခင်ဘဝက Host တီထွင်ဖော်စပ်ခဲ့သော အထူးဆေးဝါးများသည် လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်၊ ထို့ကြောင့် ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်၏ ဖွင့်လှစ်ခွင့်သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသွားပါပြီ]
 
ထိုအသံက ဆက်လက်မေးမြန်းလာသည်။
 
[Host အနေဖြင့် ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုပါသလား]
 
ဝူယွီလန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမအရှေ့တွင် ဖန်သားပြင်တစ်ခု ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
 
ထိုဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ‘ဆေးပညာကုန်တိုက်’ ဆိုသော စာလုံးကြီးများကို ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားလေသည်။
 
သူမက ရေရွတ်လိုက်၏။
 
“ဆေးပညာကုန်တိုက်၊ နားထောင်ရတာတော့ မဆိုးပါဘူး”
 
စက်ရုပ်အသံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
 
[ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်က ဈေးဝယ်ခြင်းနှင့် ကုန်သွယ်ခြင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ထားသော စနစ်တစ်ခုဖြစ်ပါသည်၊ Hostအနေဖြင့် လူနာများကို ကုသကယ်တင်ပေးခြင်းဖြင့် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးများကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ထိုငွေကြေးများဖြင့် ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ ဆေးဝါးများ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာများ၊ အစားအသောက်များ၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ပါသည်]
 
ဝူယွီလန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။
 
“ခေတ်မီဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကိရိယာတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုရော ဝယ်လို့ရတာလား”
 
စနစ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလာ၏။
 
[ဟုတ်ကဲ့၊ ဝယ်ယူနိုင်ပါတယ်]
 
စနစ်က ဆက်လက်ရှင်းပြလာသည်။
 
[ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်တွင် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူနိုင်ရုံသာမက သိုလှောင်ရုံလုပ်ဆောင်ချက်လည်း ပါဝင်ပါသည်၊ လက်ရှိ သိုလှောင်ရုံဧရိယာမှာ စတုရန်းမီတာ ဆယ်မီတာဖြစ်ပြီး နောင်တွင် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးများကို အသုံးပြု၍ တိုးချဲ့နိုင်ပါသည်]
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်၏မျက်ဝန်းများ ထပ်မံ၍ တောက်ပသွားပြန်သည်။ သူမ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း အသိစိတ်လွတ်သွားသည်အထိတော့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
 
သူမက စဉ်းစားချင့်ချိန်၍ မေးလိုက်သည်။
 
“ဒီဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်တာက ငါ့အတွက်တော့ အကျိုးရှိပေမယ့် ဆိုးကျိုးတွေရော ရှိနေနိုင်သေးလား”
 
စနစ်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။
 
[Host၊ ဤစနစ်ကို ဖွင့်လှစ်ခွင့်ရရန် သတ်မှတ်ချက်များမှာ အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှပါသည်၊ Hostသည် ယခင်ဘဝက တစ်သက်တာလုံးကို ဆေးပညာအတွက် မြှုပ်နှံခဲ့ပြီး သင်သုတေသနပြုခဲ့သော အထူးဆေးဝါးများက လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဤဖွင့်လှစ်ခွင့်သတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသွားခြင်းဖြစ်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ ဆုလာဘ်တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး Hostအတွက် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ ကျရောက်စေမည်မဟုတ်ပါ]
 
ထိုစကားကို ကြားမှသာ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် စိတ်အေးသွားရတော့သည်။
 
သူမ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
 
“ဒါဆိုရင်လည်း ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်ကို ဖွင့်ပေးတော့”
 
စနစ်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
 
[ကောင်းပါပြီ Host]
 
ဒင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ဝူယွီလန်နှင့် ဆေးပညာကုန်တိုက်စနစ်ကြားတွင် မမြင်ရသော ဆက်သွယ်မှုကြိုးတစ်ချောင်း ချိတ်ဆက်သွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။
 
စနစ် အသိပေးလာသည်။
 
“ဒင်၊ Hostသည် ချွေးမဖြစ်သူအတွက် ကလေးမွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး ချွေးမနှင့် မြေးမလေးနှစ်ဦးလုံး၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်၊ ဆုလာဘ်အဖြစ် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေး နှစ်ထောင်ကို ပေးအပ်ပါသည်၊ သင့်အကောင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါ]
 
ဝူယွီလန်သည် ဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ခြေတွင် ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးနှစ်ထောင် တိုးလာသည်ကို သေချာမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
 
သူမ ကုန်တိုက်အတွင်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဤငွေကြေး၏ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းမှာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာရှိ ယွမ်နှစ်ထောင်နှင့် ညီမျှကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
 
ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ဆေးပညာကုန်တိုက်အတွင်း ဆက်လက်လေ့လာရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးခန်းဆီမှ ကလေးငယ်၏ ကျယ်လောင်သောငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
 
ယခုလေးတင်မှ မွေးဖွားလာခဲ့သော မြေးမလေးကို တွေးမိသွားသဖြင့် ဝူယွီလန်သည် ကုန်တိုက်အတွင်းရှာဖွေကာ ကုန်တိုက်သုံးငွေကြေးနှစ်ရာကို အသုံးပြု၍ နို့မှုန့်တစ်ဘူးကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ငွေကြေးငါးဆယ်ကို အသုံးပြုကာ မွေးကင်းစကလေးငယ်များနှင့် သင့်လျော်သော ဆီလီကွန်ဇွန်းအပျော့ နှစ်ချောင်းကိုပါ ဝယ်ယူလိုက်၏။
 
နို့မှုန့်ဘူးမှာ အခြားသူများမြင်လျှင် အရမ်းသိသာလွန်းနေမည်ဖြစ်၍ ဝူယွီလန်သည် မြေအိုးငယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေကာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် နို့မှုန့်များကို ထိုအိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နို့မှုန့်ဖျော်ရန် ရေနွေးသွားရှာလေတော့၏။
 
ဘေးခန်းအတွင်း၌ လီရှို့ယွင်မှာ သူမ၏သမီးလေးကို ဆန်ဆေးရည်များ တိုက်ကျွေးနေလေသည်။
 
သမီးဖြစ်သူမှာ တစ်ငုံမျှပင် မျိုမချဘဲ အကုန်ပြန်အန်ထုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လာရတော့သည်။
 
သူမက ကလေးကို ချော့မြူနေရရှာသည်။
 
“လိမ္မာတယ်နော်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် အမေ့ဆီက နို့ထွက်လာမှာပါ၊ လောလောဆယ်တော့ ဆန်ဆေးရည်လေးကို သောက်ထားလိုက်ဦးနော်”
 
ပထမကလေးတုန်းကလည်း ဤနည်းဖြင့်သာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤကလေးငယ်လေးမှာ သိသိသာသာကို ပိုမိုအားနည်းနေပြီး ဆန်ဆေးရည်ကိုလည်း စားသုံးရန် ငြင်းဆန်နေလေ၏။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုလျှင် ကလေးမှာ သေချာပေါက် ငတ်သေရတော့မည်ဖြစ်သည်။
 
ထိုအကြောင်းကို တွေးမိပြီး လီရှို့ယွင်မှာ စိုးရိမ်သောကများဖြင့် မျက်ရည်များကျလာကာ ကလေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။
 
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဝူယွီလန်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် မူလပိုင်ရှင်၏ လေယူလေသိမ်းအတိုင်း အတုခိုးကာ ဆူပူငေါက်ငန်းလိုက်သည်။
 
“ငိုတယ်၊ ငိုတယ်၊ ငိုတယ်၊ နင်က ငိုဖို့လောက်ပဲ သိတာလား၊ နင့်ရဲ့ ငိုသံတွေကြောင့် မိသားစုရဲ့ ကံကြမ္မာကောင်းတွေ လွင့်စင်ကုန်ပြီ”
 
ထိုသို့ပြောရင်း သူမသည် ဖျော်ထားသော နို့ရည်များကိုကိုင်ကာ တံခါးအား တွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝူယွီလန်က ဤအဘွားကြီး၏ ယုတ်မာသော ယောက္ခမဇာတ်ရုပ်မှာ အတော်လေး အသုံးဝင်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။
 
သူမသည် လူများအား မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်ကို နားမလည်သော်လည်း လီရှို့ယွင် ငိုလွန်း၍ မျက်လုံးများပျက်စီးသွားမည်ကို မလိုလားသဖြင့် အနည်းငယ် ငေါက်ငန်းလိုက်ခြင်းသာ။
 
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ဆူပူသံကို ကြားသည်နှင့် လီရှို့ယွင်က သူမ၏မျက်ရည်များကို ကမန်းကတန်း သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
 
သူမက အထိတ်တလန့် ခေါ်လိုက်သည်။
 
“အမေ”
 
ဝူယွီလန်က ကလေးကို လွှဲယူလိုက်ပြီးနောက် အရေပြားများ တွန့်တွန့်လေးဖြစ်နေသော ကလေးငယ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဖျော်ထားသည့် နို့ရည်တစ်ဇွန်းကို တိုက်ကျွေးလိုက်၏။
 
ကလေးငယ်လေးမှာ နို့အရသာကို မြည်းစမ်းမိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အားပါးတရ စို့နေတော့သည်။
 
မွှေးပျံ့သော နို့နံ့ကို ရလိုက်သောအခါ လီရှို့ယွင်မှာ အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
 
“အမေ၊ ဒါက နို့လားဟင်”
 
ဝူယွီလန် အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလေ၏။
 
“အေး၊ ဆိတ်နို့မှုန့်နဲ့ ဖျော်ထားတာ”
 
လီရှို့ယွင်သည် ဆိတ်နို့မှုန့်ဆိုသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော်လည်း ထိုအရာမှာ ဈေးပေါမည်မဟုတ်ကြောင်း သိနေသဖြင့် ကလေးကို အမြန်ပြန်လုယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
 
သူမက အလန့်တကြား မေးလိုက်သည်။
 
“အမေ၊ ဒီဆိတ်နို့မှုန့်ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ၊ နားထောင်ရတာ အရမ်းအဖိုးတန်မယ့်ပုံပဲ”
 
နို့ဝသွားသော သူမ၏သမီးလေးကို ကြည့်ရင်း လီရှို့ယွင်က အံကြိတ်ကာ ရက်ရက်စက်စက်ပြောလိုက်၏။
 
“ဒီကောင်မလေးက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရာတွေကိုစားဖို့ မတန်ပါဘူး၊ သူ့အတွက်က ဆန်ဆေးရည်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်နေပါပြီ၊ အမေ… အမေပဲ ပြန်သိမ်းထားပြီး သောက်လိုက်ပါ”
 
ဇွန်းထဲရှိ နို့များအား ကလေးငယ်လေး သောက်ပြီးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က ကလေးကို ဘေးနားရှိ ဝမ်ကွေ့ချင်၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်
 
အကယ်၍ သူမသာ အချိုသတ် ဖြောင်းဖျနေမည်ဆိုလျှင် လီရှို့ယွင်မှာ ကလေးကို ဤနို့မှုန့်များ တိုက်ရန် ပိုကြောက်ရွံ့သွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဝူယွီလန် ဒဲ့ဒိုးပင် ငေါက်ငန်းလိုက်သည်။
 
“ငါ့ဘာသာ ကျွေးချင်လို့ကျွေးတာ၊ တစ်နေကုန် အချိန်ဆွဲမနေနဲ့၊ နင်က ဒီကောင်မလေးကို ငတ်သေစေချင်နေတာလား”
 
 
 
 
 
 

 🍅 Chapter  5
 

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ အပြင်သို့ထွက်ကာ နို့မှုန့်မြေအိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ချွေးမကြီး ဝမ်ကွေ့ချင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။
 
“ဒီဆိတ်နို့မှုန့်ကို သောက်လို့ရတဲ့ ရေနွေးလေးနဲ့ ဖျော်တိုက်၊ တစ်နာရီကို တစ်ကြိမ်ဖျော်တိုက်ရမယ်၊ တစ်ခါတိုက်ရင် ဒီရေနည်းနည်းလေးနဲ့ တစ်ဇွန်းပဲဖျော်ရမယ်”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငြိမ်သက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က လေသံကို မြှင့်လိုက်သည်။
 
“အကြီးမ၊ ငါပြောတာကို ကြားရဲ့လား၊ ဒီကလေးသာ ဗိုက်ဆာနေမယ်ဆိုရင် နင်လည်း ထမင်းစားရမှာမဟုတ်ဘူး”
 
ထိုစကားကိုကြားမှ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ဝူယွီလန်က သူမကို ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ ကပျာကယာ သဘောတူလိုက်၏။
 
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ သမီးနားလည်ပါပြီ အမေ”
 
တစ်စုံတစ်ယောက်က နို့မှုန့်ကို တွေ့သွားမည်စိုးသဖြင့် ဝူယွီလန် ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။
 
“ဒီပစ္စည်းတွေကို သေချာဖွက်ထား၊ တခြားလူတွေသာ တွေ့သွားရင် ငါတို့ အသက်အန္တရာယ်ပါ ကြုံရနိုင်တယ်၊ ကြားလား”
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံးက ခေါင်းတဆက်ဆက် ညိတ်ပြကြပြီး ဤနို့မှုန့်မှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှကြောင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ်လက်ခံလိုက်ကြသည်။
 
ဝူယွီလန် ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း သူမတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြ၏။
 
နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။
 
လီရှို့ယွင်မှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည်။
 
“မမကြီး၊ အမေ ဘာတွေများ ဖြစ်နေတာလဲဟင်၊ အစကတော့ ညီမလေးကို ဆန်ပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥတွေ ပေးတယ်၊ အခုကျတော့လည်း ကလေးမလေးကို ဆိတ်နို့မှုန့်တွေ ပေးနေပြန်ပြီ”
 
သူမ၏ သမီးအကြီးဆုံး ရောင်းစားခံရစဉ်ကလည်း ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ ယခုကဲ့သို့ပင် ရက်အနည်းငယ်ကြာမျှ အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့ကြောင်းကို တွေးမိပြီး ဝမ်ကွေ့ချင် အသံကိုနှိမ့်၍ သတိပေးလိုက်သည်။
 
“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ချွမ်းနီလေးကို သေသေချာချာ ဂရုစိုက်စောင့်ကြည့်ထားပါ”
 
လီရှို့ယွင်က နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ နားလည်မှုရှိရှိပင် နို့မှုန့်ကိစ္စကို ထပ်မံမပြောကြတော့ချေ။
 
မကြာမီ ညစာစားချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဝူယွီလန် ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီဖြစ်သည်။
 
သို့သော်လည်း ထမင်းစားပွဲဝိုင်းကြီးတွင် ထိုင်နေသူများမှာ သားအကြီးဆုံး စုန့်ကျစ်ယုံနှင့် သူ၏သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော စုန့်တာ့လန်နှင့် စုန့်အာ့လန်တို့သာဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ သောင်းကျန်းနေသော အငယ်ဆုံးသား စုန့်ကျစ်ရှုမှာမူ ရောက်မလာခဲ့ပေ။
 
တစ်နည်းအားဖြင့် ဤမိသားစုတွင် သူမမှလွဲ၍ ယောကျ်ားလေးများသာ ထမင်းစားပွဲဝိုင်းကြီးတွင် စားသောက်ခွင့်ရှိပြီး အခြားသော မိန်းမသားများမှာ မိမိတို့၏ပန်းကန်များကို ကိုင်ကာ နိမ့်ကျသော သစ်သားစားပွဲငယ်လေးတွင်သာ စားသောက်ကြရသည်။
 
ဝူယွီလန်က မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်၏။
 
“ဒီစားပွဲအသေးကို ဖယ်လိုက်စမ်း”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်က တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
 
“အမေ၊ ဒီစားပွဲအသေးလေးက... သမီးတို့ထိုင်ဖို့ လိုသေးတယ်လေ”
 
ဝူယွီလန်က အမိန့်ပေးလိုက်၏။
 
“ဒီကနေ့ကစပြီး အားလုံး စားပွဲအကြီးမှာပဲ ထိုင်ကြရမယ်”
 
ဝမ်ကွေ့ချင် သူမ လက်များကို ဂဏာမငြိမ်စွာ ပွတ်သပ်နေသည်။
 
“ဒါက... ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ မညီဘူးလေ”
 
နှစ်ပေါင်းများစွာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ သိသိသာသာကို ကျိုးနွံနေပြီဖြစ်ကာ အဘွားကြီးဝူ ချမှတ်ထားသော စည်းကမ်းများကို မချိုးဖောက်ရဲချေ။
 
ဝူယွီလန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
 
“စည်းကမ်း ဟုတ်လား၊ ငါက ဒီမိသားစုရဲ့စည်းကမ်းပဲ”
 
ဝူယွီလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သူမ၏သားနှစ်ယောက်ကို စားပွဲငယ်လေးအား ဖယ်ရှားရန် ကမန်းကတန်း အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲဝိုင်းကြီးတွင် သတိထားကာ ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
 
သူမသည် သေချာပင် မထိုင်ရဲဘဲ အချိန်မရွေး ထထွက်သွားရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပုံပေါ်သည်။ ကျန်လူများမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။
 
ဝူယွီလန်သည် အဓိကနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်းပင် အလိုလို ဗိုက်ဝသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
 
ဆန်ကွဲများ ရောနှောထားသော ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲ တစ်အိုး၊ ရေကျဲကျဲ တောဟင်းရွက်ဟင်းချို တစ်အိုးနှင့် ပြောင်းဖူးမှုန့် မုန့်ပေါင်းကြမ်းကြမ်း နှစ်တုံးတို့သာ ရှိလေ၏။
 
ထိုပြောင်းဖူးမှုန့် မုန့်ပေါင်းကြမ်းကြမ်းမှာပင် အိမ်၌ အကောင်းဆုံးအစားအစာများဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သူမနှင့် အငယ်ဆုံးသား စုန့်ကျစ်ရှုတို့သာ စားသုံးခွင့်ရှိသည်။
 
အားလုံး နေရာယူပြီးနောက် ဝမ်ကွေ့ချင်သည် ထုံးစံအတိုင်း လူတိုင်းအတွက် ဆန်ပြုတ်များ ခပ်ထည့်ပေးရာ တစ်ယောက်လျှင် ပန်းကန်တစ်ဝက်ခန့်သာ ရရှိလေသည်။
 
ဝူယွီလန်သည် ရေလိုကျဲလွန်းလှသော ဆန်ကွဲပြုတ်ကို ကြည့်ရင်း သူမကိုင်ထားသော တူကို ဖြန်းခနဲအသံနှင့်အတူ စားပွဲပေါ်သို့ ရုတ်တရက်ရိုက်ချလိုက်၏။
 
သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။
 
“နင်တို့က လူတွေကို တိရစ္ဆာန်တွေလို သဘောထားနေကြတာလား”
 
ဤမျှ နည်းပါးလှသော ပမာဏဖြင့် မည်သူက ဗိုက်ဝနိုင်မည်နည်း။ မိမိ၏ သွေးသားအရင်းများ မဟုတ်လျှင်ပင် လူသားများကို ဤမျှအထိ ရက်ရက်စက်စက် မဆက်ဆံသင့်ပေ။
 
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ အလွန်တရာ လန့်ဖြန့်သွားသဖြင့် လက်များပင် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်သွားကာ သူမကိုင်ထားသော ဆန်ကွဲပြုတ်ပန်းကန်မှာ မှောက်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။
 
ဝမ်ကွေ့ချင် အထိတ်တလန့် တောင်းပန်ရှာ၏။
 
“တောင်းပန်ပါတယ် အမေ၊ သမီး နည်းနည်းချင်းစီ ပြန်ခွဲထည့်ပေးပါ့မယ်၊ နည်းနည်းချင်းစီ ပြန်ခွဲထည့်ပေးပါ့မယ်”
 
ဝူယွီလန် ဘေးဘက်တွင် ချထားသော ဆန်ပြုတ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသည့် ပန်းကန်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
 
“ဒါက ဘယ်သူ့ပန်းကန်လဲ”
 
ဝမ်ကွေ့ချင်က အောက်ကျို့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။
 
“အမေ၊ ဒီပန်းကန်က ရှို့ယွင်အတွက်ပါ၊ သူက အခုလေးတင်မှ ကလေးမွေးထားတာမို့ သမီး နည်းနည်းလေး ပိုထည့်ပေးလိုက်တာပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် မူးမေ့ချင်ယောင်ပင် ဆောင်မိသွားသည်။ ယခုလေးတင်မှ သွေးသံရဲရဲဖြင့် ကလေးမွေးဖွားထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆန်ကွဲပြုတ် တိုက်မည်လော။
 
ဝူယွီလန် ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
 
“အဲဒါ သူ့ကို ပေးမစားနဲ့”
 
အမိန့်ပေးပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် နေရာမှ မတ်တတ်ထရပ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေ၏။
 
စုန့်ကျစ်ယုံက မခံစားနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလာသည်။
 
“အမေ၊ ခယ်မလေးက အရမ်းကို အားနည်းနေတာပါ၊ ဗိုက်ဆာနေတာက သူ့အတွက် မကောင်းဘူးထင်တယ်”
 
ဝူယွီလန်က ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
 
“ခဏလောက် ဗိုက်ဆာရုံနဲ့ သူ မသေပါဘူး”
 
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်မှာ အပြင်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားတော့၏။
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးမှာ ယူကျုံးမရဖြစ်ကာ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။
 
ဝမ်ကွေ့ချင်မှာမူ အခက်တွေ့သွားလေ၏။
 
“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ အမေက ရှို့ယွင်ကို ပေးမစားခိုင်းဘူး”
 
ချွမ်းနီက ဆန်ကွဲပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
 
“ရပါတယ်၊ သမီး မစားတော့ဘူး၊ သမီးဝေစုကို အမေ့ကိုသာ ပေးလိုက်ပါ”
 
ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏ ဆန်ကွဲပြုတ်ပန်းကန်လေးကို ပိုက်ကာ အမေဖြစ်သူ၏အခန်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားလေသည်။
 
သို့သော် တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင်ပင် ဝူယွီလန်၏ လက်ပူးလက်ကျပ် ဖမ်းမိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
 
ဝူယွီလန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်၏။
 
“အဲဒီ ဆန်ကွဲပြုတ် သူ့ကိုမပေးနဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား”
 
ချွန်းနီက ခေါင်းမော့ကာ ခေါင်းမာမာဖြင့် တင်းခံထားပြီး သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
 
“အဖွား၊ သမီးအမေက သွေးတွေအများကြီး ဆုံးရှုံးထားတာပါ၊ တကယ်လို့ ဘာမှမစားရဘူးဆိုရင် သမီးအမေ ငတ်သေသွားလိမ့်မယ်”
 
ဝူယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်ပြီး ဆန်ကွဲပြုတ်ပန်းကန်ကို လှမ်းဆွဲလုယူလိုက်သည်။
 
“ငါက မစားရဘူးဆိုရင် မစားရဘူးပဲ”
 
“ပြီးတော့ နင်လည်း ဘာမှစားမနေနဲ့၊ သွားပြီး ရေနွေးသွားကျိုချေ”
 
ချွမ်းနီမှာ နေရာတွင်ပင် မတ်တပ်ရပ်နေကာ ခေါင်းမာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝူယွီလန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။
 
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်က ကပျာကယာ တိုက်တွန်းရှာ၏။
 
“ချွန်းနီ၊ ရေနွေးမြန်မြန် သွားကျိုလိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ခဏနေ အဖွားက ထပ်ရိုက်လိမ့်မယ်၊ ဒီဆန်ကွဲပြုတ်ပန်းကန်ကို ကြီးကြီးဖွက်ထားပေးမယ်၊ ညည်းအဖွား အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ အမေ့ဆီကို ယူသွားပေးလိုက်ပေါ့”
 
ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ချွမ်းနီတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်သို့ ရေနွေးကျိုရန် သွားဖို့ သဘောတူလိုက်လေသည်။ ဝူယွီလန် ဆန်ကွဲပြုတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။
 
“ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်”
 
သမားတော်ကျန်း၏ မြေးအကြီးဆုံး ဆေးလာပို့သည်ဟုတွေးကာ ဝူယွီလန်သည် ကမန်းကတန်း တံခါးသွားဖွင့်လိုက်၏။ ဆေးထုပ်ကို ကိုင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေလေသည်။
 
ကောင်လေးက လေးလေးစားစား မေးလိုက်သည်။
 
“အဘွားဝူဆိုတာ အဘွားလားခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော့်အဘိုးက ဒီဆေးတွေ အဘွားဆီ လာပို့ပေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
 
ဝူယွီလန်က ဆေးကို လှမ်းယူလိုက်၏။
 
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်ကွယ်”
 
ကောင်လေးက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ ဝူယွီလန်သည် ဆေးများကို သေချာသိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကြက်ခြံဘက်သို့ သွားကာ ကြက်မတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
 
…….
 
စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေခဲ့သော်လည်း ဝူယွီလန် သူ့ကို ထမင်းလာခွံ့ကျွေးရန် ရောက်မလာသဖြင့် အနည်းငယ် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့၏။
 
သူက တံခါးကို ဟကာ အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဝူယွီလန်တစ်ယောက် ကြက်မကြီးတစ်ကောင်ကို ဆွဲကာ မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
 
သူက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
 
“အမေက ငါ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ ငါသိသားပဲ၊
 
ဒီကြက်သားက ငါအတွက် စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးဖို့ဆိုတာ သေချာတယ်”
 
သို့သော်လည်း စုန့်ကျစ်ရှုမှာ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ရင်း စောင့်နေခဲ့ရသော်လည်း ဝူယွီလန် သူ့ထံ ကြက်စွပ်ပြုတ်လာပို့သည်ကို အရိပ်အယောင်မျှပင် မမြင်တွေ့ရချေ။