Ch 26-30

🍅 Chapter 26

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသမားတော်များကလည်း အပြိုင်အဆိုင်ဦးညွှတ်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုကြလေ၏။

“သမားတော်ဝူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ”

“သမားတော်ဝူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ”

“သမားတော်ဝူ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ”

ဝူယွီလန် ဘေးသို့ အနည်းငယ်‌တိုးလိုက်ရင်း အေးစက်စက်လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ကျွန်မက သာမန်တောသူမတစ်ယောက်ပါ၊ သမားတော်ဝူဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ထိုက်တန်မှာလဲ၊ လူကြီးမင်းတို့ လူမှားနေပြီထင်ပါတယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သမားတော်အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရနေသော အမူအရာများ အထင်းသား ပေါ်လွင်လာကြလေသည်။

သမားတော်လီမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံပြောဆိုလိုသေးသော်လည်း ဝူယွီလန်မှာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ခြေချပြီးနေပြီဖြစ်၏။

သူမက မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ရင်းမှ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အိမ်မှာ လယ်အလုပ်တွေက ပုံနေသေးလို့ ဒီတောသူမလေးကို သွားခွင့်ပြုပါဦးနော်”

သမားတော်များသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသောမြင်းလှည်းကို ငေးကြည့်ရင်း သူတို့၏ စောစောက ရိုင်းစိုင်းခဲ့မှုများအတွက် အကြီးအကျယ် နောင်တရနေကြလေတော့၏။

သူတို့၏ မာနတရားများကြောင့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဆေးပညာတစ်ရပ်ကို သင်ယူခွင့် ဆုံးရှုံးသွားရပြီမဟုတ်ပါလား။

ဝူယွီလန်သည် မြင်းလှည်းခန်းဆီးကို အသာလှန်ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြသော ထိုသမားတော်တစ်သိုက်၏ မျက်နှာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤသမားတော်များသည် သူမထံမှ မည်သည့်အရာကိုသိချင်၍ ဤမျှပူဆာနေကြသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ လက်ရှိအနေအထားအရ အံ့မခန်း ဆေးပညာစွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် မပေးနိုင်သေးသဖြင့် စကားများများပြောဆိုရန် အဆင်မပြေသေးပေ။

ဝူယွီလန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း အိမ်ပြန်ရောက်ပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အကြောင်းပြချက်မပေးနိုင် ဖြစ်နေမည်ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကောင်းမွန်သောဆင်ခြေတစ်ခုကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားမှဖြစ်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

အတွေးများကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ထိုင်နေသော သမားတော်ကျန်းက သူမအား ကျေးဇူးတင်မှု အပြည့်ပါသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

သမားတော်ကျန်း လေးစားအားကျစွာဖြင့် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တော်တာပဲဗျာ”

သူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မကြီးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် သူဌေးလျှိုက ကျုပ်ကိုလည်း ဆုငွေ ငွေဆယ်ချောင်းတိတိပေးလိုက်တယ်ဗျ၊ ဒီငွေက အစ်မကြီးကြောင့် ရလာတာဆိုတော့ တစ်ဝက်ခွဲပေးပါ့မယ်”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူက ငွေငါးချောင်းကို လှမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဝူယွီလန် ငြင်းဆန်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ရှင့်ကို ပေးလိုက်တာဆိုတော့လည်း ရှင်ပဲသိမ်းထားလိုက်ပါ၊ သူဌေးလျှိုက ကျွန်မကိုလည်း ဆေးကုသခ ပေးလိုက်ပါတယ်၊  ဒီတစ်ခေါက် ခရီးကတော့ ကျွန်မအတွက် မြတ်တာ သေချာနေပါပြီ”

သူမ သမားတော်ကျန်းအား လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ကျွန်မက ရှင့်ကိုကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ ရှင်သာ မရှိခဲ့ရင် ကျွန်မလည်း သူဌေးလျှိုနဲ့ အဆက်အသွယ်ရမှာ မဟုတ်သလို၊ ဒီဆေးကုသခကိုလည်း ရနိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလေ”

ဝူယွီလန် တကယ်ပင် မလိုချင်ကြောင်း မြင်သောအခါ သမားတော်ကျန်းသည် ငွေငါးချောင်းကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်လေ၏။

ထို့‌နောက် သမားတော်ကျန်း စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးမြန်းလာသည်။

“အစ်မကြီးဝူ၊ အစ်မကြီးရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က ဒီလောက်အထိ အံ့မခန်းဖြစ်နေမယ်လို့ ကျုပ် တကယ်ကို ထင်မထားခဲ့ဘူး”

သူ ဆက်လက်၍ မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

“ဒီဆေးပညာတွေကို အစ်မကြီး ဘယ်ကနေသင်ယူခဲ့တာလဲ၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အစ်မကြီး ရွာထဲကနေ ထွက်သွားတာကို မတွေ့မိသလိုပဲ”

သူ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဒါမှမဟုတ်.... လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တွေက အစ်မကြီး ခင်ပွန်းနဲ့အတူ စီးပွားရေးသွားလုပ်တုန်းက သင်ယူခဲ့တာများလား”

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းနှင့် ကွယ်လွန်သူခင်ပွန်းတို့ လူငယ်ဘဝက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုရန်အတွက် ရွာမှ နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဝူယွီလန်မှာ ဤကိစ္စကို ရှင်းပြရန် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက် မရှိသဖြင့် ပူပန်နေစဉ်မှာပင်…..

အိပ်ချင်နေသူအား အလိုက်တသိ ခေါင်းအုံးလာချပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရာ သူမအတွက် အလွန်အဆင်ပြေသွားတော့သည်။

သူမက ချက်ချင်း ထိုအခြေအနေကို အသုံးချကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အင်း၊ အဲဒီနှစ်တွေတုန်းက သင်ယူခဲ့တာပါ၊ သမားတော်အိုကြီးတစ်ယောက်ဆီမှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ပညာသင်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားတာကြောင့် ဒီဆေးပညာကို တခြားသူတွေကိုထုတ်မပြချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မိသားစုက စားဝတ်နေရေး ကျပ်တည်းလာတော့ ဒီအလုပ်ဟောင်းကိုပြန်လုပ်ရတာပါပဲ”

သမားတော်ကျန်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ကာ နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။

“ဪ၊ ဒီလိုကိုး၊

သူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆက်မေးလာလေသည်။

“ဒါဆို အစ်မကြီးဝူ၊ အခု အစ်မကြီးရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေ လူသိရှင်ကြားဖြစ်သွားပြီဆိုတော့၊ အန္တရာယ်တစ်ခုခု ရှိလာနိုင်မလား”

ဝူယွီလန်သည် သူမ၏ခြောက်သွေ့တွန့်လိပ်နေသော လက်များကိုငုံ့ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီပဲ၊ အဲဒီလူတွေလည်း မြေကြီးထဲ ရောက်ချင်ရောက်နေလောက်ရောပေါ့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးလေ”

သမားတော်ကျန်း သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့ဗျာ”

ထိုသို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် မြင်းလှည်းပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်၌ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လူရိပ်နှစ်ခုကို ဝူယွီလန် လှမ်းမြင်လိုက်ရလေ၏။

ဝူယွီလန် သေချာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ...

ထိုသူနှစ်ဦးမှာ သူမ၏မြေးလိမ္မာလေးနှစ်ဦး ဖြစ်‌နေလေ၏။

သူမ ချက်ချင်းပင် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“တာ့လန်၊ အာ့လန်၊”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ တွန်းလှည်းတစ်စီးကိုတွန်းကာ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ပျော်ရွှင်စွာလမ်းလျှောက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

စုန့်အာ့လန် သူ့နားကို ကလော်ရင်း မေးလိုက်လေ၏။

“ဟေ့ အစ်ကိုကြီး၊ အဘွားရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသလိုပဲ၊ အစ်ကိုကြီးရော ကြားလား”

စုန့်တာ့လန် ခေါင်းလှည့်ကြည့်ရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ငါလည်း ကြားလိုက်သလိုပဲ”

ဝူယွီလန်သည် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ရေးး၊ အဘွားပါလား”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် တွန်းလှည်းကို အသာချထားခဲ့ပြီး ဝူယွီလန်အနီးသို့ ခပ်သုတ်သုတ်ပြေးလာကြလေ၏။

ဝူယွီလန် အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အိမ်တော်ထိန်းလျို၊ အိမ်နဲ့လည်း နီးနေပြီဆိုတော့ ဒီကနေပဲ ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်သွားလိုက်ပါတော့မယ်”

အိမ်တော်ထိန်းလျို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သမားတော်ကျန်းကို ဆက်လက်ပို့ဆောင်ရန် မြင်းလှည်း မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ကလေးများက ဝူယွီလန်ကို ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြလေ၏။

“အဘွား၊ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့”

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အတူတကွနေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက်တွင် စုန့်အာ့လန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝူယွီလန်အပေါ် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ သူမနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာနေထိုင်လိုသော ဆန္ဒများပင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

“အင်း၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ”

စုန့်အာ့လန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရှင်းပြလေသည်။

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်တော် ဖမ်းမိတဲ့ငါးတွေကို သွားရောင်းတာလေ၊ ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကြေးပြား နှစ်ရာ့သုံးဆယ်တောင် ရတယ်”

စုန့်အာ့လန်သည် အသိအမှတ်ပြုခံလိုသောဟန်ပန်ဖြင့် ငွေအိတ်ငယ်လေးကိုထုတ်ကာ ဝူယွီလန်ထံသို့ မြှောက်ပြနေလေသည်။

ဝူယွီလန်သည် ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုဘဲ ငွေအိတ်ကို သဘာဝကျကျလှမ်းယူလိုက်၏။ အိမ်ရောက်သောအခါ ထိုငွေများကို သူတို့အား ပြန်လည်ခွဲဝေပေးရန် စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။

သူမက တွန်းလှည်းကို သူတို့ထံမှ လွှဲယူရင်း ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။

“မင်းတို့လေးတွေက တော်တော် သတ္တိကောင်းနေကြပါလား၊ မြို့ထဲကို ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ဒီလောက်အကြာကြီး သွားရဲတယ်ပေါ့လေ၊ လူကုန်ကူးတဲ့သူတွေ ဖမ်းသွားမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား”

ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ ခေါင်းလေးများကို ကုတ်ရင်း အသံတစ်စက်မှ မထွက်ရဲတော့ချေ။

ခဏကြာသောအခါ စုန့်အာ့လန် တွန်းလှည်းတွန်းရန် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အချိုသတ်သောလေသံဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

“အဘွားက ကျွန်တော်တို့ကို မြို့ထဲ တစ်ခေါက်ခေါ်သွားဖူးတယ်လေ၊ ကျွန်တော်က ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်၊ လမ်းမမှားနိုင်ပါဘူး”

ဝူယွီလန် တင်းမာပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဆုံးမလိုက်၏။

“လူ့စိတ်ဆိုတာ တိုင်းထွာလို့မရဘူး၊ မင်းတို့ လမ်းမှားသွားမှာကို ငါ ကြောက်တာမဟုတ်ဘူး၊ လူဆိုးတွေဖမ်းပြီး ရောင်းစားခံရမှာကို ကြောက်တာ”

ထိုအကြောင်းကို ပြောမိချိန်တွင် ဝူယွီလန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်း ရောင်းစားခဲ့သော မြေးမလေးနှစ်ဦးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

သူမသည် ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူဆယ်ရွက် သိမ်းဆည်းထားသော သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖိထားလိုက်မိသည်။

သူမ၏ရည်မှန်းချက်ဖြစ်သော ထိုကလေးများကို ပြန်လည်ရွေးယူရန်အတွက် လိုအပ်သောငွေကြေးမှာ ယခု သူမ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ ရှိနေပြီဖြစ်၏။

အကယ်၍ အချိန်မနှောင်းသေးပါက ဝူယွီလန်အနေဖြင့် ထိုမြေးမလေးများကို ချက်ချင်းသွားရောက်ရွေးယူချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်နေလေသည်။

ဝူယွီလန်တို့ မြေးအဖွားသုံးယောက် တွန်းလှည်းတွန်းရင်း ညနေဆည်းဆာ နေဝင်ချိန်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

ရွာထိပ်ရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် ဝမ်ကွေ့ချင်သည် လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် လမ်းမျှော်နေလေ၏။

လူရိပ်အချို့ကို ဝိုးတဝါး လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွားပြီး ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးလာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဝူယွီလန်ကိုပါ အတူတကွ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားရလေသည်။

 🍅 Chapter 27

ဝမ်ကွေ့ချင်က ရိုသေကျိုးနွံစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“အမေ၊ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့”

ဝူယွီလန် ဝမ်ကွေ့ချင်အား ခပ်တည်တည်ဖြင့်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“အင်း၊ အိမ်ပြန်ကြရအောင်၊ နောက်နောင် ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို မြို့ထဲကို ကိုယ့်ဘာသာကို မလွှတ်နဲ့၊ လူကြီးတစ်ယောက်ယောက် အတူတူလိုက်သွားပေးရမယ်”

ဝူယွီလန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် သူမအား အပြစ်တင်မည့်အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်လေသည်။

သူမ အမြန်ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ၊ ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဆာလောင်မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးမည့် ဆန်ပြုတ်အိုးမှာ မီးဖိုပေါ်တွင် တည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

အသက်ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် စုန့်ချန်းဟွာက မီးဖိုရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း မီးစောင့်နေသည်ကို ဝူယွီလန် တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူမက အိုးအဖုံးကို အသာဖွင့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဒီဆန်ကို ဘယ်သူထည့်လိုက်တာလဲ”

ဝမ်ကွေ့ချင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်သည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ ထည့်လိုက်တာပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်တွေတုန်းက အမေ ချက်ခဲ့တဲ့ ဆန်ပမာဏအတိုင်း အတိအကျထည့်လိုက်တာပါ”

သူမသည် သူမ၏အင်္ကျီစွန်းကို လက်ဖြင့်ဖိကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လိမ်ကျစ်နေရင်း မေးလိုက်၏။

“ကျွန်မ ဆန်တွေ အများကြီး ထည့်လိုက်မိလို့လားဟင်”

ထိုစဉ် ဝူယွီလန်က သူမ၏လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်လေ၏။ ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ သူမ ထပ်မံ၍ ရိုက်နှက်ခံရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြောက်လန့်တကြား တွန့်ဆုတ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်လေတော့သည်။ 

သို့သော် သူမ မျှော်လင့်ထားသော ပြင်းထန်သည့် ရိုက်ချက်ကြီးအစား ပခုံးပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွပုတ်လိုက်သော အထိအတွေ့ကိုသာ ခံစားလိုက်ရ၏။

“အကြီးမ၊ နင် တော်တော်လုပ်တတ်လာပြီပဲ၊ နောက်ဆို ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရင် ဒီပမာဏအတိုင်းပဲ အတိအကျထည့်တော့”

ဝမ်ကွေ့ချင် မျက်လုံးများကို အသာဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ ယောက္ခမမျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သောအမူအရာနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ ခပ်ရေးရေးအပြုံးတစ်ခုကိုပါ အံ့ဩဖွယ်ရာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချီးကျူးခံလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ချင်၏နှလုံးသားလေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ခုန်ပေါက်သွားလေတော့၏။

သူမက ခေါင်းကုတ်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး၊ အမေ ဘာပြောပြော ကျွန်မနားထောင်ပါ့မယ်ရှင်”

ဝူယွီလန်သည် ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ဝင်သွားကာ သူဌေးလျို ပေးလိုက်သော အထုပ်ကို ဖြေကြည့်လိုက်သည်။

အထုပ်အတွင်း၌ ချိုမြိန်မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် တန်ဖိုးကြီးမုန့်မျိုးစုံနှင့် သရေစာများကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤမျှ အဖိုးတန်လှသော မုန့်များကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ ခေါင်းပင်မမော့ရဲတော့ချေ။ သူမ ပါးစပ်မှသွားရည်တမျှမျှကျနေကာ တံတွေးမျိုချချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း ယောက္ခမကြီးက သူမအား မက်မောနေသည်ဟု ထင်မြင်သွားမည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

“ဂလု...”

တံတွေးမျိုချသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝူယွီလန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေသော ဝမ်ကွေ့ချင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“အမေ... ကျွန်မ... ကျွန်မ စားချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး”

“ပါးစပ်ဟထားစမ်း”

ဝမ်ကွေ့ချင် ပါးစပ်ကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ဟလိုက်ချိန်တွင် သူမ ပါးစပ်ထဲသို့ မုန့်တစ်ဖဲ့ အတင်းထိုးထည့်ခံလိုက်ရမှသာ ၎င်းမှာ အိပ်မက်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိတော့သည်။ ယောက္ခမကြီးက သူမကို မုန့်ခွံ့ကျွေးလိုက်ခြင်းပင်။

ရွာသူကြီးအိမ်တွင် ဤကဲ့သို့သောမုန့်မျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှမြင်ဖူးခဲ့သည်။ အပေါစားမုန့်များပင်လျှင် ကြေးပြားအတော်များများ ပေးရပြီး အဖိုးတန်မုန့်များဆိုလျှင် ကြေးပြားဆယ်ဂဏန်းမှ ရာဂဏန်းအထိပင် ပေးရကြောင်း သူမ ကြားဖူးထားသည်။

ယခု ယောက္ခမကြီး သူမအား ဤမျှအဖိုးတန်လှသောမုန့်ကို ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်မှာ ယုံနိုင်စရာပင်မရှိချေ။

‘ဒါဆို အမေက ငါ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့ သဘောများလား'

“ဘာ ရပ်လုပ်နေတာလဲ၊  အားလုံးကို သွားခေါ်ချေ၊ နင်တစ်ယောက်တည်း အကုန်စားမလို့လား”

ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေသော ဝမ်ကွေ့ချင်အား ဝူယွီလန်က ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ဟန်ဆောင်ကန်လိုက်သည်။ ဤချွေးမအကြီးမမှာ ခိုင်းရလွယ်ကူသော်လည်း အနည်းငယ် ထုံအအနိုင်လှ၏။

ဝမ်ကွေ့ချင် သတိဝင်လာပြီး တစ်မိသားစုလုံးကို ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ အမြန်ပြေးခေါ်လေတော့သည်။

ဝူယွီလန်သည် မုန့်များကို လူဦးရေအလိုက် အတိအကျ ခွဲဝေပေးပြီး မွေးကင်းစမြေးမလေးအတွက်ပါ တစ်ပုံဖယ်ထားပေးလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်ကို တစ်ပုံစီပဲ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ယူစားကြ၊ အခုပဲ စားစား၊ သိမ်းပဲထားထား မင်းတို့သဘောပဲ”

“ဒါပေမဲ့ မသိုးသွားစေနဲ့၊ အစားအသောက်ကို နှမြောစရာဖြစ်အောင် လုပ်လို့ကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ရိုက်တာခံရမယ်မှတ်”

ကလေးများသည် မုန့်များကို ကိုင်ထားရင်း သတိထားကာ နမ်းရှူကြည့်ကြ၏။ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသော မွှေးကြိုင်လှသည့် အနံ့လေးများကြောင့် သူတို့၏မျက်ခုံးလေးများ ပင့်တက်သွားကာ ပျော်ရွှင်သွားကြလေသည်။

မုန့်များ ခွဲဝေပေးပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ငါးရောင်းရငွေများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကြေးပြားများ အချင်းချင်းရိုက်ခတ်သံက သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဒီနေ့ တာ့လန်နဲ့ အာ့လန်ကမြစ်ထဲမှာ ငါးသွားမျှားပြီး ပိုက်ဆံရအောင် ရောင်းလာခဲ့တယ်၊ မင်းတို့အားလုံးလည်း ဒီရက်ပိုင်း ပင်ပန်းနေကြ ပြီဆိုတော့ ဒီငွေတွေကို မင်းတို့အတွက် ခွဲပေးမယ်”

ဝူယွီလန် ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကြေးပြား နှစ်ရာ့သုံးဆယ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပုံချလိုက်သည်။

သူမသည် ကြေးပြားသုံးဆယ်ကို ဦးစွာဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်ရှိ ကလေးခြောက်ယောက်ကို တစ်ယောက်လျှင် ငါးပြားစီ ခွဲဝေပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်၏။

ကျန်ရှိသော ကြေးပြား နှစ်ရာထဲမှ တစ်အိမ်ထောင်လျှင် ခြောက်ဆယ့်ခြောက်ပြားစီ ခွဲဝေပေးကာ ကျန်သော နှစ်ပြားကိုသာ သူမအတွက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ သုံးအိမ်ထောင်က တစ်အိမ်ကိုခြောက်ဆယ့်ခြောက်ပြားစီ ယူကြ၊ ကလေးတွေကတော့ မုန့်ဖိုးအဖြစ် ငါးပြားစီယူကြ”

ဝူယွီလန် စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်မိသားစုလုံးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ မြည်သံများနှင့်အတူ ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

“အမေ၊ အိမ်ခွဲတာမျိုးတော့ မလုပ်ပါနဲ့”

စုန့်ကျစ်ယုံ ကျောကိုမတ်မတ်ထားကာ မျက်ဝန်းများတွင် ပြတ်သားမှုများအပြည့်ဖြင့် တောင်းပန်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်စု ခွဲထုတ်ခြင်းသည် ရှေးခေတ်ကာလတွင် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပေ၏။

“ကျွန်တော်တို့ တစ်ခုခုမှားသွားခဲ့ရင် ပြောပါ၊ မိသားစုကိုတော့ အကွဲမခံနိုင်ပါဘူး”

ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကတင် ယောက္ခမကြီးက သူမကို မုန့်ခွံ့ကျွေးခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခု အဘယ်ကြောင့် အိမ်ခွဲမည့်အကြောင်း ပြောနေရသနည်း။

ချွေးမလတ် ကျောက်လီကျွမ်လည်း ငိုယိုကာ တောင်းပန်ရှာသည်။

“အမေ၊ ကျွန်မတို့ တစ်ခုခုမှားခဲ့ရင် ပြောပါ၊ ဒီချွေးမက အခုထက်ပိုပြီးကောင်းအောင် နေပါ့မယ်”

ဝူယွီလန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခွေးခြေခုံပေါ်တွင် မောပန်းစွာထိုင်ချလိုက်သည်။

စုန့်အာ့လန်က မျက်လုံးကိုကလော်ကာ ဝူယွီလန်၏နောက်ကျောဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ကျောကို ခပ်ဖွဖွထုပေးလိုက်၏။

“အဘွား၊ စိတ်ဆိုးပြေပါတော့နော်”

ဝူယွီလန် နဖူးကို လက်ဖြင့်ဖိရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူက အိမ်ခွဲမယ်လို့ပြောလို့လဲ”

“မင်းတို့တွေ ဒီနှစ်တွေထဲမှာ အရမ်းဆင်းရဲပင်ပန်းခဲ့ရတယ်၊ လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံလေးမှမရှိရင် အဆင်မပြေဖြစ်မှာစိုးလို့ အိမ်ထောင်စုတစ်ခုကို နည်းနည်းစီ ခွဲပေးတာပါ”

ကျောက်လီကျွမ်နှင့် ဝမ်ကွေ့ချင်တို့ နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏မျက်ဝန်းများတွင် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

ယောက္ခမကြီးသည် ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ကြေးပြားတစ်ပြားမကျန် အကုန်သိမ်းဆည်းထားခဲ့သူ ဖြစ်၏။

ယခု သူတို့လက်ထဲသို့ ငွေကြေးများ ထည့်ပေးနေခြင်းမှာ တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ အိမ်မက်မက်နေခြင်းလော။

ဝမ်ကွေ့ချင် ကိုယ့်အသားကို ကိုယ် ပြန်လိမ်ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အာ့ခနဲ အသံထွက်သွားလေသည်။

“အမေ၊ ဒါ တကယ်ပြောနေတာလား၊ ဒီကြေးပြားတွေကို ကျွန်မတို့ကို တကယ်ပေးတာလားဟင်”

ကျောက်လီကျွမ်က ဝမ်ကွေ့ချင်၏အင်္ကျီလက်ကို အသာဆွဲလိုက်သည်။

ယောက္ခမကြီး၏စရိုက်ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ သိလာခဲ့သည့် သူမ အတွေ့အကြုံအရ ဤငွေကြေးများသည် စမ်းသပ်မှုတစ်ခုသာသက်သက် ဖြစ်ရပေမည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ်ယူလိုက်မိပါက အရေခွံဆုတ်ခံရလောက်အောင် အရိုက်ခံရမည်မှာ သေချာလှသည်။

“ပေးမယ်လို့ပြောမှတော့ တကယ်ပေးတာမို့လို့ပေါ့”

ဝူယွီလန် ကြေးပြားများကို သူတို့ရှေ့သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်လီကျွမ်က ဝမ်ကွေ့ချင်အား မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲဖြင့် အတင်းတားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ ကြေးပြားများကို မြင်သည်နှင့် မျက်စိများ မှိတ်ကျသွားသည်အထိ ဝမ်းသာသွားကာ ထုံအအဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေတော့၏။

“ဒါဆို... ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ ယူလိုက်မယ်နော်”

ဝမ်ကွေ့ချင် ကြေးပြားတွဲ သူမ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ကောက်ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လီကျွမ်မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးအေးများ ပျံကျလာလေတော့သည်။

ယောက္ခမကြီး၏ရက်စက်လှသော ရိုက်နှက်သည့်မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် သူမ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်၏။

သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်နေသည့်တိုင်အောင် ဝမ်ကွေ့ချင်၏နာကျင်စွာအော်ဟစ်သံကို မကြားရဘဲ ကလေးများ၏ ပျော်ရွှင်စွာရယ်မောသံများကိုသာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ကွေ့ချင် ငွေယူလိုက်ရုံသာမက ကလေးများကလည်း သူတို့၏မုန့်ဖိုးများကို ယူလိုက်ကြလေ၏။

ဒေါသထွက်ရမည့် ယောက္ခမကြီးမှာ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များကိုသာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလေသည်။

ကျောက်လီကျွမ်တစ်ယောက် မှင်တက်သွားရလေသည်။

‘ငါ အိပ်မက်မက်နေတာများလား

“ယောင်းမ၊ ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ အမေ တကယ်ကို ပြောင်းလဲသွားပြီလို့”

ဝမ်ကွေ့ချင်က ငွေကြေးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ရယ်မောနေလေသည်။

ကျောက်လီကျွမ် ကြေးပြားများ မယူသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင် ကြေးပြားများအား ကောက်ယူကာ သူမလက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်၏။

“အမေ ပေးတာပဲဟာကို၊ ယူထားလိုက်ပါ၊ အမေ့စကားကို နားထောင်ကြတာပေါ့”

ကျောက်လီကျွမ်သည် အေးစက်နေသော ကြေးပြားလေးများ၏အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။

 🍅 Chapter 28

ယောက္ခမကြီးက သူတို့ကို တကယ်ကြီး ငွေကြေးများ ခွဲဝေပေးခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လူကြီးများကိုသာမက မွေးကင်းစ မြေးမလေးကိုပင် ကြေးပြားငါးပြား ပေးခဲ့သေးသည်။

ကလေးများမှာ သူတို့၏ကြေးပြားများအား မည်သို့သုံးစွဲမည်ဆိုသည့်အကြောင်း ရေပက်မဝင်အောင် စကားပြောနေကြပြီဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်တစ်ယောက် တံခါးဝတွင် ရပ်နေရင်း ကလေးများအနေဖြင့် ဤကြေးပြားများကို သကြားလုံး သို့မဟုတ် အခြားသရေစာများ ဝယ်စားကြလိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်ထားခဲ့၏။

သို့သော် သူတို့၏အစီအစဉ်က သူမ ထင်မှတ်မထားသည့်အရာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ငါတို့ ဒီကြေးပြားလေးတွေကို စုထားကြမယ်၊ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရလာတဲ့အခါ ညီမလေး ကျင်းဟွာနဲ့ ထုန်ဟွာကို ပြန်သွားရွေးကြမယ်”

စုန့်တာ့လန် ပြတ်သားသောအသံဖြင့် ဦးဆောင်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အခြားကလေးများကလည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ထောက်ခံကြလေတော့သည်။

စုန့်အာ့လန် ခေါင်းကို တက်ကြွစွာညိတ်ပြလိုက်၏။

“ဒါ အကြံကောင်းပဲ၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံတွေစုကြမယ်၊ ငွေလုံလောက်ပြီဆိုတာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြန်သွားရွေးကြမယ်”

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ စုကြမယ်၊ စုကြမယ်၊ ပြီးရင် ကျင်းဟွာနဲ့ ထုန်ဟွာကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာကြမယ်”

ကျောက်လီကျွမ်မှာမူ စကားတစ်ခွန်းမျှမဟနိုင်ဘဲ လက်ထဲရှိ ကြေးပြားလေးများကိုသာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ယခင်က သူမတွင် ငွေကြေးတစ်ပြားတစ်ချပ်မှမရှိခဲ့သဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာရန်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့၏။

ယခုမူ.......

ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှို့ယွင်သည် သမီးဖြစ်သူ ချွမ်းနီအား သူမ၏ငွေကြေးများကို ယူဆောင်လာစေ၏။

ထို့နောက် နှစ်ပုံခွဲကာ ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် ကျောက်လီကျွမ်တို့အား ကလေးများရွေးယူရန်အတွက် စုဆောင်းပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက လက်မခံဘဲ လီရှို့ယွင်ကိုသာ သိမ်းထားရန်နှင့် ငွေလုံလောက်သည့်အချိန်ကျမှ သူမထံမှ တောင်းယူမည်ဖြစ်ကြောင်းပြောကာ ငြင်းဆန်ခဲ့ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူယွီလန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းအား စိတ်ထဲမှနေ၍ ထပ်မံကျိန်ဆဲလိုက်မိပြန်သည်။ ကိုယ့်မြေးအရင်းများကို ပြန်လည်ရောင်းစားရက်သူမှာ တကယ်ကိုလူမဆန်လှပေ။

ဤသားများနှင့် မြေးများက သူမ၏သွေးသားအရင်းများ မဟုတ်ဘဲ စတုတ္ထသား စုန့်ကျစ်ရှုတစ်ယောက်တည်းသာ သူမ၏သားအရင်းများ လားဟုပင် သံသယဝင်စရာကောင်းလှသည်။

စုန့်ကျစ်ရှုအကြောင်း တွေးမိမှ သူမ သူ့ကိုမတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်၏။

‘ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလို သားမိုက်မျိုး သေသေ၊ ရှင်ရှင် ငါ ဂရုစိုက်နေစရာ အကြောင်းမရှိဘူး'

ဝူယွီလန် အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်ကာ ညစာချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

 သူမ၏ရည်မှန်းချက်မှာ ဤမိသားစုကို ကြွယ်ဝချမ်းသာလာစေရန်နှင့် ကွဲကွာနေသော မြေးမလေးများကို ပြန်လည်စုစည်းပေးရန်သာဖြစ်၏။

သူဌေးကြီးလျိုက သူမအတွက် ကြက်ကင်တစ်ကောင် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဝူယွီလန် ကလေးများကို ဂျူးမြစ်များ ခုတ်ခိုင်းပြီး တရုတ်မုန်လာထုပ်တစ်ထုပ်ကို နှုတ်ယူစေခဲ့၏။

ညစာအတွက် ဂျူးမြစ်ကြက်ဥကြော်နှင့် မုန်လာထုပ်ကြော်ကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ကြက်ကင်ထဲမှ ပေါင်တစ်ဖက်နှင့် အတောင်ပံတစ်ဖက်ကို ဖယ်ချန်ထားခဲ့ပြီး ကျန်သည်များကို အတုံးသေးသေးလေးများ တုံးလိုက်၏။

ပူနွေးပြီး မွှေးကြိုင်လှသော ကြက်ကင်ရနံ့က တစ်အိမ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

“ထမင်းစားကြမယ်”

ဝူယွီလန် အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လီရှို့ယွင်အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ယူဆောင်ကာ တံခါးခေါက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

“အမေ”

ဝူယွီလန်ကို မြင်သည်နှင့် လီရှို့ယွင်သည် သူမ ချုပ်နေသော ဖိနပ်အောက်ခံပြားကို အမြန်သိမ်းဆည်းလိုက်၏။

“အရင်ဆုံး စားလိုက်ဦး”

“အိုးထဲမှာ ဒေါနရွက်တွေ ပြုတ်ထားတယ်၊ ခဏနေရင် နင့်ကို ခေါင်းလျှော်ပေးဖို့ ချွေးမအကြီးကို ယူလာခဲ့ခိုင်းမယ်”

လီရှို့ယွင်သည် သူမ၏ခြောက်သွေ့ကြမ်းတမ်းနေသော ဆံပင်များကို ကိုင်ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းထဲတွင် စူးရှရှဖြစ်သွားကာ မျက်ရည်လည် လာလေ၏။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အမေ”

“သေချာ အနားယူပါ၊ ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်တွေ လျှောက်မလုပ်နေနဲ့၊ နင့်ရဲ့ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ”

နောက်ဆုံးအမှာစကား ပြောကြားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ညစာစားရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အလုပ်များလှသော နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် မောပန်းစွာ လှဲလျောင်းနေလေ၏။

သူမသည် မနက်ဖြန် လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာများကို စိတ်ထဲတွင် စီစဉ်နေမိသည်။

ပထမအချက်အနေဖြင့် သခင်မကြီးလျို၏ ကျန်းမာရေးကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ရောင်းစားခံထားရသော မြေးမလေးနှစ်ဦး၏သတင်းကို စုံစမ်းပြီး ပြန်လည်ရွေးယူရန် ဖြစ်သည်။

လုပ်ဆောင်ရမည့်တာဝန်များကို စိတ်ထဲတွင် ချမှတ်ပြီးနောက် သူမ လက်ရှိပိုင်ဆိုင်မှုများကို ရေတွက်ရင်း နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေ တော့၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော ဝူယွီလန်နိုးလာချိန်တွင် ဝမ်ကွေ့ချင်သည် သူမ၏အမှာစကားအတိုင်း အရွက်ဆန်ပြုတ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။

ဆန်ပြုတ်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ချဉ်ဖတ်လေးများနှင့် တွဲဖက်စားသောက်ရသည်မှာ အတော်လေး ခံတွင်းတွေ့စရာ ကောင်းလှ၏။

မိသားစုဝင်များ ဆန်ပြုတ်သောက်နေကြစဉ်မှာပင် ခြံတံခါးဝမှ အော်ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“ဘယ်သူလဲ မသိဘူး၊ မနက်စောစောစီးစီး”

ဝမ်ကွေ့ချင် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

“အမေ၊ သားမှားမှန်းသိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တံခါးလေး ဖွင့်ပေးပါဦး”

အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသနားခံ ငိုယိုသံကိုကြားလိုက်ရသော်လည်း ဝူယွီလန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ တံခါးထောင့်တွင် ထောင်ထားသော ဝါးတံမြက်စည်းကိုသာ ဆတ်ခနဲ ကောက်ယူလိုက်လေသည်။

ဝူယွီလန် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်အာ့လန်သည် သူ့ထမင်းပန်းကန်ကို ပိုက်ကာ နောက်မှ အပြေးအလွှား လိုက်သွားရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။

“အယ်၊ အဘွားက ဦးလေးကို တကယ်ကြီး ရိုက်တော့မလို့လား”

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်မိသားစုဝင်အားလုံးမှာလည်း တူများကို အမြန်ချထားခဲ့ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားကြလေတော့သည်။

စုန့်ချန်းဟွာသည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း တံခါးခုံပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

“ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အဘွားက ဦးလေးကို ဆူတောင်မဆူရက်ခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရိုက်ရက်မှာလဲ”

“လောင်းမလား”

စုန့်အာ့လန်၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး ဝူယွီလန်၏လက်ထဲရှိ ဝါးတံမြက်စည်းကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ အဘွားဖြစ်သူက ဦးလေးကို အသေအလဲ ရိုက်နှက်တော့မည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်ခံစားသိရှိနေပေသည်။

“လောင်းမယ်လေ၊ မနက်ဖြန် ဝက်စာနဲ့ ကြက်စာ ဘယ်သူကျွေးရမလဲဆိုတာ လောင်းကြေးထပ်မယ်”

စုန့်ချန်းဟွာသည် ခါးထောက်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမကိုယ် သူမ အနိုင်ရပြီးသူတစ်ယောက်အလား ဟန်ရေးပြနေလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခြံတံခါးဝသို့ လိုက်သွားကြပြီး တံခါးကြားမှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ….

အပြင်ဘက်ရှိလူကို သူတို့ လုံးဝ မှတ်မိနိုင်ခြင်းမရှိတော့ချေ။

အပြင်ဘက်တွင် ညစ်ပတ်ပေရေပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသောအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသည့် လူတစ်ယောက်မှာ မြေကြီးပေါ်တွင် သေလုမျောပါးလဲကျနေပြီး အလွန်တရာ သနားစဖွယ်အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“အဘွား.... ဒီလူက တကယ်ပဲ ဦးလေးဟုတ်ရဲ့လား၊ လူမှားမနေနဲ့ဦးနော်”

စုန့်အာ့လန်သည် လည်တဆန့်ဆန့်ဖြင့် ကြည့်ရင်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရသဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ထားလိုက်ရသည်။

အတိတ်ကာလများတွင် စုန့်ကျစ်ရှုသည် စုန့်မိသားစုအိမ်၌ အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသူဖြစ်သည်။

သူ့အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဖုန်တစ်စက်မျှပင် တင်ခွင့်မရှိခဲ့ချေ။

 ယခုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အသွင်အပြင်မျိုးကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

အထူးသဖြင့် ဤမျှသနားစဖွယ် အခြေအနေမျိုးတွင် တူတော်မောင်၏လှောင်ပြောင်မှုကို ခံလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုမှာ ဒေါသအမျက်ချောင်း ချောင်း ထွက်သွားလေတော့သည်။

“မင်းလို ကလေးပေါက်စကများ ငါ့ကို လှောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ မင်း သေချင်နေတာလား”

သူသည် ဘေးနားရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ချောင်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး စုန့်အာ့လန်အား လိုက်လံရိုက်နှက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

သို့သော် ကလေးအနားသို့ မရောက်မီမှာပင် ကြီးမားလှသော တံမြက်စည်းကြီးတစ်ခုက သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

“အား....”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် သူ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်အာ့လန်၏မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရ အရောင်လက်သွားသည်။

သူသည် စုန့်ယင်ဟွာ၏နားအနီးသို့ ကပ်ကာ တီးတိုးကြွားဝါလိုက်သည်။

“တွေ့လား၊ ငါ နိုင်သွားပြီ”

ဝူယွီလန်မှာ လှုပ်ရှားမှုကို လုံးဝရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ စုန့်ကျစ်ရှုအား တံမြက်စည်းကြီးဖြင့် တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဆက်တိုက်ရိုက်နှက်နေလေရာ စုန့်ယင်ဟွာမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်တက်သွားရလေတော့၏။

ဝမ်ကွေ့ချင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြပြီး အားလုံးမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြက်သေ သေနေကြလေသည်။

သူတို့ ကောင်းကောင်းသိထားသည်မှာ စုန့်ကျစ်ရှုသည် ယောက္ခမကြီး၏ အချစ်ဆုံးနှင့် အလိုအလိုက်ခံရဆုံး အငယ်ဆုံးသား ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

 ပုံမှန်အချိန်များတွင် ရိုက်နှက်ရန် နေနေသာသာ၊ အနည်းငယ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမိလျှင်ပင် သူ့အား အချိန်အကြာကြီး ပြန်လည်ချော့မော့ရ သည်အထိ အလိုလိုက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အသိစိတ်လွတ်မတတ် အရိုက်ခံရပြီးနောက် သနားစဖွယ်အော်ဟစ်တောင်းပန်လေတော့သည်။

“အမေ၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့၊ မရိုက်ပါနဲ့တော့ဗျာ၊ သား မှားမှန်းသိပါပြီ၊ သား မှားမှန်းသိပါပြီ”

“ဘယ်သူက မင်း အမေလဲ၊ ယုတ်မာကောက်ကျစ်တဲ့ ခွေးသူတောင်းစား၊ ငါနဲ့လာပြီး ဆွေမျိုးစပ်မနေနဲ့”

ဝူယွီလန်သည် တံမြက်စည်းကြီးဖြင့် သူ့မျက်နှာကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်။

🍅 Chapter 29

“အား.... အမေ၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ မျက်နှာကိုတော့မရိုက်ပါနဲ့၊ သားက နောင်တစ်ချိန် တော်ဝင်စာမေးပွဲဖြေပြီး ထိပ်တန်းပညာရှိကြီး ဖြစ်လာမယ့်သူပါ၊
အမေသာ သားမျက်နှာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် သား စာမေးပွဲဘယ်လိုဖြေပြီး အမေ့ကို ဘယ်လို ဂုဏ်ပြုပေးနိုင်တော့မှာလဲ”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် သူ့မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ရင်း နာကျင်လွန်းသဖြင့် တဆတ်ဆတ် ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

“ထိပ်တန်းပညာရှိကြီး ဖြစ်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ၊ ကိုယ့် တူမအရင်းတွေကိုတောင် ငွေရမက်နဲ့ရောင်းစားရက်တဲ့ကောင်၊ ဒီလို ယုတ်မာမည်း ညစ်တဲ့ စိတ်နှလုံးရှိတဲ့ကောင်က ထိပ်တန်းပညာရှိဖြစ်ဖို့နေနေသာသာ၊ တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်တောင်မရှိဘူး၊ ဆက်ပြီးသာ အိပ်မက်မက် နေလိုက်စမ်း”

ဝူယွီလန်သည် ရိုက်နှက်ရုံဖြင့် သူမ၏ဒေါသများ မပြေနိုင်သေးသဖြင့် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ စုန့်ကျစ်ရှု၏တင်ပါးကို အားကုန် ကန်ချလိုက်လေသည်။

ဤမိသားစုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် သူမ ရည်မှန်းချက်ထဲတွင် ဤအမှိုက်ကောင်အတွက် နေရာမရှိတော့ပေ။

“အား....”

စုန့်ကျစ်ရှုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လိမ့်ကျသွားပြီး ဘေးနားရှိ ရေမြောင်းငယ်လေးထဲသို့ ထိုးကျသွားလေတော့၏။

ရေမြောင်းထဲမှ ခက်ခဲစွာတက်လာပြီးနောက် သူသည်လည်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာလေတော့သည်။

“အမေ၊ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ သူတို့က မိန်းကလေးပေါက်စလေးတွေပဲလေ၊ ကျွန်တော် ရောင်းချင်ရင် ရောင်းလို့ရတာပေါ့”

“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် သူတို့ကိုရောင်းလိုက်တာ သူတို့ကောင်းစားဖို့အတွက်ပါ၊ အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ဆန်ကွဲပြုတ်သောက်နေရမယ့်အစား၊
ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုဆီသွားပြီး သခင်မလေးတွေနဲ့အတူ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားရတာ ပိုမကောင်းဘူးလား”

ဝူယွီလန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်ဟောင်းသည် တကယ့်ကို အသုံးမကျလှသော အမှိုက်ကောင်ကြီးကို မွေးမြူထားခဲ့ခြင်းပင်။

“စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ စားရတယ်ပေါ့လေ၊ ဟက်”

“ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက မင်း လုပ်ရပ်က သူတို့ကောင်းစားဖို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်လား”

စုန့်ကျစ်ရှုက မိမိကိုယ်ကို မှန်ကန်လှပြီဟူသော ဟန်ပန်ဖြင့် ခေါင်းကို မတ်မတ်ထားကာ တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

“ဒါကတော့ ပြောစရာတောင်မလိုပါဘူး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ ဦးလေး၊ သူတို့ထက် အကြီးပဲလေ၊ သူတို့ ကောင်းစားဖို့ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မလိုလားဘဲနေပါ့မလဲ”

“ဩော်.... ဒါဆို လူကြီးတွေက မိသားစုထဲက ကလေးတွေကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အချိန်မရွေး ရောင်းစားလို့ရတယ်ပေါ့လေ”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် ဝူယွီလန်၏စကားများထဲတွင် လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုခု ပါဝင်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ပြီးသောစကားကို ပြန်လည်မရုပ်သိမ်းလိုသဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ”

ဝူယွီလန် ဟက်ခနဲ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

“အကြီးမ၊ ငါ့အတွက် ကြိုးတစ်ချောင်း သွားရှာခဲ့စမ်း”

အခေါ်ခံရသော ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဆွဲရဲတော့ဘဲ ထင်းတဲဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ လျှော်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

ဝူယွီလန်သည် လျှော်ကြိုးကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး စုန့်ကျစ်ရှုအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တင်းကြပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်လေတော့၏။

“မင်းက ကိုယ့်တူမတွေကို ရောင်းစားရတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့လေ၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အမိုးအောက်မှာ နေရတာကို သဘောကျတယ်ပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ မင်းအမေက မင်းကို သူတစ်ပါးဆီမှာ ကျွန်ခံရတာ ဘယ်လိုအရသာလဲဆိုတာ မြည်းစမ်းခိုင်းရသေးတာပေါ့”

ချွမ်းနီ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အဘွား၊ အဘွားက ဦးလေးကို ရောင်းစားတော့မလို့လားဟင်”

ဝူယွီလန်သည် ကြိုးတုပ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုမြေကြီးပေါ်သို့ အကြမ်းပတမ်း တွန်းလှဲလိုက်လေသည်။

“ရောင်းရမှာပေါ့၊ ဒီလိုမျိုး စိတ်ဓာတ် ယုတ်မာမည်းညစ်တဲ့ကောင်ကိုသာ မရောင်းပစ်ရင် ငါတို့မိသားစုထဲက ကလေးတွေ အနှေးနဲ့အမြန် သူ့လက်ချက်နဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အရောင်းခံရတော့မှာ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုကမူ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အကြောက်အလန့်မရှိ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“အမေ၊ ကျွန်တော်က လာမယ့်လမှာ ပညာတတ်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရတော့မှာ၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်သာ ကျွန်အဖြစ် စာရင်းသွင်းခံရရင် တော်ဝင်စာမေးပွဲတွေကို ဘယ်တော့မှဖြေဆိုခွင့်ရတော့မှာမဟုတ်ဘူး”

“တော်ဝင်စာမေးပွဲ ဟုတ်လား”

ဝူယွီလန်သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်ဝင်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် စာရေးကျင့်ထားသော စာရွက်တစ်ထပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

“မင်း ရေးထားတဲ့ ဒီအရာတွေကို သေချာကြည့်စမ်း၊ ခရုတစ်ကောင်ကိုဖမ်းပြီး စာရွက်ပေါ် လျှောက်သွားခိုင်းရင်တောင် မင်းရေးတာထက် ပိုကြည့်ကောင်းဦးမယ်”

“ထိပ်တန်းပညာရှိကြီး ဖြစ်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ၊ မင်းက ကန်စွန်းဥဖုတ်ဖို့တောင် အရည်အချင်းမမီတဲ့ကောင်ပဲ”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားသူ ဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်၏ပြတ်သားလှသော ထောက်ပြမှုကြောင့် သူ့မျက်နှာမှာ စိမ်းလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်သွားရလေတော့သသည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီးမှ ဆင်ခြေတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

“အမေ.... အမေက ဘာနားလည်လို့လဲ၊ ဒါက.... ဒါက အနုပညာမြောက်တဲ့ လက်ရေးတွေဗျ”

ဝူယွီလန်သည် သူပြောသော ထိုအနုပညာမြောက် လက်ရေးလှစာရွက်များကို စုန့်ကျစ်ရှု၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးသိပ်ထည့်လိုက်လေ၏။

“မင်းရဲ့ ပညာရေးကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက်၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုအကြီးဆုံးက ဆောင်းတွင်းကြီး အမဲလိုက်ရင်း ခြေထောက်ကျိုးခဲ့ရတယ်၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလတ်က မြစ်ထဲမှာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရင်း သေလုမတတ် ပင်ပန်းခဲ့ရတယ်၊ မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကိုက နယ်စပ်စစ်မြေပြင်ကိုသွားပြီး အသက်ရှင်သလား သေပြီလားတောင် မသိရဘဲ အသက်စွန့်ခဲ့ရတယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ တူမလေးနှစ်ယောက်ကိုတောင် ရောင်းစားပြီး မင်းရဲ့ကျောင်းလခကို စုဆောင်းပေးခဲ့ရတာ၊ အဲဒါ မင်းက ဘာတွေများ တတ်မြောက်လာခဲ့လဲ”

“မိသားစုရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ခံယူဖို့ အကျင့်ပါနေပြီဆိုရင် အဲဒါနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ တာဝန်ယူမှုကိုလည်း မင်း ပြရမယ်၊ မိသားစုရဲ့ သွေးကိုစုပ်ပြီး ဒီလိုအသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်ဖြစ်ဖို့ ပညာသင်တာဆိုရင်၊ လုံးဝမသင်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”

“မင်းက ပညာကို သေချာမသင်ဘူးဆိုမှတော့၊ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မိသားစုက မင်းကိုထောက်ပံ့ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်”

“မင်းက တူမလေးတွေကို ရောင်းရတာ သဘောကျတယ် မဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ ငါ မင်းကိုလည်း ရောင်းပစ်မယ်၊ မင်း သူဌေးကြီးလျိုအိမ်ကိုသွားပြီး ဒီအဘွားကြီး မင်းအတွက် သုံးခဲ့သမျှ ငွေတွေအားလုံး ကျေတဲ့အထိ အလုပ်ကြမ်းသွားလုပ်ပေးရမယ်”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် သူ့ပါးစပ်ထဲမှ စာရွက်များကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် သွေးကြောများထောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အမေက ဘာကိစ္စနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုရောင်းစားမှာလဲ”

…….

ဝူယွီလန် မထီမဲ့မြင်ဟန်ဖြင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းရဲ့ အမေ၊ မင်းထက် အကြီးမို့လို့ပဲ၊ မင်းက ငါ့ဝမ်းဗိုက်ထဲက ထွက်လာတာလေ၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ရောင်းချင်တယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ရောင်းပစ်လို့ရတာပေါ့”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် ဝူယွီလန်၏အေးစက်စက် မျက်နှာထားကိုကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ အလွန်တရာ သူစိမ်းဆန်ပြီး ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သူ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ငြင်းဆန်လာလေသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ အမေက ကျွန်တော့်အမေ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တော့မှ ရောင်းစားမှာမဟုတ်ဘူး”

စုန့်ကျစ်ရှုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေထောက်ကို ဆက်တိုက်ဆောင့်ကန်ကာ ဝူယွီလန်နှင့် အဝေးသို့ရောက်စေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေလေသည်။

“ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်းအလိုလိုက်ခဲ့တာ၊ အမေ မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေမဟုတ်ဘူး”

ဝူယွီလန် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့မျက်နှာကို အားကုန် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်မျိုးကို မွေးလာမိတာ တကယ်ကို နောင်တရစရာပဲ”

သူမ မျက်နှာကို တင်းမာစွာထားရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သတိကပ်စမ်း၊ မင်းက တူမလေးတွေကို ရောင်းစားရတာ သဘောကျတယ်ဆိုမှတော့… ကိုယ်တိုင် အစေခံဖြစ်ရတဲ့အရသာက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ သွားပြီး မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း”

လျိုအိမ်တော်မှ မြင်းလှည်းရောက်ရှိလာသည်ကိုမြင်သောအခါ ဝူယွီလန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေ၏။

ဝူယွီလန် အမှန်တကယ်လုပ်ဆောင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျစ်ရှုမှာ အကြောက်အလန့်ဖြင့် အော်ဟစ်တောင်းပန်လေတော့သည်။

“အမေ၊ သားမှားမှန်းသိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သားကိုမရောင်းပါနဲ့”

“သား နောက်နောင် စာကြိုးစားပါ့မယ်၊ အမေ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆိုးစေရပါဘူး”

ဝူယွီလန်မှာ သူ့အသံများကြောင့် နားညီးလာသဖြင့် ဝမ်ကွေ့ချင်အား မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

“ချွေးမကြီး၊ သူ့ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း”

ဝမ်ကွေ့ချင်သည် စုန့်ကျစ်ရှု၏ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း စုန့်ကျစ်ရှု ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုး သိပ်ထည့်လိုက်လေ၏။

ယောက္ခမကြီး၏စကားကို နားထောင်ခြင်းသည် ဘယ်သောအခါမှ အမှားမရှိနိုင်ပေ။

ဝူယွီလန်ထံမှ ကျေနပ်အားရသောအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကွေ့ချင်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

သူမ ထင်သည့်အတိုင်းပင် ယောက္ခမကြီး၏စကားကို နားထောင်ခြင်းသည် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပြီမဟုတ်ပါလား။

ဝူယွီလန်က အိမ်တော်ထိန်းလျိုဘက်လှည့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းလျို၊ ကျွန်မ သူဌေးကြီးလျိုကို အကူအညီတောင်းစရာလေးတစ်ခုရှိတယ်”

အိမ်တော်ထိန်းလျို ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လက်ချင်းယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“သမားတော်ဝူ၊ ပြောသာပြောပါ၊ ကိစ္စသေးသေးလေးဆိုရင် ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

“ဒီလိုပါ၊ ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးသားက နည်းနည်းဆိုးသွမ်းနေလို့လေ၊ သူ့ရဲ့ စရိုက်ကို ပြုပြင်ပေးပြီး အစေခံဖြစ်ရတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူ သိအောင်လုပ်ပေးချင်လို့ပါ”

အိမ်တော်ထိန်းလျို လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဒီလောက်လေးပဲလား၊ လွယ်လွယ်လေးပါ”

“သမားတော်ဝူ၊ သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး ပုံသွင်းပေးချင်လဲဆိုတာကိုသာ ပြောပြပါ၊ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် သေချာပေါက် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူယွီလန်၏အပြုံးများမှာ ပိုတောက်ပလာလေ၏။

“ဒါဆိုရင် သူဌေးကြီးလျိုနဲ့ အိမ်တော်ထိန်းလျိုကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့”

 🍅 Chapter 30

အိမ်တော်ထိန်းလျို လက်ကာပြရင်း နှိမ့်ချစွာဆိုလိုက်သည်။

“ကိစ္စသေးသေးလေးပါ၊ သမားတော်ဝူအတွက် သေချာပေါက်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

စုန့်ကျစ်ရှုမှာ မြင်းလှည်းပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံလိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို အမှန်တကယ် ရောင်းစားရက်လောက်အောင် ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ယုံကြည်နိုင်ခြင်းမရှိသေးပေ။

ဝူယွီလန် သူပြောခဲ့ဖူးသော စကားများဖြင့်ပင် သူ့ကို ပြန်လည်နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“ကျစ်ရှု၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ အိမ်မှာနေရင် ဆန်ကွဲပြုတ်ကျဲကျဲပဲ သောက်ရမှာလေ၊ အမေ မင်းကို လျိုမိသားစုဆီ ရောင်းလိုက်တာ မင်းကို အဲဒီမှာ စားကောင်းသောက်ကောင်းတွေ စားစေချင်လို့ပါ”

သူမ၏လေသံမှာ အလွန်တရာ ရိုးသားပွင့်လင်းဟန်ပေါ်နေပြီး သားဖြစ်သူ အကျိုးကို အမှန်တကယ်လိုလားသော မိခင်ကောင်းတစ်ဦးအလား သရုပ်ဆောင်နေလေသည်။

စုန့်ကျစ်ရှုသည် ကြင်နာယုယဟန်ရှိသော မိခင်ဖြစ်သူ၏မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေ၏။

သူ တကယ်ပဲ မှားယွင်းသွားခဲ့ခြင်းလော။

သို့သော် သူ့တူမလေး သူတစ်ပါးအိမ်မှာနေရသည့် ဘဝသည် အစေခံလုပ်ရသည်ထက်ပင် ပိုဆိုးရွားသည်ဟု သူ အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်လေ။

‘မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မမှားဘူး၊ ငါ လုပ်ခဲ့တာတွေက အဲဒီကလေးမလေး ကောင်းစားဖို့အတွက်ပဲ'

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ ဘာတွေတွေးနေသည်ကို ဝူယွီလန် ကောင်းကောင်းသိရှိလိုက်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သူမသည် အဝတ်စတစ်ခုကို ရှာကာ သူ့ ခေါင်းကို စွပ်ထားလိုက်၏။

မျက်စိနောက်သက်သာအောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ခြင်းပင်။

လျိုမိသားစုအိမ်တော်သို့ ရောက်သောအခါ ဝူယွီလန်သည် ဖြစ်စဉ်အားလုံးကို သခင်ကြီးလျိုအား ထပ်မံရှင်းပြလိုက်သည်။

အိမ်တော်တွင်း၌ အစေခံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာရှိနေသဖြင့် အစေခံတစ်ယောက်တိုးလာခြင်း၊ လျော့သွားခြင်းက သခင်ကြီးလျိုအတွက် မည်သို့မျှ မကွာခြားလှပေ။

သခင်ကြီးလျိုသည် ဝူယွီလန်အား ကူညီရန် သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။

 သေးငယ်သော အကူအညီလေးတစ်ခုဖြင့် သူမ၏ကျေးဇူးကို ရယူနိုင်မည်ဆိုပါက အဘယ်ကြောင့် မလုပ်ဘဲနေမည်နည်း။

သခင်ကြီးလျို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အာမခံလိုက်လေသည်။

“သမားတော်ဝူ၊ ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးတွေကို အချိန်မရွေးလာပြောပါ၊ ကျုပ် သေချာပေါက်စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”

ဝူယွီလန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါဆို သခင်ကြီးလျိုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

သခင်ကြီးလျိုသည် ဝူယွီလန်အား သခင်မကြီးလျှိုကို ဆေးစစ်ရန်အတွက် သူ့ဇနီး၏အိပ်ခန်းသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကိစ္စသေးသေးလေးပါဗျာ၊ ကျုပ်ရဲ့ ဇနီးကို သေချာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သမားတော်ဝူကိုပဲ အားကိုးရမှာ”

ဝူယွီလန်သည် သခင်မကြီးလျို၏ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးပေးပြီးနောက် ဆေးညွှန်းအချို့ကို ထပ်မံရေးသားပေးလိုက်သည်။

“အတော်လေး သက်သာလာပါပြီ”

သခင်မကြီးလျို၏မျက်နှာမှာ ယနေ့တွင် ပိုလန်းဆန်းနေလေသည်။ အကြိမ်ကြိမ် တွေဝေနေပြီးနောက် အဆုံး၌ သူမ အသိချင်ဆုံးမေးခွန်းကို မေးလိုက်လေ၏။

“သမားတော်ဝူ၊ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှာ အမာရွတ် ကျန်ခဲ့မှာလားဟင်”

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒဏ်ရာအနည်းငယ်ရလျှင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသောအမာရွတ်များ ကျန်ရစ်လေ့ရှိသူဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာကြီးက မည်မျှကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်ကြီးကို ချန်ရစ်ခဲ့မည်ဆိုသည်ကို သူမ တွေးပင်မတွေးဝံ့ချေ။

ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သခင်မကြီးလျို၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဒဏ်ရာမျိုးကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် အမာရွတ်နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကျန်ခဲ့တတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာဂရုစိုက်ပြီး ဆင်ခြင်မယ်ဆိုရင်တော့ အမာရွတ်က သိပ်ပြီးထင်ရှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ဝူယွီလန်၏စကားကို ကြားသောအခါ သခင်မကြီးလျို မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သခင်ကြီးလျိုသည် နွေဦးရာသီ၏မြူနှင်းများပမာ စိုစွတ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်သွားရသည်။

သူ ဇနီးဖြစ်သူ၏လက်ကို နှစ်သိမ့်ဟန်ဖြင့် ပုတ်ပေးလိုက်၏။

“သမားတော်ဝူ၊ ကျုပ် လျိုမျိုးရိုးမှာ အပေါဆုံးအရာက ငွေကြေးပါပဲ”

ထိုစကား၏ဆိုလိုရင်းကို ဝူယွီလန် ကောင်းစွာ နားလည်လိုက်သည်။

‘ကျုပ်မှာ ပိုက်ဆံမရှားဘူး၊ ကျုပ်ဇနီးရဲ့ဝမ်းဗိုက်ပေါ်မှာ အမာရွတ်မကျန်အောင် လုပ်ပေးနိုင်သမျှ ငွေဘယ်လောက်ကုန်ကုန် အကုန်ပေးမယ်’ ဟုပင်။

‘ဒါက ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုများလား'

နောင်တစ်ချိန် ငွေရှာရန်အတွက် မည်သည့်လမ်းကြောင်းကို အဓိကထားလုပ်ဆောင်ရမည်ဆိုသည်ကို ဝူယွီလန် ချက်ချင်းသဘော ပေါက်သွားရလေသည်။

‘လိမ်းဆေးတွေ ရောင်းရမယ်၊ အမာရွတ်ပျောက်ဆေး၊ ဝက်ခြံပျောက်ဆေး….’

ဤဆေးအားလုံးကို သူမ ဖော်စပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူမ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းသာ ကျော်ကြားလာမည်ဆိုပါက ရောင်းအားအတွက် လုံးဝ ပူစရာမလိုတော့ပေ။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ ဝူယွီလန်၏ သခင်မကြီးလျိုအပေါ်ကြည့်နေသည့် အကြည့်များမှာ ပိုနူးညံ့သွားလေသည်။

“သခင်မကြီးလျို၊ စိတ်ချလက်ချအနားယူပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် သေချာအနားယူသင့်တယ်၊

နောက်ပိုင်းကျရင် သခင်မကြီးအတွက် သီးသန့် အမာရွတ်ပျောက်ဆေးတစ်ဘူးဖော်စပ်ပေးပါ့မယ်၊ အချိန်မှန် လိမ်းပေးမယ်ဆိုရင် အမာရွတ်လုံးဝ ကျန်မှာမဟုတ်ပါဘူး”

သခင်မကြီးလျို ဝမ်းသာအားရ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမားတော်ဝူ”

အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်ကသာ အမာရွတ် လုံးဝပျောက်ကင်းစေနိုင်သည့်ဆေးရှိသည်ဟု ပြောပါက သခင်မကြီးလျို ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ 

သို့သော် ဝူယွီလန်ကိုယ်တိုင်ပြောလာသောအခါ သူမ ယုံကြည်သွားလေသည်။ သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားလေ၏။

“ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားရပါပြီ၊ သမားတော်ဝူ”

သခင်ကြီးလျိုကမူ အစေခံတစ်ဦးအား ဆေးကုသခများ ယူဆောင်လာစေသည်။

“ဒါက ဒီနေ့အတွက် ဆေးကုသခပါ၊ မနက်ဖြန်လည်း ထပ်ပြီးဒုက္ခပေးရဦးမှာပဲ”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝူယွီလန် ငြင်းဆန်လိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီးလျို၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ပေးတဲ့ ငွေချောင်းတစ်ရာက ကျွန်မရဲ့ ဆေးကုသခပါပဲ၊ နောက်ပိုင်းလာကုပေးတာတွေအတွက် ဆေးကုသခ ထပ်ပြီးပေးစရာမလိုပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ အမာရွတ်ပျောက်ဆေးအတွက်တော့ သီးသန့်ပေးရမှာနော်”

သခင်ကြီးလျို အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟားဟား၊ ဒါကတော့ သဘာဝကျပါတယ်ဗျာ၊ ဒါကတော့ သဘာဝကျပါတယ်”

“ဒီလိုဆိုမှတော့ သမားတော်ဝူ၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားပါဦးဗျာ၊ ကျုပ်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်တဲ့စိတ်ကို ပြသခွင့်ပြုပါ”

မွှေးကြိုင်လှသော အနံ့အသက်များဖြင့် စိတ်ကိုကြည်နူးစေသည့် ဟင်းလျာမျိုးစုံအား တစ်ပွဲပြီးတစ်ပွဲ ခင်းကျင်းပြင်ဆင်လာကြလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ဆဲဆိုသံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ဟဲ့ ကောင်မစုတ်၊ ဟင်းတစ်ပွဲ လာချပေးတာကို ဒီလောက်ကြာအောင် လုပ်နေရလား”

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်မလေးမှာ လည်ပင်းကိုကျုံ့ကာ ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့၏။

သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ 

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သတိထားရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဆန့်ထုတ်ထားသော တုတ်ခိုင်ခိုင်ခြေထောက်တစ်ချောင်း၏ တားဆီးမှုကြောင့် ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျသွားလေတော့၏။

ခွမ်းခနဲအသံနှင့်အတူ ဟင်းပွဲများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။

ကောင်မလေး၏မျက်နှာပေါ်တွင် အကြောက်တရားများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းလေးတစ် ယောက် အူတက်မတတ် ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

“ဟားဟားဟား၊ နင့်လို အောက်တန်းစားမက တော်တော်တုံးအတာပဲ၊ လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့တောင် ခလုတ်တိုက်လဲရတယ်လို့”

ထိုအချိန်မှာပင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော ဟင်းပွဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ဘေးနားရှိ ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ကောင်မလေးထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်လေ၏။

“ဒီကောင်မစုတ်၊ ငါ့ရဲ့ ဟင်းပွဲတွေကို ပြုတ်ကျအောင်လုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ နင့်ကို ကနေ့ သေအောင်ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

ကောင်မလေးမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့ကာ မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

သို့သော် သူမ မျှော်လင့်ထားသော နာကျင်မှုက ရောက်မလာဘဲ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရလေ၏။

“အား….”

အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ ပါးကို ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမကို ရိုက်သူမှာ အသက်လေးဆယ် ငါးဆယ်အရွယ်ခန့်ရှိသော အဘွားကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူမသည် ပါးကို လက်ဖြင့်ဖိကာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကိုလာရိုက်တာလဲ”

ဝူယွီလန်သည် ထိုအမျိုးသမီးအား ရန်ငြိုးကြီးကြီးမားမား ရှိနေသူတစ်ယောက်အလား ဒေါသတကြီးစိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကောင်မစုတ်၊ ငါ့ယောကျ်ားကိုတောင် မြှူဆွယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ နင့်ကို မသေမချင်းရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း ဝူယွီလန်သည် လက်လှမ်းကာ ထိုအမျိုးသမီး၏ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်လှဲလိုက်၏။

ထို့နောက် အမျိုးသမီးအပေါ်မှ ခွထိုင်ကာ ပါးနှစ်ဖက်ကို အားကုန်လွှဲရိုက်လေတော့သည်။

သူမ ပါးစပ်မှလည်း အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေလေသည်။

“ဒီမိန်းမယုတ်၊ လူတွေကို မြှူဆွယ်ချင်ဦးလေ၊ နင့်ကို သေအောင်ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးမှာ ဝူယွီလန်၏စကားများကြောင့် ကြောင်အသွားပြီး ပြန်လည်ခုခံရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

“ကယ်ကြပါဦး၊ ကယ်ကြပါဦးရှင်၊ ဒီအရူးမကြီး ဘယ်ကနေရောက်လာတာလဲ”

ဘေးနားရှိ ဝတုတ်လေးမှာ သူ့မိခင် အရိုက်ခံနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပြေးလာပြီး ဝူယွီလန်၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

“ဒီအနှောင့်အယှက်ပေးတတ်တဲ့ ကောင်လေး ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ငါ့ကိုတောင် လာထိရဲတယ်ပေါ့”

ဝူယွီလန်သည် လက်နောက်ပြန် ဖြတ်ရိုက်လိုက်ရာ ဝ၀ကစ်ကစ်ကလေးလေးမှာ နှစ်ပတ်ခန့် လိမ့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ထိုအချိန်ကျမှပင် ကောင်မလေးသည် သူမကို ကယ်တင်ခဲ့သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သေချာမြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

“ဒါ... ဒါ အဘွားပါလား”

‘အဘွားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ၊ အဘွား ငါ့ကို လာရွေးပြီး အိမ်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ရောက်လာတာများလား'

‘မဟုတ်သေးဘူး၊ အဘွားကိုယ်တိုင် ငါ့ကိုရောင်းစားခဲ့တာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်လာရွေးမှာလဲ'