Ch 31-35

🍅 Chapter 31

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် စုန့်ကျင်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည်မှေးမှိန်သွားရပြန်သည်။

သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ကွဲကြေနေသော ကြွေပန်းကန်ကွဲစများကို လိုက်လံကောက်ယူ ရှင်းလင်းနေမိ၏။

ထက်ရှနေသော ကြွေစများက သူမ၏လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများကို ခပ်စူးစူးလေး ထိုးဆွနေသော်လည်း သူမ ဂရုမစိုက်အားပေ။

သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက သူမအား ဟိန်းဟောက်လိုက်ချိန်မှသာ သူမ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားရသည်။

“ဟဲ့ ကျက်သတုံးမ၊ နင်က အဲဒီမှာ ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ၊ သူ့ကို မြန်မြန်ဆွဲဖယ်လိုက်စမ်း”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ အသံကြားသဖြင့် အောက်ထပ်မှ ပြေးတက်လာကြသော ဆိုင်ရှင်နှင့် စားပွဲထိုးကောင်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွီလန် ဖမ်းဆွဲထားသောသူကို အေးအေးလူလူပင် လွှတ်ပေးလိုက်လေ၏။

ထိုအခါကျမှသာ သူမက သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်နှာကို သေချာမြင်သွားဟန်ဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်လေသည်။

“အို၊ ရှင်က ကျွန်မယောက်ျားကို မြူဆွယ်တဲ့ မိန်းမပျက် မဟုတ်ပါလား၊ ကျွန်မ လူမှားရိုက်မိသွားတာကိုး”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးမှာ နာကျင်နေသော ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကုန်းရုန်းထလာပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

“အား၊ ဒီအရူးမကြီး ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ၊ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လူကို လာရိုက်နေတယ်”

ဝူယွီလန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သောဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ရှင်က မိန်းမပျက်မဟုတ်ဘူးလို့မှ မပြောတာ၊ ကျွန်မ အပင်ပန်းခံပြီး အလကားဝင်ရိုက်မိသွားတာပဲ”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆို့တက်လာကာ နှလုံးရောဂါပင် ဖောက်တော့မလို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မနည်းကြိုးစားနေရသည်။

ဤအရူးမကြီးက ရောက်ရောက်ချင်း အတင်းဝင်ရိုက်နှက်နေသည်ဖြစ်ရာ သူမမှာ ရှင်းပြချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

အပြေးရောက်လာသော သက်လတ်ပိုင်း ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာလည်း ဖြစ်စဉ်ကိုအကြမ်းဖျင်းနားလည်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာကြီးမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ငေါက်လိုက်သည်။

“ဒီတောသူမ ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ၊ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ငါ့အိမ်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ပြီး ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကိုတောင် ရိုက်ရဲသေးတယ်ပေါ့”

ဝူယွီလန် တောင်းပန်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။

“တောင်းပန်ပါတယ်တော်၊ ကျွန်မယောက်ျားကို ဖြားယောင်းသွားတဲ့ မြေခွေးမမှတ်လို့ပါ၊ လူမှားသွားတာပါ”

အမျိုးသမီးကြီးမှာ ပါးကိုအုပ်ကိုင်ထားရင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

“နင်က အိမ်ထဲအတင်းဝင်လာပြီး အကြောင်းမရှိဘဲ ရိုက်နှက်သွားတာကို တောင်းပန်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ လုံလောက်ပြီထင်နေလား”

ဝူယွီလန် ရိုးသားဖြူစင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် အမှားကို ပြင်ဆင်ချင်နေသည့်ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလေ၏။

“ဒီလိုလုပ်လေ၊ အောက်ထပ်က ရှင်တို့ဆီမှာရှိတဲ့ ဆန်တွေအကုန်လုံးကို ကျွန်မဝယ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါကိုပဲ တောင်းပန်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ သဘောထားပေးပါ၊ ဘယ်လိုလဲ”

အမျိုးသမီးကြီးက လည်ပင်းကိုမော့ကာ ခက်ထန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဘာ၊ ဆန်နည်းနည်း ဝယ်လိုက်ရုံနဲ့ ကိစ္စပြတ်သွားမယ် ထင်နေလား၊ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားဟန် တူသည်။ သူက မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းကာ ဝူယွီလန်အား အကဲခတ်သလို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဇနီးဖြစ်သူကို သူ့ကျောဘက်သို့ ဆွဲခေါ်ကာ ကွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေ၏။

“မင်းဆီမှာ ငွေရှိလို့လား”

ဝူယွီလန် ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီလား”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကမူ စူးရှသောအသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငွေဆယ်ချောင်းတည်းနဲ့ ငါတို့ဆိုင်က ဆန်တွေအကုန်လုံးကို ဝယ်ချင်နေတာလား၊ ဘယ်တော့မှ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ထိုအချိန်တွင် စားပွဲပေါ်သို့ နောက်ထပ် ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဖြန်းခနဲ ထပ်မံရိုက်ချလိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖြန်း၊” “ဖြန်း”

စားပွဲပေါ်သို့ ငွေစက္ကူများ တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ဆက်တိုက် ကျလာသည်နှင့်အမျှ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီး၏ အထင်အမြင်သေးနေသော အကြည့်တို့မှာ ယဉ်ကျေးပျူငှာသောအကြည့်များအဖြစ်သို့ အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ အတင်းအကျပ်ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟီးဟီး၊ အဒေါ် ကျုပ်တို့ဆိုင်က ဆန်တွေအကုန်လုံးကို တကယ်ဝယ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို အပြီးတိုင် ကျေအေးပေးလိုက်ပါ့မယ်”

ဝူယွီလန် ခမ်းနားထည်ဝါစွာပင် လက်ကာပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဝယ်မယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက စားပွဲထိုးကောင်လေးကို ဝူယွီလန်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးချပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်ပြီးနောက် ဆန်ချိန်တွယ်ရန်အတွက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားလေ၏။

အမျိုးသမီးကြီးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေသဖြင့် ထိုခံပြင်းမှုကို မမြိုသိပ်နိုင်ဘဲ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်မိသည်။

“ယောင်္ကျား၊ ကျွန်မက အရိုက်ခံလိုက်ရတာလေ၊ ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့မလို့လား”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက အထင်အမြင်သေးသည့်ဟန်ဖြင့် မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

“ဟက်၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်းလွှတ်ထားလို့ဖြစ်မလဲ၊ သူက ဆန်ဝယ်ချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊

အဲဒီတော့ ငါတို့လက်ထဲမှာ ရောင်းမထွက်ဘဲ ပိတ်မိနေတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေအကုန်လုံး သူ့ကို ထိုးရောင်းလိုက်မယ်”

သူက ဆက်လက်၍ ကောက်ကျစ်ယုတ်မာသည့်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းမက ဆန်ကောင်းကောင်း စားဖူးတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး၊ တောသူမရုပ်နဲ့ဟာ၊ ဆန်ဟောင်းနဲ့ ဆန်သစ် ဘယ်ခွဲခြားတတ်ပါ့မလဲ၊ သူ့ကို အဲဒါတွေ ရောင်းလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

အမျိုးသမီးကြီးက ဝူယွီလန်၏သွက်လက်ထက်မြက်လှသော နှုတ်ရေးကို ပြန်လည်သတိရသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ယောင်္ကျားရယ်၊ ဒီအဘွားကြီးက တော်တော်ပါးနပ်တဲ့ပုံပေါက်တယ်နော်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ခပ်ကြွားကြွားပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“သူက ရွာက တောသူမတစ်ယောက်ပါပဲကွာ၊ ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ၊ ငါတို့ သူ့ကို ဆန်ဟောင်းတွေ ရောင်းလိုက်ရင်တောင် သူက ဘာမှလုပ်ရဲမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီအတိုင်း အရှုံးခံပြီး မျိုချရုံပဲရှိတာပေါ့”

ထို့နောက် သူ လက်ကာပြရင်း ဖြောင်းဖျလိုက်သည်။

“ကဲ တော်တော့၊ သည်းခံလိုက်စမ်းပါ၊ ဒီဆန်ဟောင်းတွေသာ ရောင်းထွက်သွားရင် မင်း ဆံထိုးဝယ်ဖို့အတွက် ငါငွေပေးမယ်”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ သူမ၏ဆံထုံးကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး မြူဆွယ်သည့်ဟန်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

“အို၊ ရှင်ကတော့ ကျွန်မကို ဘယ်လိုအလိုလိုက်ရမလဲ ဆိုတာ အသိဆုံးပဲ”

ဝူယွီလန် ဒုတိယထပ်တွင် လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ သောက်သုံးနေခဲ့၏။ အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့သည့်အချိန်ကျမှသာ သူမက စုန့်ကျင်းဟွာအနားသို့ တိုးသွားကာ ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျင်းဟွာ”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ ငိုချင်စိတ်ကို အတင်းအကျပ်ထိန်းချုပ်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းကအား ဖိကိုက်ထားကာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

“အဘွား”

ဝူယွီလန် စုန့်ကျင်းဟွာကို ပွတ်သပ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။ မြေးမလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်မှ ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသော ဒဏ်ရာများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ ရင်ထဲ၌ စူးခနဲ နာကျင်သွားပြီး မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရ၏။

သွေးသားအရင်းချာတစ်ယောက် ဤမျှရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ခံထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ခေတ်မီဆရာ၀န်ဝူယွီလန်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ကယ်တင်စောင့်ရှောက်လိုသော ဆရာဝန်တစ်ဦး၏မေတ္တာတရားနှင့် ခိုင်မာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုတို့က ပြင်းထန်စွာတောက်လောင်လာလေ၏။

ဝူယွီလန် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

“အို၊ သနားစရာ ကလေးလေး၊ မြေးလေး အများကြီးဒုက္ခရောက်ခဲ့ရပြီပဲ၊ အဘွား မြေးလေးကိုရွေးယူဖို့ ဒီကိုရောက်နေတာ၊ ခဏနေရင် ဒါလေးကိုစားလိုက်၊ ပြီးရင် တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံနေတဲ့ပုံစံမျိုး ဟန်ဆောင်နေလိုက်နော်”

သူမ ဆက်လက်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“အဘွား ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လာတဲ့အခါကျရင် မြေးလေးကို အိမ်ခေါ်သွားလို့ရပြီ”

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ဝူယွီလန် စုန့်ကျင်းဟွာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ဆေးလုံးသေးသေးလေးတစ်လုံးကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ လုံးဝမမျှော်လင့်ရဲခဲ့သော်လည်း အဘွားဖြစ်သူက သူမကို ရွေးယူမည်ဟုပြောလာသောအခါ ရင်ထဲ၌ တကယ်ဖြစ်လာပါစေဟုသာ ဆုတောင်းနေမိသည်။

သူမ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မေးလိုက်မိလေ၏။

“တ... တကယ်လားဟင်၊”

ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“တကယ်ပေါ့ မြေးလေးရယ်၊ နည်းနည်းလေး ထပ်သည်းခံလိုက်ပါဦး၊ အဘွား ခဏနေရင် မြေးလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်”

သူမက ကလေးမလေး၏ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရန် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း သူမ လက်ကို မြင်သည်နှင့် ကလေးမလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြား အလိုအလျောက်တွန့်ဆုတ်ကာ ရှောင်ဖယ်သွားလေသည်။

ဝူယွီလန် အလျင်အမြန်ပင် ချော့မြူလိုက်၏။

“မကြောက်ပါနဲ့ မြေးလေးရယ်၊ အဘွား မြေးလေးကို မရိုက်တော့ပါဘူး”

သူမ၏ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်ပေးနေသော ကြမ်းတမ်းသည့်လက်တစ်စုံကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားရသည်။

‘အဘွားက ငါ့ကို မျက်ရည်သုတ်ပေးနေပါလား'

‘အဘွားက... ငါ့ကို သနားနေတာလား၊ ဟင့်အင်း၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဘွားက ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် သနားမှာတဲ့လဲ၊ အိမ်မှာတုန်းကဆိုရင် အရိုက်မခံရရင်၊ ငတ်မသေရင်ပဲ တော်လှပြီဟု အမြဲတွေးထားခဲ့ရတာလေ’

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ ရေခဲတုံးကြီးတစ်တုံးအလား အေးစက်တောင့်တင်းနေပြီး လုံးဝမလှုပ်ရဲခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူမသာ ရုန်းကန်လိုက်ပါက အဘွားဖြစ်သူက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာပြီး ပါးချလိုက်မည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ထိုစဉ် အောက်ထပ်မှ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသား၏အသံ ပေါ်လာလေ၏။

“အဒေါ်၊ ဆန်တွေချိန်ပြီးပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အောက်ဆင်းလာကြည့်ပေးပါဦး”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝူယွီလန်မှာ အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ သူမ အလျင်အမြန် ကတိပေးလိုက်သည်။

 🍅 Chapter 32

“ကဲ၊ နည်းနည်းလေး ထပ်သည်းခံလိုက်ဦးနော်၊ အဘွား ခဏနေရင် မြေးလေးကို ပြန်လာခေါ်မယ်”

စုန့်ကျင်းဟွာသည် ဝူယွီလန်၏ ကျောပြင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီး သူမ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

‘ငါ တကယ်ပဲ... အိမ်ပြန်ရတော့မှာလား'

ဆိုင်ရှင် တွက်ချက်ပြလိုက်သည်။

“စုစုပေါင်း ဆန်နှစ်ထောင်ကျင်း ရှိပါတယ်၊ ပေါက်ဈေးထက် တစ်ပြား လျှော့ပြီး တစ်ကျင်းကို ကြေးပြားဆယ့်လေးပြားနဲ့ တွက်ပေးထားပါတယ်၊ အားလုံးပေါင်းဆိုရင် ငွေနှစ်ဆယ့်ရှစ်ချောင်း ကျသင့်ပါမယ်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ဝူယွီလန်က ငွေမချေဘဲနေမည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် သူမအား မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ နှာခေါင်းဝတွင် ဆန်ဟောင်းနံ့များ သင်းပျံ့နေသော်လည်း သူက ဟန်မပျက် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

ဝူယွီလန် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ငွေချောင်းသုံးဆယ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပေးချေလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ငွေချောင်းသုံးဆယ်၊ ငွေနှစ်ချောင်း ပြန်အမ်းဦး”

ဆိုင်ရှင် ငွေစက္ကူများကိုယူကာ ဘယ်ညာ သေချာ လှန်လှော စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ ငွေတစ်ချောင်းတန် ငွေစနှစ်တုံးကို ဝူယွီလန်ထံသို့ လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် ကျေနပ်စွာပြောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး၊ အရောင်းအဝယ်ကိစ္စတော့ ပြီးပြတ်သွားပါပြီ၊ အဒေါ်၊ ဒီဆန်တွေကို အိမ်ပြန်သယ်ဖို့ ကူညီပေးမယ့်လူ စီစဉ်ပေးရမလား”

ဝူယွီလန် လက်ကာပြလိုက်၏။

“ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဘာသာ ငါ အပြင်ထွက်ပြီး နွားလှည်း နည်းနည်းလောက် ငှားလိုက်ပါ့မယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများပင် ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးဖြီးသွားရတော့သည်။ အိမ်တိုင်ရာရောက် လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်လှ၏။

လိုက်ပို့စရာ မလိုခြင်းက ကြေးပြား ဆယ်ဂဏန်းကျော်လောက် သက်သာသွားစေသည်မဟုတ်လော။

ဆိုင်ရှင်က ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း အဒေါ့်ကို အပြင်အထိ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်”

ဝူယွီလန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆန်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဆန်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမက နွားလှည်းများ ငှားရမ်းရန်အတွက် လှည်းဂိတ်သို့ အလျင်စလိုမသွားသေးဘဲ အဘွားအိုများ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းချလေ့ရှိသည့် ဈေးဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် အခွန်အခများ မကြီးသော်လည်း သာမန်ပြည်သူများ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော လယ်ယာမြေအများစုမှာ မြေရှင်များထံမှ ငှားရမ်းထားရခြင်းဖြစ်သည်။

အဆင့်ဆင့်သော ခေါင်းပုံဖြတ် အမြတ်ထုတ်မှုများအောက်တွင် သူတို့မှာ မကြာခဏဆိုသလို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုဒဏ်ကို ခံစားကြရ၏။

ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ပျိုးလေ့ရှိသော အဘွားအိုများမှာ များသောအားဖြင့် စားစရိတ်အတွက် အသုံးစရိတ်အနည်းငယ် ရရှိစေရန် ဈေးသို့သွား၍ ရောင်းချဖို့ရာ ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။

ဝူယွီလန်မှာ ခေတ္တမျှစောင့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် နှုတ်သွက်လျှာသွက်ရှိသော အဘွားအိုတစ်ဦးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တိုးညှင်းစွာ ကမ်းလှမ်းလိုက်၏။

“အစ်မကြီး၊ ကျွန်မဆီမှာ အလုပ်တစ်ခုရှိတယ်၊ လုပ်ချင်သလား၊ နာရီဝက်လောက်ပဲ အချိန်ပေးရမှာ၊ အခကြေးငွေအနေနဲ့ ကြေးပြားငါးဆယ်ပေးပါ့မယ်”

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရောင်းသည့် အဘွားအိုမှာ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဟင်းရွက်စိမ်း အပုပ်အသိုးများကို ဂရုတစိုက် လိုက်လံကောက်ယူနေသည်။

ဤမျှလွယ်ကူပြီး အကျိုးအမြတ်များသော အခွင့်အရေးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် လက်ထဲမှ ပုပ်ဟောင်နေသော ဟင်းရွက်များကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပစ်ချလိုက်၏။

အဘွားအို မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ညီမကြီး၊ နာရီဝက်လေးလုပ်ရုံနဲ့ ကြေးပြားငါးဆယ်တောင် ပေးမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလား၊ ငါ့ကို လာနောက်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုးက ဒီလောက်တောင် ဝင်ငွေကောင်းနေရတာလဲ”

ဝူယွီလန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမ မြေးမလေးကို မဖြစ်မနေ ကယ်တင်မည်ဟူသော တိကျပြတ်သားသည့် စိတ်ကူးရည်မှန်းချက်များက တောက်ပနေသည်။

သူမသည် အိတ်ထဲမှ ကြေးပြား ငါးဆယ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆယ်ပြားတိတိ ရေတွက်ကာ အဘွားအိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဝူယွီလန် တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ပါးစပ်လေးကို နည်းနည်းအလုပ်ပေးရုံပါပဲ၊ အစ်မကြီး အပြောအဆို ကျွမ်းကျင်မှု ရှိ၊ မရှိ အရင်စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ၊ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း တခြားလူကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့မယ်”

ကြေးပြားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အဘွားအို၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်သွားပြီး အကြည့်ပင်မလွှဲနိုင်တော့ချေ။

အဘွားအို ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။

“ပါးစပ်နဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ် ဆိုတာက လူတွေကို ရန်တွေ့ပြီး ဆဲဆိုရမှာမဟုတ်လား၊ အဲဒါမျိုးဆိုရင်တော့ ငါက ဆရာတစ်ဆူပဲ”

ဝူယွီလန် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက အလျင်စလိုပင် မိမိကိုယ်ကို အာမခံလိုက်သည်။

အဘွားအို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ငါ့ထက် အာပါးလျှာပါးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိဘူး”

ဝူယွီလန် ကြေးပြားဆယ်ပြားကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် တိကျပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက စရန်ငွေပဲ၊ အလုပ်ပြီးသွားတာနဲ့ ကျန်တဲ့ ကြေးပြားလေးဆယ်ကို ထပ်ပေးမယ်”

အဘွားအိုမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်၏။

“ကောင်းပြီလေ၊ ခဏနေရင် ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ၊ ဘယ်လို သရုပ်ဆောင်ရမလဲ ဆိုတာကိုသာပြော”

ဝူယွီလန် သူမ၏အစီအစဉ်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ရမယ်”

ဝူယွီလန်သည် အဘွားအိုကို ရှာဖွေပြီးနောက် လမ်းဘေးတွင် ဆေးသေတ္တာတစ်လုံးလွယ်ကာ ဆေးရောင်းနေသော လမ်းလျှောက်သမားတော် တစ်ဦးကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့၏။

မြေးမလေးကို ပြန်လည်ရွေးယူလိုသော သူမ၏ပြင်းပြသောဆန္ဒများကြောင့် သူမသည် ငွေကြေးကို နှမြောတွန့်တိုနေခြင်းမရှိပေ။

သူတို့နှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးကပြရန်အတွက် ထိုသမားတော်ကို ကြေးပြားငါးဆယ်ထပ်မံအသုံးပြု၍ ငှားရမ်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ပြင်းရှရှအရက်တစ်ခွက်ကို တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်းကျေနပ်နေဟန်ရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ရယ်ကာမောကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒီဆန်ဟောင်းတွေ ရောင်းထွက်သွားတာပါပဲ၊ ငါ့လက်ထဲကနေ အလဟဿ လွှင့်လိုက်ရတော့မလို့”

သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကြီးမှာ ခုနလေးကတင် အရိုက်ခံထားရသော ပါးပြင်ကို အုပ်ကိုင်ထားရင်း မကျေမနပ်ဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကာ ချွဲနွဲ့လိုက်၏။

အမျိုးသမီးကြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ရှင်ပဲ ခုနက ပြောတယ်လေ၊ ဒီဆန်ဟောင်းတွေ ရောင်းထွက်သွားရင် ကျွန်မကို ဟိုဟာဝယ်ပေးမယ်ဆို”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ငွေဆယ်ချောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ ခပ်ကြွားကြွားပင် ပုတ်ချလိုက်၏။

ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ရော့ ယူလိုက်”

ငွေစက္ကူကို ရလိုက်သည်နှင့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား အရက်များ ဆက်တိုက်ငှဲ့ပေးကာ အမြည်းများကိုပါ ခွံ့ကျွေးနေတော့သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ကျွန်မ အရိုက်ခံရတာ အလကား ဖြစ်မသွားပါဘူး”

အမျိုးသမီးကြီးက ဆက်လက်၍ မြှောက်ပင့်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ရှင် ဆက်စားနေနော်၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် ထပ်ကြော်ပေးဦးမယ်”

ထိုသို့ပြောနေရင်းနှင့်ပင် သူမက ထောင့်တစ်နေရာရှိ စုန့်ကျင်းဟွာကို စောင်းမြောင်းကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကြီး ဒေါသတကြီး ငေါက်ငမ်းလိုက်ပြန်၏။

“ဟဲ့ သေနာမ၊ ဘာငေးကြည့်နေတာလဲ၊ မီးသွားမွှေးပေးလေ၊ ဘာလို့မသွားသေးတာလဲ”

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စုန့်ကျင်းဟွာထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်သံမှ ထွက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးကြီးက လက်လှမ်းကာ ကလေးမလေး၏မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ကလေးမလေး၏မျက်နှာပေါ်မှ နီရဲနေသော အဖုအပိမ့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ လန့်ဖျပ်သွားခဲ့လေ၏။

အမျိုးသမီးကြီး အထိတ်တလန့် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

“ကျက်သတုံးမ၊ နင့်မျက်နှာပေါ်မှာ ရွံစရာကောင်းတဲ့အဖုတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက ထွက်လာတာလဲ”

သူမက သေချာလေး ဂရုတစ်စိုက် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နီရဲနေသော အဖုအပိမ့်များ အကွက်လိုက် အကွက်လိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး မြင်ရသည်မှာလည်း အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

အမျိုးသမီးကြီးက ရွံရှာစွာ ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ဟဲ့ သေနာမ၊ နင် ဘာရောဂါတွေ ကူးစက်လာတာလဲ”

ရောဂါကူးစက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အမျိုးသမီးကြီးမှာ နှာခေါင်းကို ချက်ချင်းပိတ်ကာ ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အောက်ထပ်မှ အဘွားအိုတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အဘွားအိုက အော်ပြောလိုက်သည်။

“စားပွဲထိုးလေး၊ မင်းတို့ဆီက ဆန်တွေက စုံလည်း မစုံဘူး၊ ဒုတိယထပ်မှာကော ဆန်တွေရှိသေးလား၊ ငါ အပေါ်တက်ပြီး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

စားပွဲထိုးကောင်လေးက တားဆီးလိုက်သည်။

“ဟေ့အဒေါ်ကြီး၊ အပေါ်ထပ်မှာ ဆန်မရှိဘူး၊ မတက်သွားနဲ့”

စားပွဲထိုးကောင်လေးက အတင်းအကျပ် တားဆီးသော်လည်း မရခဲ့ပေ။

အဘွားအိုမှာ ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားပြီးနောက် စုန့်ကျင်းဟွာကို လှမ်းမြင်လိုက်၏။

စုန့်ကျင်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အဖုအပိမ့်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမသည် အောက်ထပ်သို့ အလောတကြီး ပြန်ဆင်းပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။

အဘွားအိုက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘုရားရေ၊ ဒီမှာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံထားရတဲ့သူ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ၊ ဒီရောဂါက ကူးစက်တတ်တယ်၊ သေတတ်တဲ့ ရောဂါကြီး၊ ငါ့အသက်ကိုတော့ အသေမခံနိုင်ဘူး”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများပင် ထသွားခဲ့သည်။ သူမက စားပွဲထိုးကောင်လေးကို အဘွားအိုအား အမြန်တားဆီးခိုင်းလိုက်ပြီး စူးရှရှ အသံကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဒေါ်ကြီး၊ ဒီကောင်မလေးက ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတာ သေချာလို့လား”

အဘွားအို တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

“အရင်တုန်းက ကန်းကျိုးမှာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်မှု ဖြစ်ဖူးတယ်၊ ငါ အဲဒီမှာနေခဲ့ဖူးတယ်၊ ရောဂါကူးစက်ခံရရင် အဲဒီပုံစံမျိုး အတိအကျပဲ၊ ငါ လုံးဝ အမှတ်မမှားနိုင်ဘူး”

🍅 Chapter 33

အဘွားအိုမှာ သူမကို တစ်စုံတစ်ရာက အနောက်မှလိုက်ဖမ်းနေသည့်အလား ထိတ်လန့်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းရန် ရုန်းကန်နေသည်။

အဘွားအိုက အတင်းအကျပ်ရုန်းကန်နေရင်းမှ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ့ကို လာမတားနဲ့၊ ငါက ကန်းကျိုးကနေ သေမလိုဖြစ်ပြီးမှ လွတ်လာခဲ့တာ၊ ကျောက်ရောဂါနဲ့တော့ ဒီလိုမျိုး အသေမခံနိုင်ဘူး”

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးကြီးမှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမျိုးသမီးကြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေရေ၊ ဒီ... ဒီကောင်မလေး တကယ်ပဲ ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံထားရတာများလား”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာမူ ထိုမျှအလွယ်တကူ လှည့်စား၍မရနိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အေးစက်စက်လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါ သူ့ကို ငွေရှစ်ချောင်းတောင်ပေးပြီး ဝယ်လာခဲ့ရတာ၊ တကယ်လို့ သူ ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်တောင် ငါ့အတွက် အဲဒီငွေတွေကို အရင်ပြန်ရှာပေးရဦးမယ်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“သွား၊ သမားတော်တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာချေ၊ ဒါ ကျောက်ရောဂါမဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ခူယားကောင် တစ်ကောင်ကောင် ကိုက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”

အမျိုးသမီးကြီးမှာ စုန့်ကျင်းဟွာတွင် ကျောက်ရောဂါရှိနေမည်ကို တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သဖြင့် နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ သမားတော်ရှာရန် ထွက်သွားတော့သည်။

သူမသည် စားပွဲထိုးကောင်လေးကို သွားခိုင်း၍ ရနိုင်သော်လည်း တကယ်သာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်နေပါက သူမကိုယ်တိုင် ကူးစက်ခံရလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်းဟု တွေးတောပူပန်နေမိသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီးကြီးသည် သမားတော်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

အမျိုးသမီးကြီးက အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။

“သမားတော်ကြီး၊ ဒီကောင်မလေး ကျောက်ရောဂါများ ကူးစက်ခံထားရသလားဆိုတာ သွားကြည့်ပေးပါဦး”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

“ပိုးကောင် တစ်ကောင်ကောင် ကိုက်ထားတာလားဆိုတာ သေချာကြည့်ပေးပါ၊ သူ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနီကွက်တွေ ထွက်နေလို့ပါ”

သမားတော်သည် ဆေးသေတ္တာကိုလွယ်ကာ စုန့်ကျင်းဟွာအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သူသည် ကလေးမလေး၏ အရေပြားပေါ်ရှိ အနီကွက်များကို အရင်ဆုံး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်လေ၏။

“သမားတော်ကြီး၊ ဘယ်လိုနေလဲ၊ ဒီကောင်မလေးကို ပိုးကောင်တွေ ကိုက်ထားတာမဟုတ်လား”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ပိုးကောင် ဟူသော စကားလုံးကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဖိအားပေး၍ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သို့သော် သမားတော်မှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မှင်သက်စွာ ရပ်နေခဲ့၏။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားတော့သည်။

သမားတော်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

“ဒီရောဂါကို... ဒီရောဂါကို ငါ မကုနိုင်ဘူး၊ ငါ လုံးဝမကုနိုင်ဘူး”

သမားတော်သည် စုန့်ကျင်းဟွာကို လက်ညှိုးထိုးကာ နောက်သို့ဆုတ်သွားရင်း အသံတုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါ ကျောက်ရောဂါပဲ၊ ကျောက်ရောဂါ”

သမားတော် ဆက်လက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါ ကျောက်ရောဂါအစစ်ပဲ၊ အရင်တုန်းက ကန်းကျိုးမှာ ကျောက်ရောဂါဖြစ်ပွားတော့ ရွာလူကြီးက ငါ့ကို ကန်းကျိုးအထိသွားပြီး ရောဂါကုပေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်၊

ဒါ လုံးဝ ကုသလို့မရနိုင်တဲ့ ရောဂါမျိုးပဲ၊ တစ်ကြိမ် ကူးစက်ခံရပြီဆိုတာနဲ့ တစ်လအတွင်း သေချာပေါက်သေရမှာ”

သမားတော် အထပ်ထပ်တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ”

ထို့နောက် သမားတော်သည် ဆေးသေတ္တာကိုပခုံးပေါ်တင်ကာ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အမျိုးသမီးကြီး၏မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားတော့၏။ သူမသည် အနားရှိ သူမ သားမိုက်လေးကို ဆွဲယူကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ထွက်ပြေးရင်းမှ အမျိုးသမီးကြီးက ငိုယိုကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ဒီ... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”

သာမန်လူတစ်ယောက်ယောက်က ကျောက်ရောဂါဟုပြောလျှင် သူ မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း သမားတော်ကိုယ်တိုင်က ကျောက်ရောဂါဟု အတည်ပြုလိုက်သောအခါ ဤကိစ္စမှာ သေချာသလောက်ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။ ခဏတွင်းချင်းမှာပင် သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် တန်ပြန်ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“နံစော်နေတဲ့ကောင်မ၊ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အဝတ်နဲ့ အမြန်ပတ်ထားလိုက်စမ်း”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ထပ်မံအမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူ့ကို ထင်းတဲထဲမှာ သွားလှောင်ထား၊ လောလောဆယ် ထင်းတဲထဲမှာပဲ လှောင်ထားလိုက်အုံး”

သူ ဇနီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကာ အရေးတကြီး ခိုင်းစေလိုက်သည်။

“ကလေးတို့ရဲ့အမေ၊ ပွဲစားတစ်ယောက်လောက်ကို အမြန်သွားရှာချေ”

အမျိုးသမီးကြီးသည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်းသဘောပေါက်သွားပြီး ပွဲစားရှာရန် အလျင်စလိုထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ပွဲစားရုံသို့ ရောက်သောအခါ ပွဲစားများအားလုံးက သူမအား ရှောင်ဖယ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမက ဟိုစပ်စပ် ဒီစပ်စပ် မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏အ‌စေခံကောင်မလေး ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံနေရသည်ဟူသော သတင်းမှာ ပွဲစားရုံတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှံ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး မည်သည့်ပွဲစားကမျှ ထိုလူကို လက်ခံရန် မဝံ့မရဲဖြစ်နေကြတော့သည်။

ဝူယွီလန်၏ကြိုတင်စီစဉ်ထားမှုများက ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုထိရောက်နေခဲ့ပြီး မြေးမလေးကိုပြန်လည်ရွေးယူရန် သူမ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်မြင်ရန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးကြီးက အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် ညည်းတွားလိုက်လေ၏။

“ကလေးတို့ရဲ့အဖေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ၊ ဒီကောင်မလေးတော့ ကျွန်မတို့လက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတော့မှာပဲ”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ သူ၏ငွေရှစ်တေးကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း နာကျင်သွားရသည်။ သူမကို ပွဲစားထံ ရောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး ငွေငါးတေးလောက် ပြန်ရလျှင်ပင် တော်လှပြီဟု သူ တွေးတောနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဝူယွီလန်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

ဝူယွီလန် အေးအေးလူလူပင် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“သူဌေးရေ၊ ငါ လှည်းငှားလို့မရဘူး၊ မင်းတို့လူကိုပဲ ဆန်တွေ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်တော့၊ ခဏနေရင် အိမ်အလုပ် ကူလုပ်ပေးမယ့် ကောင်မလေးတစ် ယောက်လောက် သွားဝယ်ဖို့ ပွဲစားရုံကိုသွားရဦးမှာ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။  ယခုတော့ အလွန်အဆင်ပြေသွားလေပြီ။

အရူးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီမဟုတ်‌ပါလား။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးကမူ ဇနီးဖြစ်သူကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ချိုသာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အို၊ အဒေါ်ကြီးပဲကိုး”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက ဆက်လက်၍ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

“အဒေါ်က ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဝယ်ချင်လို့လား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျုပ်ဆီမှာ တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ မူလကတော့ ကျုပ်သားအတွက် ကလေးသတို့သမီးလုပ်ဖို့ ဝယ်လာတာပဲ၊

ဒါပေမဲ့ ကျုပ်သားက သူ့ကို သဘောမကျလို့ ဈေးပေါပေါနဲ့ ပြန်ရောင်းထုတ်လိုက်မလို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာ”

ဝူယွီလန် သူမ၏အစီအစဉ်အတိုင်း အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားဟန် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ဝူယွီလန် တအံ့တဩ မေးမြန်းလိုက်၏။

“အို၊ ခုနက မင်းတို့ကို အလုပ်အကျွေးပြုနေတဲ့ ကောင်မလေးလား၊ သူက တော်တော်လေး သွက်လက်တာပဲ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသမီးကြီးက အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်လိုက်တာ၊ ဒီကောင်မလေးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်က အရမ်းကြိုးစားတတ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးထားတာပါ၊ ထမင်းဟင်းလည်း ချက်တတ်တယ်၊ ရေနွေးလည်း တည်တတ်တယ်၊ သူ အကုန်လုပ်တတ်တယ်”

ဝူယွီလန် အနည်းငယ် တွေဝေသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အင်း၊ ဒီကောင်မလေးက မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့... ငါက အခုလေးတင် ဆန်တွေအများကြီး ဝယ်ထားသလို၊ စောစောကလည်း အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေ အများကြီး ဝယ်ထားလို့ ငါ့ဆီမှာ ငွေသိပ်မရှိတော့ဘူး”

ဝူယွီလန် အခက်တွေ့နေဟန် ဟန်ဆောင်ညည်းတွားလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကောင်မလေးက ဈေးပေါမယ့်ပုံမပေါ်ပါဘူး၊ မင်းတို့တောင်းတဲ့ဈေးကို ငါ ပေးနိုင်ပါ့မလားမသိဘူး”

အမျိုးသမီးကြီးက သူမခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အင်္ကျီလက်စကိုဆွဲကာ အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်၊ ပေးနိုင်ပါတယ်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ ဇနီးဖြစ်သူ၏တုံးအမှုအတွက် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ငွေမည်မျှပင် ပြန်ရရ ဘာမှမရခြင်းထက်စာလျှင် ပိုကောင်းသည်ဟုသာ တွေးလိုက်မိသည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက သဘောကောင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဒေါ်ကြီး၊ ကျုပ်တို့ဆိုင်ကနေ ဆန်တွေ ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်ထားတာကို ထောက်ထားပြီး သူ့ကို ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးပါ့မယ်၊

ကျုပ် သူ့ကို ငွေဆယ့်ငါးချောင်းနဲ့ ဝယ်ထားတာ၊ အဒေါ်ကြီးကိုတော့ ငွေရှစ်ချောင်းနဲ့ပဲ ရောင်းပေးလိုက်မယ်”

ဝူယွီလန် အံ့ဩသွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား၊ ငါ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ငါမတတ်နိုင်ပါဘူး၊ ပွဲစားရုံကိုပဲ သွားကြည့်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝူယွီလန်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ အပြင်သို့ထွက်ရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးက သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက အနည်းငယ် လျှော့ပေးလိုက်သည်။

“ဟေး အဒေါ်ကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းပဲဟာ၊ ဒီလိုလုပ်လေ၊ အဒေါ်ကြီး ပေးနိုင်မယ့်ဈေးကိုသာ ပြောကြည့်ပါလား”

ဝူယွီလန် လက်ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ သဘောတူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝူယွီလန်က လက်ငါးချောင်းမှ လေးချောင်း၊ ထို့နောက် သုံးချောင်း၊ ထို့နောက် နှစ်ချောင်းအဖြစ် အစဉ်လိုက်ခေါက်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လက်တစ်ချောင်းတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အမျိုးသမီးကြီး အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငွေတစ်ချောင်းတည်းလား”

 🍅 Chapter 34

ဝူယွီလန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့ဆီမှာ ကျန်နေတဲ့ငွေက အဲဒီလောက်ပဲ ရှိတော့တာ၊ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် ခြေတစ်လှမ်းမျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ကာ အပြင်သို့ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ထဲတွင် တွက်ဆနေမိသည်။

သူသည် ဤအဘွားအိုထံမှ ဆန်ဟောင်းများ ရောင်းချကာ ငွေဆယ့်ငါးချောင်း ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်လျှင် အရှုံးမရှိပေ။

ငွေတစ်ချောင်းရလည်း တစ်ချောင်းအမြတ်ထွက်သည်ပင်။

 သူ့လက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခရောက်ရခြင်းထက်စာလျှင် ပိုကောင်းသည်မဟုတ်ပါလား။

သူက သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သွား၊ ဟိုအဒေါ်ကြီးကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့စမ်း”

စားပွဲထိုးကောင်လေးမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဝူယွီလန်ကို အနောက်မှ အမီလိုက်၍ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားက သဘောထားကြီးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“အဒေါ်ကြီး၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ကြီးပါ၊ ငွေရေးကြေးရေး နည်းနည်းကျပ်တည်းမနေဘူးဆိုရင် ဒီလူကို အလကားတောင် ပေးလိုက်ဦးမယ်”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် သဘောထားကြီးမြတ်လှသူ တစ်ဦးအလား ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဟန်ပန်ကို ထုတ်ပြနေသည်။

ဝူယွီလန် ငွေစလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေးက တကယ်သဘောထားကြီးတာပဲ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီလူအတွက် ငွေတစ်ချောင်းနဲ့ပဲ အတည်ဖြစ်သွားပြီပေါ့”

အမျိုးသမီးကြီးသည် ကျွန်ချုပ်စာချုပ်၏ထောင့်စွန်းကို ညစ်ပတ်နေသော အရာတစ်ခုကိုင်တွယ်ရသကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်ဖြင့် ကိုင်ထားလေ၏။

အမျိုးသမီးကြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လူက နောက်ဖေးထင်းတဲထဲမှာ ရှိတယ်၊ သွားခေါ်သွားလိုက်တော့”

ဝူယွီလန် စာချုပ်ကို အကြိမ်ကြိမ်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူမ၏ခိုင်မာသောရည်မှန်းချက်မှာ ဤစာချုပ်ကို အစိုးရရုံးတော်သို့ ယူဆောင်သွားကာ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စများ ပြီးပြတ်အောင် ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် အပိုင်းပိုင်းဆွဲဖြဲပစ်ရန်ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှသာ စုန့်ကျင်းဟွာလေး လွတ်လပ်ခွင့် အပြည့်အဝပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန် အေးအေးဆေးဆေးပင် တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ သူဌေး၊ ဒီဆန်တွေအတွက်တော့ အလုပ်သမား နည်းနည်းလောက်ခေါ်ပြီး ကူသယ်ခိုင်းလိုက်ပါဦး”

ဆိုင်ရှင်အမျိုးသားကြီးမှာ အတင်းအကျပ် ပြုံးယောင်သမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟီးဟီး၊ ကောင်းပါပြီ၊ ကျုပ် အခုပဲ အလုပ်သမားတွေ စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်၊ ခဏနေရင် နောက်ပေါက်ကနေ ခဏစောင့်ပြီး သူတို့ကို လမ်းပြပေးလိုက်ပါ”

ဝူယွီလန် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ရုံမျှသာ ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ဖေးထင်းတဲဆီသို့ ခြေလှမ်းစတင်လိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး အိပ်မောကျသွားခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ အနီကွက်များ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ တကယ်ပင် ကျောက်ရောဂါ ကူးစက်ခံလိုက်ရပြီဟု ထင်မှတ်သွားခဲ့၏။

ထို့ပြင် အဘွားဖြစ်သူက သူမကိုလာရောက်ကယ်တင်သည်ဆိုသည်မှာလည်း စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုးမှာ အိပ်မက်ထဲတွင်သာ ဖြစ်နိုင်သည်မို့ သူမ အိပ်မက်မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု စုန့်ကျင်းဟွာ ခံစားနေရသည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ တစ်ဦးတည်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်မက်မဟုတ်ဘဲ နေမှာလဲ၊ အဘွားက ငါ့ကို အမုန်းဆုံးပဲဟာ၊ သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ငါ့ကို ရောင်းစားခဲ့တာ၊ ဘာလို့ ငါ့ကိုလာကယ်မှာလဲ၊ ငါ သေတော့မှာမို့လို့ ဒီလို မဖြစ်နိုင်တဲ့အိပ်မက်တွေ မက်နေတာလား”

စုန့်ကျင်းဟွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သရော်လှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ပြီး ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ ပြန်လည်လှဲချလိုက်၏။

‘အိပ်မယ်၊ ဆက်အိပ်လိုက်ပြီး ခုနက အိပ်မက်ဆီ ပြန်သွားမယ်၊ အိပ်မက်ထဲမှာ အဘွားက ကယ်တင်ပြီး အိမ်ကိုပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီလေ’ ဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

အချိန်မည်မျှကုန်လွန်သွားသည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။ မိန်းမောနေစဉ်အတွင်း စုန့်ကျင်းဟွာသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအားခေါ်နေသည်ကို ကြားလိုက်ရဟန်သို့ ရှိ၏။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အဘွားဖြစ်သူ၏အရေးအကြောင်းများ ထင်းနေသော မျက်နှာကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

“ဟက်၊ အိပ်မက် မက်ပြန်ပြီ၊ အဘွားက ငါ့ဆီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာမှာလဲ၊ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တာကို မျှော်လင့်နေမိတာပဲ”

ကလေးမလေး တွေဝေစွာ ရေရွတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်က လက်မြှောက်ကာ သူမ၏ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ရိုက်လိုက်လေ၏။

“ဖြန်း”

ဝူယွီလန်က အလျင်အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟဲ့ကောင်မလေး၊ ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ၊ မြန်မြန်ထ၊ အဘွားနဲ့ လိုက်ခဲ့တော့”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ သူမ ခေါင်းကို အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဤအိပ်မက်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလက်တွေ့ဆန်နေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိသည်။ ခေါင်းကို အရိုက်ခံရချိန်တွင် နာကျင်မှုကိုပင် အထင်းသား ခံစားလိုက်ရသည်မဟုတ်ပါလား။

စုန့်ကျင်းဟွာ ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အဘွား၊ ဒါ အိပ်မက်ဆိုတာ သမီးသိပါတယ်၊ အဘွားဘာသာ အဘွား သွားပါတော့၊ သမီး မလိုက်တော့ဘူး”

ဝူယွီလန်မှာ ဆွံ့အသွားရလေသည်။ သူမက လက်လှမ်းကာ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ပါးပြင်ကို ဆွဲလိမ်လိုက်၏။

စုန့်ကျင်းဟွာ နာကျင်စွာ အော်လိုက်သည်။

“အား၊ နာတယ်၊ နာတယ်၊ နာတယ်”

ဝူယွီလန်က ဆေးလုံးသေးသေးလေးတစ်လုံး ထုတ်ယူကာ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရာ ကလေးမလေးမှာ မျက်လုံးထဲ၌ ကြယ်ပွင့်များပင် မြင်သွားရသည်အထိ သီးသွားတော့သည်။

ဝူယွီလန် စူးရှသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“နိုးပြီလား၊ မနိုးသေးရင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လိမ်ဆွဲမယ်နော်”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ချောင်းဆိုးပြီးနောက်မှသာ ထိုဆေးလုံးကို မြိုချနိုင်ခဲ့၏။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့လေသည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ အားရဝမ်းသာ အော်လိုက်၏။

“အဘွား၊ ဒါ အိပ်မက်မဟုတ်ဘူးပဲ၊ အဘွား တကယ်ပဲ သမီးကိုလာကယ်တာလား”

ဝူယွီလန် ကျွန်ချုပ်စာချုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

“ကြည့်စမ်း၊ ဒါ ဘာလဲ”

စုန့်ကျင်းဟွာက စာချုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမ စာမဖတ်တတ်သော်လည်း စာချုပ်ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာများကိုတော့ မှတ်မိနေသည်။ 
သူမက သူမ၏လက်မကို စာရွက်ပေါ်ရှိ လက်ဗွေရာနှင့် တိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် စုန့်ကျင်းဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်မိလေသည်။

“ဒါ သမီးရဲ့ ကျွန်ချုပ်စာချုပ်ပဲ၊ သမီးရဲ့စာချုပ်ကြီး”

စုန့်ကျင်းဟွာ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“အဘွားက သမီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားဖို့ ပြန်ရွေးလိုက်တာလားဟင်၊ ဟုတ်လား၊ ဟုတ်လားဟင်”

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် စုန့်ကျင်းဟွာသည် အရှေ့သို့တိုးကာ ဝူယွီလန်၏လက်မောင်းကို အားရပါးရ ဆွဲလှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

ဝူယွီလန် တားမြစ်လိုက်၏။

“တော်တော့၊ တော်တော့၊ နင် လုပ်နေတာနဲ့ ငါ့အရိုးတွေ တစ်စစီ ပြုတ်ထွက်ကုန်တော့မယ်၊ မြန်မြန်သွားရအောင်၊ ဒီကျွန်စာရင်းကိုဖျက်ဖို့ ရွာလူကြီးဆီ သွားရဦးမယ်၊ မဟုတ်ရင် အချိန်မီမှာမဟုတ်ဘူး”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ တခစ်ခစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ပေကျံနေသော မျက်ရည်များနှင့် နှပ်ချေးများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လက်ခုံဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာသုတ်ပစ်လိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်၏။

“သွားကြမယ်လေ”

ထိုအချိန်မှာပင် သူမ လက်မောင်းများပေါ်ရှိ အနီကွက်များ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ အံ့သြတကြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“အဘွား၊ ခုနက အိပ်ပျော်နေတုန်းက သမီး တကယ်ပဲ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံရပြီလို့ ထင်နေတာ၊ အဘွား သမီးကို လာကယ်တာကလည်း အိပ်မက်တစ်ခုပဲလို့ ထင်နေခဲ့တာ”

ဝူယွီလန်က စုန့်ကျင်းဟွာ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများအား ဆွဲယူကာ ပေါ်နေသောနေရာများကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝူယွီလန် နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

“အိပ်မက်မဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားက မြေးလေးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမှာပါ”

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ ဝူယွီလန် ပြင်ဆင်ပေးသမျှကို ငြိမ်ခံနေပြီးမှ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာ အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။

“အဘွား၊ သမီး အဝတ်အစားတွေ မသိမ်းရသေးဘူး”

ဝူယွီလန် နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

“မသိမ်းနဲ့တော့၊ အဘွား နောက်မှ အသစ်တွေဝယ်ပေးမယ်”

ဝူယွီလန်က ဤကောင်မလေးသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ သူမအတွက် အဝတ်အစားအနည်းငယ် ဝယ်ပေးကာ လျော်ကြေးပေးခြင်းမှာ မလွန်သလို၊ ကောင်မလေး၏ နုနယ်သောနှလုံးသားလေးကိုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

စုန့်ကျင်းဟွာကမူ နှမြောတသစွာ ပြောလာလေ၏။

“ဒါပေမဲ့ အဘွားရယ်၊ အဲဒီအဝတ်အစားတွေက ပြန်ဖာလိုက်ရင် အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ ဝတ်လို့ရသေးတယ်လေ”

သူမမှာ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် ယဉ်ပါးလွန်းနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလဟဿ မလွှင့်ပစ်ရက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။

ဝူယွီလန် အတင်းအကျပ် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကလေးမလေး၏သဘောအတိုင်း လိုက်လျောပေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး သူမ အိပ်စက်ရာ ဘေးဘက်အခန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် အဝတ်အစားများအားလုံး ပျောက်ကွယ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ပြာပုံလေးတစ်ပုံသာ ကျန်ရစ်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားမှန်း သိသာနေပေသည်။

ဝူယွီလန် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားရအောင်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအဝတ်အစားတွေက ဟောင်းနေပြီပဲဟာ၊ မီးရှို့လိုက်ပါစေတော့”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုလူနှစ်ယောက်ထံမှ သူမ သေချာပေါက် အတိုးချကာ ပြန်လည်တောင်းခံရဦးမည်ဖြစ်သည်။

စုန့်ကျင်းဟွာမှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လက်ဗလာဖြင့်ပင် ဝူယွီလန် အနောက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ရသည်။

ဆန်ဆိုင်ရှိ အလုပ်သမားများအားလုံးမှာ စုန့်ကျင်းဟွာ ကျောက်ရောဂါကူးစက်ခံထားရကြောင်း သိထားကြသဖြင့် မည်သူကမျှ သူမနှင့်အတူထိုင်ရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူယွီလန်က သူမကိုယ်တိုင်ပင် နွားလှည်းတစ်စီးကို ဝင်ရောက်မောင်းနှင်လိုက်၏။

ဝူယွီလန် အလုပ်သမားများကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကျွန်စာရင်းကို သွားဖျက်ဖို့ ရွာလူကြီးဆီကို အရင်သွားမယ်”

🍅 Chapter 35

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဆန်ဆိုင်မှ အလုပ်သမားအနည်းငယ်မှာ မည်သည့်သံသယမျှ မရှိကြဘဲ ဝူယွီလန်၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

နွားလှည်းများမှာ ယိမ်းထိုးလှုပ်ခါလျက် ဆန်ဟောင်းကျင်းနှစ်ထောင်ကို တင်ဆောင်ကာ ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ဦးတည်သွားနေလေသည်။

ရွာလူကြီးအိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝူယွီလန် ကြေးပြားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူကာ အလုပ်သမားတစ်ဦးစီကို ကြေးပြား နှစ်ပြားစီ ပေးကမ်းလိုက်သည်။

ဝူယွီလန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်၏။

“အဒေါ် အထဲဝင်ပြီး ကိစ္စလေးတစ်ခု သွားရှင်းလိုက်ဦးမယ်၊ ကောင်လေးတို့… ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်ပေးဖို့ ဒုက္ခပေးပါရစေ”

ပစ္စည်းပို့ဆောင်ခြင်းသည် မူလကတည်းက အခကြေးငွေရရှိသော အလုပ်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ကြမ်း မလုပ်ရခြင်းကပင် အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုလို အပိုငွေလေးပါ ရရှိလာသောအခါ သူတို့အနေဖြင့် သဘောမတူနိုင်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

သူတို့ ကြေးပြားများအား ဝမ်းသာအားရလက်ခံယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ဝူယွီလန်၏နှုတ်ခမ်းထက်ရှိအပြုံးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့သည်။

ရွာလူကြီးသည် ရပ်ရွာရေးရာများကို တာဝန်ယူကြီးကြပ်ရသော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဖြစ်ပြီးများသောအားဖြင့် ရွာလူကြီးအိမ်တွင် ကျေးရွာအသီးသီးမှ ရွာတာ၀န်ခံများနှင့်အတူ အမှုအခင်းကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပေးလေ့ရှိသည်။

ဝူယွီလန်သည် တံခါးစောင့်ကို ရှာဖွေကာ အရင်ဆုံးအိမ်ထောင်စုစာရင်း စီမံခန့်ခွဲသည့်နေရာသို့ သွားရောက်၍ စုန့်ကျင်းဟွာ၏ကျွန်စာရင်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပြီးနောက် ရွာလူကြီးကို သွားရောက်ရှာဖွေလေ၏။

သူမ ရှာတွေ့ချိန်တွင် ရွာလူကြီးမှာ အခြားရွာတာ၀န်ခံများနှင့်အတူ တစ်စုံတစ်ရာကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေသည်။

ဝူယွီလန် လက်ချင်းယှက်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

“ရွာလူကြီးမင်း”

ရွာလူကြီးမှာ အသက်ခုနစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခင်က ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မြို့နယ်အစိုးရ၏ တန်ဖိုးထားမှုကိုခံရကာ ရွာလူကြီးအဖြစ်ခန့်အပ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

ဝူယွီလန်၏ယဉ်ကျေးပျူငှာသောဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ ရွာလူကြီးက မုတ်ဆိတ်မွေးကိုပွတ်သပ်ရင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ရွာလူကြီး တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေ၏။

“အင်း၊ မင်းက ဘယ်ရွာကလဲ၊ ငါ့ဆီ လာတွေ့တာ ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲ”

ယေဘုယျအားဖြင့် အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များကို သက်ဆိုင်ရာကျေးရွာများမှ ရွာတာ၀န်ခံများကသာ ဖြေရှင်းလေ့ရှိပြီး ရွာလူကြီးထံသို့ လာရောက်တိုင်တန်းသူများမှာ အများအားဖြင့် ခေါင်းခဲစရာပြဿနာကြီးများ ရှိနေတတ်သည်။

ဝူယွီလန် လေးစားစွာ လျှောက်ထားလိုက်သည်။

“ရွာလူကြီးမင်းကို ဖြေကြားပါရစေ၊ ကျွန်မက စုန့်မိသားစုရွာက ရွာသူတစ်ယောက်ပါ၊

ကျွန်မ ဒီကိုလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်ဟောင်းတွေကို ဆန်သစ်အဖြစ်လိမ်လည်ပြီး ကျွန်မကို ရောင်းချခဲ့တဲ့အတွက် တိုင်တန်းဖို့လာခဲ့တာပါ”

ရွာလူကြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“အို”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းတင်းမာသွားခဲ့လေ၏။

တုန်းချန်တိုင်းပြည်တွင် မှိုတက်နေသော သို့မဟုတ် ပျက်စီးနေသော အစားအစာများကို ဈေးကွက်အတွင်း ရောင်းချခွင့်မပြုဟူသော ဥပဒေများရှိပြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက မီးရှို့ဖျက်ဆီးရမည်ဟုပြဋ္ဌာန်းထားသည်။

အကယ်၍ ဤဆန်ဟောင်းများကြောင့် သာမန်ပြည်သူများကြားတွင် အဆိပ်သင့်သည့်ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်ပေါက်လာပါက သူသည်လည်း ရွာလူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်ပေးခံရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏လေသံမှာ အနည်းငယ် ပိုမိုလေးနက်သွားခဲ့၏။

ရွာလူကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုကိစ္စမျိုး တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ မင်းဆီမှာ သက်သေအထောက်အထား ရှိလို့လား”

ဝူယွီလန် လက်ချင်းယှက်ကာ ပြန်လည်လျှောက်ထားလိုက်သည်။

“ရွာလူကြီးမင်းကို ဖြေကြားပါရစေ၊ ကျွန်မ အခုလေးတင် ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်ကနေပြန်လာခဲ့တာပါ၊ ပြီးတော့ ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က အလုပ်သမားတွေက ဆန်ဟောင်းတွေကို သယ်ဆောင်လာပြီး တံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်၊ ဒါက အကောင်းဆုံးသက်သေပါပဲ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွာလူကြီးမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး ဤအဘွားအိုသည် သက်သေများကို ရုံးတော်အထိ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်လောက်အောင် အတော်လေးပါးနပ်လှသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

ရွာလူကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုဆိုမှတော့ ငါမင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်၊ ကောင်းမိသားစုက မှိုတက်နေတဲ့ဆန်ဟောင်းတွေကို ဆန်သစ်အဖြစ် လိမ်ရောင်းတယ်ဆိုတာက မင်းပြောသလို တကယ်ပဲမှန်ကန်နေမယ်ဆိုရင် ငါသူတို့ကို ညှာတာမှုမရှိဘဲ သေချာပေါက်အပြစ်ပေးမယ်”

ရွာလူကြီး စကားပြောပြီးနောက် ကျေးရွာအသီးသီးမှ ရွာတာ၀န်ခံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“မင်းတို့အားလုံးက စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေချည်းပဲ၊ မှိုတက်နေတဲ့ ဆန်ဟောင်းနဲ့ ဆန်သစ်ကို ခွဲခြားသိဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြစမ်း”

ရွာတာ၀န်ခံများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခေါင်းညိတ်သဘောတူကြပြီး ရွာလူကြီး အနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။

သူတို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်ရသေးချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ယောက်က သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

………..

ဖျန်းကျန်းမြို့၏ စည်ကားလှသော နေ့လယ်ခင်းနေရောင်အောက်တွင် လူစည်ကားရာလမ်းမထက်၌ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သောအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူဌေးလုက ဝူယွီလန်အား ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ခြင်းဖြစ်လေသည်။

“အို၊ သမားတော်ဝူပါလား”

ဝူယွီလန် ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ ကျက်သရေရှိစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“သူဌေးလုပါလား”

သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွာလူကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိချင်စိတ်များ ကိန်းအောင်းသွားပြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“ဝမ်ယန်၊ မင်းနဲ့ သူက တော်တော်ရင်းနှီးကြတာလား”

သူဌေးလုသည် ရွာလူကြီးအား ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် ဝူယွီလန်အား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ဆရာကြီး၊ ဒါ ကျွန်တော်အရင်က ပြောဖူးတဲ့ သမားတော်ဝူပါ၊ သူမက ကျွန်တော့်ဇနီးနဲ့ ကလေးကို ငရဲပြည်တံခါးဝကနေ ဆွဲထုတ်ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ”

“ဪ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားက ဆေးပညာစွမ်းရည် ပြောင်မြောက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ သမားတော်ဝူကိုး”

ရွာလူကြီး၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝူယွီလန်အပေါ် လေးစားချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပိုမိုတောက်ပလာခဲ့လေသည်။

“အခုလို ချီးကျူးတဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်ရှင်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလို သာမန်မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးပညာကို ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး သေချာလေ့လာဆည်းပူးခဲ့ရတာမို့ ရိုးရိုးရောဂါဘယလောက်ကတော့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ကုသနိုင်ပါတယ်”

ဝူယွီလန်သည် ရွာလူကြီးရှေ့တွင် သူမ၏စွမ်းရည်များကို လျှို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိပေ။

နောင်တစ်ချိန် ဖျန်းကျန်းမြို့တွင် အခြေချနေထိုင်မည့် သူမ၏ရည်မှန်းချက်များအတွက် ရွာလူကြီး၏အထင်ကြီးလေးစားမှုကို ရရှိထားခြင်းက နောင်ရေးအတွက် များစွာအထောက်အကူဖြစ်စေမည်ဟု သူမ ကောင်းကောင်းတွက်ဆထားလေ၏။

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွာလူကြီး၏စိတ်ထဲ၌ သူမအား ပိုမိုသဘောကျသွားခဲ့၏။

“အရည်အချင်းရှိသူတွေက အရမ်းကြီး နှိမ့်ချနေစရာ မလိုပါဘူးဗျာ”

အခြေအနေကို အကဲခတ်မိသော သူဌေးလုက သိချင်စိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“သမားတော်ဝူ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခုအခက်အခဲကြုံနေရလို့လား”

ဝူယွီလန်က တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့် ဖြေကြားရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

“သိပ်ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်ကနေ ဆန်နည်းနည်းဝယ်လိုက်တာ၊ ဆိုင်ရှင်က ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို ဆန်သစ်ဆိုပြီး လိမ်ရောင်းလိုက်လို့ပါ”

“ဆန်ဟောင်းမှိုတက်တွေကို ဆန်သစ်အနေနဲ့ ရောင်းတာက လိမ်လည်မှုပဲ၊ ဒီဆိုင်က သမားတော်ဝူကို ဆန်ဟောင်းဘယ်လောက်တောင် ရောင်းလိုက်တာလဲ”

သူဌေးလု၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဆုံးရှိလှ ကျင်းတစ်ရာခန့်သာ ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဝူယွီလန်၏ နှုတ်ဖျားမှ ထွက်ကျလာသော စကားလုံးများကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများ အိမ်ပြင်ကျမတတ် ပြူးကျယ်သွားရလေ၏။

“သိပ်မများပါဘူး၊ ကျင်းနှစ်ထောင်လောက်ပါပဲ”

“ကျင်းနှစ်ထောင်လား”

သူဌေးလုသည် အံ့ဩလွန်း၍ လျှာသပ်သွားမိလေသည်။ ကျင်းနှစ်ထောင်ကိုမှ သိပ်မများဘူးဆိုလျှင် မည်မျှလောက်ကိုများ များသည်ဟု ခေါ်ရမည်နည်း။

ထိုပမာဏကို ကြားလိုက်ရသော ဘေးနားရှိ လူများအားလုံးလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် မှင်တက်သွားကြလေသည်။

ရွာလူကြီး၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤကိစ္စကို ဤအတိုင်းလွှတ်ထား၍မဖြစ်တော့ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

“သွားကြစို့၊ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်”

အိမ်တော်၏ ပင်မတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လေးလံလှသော ဆန်လှည်းများကို စောင့်ကြပ်နေသည့် ဆိုင်အကူများကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ဝူယွီလန် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုသူများ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဆိုင်အကူက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားရင်း အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

“ရွာလူကြီးမာနဲ့ ရွာတာဝန်ရှိသူများကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ရွာလူကြီးမာက ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ စူးရှသောအကြည့်များက ဆန်အိတ်များပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

“မင်းတို့က ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က ဆိုင်အကူတွေလား”

ဆိုင်အကူများသည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ထိုခဏတွင် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့နားလည်လိုက်ကြ၏။

လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကြေးပြားများသည်ပင် မီးစများကဲ့သို့ ပူလောင်လာသလို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

ရွာလူကြီးမာ၏ အသံမှာ အေးစက်မာကျောသွားလေသည်။

“ငါ့ကို ဖြေစမ်း”

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဆိုင်အကူက အလျင်စလို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

“ရွာလူကြီးမာကို တင်ပြပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က ကောင်းမိသားစုဆန်ဆိုင်က ဆိုင်အကူတွေပါ”

“ဒီအိတ်တွေထဲမှာ ဘာတွေလဲ”

“ရွာလူကြီးမာကို တင်ပြပါတယ်၊ အကုန်လုံး ဆန်တွေချည်းပါပဲ”

ရွာလူကြီးမာသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေသည်။

“ဘာဆန်အမျိုးအစားတွေလဲ၊ ဆန်ချောလား၊ ဆန်သားအကောင်းတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဘာတွေလဲ”

ဆိုင်အကူခေါင်းဆောင်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်စိမှိတ်ကာ လိမ်ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက... ဆန်သားအကောင်းတွေပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ဆန်သားအကောင်းတွေပါ”