Ch 21-25

အပိုင်း (၂၁)
မင်ဖုန်းက ပင်မခန်းမက ထွက်လာပြီးနောက်တွင် အခုတလော တောင်ထွတ်ဆီသို့ အလည်လာကြသည့် အကြီးအကဲနဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်တဲ့ ခံစားချက်အပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
အကြီးအကဲပိုင်သာ ရှိရင် လော့ရှူးတောင်ထွတ်က အရင်ကနဲ့ လုံးဝတူတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အခုဆိုရင် သူက တာဝန်ကိစ္စ ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ဖို့ တခြားတောင်ထွတ်ဆီကို သွားတဲ့အခါ တောင်ထွတ်ဆီက တပည့်တွေက ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ ကြင်နာတတ်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့သဘောထားကလည်း အရင်တုန်းကနဲ့ယှဉ်ရင် လုံးဝကွာခြားသွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့...
ပြီးခဲ့နှစ်ရက်အတွင်းမှာ လော့ရှူးတောင်ထွတ်က အရမ်းကို စည်ကားသိုက်မြိုက်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ခုနှစ်နှစ်ကလိုပဲ ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး။ ဒီနေရာကိုလည်း ထပ်ပြီးတော့ ခြေမချတော့ဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ခုနှစ်နှစ်တုန်းက  ယွင်ရှောင်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာ ပါရမီအရှိဆုံးတပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်လေ။ သူက အုတ်မြစ်တည်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ အဆင့်လေး မန္တန်စာရွက်ကို ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့တယ်။ ဆွဲချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ သူက ဂိုဏ်းထဲမှာ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ဖြစ်အောင် လုပ်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ သဘောကျခြင်းကို ခံယူခဲ့ရတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့အဆင့်ကလည်း စပြီးတော့ ထိုးတက်လာခဲ့တယ်။
မျှော်လင့်မထားတဲ့ကိစ္စတွေသာ ဖြစ်မလာခဲ့ရင် ယွင်ရှောင်က နံပါတ်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက် မကြာခင် ဖြစ်လာလိမ့်မှာ။
ဒါပေမဲ့... ဒါတွေအားလုံးကို ကျောက်လင်းယွမ်က ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်လေ။
မနာလိုတဲ့စိတ်ကြောင့် သူမက ယွင်ရှောင်ရဲ့အကူအညီခေါ်သံကို တမင်သက်သက် လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ယွင်ရှောင်ကို သားရိုင်းတိရိစ္ဆာန်တစ်ကောင်က လာရောက်တိုက်ခိုက်ပြီး အသတ်ခံရအောင်လည်း လုပ်ခဲ့တယ်။
သူရဲ့ချစ်လှစွာသောတပည့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာကြောင့်ရယ် တရားခံက အပြစ်ပေးခံရပေမဲ့လဲ လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ ဆက်ပြီးရှိနေသေးတဲ့အတွက်ကြောင့်ရယ် အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက ဒီနေရာကို ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာတော့ဘူး။
အဲဒီကိစ္စပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ တချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ကြွယ်ဝပေါများခဲ့တဲ့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် သွားခဲ့တော့တယ်။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိတော့ မင်ဖုန်းက ကျောက်လင်းယွမ်ကို မမုန်းတီးဘဲ မနေနိုင်အောင်ဖြစ်ရတော့တယ်။
ကျောင်လင်းယွမ် ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူတွေထဲမှာ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ အကြီးအကဲငါးယောက်နဲ့ တပည့်တွေတင် မကဘူး လွမ်းနာကျနေတဲ့ နဉ်ယိ တစ်ယောက်လည်းပါသေးတယ်။
အဲဒီတုန်းက နဉ်ယိနဲ့ယွင်ရှောင်တို့က အချင်းချင်း မေတ္တာမျှနေကြီးပြီး ခံစားချက်တွေလည်း နက်ရှိုင်းခဲ့ကြတယ်။ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ယွင်ရှောင် အသတ်ခံရပြီးကတည်းက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဉ်ယိကလည်း ဘယ်တော့မှ ပြုံးရယ်တာ မရှိတော့သလို သူ့ဘေးမှာလည်း ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး ရှိမလာတော့ဘူး။
သူက ဂိုဏ်းတူအစ်မယွင်ရှောင် အကြိုက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျောက်စိမ်းမေပယ်လ် သစ်တောတစ်ခုကို လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ စိုက်ပေးခဲ့တယ်။
ခုနှစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့အခါမှာ သူ တဲ့အချိန်တိုင်း ဂိုဏ်းတူအစ်မယွင်ရှောင်ကို တမ်းတသတိရတဲ့အနေနဲ့ ယွီဖုန်း(ကျောက်စမ်းမေပယ်လ်) သစ်တောကို လာတတ်တယ်။
မင်ဖုန်းက လွမ်းမောဖွယ်ရာ ခံစားချက်တချို့နဲ့ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဒီလိုအချစ်မျိုးက အလွန်ကို ရှားပါးတာမို့ ဒီအချစ်ကိုမြင်လိုက်ရင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင်ဖြစ်ကြမှာပဲ။
ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဉ်ယိက ဒီကိစ္စကနေ မကြာခင် ကျော်လွှားနိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရပါတယ်။
ဒီအချိန်မှာ သူပြောနေတဲ့ နဉ်ယိကတော့ ကျောက်စိမ်းမေပယ်လ်သစ်တောရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး ခပ်ယဲ့ယဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရစ်ပတ်နေသယောင်။
သူက ရှေ့ကိုကြည်နေပေမဲ့လည်း သူရဲ့မျက်ထောင့်ကနေတော့ သူ့နောက်က လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အမြဲတမ်း အာရုံ‌စိုက်နေခဲ့တယ်။
သိပ်မဝေးလှတဲ့‌နေရာက ပုံရိပ်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူက ဘာအရိပ်အရောင်မှ မချန်ခဲ့ပဲ မတ်မတ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက စိုးရိမ်တဲ့ပုံစံ ပိုဖြစ်လာပြီး သူအသံကလည်း လွမ်းဆွေးတမ်းတနေတဲ့ပုံအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
စူးလီကတော့ ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်က ဖရဲသီးစားခဲ့ရတာကို အရမ်းကျေနပ်နေတာပေါ့။ သူ့မှာ တခြားလုပ်စရာ မရှိတာကို စဉ်းစားလိုက်မိတော့ လော့ရှူးတောင်ကို အပျင်းပြေ လမ်းပတ်လျှောက်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အမွှေးတိုင် တိုင်တဝက်စာ လမ်းလျှောက်လာပြီးတဲ့အခါမှာ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒီလူက ဒီစကားတွေကိုပဲ ဆက်တိုက်ရေးရွတ်နေခဲ့သလိုပဲ။ 
"မိန်းမလှလေးက ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာမှမရှိတော့အရာအတွက် ဝမ်းနည်းနေတဲ့လူကိုပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်" နောက်ပြီးတော့ "နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်ခဲ့တဲ့သူက ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတယ်...."တဲ့။
နောက်ပြီး သူက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမမျက်လုံးထဲမှာ မိမိုက်ပြီး လွမ်းမောဖွယ်ရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ပုံစံတစ်ခုနဲ့ သူမကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်တယ်။ စူးလီက သူမဝါးနေတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ဘာမှမပြောဘဲ ဖယ်ထားလိုက်တယ်။
အကြောင်း‌ကြောင်းကြောင့်သူမက ရုတ်တရက်ဆိုသလို မူးနောက်လာတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရ‌တော့တယ်။
နဉ်ယိက စူးလီရဲ့ထင်သာမြင်သာရှိတဲ့ ရွံ့ရှာဖွယ်ပုံစံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က ချစ်ခြင်း‌မေတ္တာအပြည့်နဲ့ လွမ်းဆွတ်နေပုံက အခိုက်အတန့် ရပ်တန့်သွားတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူ့မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်တယ်။ သူ့အသံက ဝမ်းနည်းမှုရစ်ပတ်နေတဲ့ အရိပ်အရောင်တစ်ခုနဲ့ နူးနူးညံညံလေး ထွက်လာခဲ့တယ်။
" ဂိုဏ်းတူညီမလေးက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကတပည့်လား"
စူးလီက ဘာမှဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်တယ်။
" မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ဒီတိုင်းဖြတ်သွားတာ၊ အခုပြန်တော့မှာ"
နဉ်ယိက သူမရဲ့စကားကြောင့် နင်သွားတော့တယ်။ အတင့်ရဲလိုက်ပုံများ သူ့လို ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီလိုလေသံနဲ့ သူ့ကို စကားပြောရဲရသလား။ သူက အသက် နှစ်သုံးရာ ပြည့်တော့မယ်၊ ကျင်းတန်းကျန်ရန် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီးတော့ မဟာအရည်အချင်းနဲ့ ပြည့်စုံသူပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီး သူ ကြိုက်တာလုပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့များ ထင်နေတာလား။
ဒါမှမဟုတ်ရင် သူက ဒါလိုဖြစ်လာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ ကစားနေတာလား။
အလင်းပွင့်သွားတဲ့အသိဉာဏ်တစ်ခုက နဉ်ယိမျက်လုံးထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ လက်သွားတော့တယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် သူ့မှာ အရည်အချင်း၊ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၊ ရုပ်အသွင်၊ မိသားစုနောက်ခံကအစ ပြည့်စုံတယ်။ သူက ချီကျင့်ကြံခြင်းအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဘာဖြစ်လို့ သည်းခံပေးနိုင်ရမှာလဲ။ အတိတ်တုန်းက ဒီလိုအဆင့်နိမ့်တဲ့ ကျင့်ကြံရေးသူ‌တွေနဲ့တွေ့ခဲ့ရင် သူက လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ထွက်လာခဲ့သေးတာ။
ဒါပေမဲ့... အခုတော့ စူးလီက သူ့အတွက် အသုံးဝင်နေတယ်။ ဒီတော့ သူက သူရဲ့သေးငယ်တဲ့စိတ်ကူးလေးတွေကို သည်းခံပေးရမှာပေါ့။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေး မင်းကိုမြင်တော့ ကျုပ်ရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ကို သတိရသွားတယ်"
နဉ်ယိက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စူးရှပြီး လွမ်းဆွတ်ဖွယ် အကြည့်တစ်ခုနဲ့ စူးလီကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။
"ကျုပ်ကို ဒီလိုခံစားရအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူမရှိတာ တော်တော်လေး ကြာသွားပြီ"
" ဂိုဏ်းတူညီမလေး မင်း ဒီအကြောင်းကို နားထောင်ချင်သလား "
စူးလီက မျက်နှာပေါ်မှာ အဆီတဝင်းဝင်းနဲ့ လျှံကျတော့မဲ့ပုံ ဖြစ်နေတဲ့ နဉ်ယိကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီထသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူမက တွေ‌ဝေမနေဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရင်းက ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားတော့တယ်။
"ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး "
နဉ်ယိက သူမရဲ့ပြတ်သားလှတဲ့ ကျောပြင်ကို တအံတဩ ကြည့်နေမိရင် နောက်ဆုံးတော့ သူမက သူ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာကို သိသွားတော့တယ်။
ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ သူ့ရဲ့ဒီအကွက်က အမြဲတမ်း အောင်မြင်နေခဲ့တဲ့ဟာကို။
စူးလီရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို စဉ်းစားလိုက်မိတော့ သူက ပင့်သက်တချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို နှစ်လမ်းလောက် မြန်မြန်လျှောက်သွားလိုက်ကာ စကားပြောတဲ့ပုံစံကို ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေးက လော့ရှူးတောင်ထွတ်က တပည့် မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဒီနေရာနဲ့ ရင်းနှီးမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့၊ ကျုပ်က ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို အဖော်ပြုပေး..."
စူးလီက သူမရဲ့လမ်းကို ပိတ်ထားပြီး သူမထွက်သွားမှာကို တားမြစ်နေတဲ့ အဆီတဝင်းဝင်း မျက်နှာပိုင်ရှင် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်တွေယားလာ‌တော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ တိမ်တွေကင်းစင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုက ဖျတ်ခနဲ လက်လာပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့အာရုံစိုက်ခြင်းကိုမှ မခံလိုက်ရဘူး။
မိုးကြိုးက နေရာမှန်ကို တွေ့သွားပြီး ပစ်ချတော့မဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက အံသြနေတဲ့အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
" ချန်ပေ့ ရှင်က ဒီကို ရောက်နေတာကိုး"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အသက်တောင်မရူနိုင်ပဲ  စူးလီဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတို့က သူမကို တွေ့ရလိုက်အချိန်မှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
သူမက ပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ စိတ်အေးသွာတော့တယ် ။
“တော်ပါ‌သေးရဲ့... ချန်ပေ့က ထွက်သွားခဲ့တာ မဟုတ်လို့”
စူးလီက ပျောက်ကွယ်မသွားသေးတဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမက လက်ထဲက မိုးကြိုးပစ်တော့မဲ့ အနေအထားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
"ငါထွက်သွားမယ်ဆိုရင် နင့်ကို အသိပေးမှာပေါ့"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အခိုက်အတန့် မှင်တက်အံဩသွားခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူမရဲ့ချန်ပေ့က ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေချင်တဲ့ပုံ မပေါ်ဘူးဆိုတာ သူမ အမြဲတမ်းခံစားမိနေတယ်။ ချန်ပေ့က အချိန်မရွေး တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားနိုင်တယ်။
မျှော်လင့်မထားပဲ ဒီနေ့ကျတော့ ချန်ပေ့က သူမကို ကတိပေးလိုက်တယ်။
ချန်ပေ့က အရမ်းကိုသဘောကောင်းတာပဲ။
သူမက သတိပြန်ဝင်လာပြီး အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
" ဟုတ်ကဲ့"
သူမရဲ့နောက်မှာတော့ လုကျင်းဟွိုင်က ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို မနာလိုစွာနဲ့ ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်‌တော့တယ်။ အကြီအကဲပိုင်နဲ့ ဒီတာအိုရောင်ရင်းစူးတို့က တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာပဲ။
"တာအိုရောင်ရင်းစူးကို တွေ့လိုက်ရတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ” သူက လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး သိမ့်မွေ့တဲ့အသံတစ်ခုနဲ့‌ပြောလိုက်တယ်။ 
"အခုတော့  အကြီးအကဲပိုင်က စိတ်ချထားလို့ ရပါပြီ"
သူ့ရဲ့နောက်မှာတော့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို လာပြီး အဆင့်ငါး ရေခဲမြက်ကို လာလေ့လာကြတဲ့ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်နဲ့ အကြီးအကဲ တပည့်တွေ ပါလာတယ်။ ဒီကိစ္စ မတိုင်ခင်က ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ရေခဲမြက်ဆိုတာ အဆင့်လေးက အမြင့်ဆုံးပဲ။ အခုတော့ သူ့ကို အဆင့်တစ်ခု တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အာနိသင်က ဘယ်လောက်ထိ တိုးတက်သွားမလဲမသိဘူး။ ဒီဟာက ဆေးရည်ကို ဆေးလုံးအဆင့်သန့်စင်တဲ့နေရာမှာလည်း စစ်ဆေးအတည်ပြုပေးဖို့ လိုသေးလား မသိဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ရေခဲမြက်ကို သုံးတဲ့နေရာမှာ အထူးကျွမ်းကျင်ကြတဲ့ အစွမ်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တော်တော်များများက အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိတ်ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်နေကြတော့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့နောက်ကလူတွေကို အာရုံစိုက်လာနိုင်တော့တယ်။ အခုလေးတင် လူတစ်ယောက်ကို ရှာပေးဖို့ သူမကို အဖော်ပြုပေးခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်ချိန်မှာ သူမက အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမအရင်းနှီးဆုံးဟန်ပန်နဲ့ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်မ မနက်ဖြန်ကျရင် နောက်ထပ်ရေခဲမြက်တွေကို ဖော်စပ်ပေးမယ်နော်"
ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်က ဝမ်းသာသွားတော့တယ်။
" ဒါဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပဲ"
သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ခြောက်လန့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားကို ပြန်ပြင်ပြီး ပြောလိုက်ရတော့တယ်။
" ကျုပ်ပြောချင်တာကလည်း ရေခဲမြက် လုပ်ရတာ မပင်ပန်းဘူးဆိုမှပါ"
"ရပါတယ် မနက်ဖြန်ကျရင် ရှင့်ဆီကို ရေခဲမြက်တွေ လူတစ်ယောက်နဲ့ ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်"
ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ နဉ်ယိက အားလုံးရဲ့ သဘောထားကို မြင်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့လက်တွေကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်တယ်။
သူက ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း ရည်မှန်းချက်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတော့တယ်။ တကယ်လို့များ သူသာ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ရင် ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ သူ့ကို ဘယ်သူက နှိုင်းယှဉ်နိုင်‌တော့မှာလဲ။
ဒီလိုစဉ်းစားမိတော့ သူက ပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ကာ အကြီးအကဲတွေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တော့တယ်။
" ဂိုဏ်ချုပ်ကြီး ၊ ဒုတိယအကြီးအကဲ"
ဒီအချိန်မှာပဲ လုကျင်းဟွိုင်နဲ့ တခြားအကြီးအကဲတွေက နဉ်ယိကို သတိပြုမိသွားတယ်။
နဉ်ယိရဲ့အရည်အချင်းက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ သာမန်ထက်မြင့်မားပြီး အဆင့်လေးအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်အရင်းလည်း ဖြစ်နေတော့ လုကျင်းဟွိုင်က သူ့ကို နည်းနည်းတော့အထင်ကြီးတယ်။
"နဉ်ယိ ဟုတ်တယ်မလား " သူက သူ့ရဲ့မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကို သပ်လိုက်ပြီး "မင်းက ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်မှာ ရှိနေရမှာမလား၊ ဒီနေ့ကျမှ ဘာဖြစ်လို့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ရောက်လာတာလဲ"
နဉ်ယိက ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အသံက လေးစားသမှုအပြည့် ဖြစ်နေပေမဲ့ ဝမ်းနည်းနေဟန် ပေါ်နေတယ်။
"တပည့်က လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ခဏလောက်လာကြည့်ချင်လို့ပါ"
လုကျင်းဟွိုင်က လွန်ခဲ့တဲ့ခုနှစ်နှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်သတိရသွားတော့တယ်။ ယွင်ရှောင်ရဲ့အရည်အချင်းက အရမ်းကို အံဩစရာကောင်းပြီး သူ့အတွက် အထင်ကြီးစရာတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ယွင်ရှောင်နဲ့နဉ်ယိတို့က ကလေးနှစ်‌ယောက်သာသာ ပဲရှိသေးတယ်။
အခုတော့ သူရဲ့တပည့်အရင်းတွေကတောင် နဉ်ယိက ယွင်ရှောင်အပေါ်ထားတဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်မေတ္တာအကြောင်းကို သူ့ကို မကြာခဏ လာပြောပြနေတတ်တယ်။
သူက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်တယ်။
" အချစ်နာကျနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ"
သူ့နောက်က အကြီးအကဲတွေနဲ့တပည့်တွေကလည်း မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထောက်ခံမှုအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
[အရူးအမူး စွဲလမ်းနေတာတဲ့လား၊ သူတိုရဲ့မျက်လုံးတွေကလည်း ဆိုးရွားလွန်းလိုက်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား]
[ဟိုကိစ္စမှာ အလွန်အကျွံ လိုက်စားပါနေတယ်လို့ သက်သေပြနေတဲ့ ဒီမျက်နှာကြီးက တကယ်တည်း အရူးအမူး စွဲလမ်းဆိုတဲ့စကားက ဘယ်လိုများ သက်ဆိုင်သွားတာလဲ]
စူးလီက သံသယမျက်လုံးတစ်ခုနဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက အထိတ်တလန့်‌လေသံနဲ့ ပြောလိုက်‌တော့တယ်။
[တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဟိုဒင်းဟိုဟာ ပြုလုပ်ပြီးတာတောင်မှ သေသွားတဲ့သူအတွက် အချစ်တွေကို မမေ့နိုင်သေးဘူးတဲ့လား]
[ကြည့်ပါအုံးမယ်...တကယ်တမ်းတော့ သူက အရူးအမူးစွဲလမ်းနေတယ်လို့ ဟန်ဆောင်ပြီး လူတစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်မကကိုတောင် ဒုက္ခပေးပြီပြီးတဲ့လား]
[သူ့ရုပ်က ကျောက်ကပ်မကောင်း‌တော့တဲ့ရုပ် ပေါက်နေတာလည်း မဆန်းတော့ပါဘူး]
...
အပိုင်း (၂၂)
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ချီမွမ်းစကားက ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့အသံကြောင့် ပြန်ပြီးတော့ မျိုချခံလိုက်ရတယ်။
သူက အံ့သြနေတဲ့ဟန်ကို မျိုသိပ်ထားပြီး နဉ်ယိကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ မျက်ခုံးတစ်ချက်တွန့်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်တော့တယ်။
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက သူကအားနည်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းဘယ်လိုလုပ် သိခဲ့တာလဲ။ သူက တော်တော်လေး အားကောင်းတယ် မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့လည်း လူတစ်ယောက်ကို သူရဲ့အပေါ်ယံ ရုပ်ရည်ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူးဆိုတာကလည်း အမှန်ပဲ။ ဘယ်သူကထင်ထားမှာလဲ တကယ်တော့ နဉ်ယိက...
လုကျင်းဟွိုင်ဘေးက တောင်ထွတ်သခင်တွေနဲ့ အကြီးအကဲတွေက ယခင်က သူတို့ထားရှိခဲ့တဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့သဘောထားနဲ့ နဉ်ယိကို မကြည့်ကြတော့ပဲ အေးစက်စက်အရိပ်တစ်ခုနဲ့သာ ကြည့်နေကြတော့တယ်။
ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ခွန်အားကသာ လေးစားခံရပြီး အချစ်ကတော့ တန်ဖိုးထားမခံရဘူးလေ။
တကယ်လို့များ နဉ်ယိက အချစ်ကို စွဲလမ်းမက်မောနေတဲ့ရုပ်ကို ပြသနေတာမဟုတ်ခဲ့ရင်၊ သူက ဟိုဒင်းဟိုဟာကိစ္စကို စွဲလမ်းနေမှန်း သိနေတာမျိုးမဟုတ်ခဲ့ရင် အလွန်ဆုံး သူတို့တွေကသူကို ရာဂစိတ်နဲ့ တပ်မက်မှုစိတ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ပဲမှတ်ယူပြီး သက်ပြင်းချရုံပဲရှိတာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူကတော့ နာမည်ကောင်းကိုလိုချင်နေတာ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဒီအပြင် အဲဒီနာမည်ကို အသုံးချပြီး မတော်မတရားကိစ္စတွေကို လုပ်နေတာလည်း မဖြစ်သင့်ဘူးပေါ့။ 
သူတို့နောက်ကတပည့်တွေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကလည်း အများကြီးပိုသိသာနေပြီး သူတို့အားလုံးက မှင်တက်အံ့သြနေတဲ့ရုပ်မျိုး ဖြစ်သွားကြတော့တယ်။
သိတယ်မဟုတ်လား။ သူတို့တွေကခြောက်နှစ် ခုနှစ်နှစ်လုံးလုံး ယွင်ရှောင်ရဲ့အချစ်ဇာတ်လမ်းအပေါ်မှာ နဉ်ယိရဲ့ ဦးနှောက်ဆေး ခံထားရတာလေ။ 
တပည့်အားလုံးက တောင်ထွတ်ကို ဝင်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ပထမဦးဆုံးကြားရတဲ့အရာက တောင်ထွတ်ရဲ့စည်းကမ်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယကြားရတဲ့အရာက သူတို့ရဲ့အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေအကြောင်းပဲ။ အခုဆိုရင် သူတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကြောင့် စိတ်ထဲမှာစွဲထင်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်းကို သီးခြားဇာတ်လမ်းရေးကြတဲ့ တပည့်တွေတောင် ရှိနေကြပြီ။
နဉ်ယိရဲ့အကျင့်စရိုက်အမှန်ကို သိရှိလိုက်ရတာက သူတို့အတွက် မိုးကြိုးပစ်သလို ဖြစ်နေတော့တယ်။ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတချို့အတွက်ပေါ့။
နဉ်ယိက ခေါင်းငုံထားပေမဲ့လည်း လူအုပ်ကြီးရဲ့ဆူးချွန်လိုဖြစ်နေတဲ့ အကြည့်တွေကို ခံစားနေရတုန်းပဲ။
သူ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ပျာယာခတ်တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရောက်လာတာနဲ့ ကောင်းကင်ကအသံကလည်း နောက်ကချက်ချင်း လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
ဒီအပြင်ကလာတယ်ဆိုတဲ့အသံက သူ့မှာတခြားလုပ်စရာအလုပ်တွေ မရှိတော့ဘူးလား။
စူးလီက သူမဘေးကလူတွေရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကိုလုံးဝ သတိမထားမိဘူး။ သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ဖတ်နေလိုက်တယ်။
 [ဒီတော့ ဒီဆန်ကုန်မြေလေးဆိုတဲ့အကောင်က တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဟိုဒင်းဟိုဟာပြုပြီးတိုင်း သူ့ဘောင်းဘီကို ဆွဲတင်ပြီးရင် ပထမဦးဆုံး ပြောလိုက်တဲ့စကားက ကိုယ် မနေ့က အမှားလုပ်ခဲ့မိတယ်။ မင်းကို သူနဲ့မှားယွင်းခဲ့မိတာပါ တဲ့လား]
 [သူက အဖြစ်အပျက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီးတော့တောင် ပြောလိုက်သေးတယ်။ တစ်ဖက်လူက ယွင်ရှောင်ရဲ့ အဝတ်အစားကို တမင်တကာဝတ်ပြီး သူ့ကို မှားယွင်းအောင် လုပ်နေတာလို့ပေါ့။ သူတို့တွေက ယွင်ရှောင်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သတဲ့လား]
[အမလေးနော်.. သူတို့အားလုံးက ဂိုဏ်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားရတာပဲ။ သူတို့တွေက တစ်ပုံစံတည်း မဝတ်ရင် ဘာဝတ်ရမှာလဲ]
အားလုံးက သူ့ကို ရွံ့ရှာသလိုနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုတပည့်တစ်ယောက် ရှိတာကတော့ တော်တော်လေးကံဆိုးတာပဲ။
နဉ်ယိက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မာကျောအေးခဲတဲ့အကြည့်တွေကို ဆက်တိုက်ခံစားနေရပြီး သူရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ဟာသူ ပြန်ပြီးနှစ်သိမ့်နေလိုက်တယ်။
နောက်ဆုံး ဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ကျင့်တရားပဲ။ သူတို့တွေက သိတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။
ဒါက မိန်းမတွေနဲ့ အိပ်ရုံသက်သက်ပဲလေ။ သူက ဘယ်တုန်းကမှ သူတို့ကိုဖိအားပေးခဲ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ဒီတော့ သူ့မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ တာဝန်ယူစရာ မလိုဘူးပေါ့။
အပြင်လောကကအသံက ဆက်ပြီးတော့ပြောလိုက်တယ်။
[သူက ဘာလို့များ သရုပ်ဆောင်နေရတာကို အရမ်းကြိုက်နေလဲ မသိတော့ပါဘူး။ ကြည့်ရတာ ဟန်ဆောင်နေတာကနေ အကျိုးအမြတ်ကြီး ရခဲ့ပုံပေါ်တယ်]
[မသင်္ကာစရာရှိရင်လည်း ယွင်ရှောင် အကြောင်းပြောတယ်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင်လည်း ယွင်ရှောင်အကြောင်းပဲ အရင်ဆုံး ပြောတယ်။ လင်းပေါင်နဲ့တွေ့ရင်လည်း ယွင်ရှောင်က ဒီလိုတဲ့...]
[အကြောင်းသိတဲ့လူတွေကတော့ ယွင်ရှောင်ကသူရဲ့ ရည်းစားဟောင်းပဲ သိကြတာပေါ့။ အကြောင်းမသိတဲ့လူတွေကတော့ ယွင်ရှောင်က သူရဲ့ဘိုးဘေးလို့တောင် ထင်သွားကြအုံးမယ်]
 [ကြည့်လိုက်ပါအုံးမယ်... အစတုန်းက ယွင်ရှောင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံမဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်တဲ့... ကျွတ် ကျွတ်... သူက နဉ်ယိကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ပေးထားတာပဲ]
တပည့်တွေထဲကတစ်ယောက်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရူတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ နဉ်ယိကို ကြည့်လိုက်တယ်။
အစတုန်းကတော့ နဉ်ယိက ချစ်ခြင်းတရားအပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကောင်းကို ယူချင်ခဲ့တာလို့ပဲ ထင်ထားကြတာ၊ ဒါပေမဲ့အခု ဒီအကြောင်းကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူရလိုက်တာက ဂုဏ်သတင်းဆိုတာထက် အများကြီး ပိုများနေတာပဲ။
တာဝန်တွေကို ဆောင်ရွက်ကြတဲ့အချိန်တိုင်း တချို့အမျိုးသမီးတပည့်တွေက နဉ်ယိအကြောင်းကို သိပြီး သူ့ကို မကြာခဏဆိုသလို ပစ္စည်းတွေပေးတက်တယ်။
ဂိုဏ်းထဲအဆောင်စာရွက်ကို လုပ်တဲ့နေရာမှာအတော်ဆုံးဖြစ်တဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲကလည်း ရှိသေးတယ်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အရမ်းကို မြင့်မားပြီး သူ ပုံမှန်ကိုင်ထားတတ်တဲ့ အဆောင်စာရွက်တစ်ခုက မရေမတွက်နိုင်တဲ့သူတွေကို သူ့နောက်လိုက်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက သဘာဝအားဖြင့် သီးသန့်နေတတ်ပြီး အလွန်မြင့်မားတဲ့ စံနှုန်းတစ်ခု ထားရှိတယ်။ ယွင်ရှောင်က လွဲရင် ဘယ်သူကမှ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲကို မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
နဉ်ယိက သူရဲ့ ချစ်ခြင်းတရားအပေါ် သစ္စာရှိပါတယ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို အသုံးချပြီး အဆင့်ငါးအကြီးအကဲနဲ့ အဆက်အသွယ် ရအောင်လုပ်ခဲ့တယ်။
အားလုံးက နဉ်ယိကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချနေတုန်းမှာပဲ အပြင်လောကအသံတစ်ခုက နဉ်ယိနဲ့ ယွင်ရှောင်တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားလာတဲ့ပုံပေါ်တယ်။
 [နဉ်ယိက ယွင်ရှောင်ကို တကယ်ပဲချစ်ခဲ့တာလား။ ငါတော့ အဲ့လို မထင်ဘူး]
 [အဲဒီအကြောင်းကို ရှာကြည့်လိုက်___]
နဉ်ယိရဲ့မျက်နှာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ဖြူဆုတ်သွားပြီး ကပျာကယာနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
''ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ အကြီးအကဲတို့ ကျွန်တော်ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်မှာ အရေးကြီးကိစ္စလေး ရုတ်တရက် သတိရလာလို့ပါ''
[ဟင် တကယ်ကျတော့ ယွင်ရှောင်က နဉ်ယိသတ်တာ ခံလိုက်ရတာပဲ]
အားလုံး : !!!
တောင်ထွတ်ရဲ့တပည့်တွေနောက်က အခုလေးတင်လိုက်ပါလာတဲ့ တပည့်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတဲ့ ဝမ်းနည်းစိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသေးတဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို အချိန်ကိုက် ရောက်လာခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ခုနှစ်နှစ်တုန်းက ယွင်ရှောင်နဲ့ ကျောက်လင်းယွမ်တို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို တစ်ချိန်တည်း အတူတူဝင်သွားခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက သီခြားလေ့လာနေကြတုန်းမှာ ယွင်ရှောင်က ဝိညာဥ်သားရဲကောင်တစ်ကောင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ သူမက ကျောက်လင်းယွမ်ကို အကူအညီလှမ်းတောင်းခဲ့တယ်။
အဲ့အချိန်တုန်းက ဝိညာဥ်သားရဲကောင်ရဲ့ အရည်အသွေးကို ဆန်းစစ်ကြည့်ရင် ကျောက်လင်းယွမ်နဲ့ ယွင်ရှောင်တို့ ပူးပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက သူ့ကိုမနိုင်ခဲ့ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အထိအခိုက်မရှိဘဲ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ မနာလိုစိတ်ကြောင့်ကျောက်လင်းယွမ်က ယွင်ရှောင်ရဲ့အချက်ပေးသံကို လစ်လျူရှုထားပြီး သူမကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ များပြားလှတဲ့ ဝိညာဥ်သားကောင်တွေရဲ့ ပိတ်ဆို့ခြင်းခံလိုက်ရပြီး စားသောက်ခြင်းခံလိုက်ရတော့တယ်။
နဉ်ယိက ဒီကိစ္စမှာ သူနဲ့ဘာမှမပတ်သက်ဘူးပေါ့။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယွင်ရှောင်ကို သတ်နိုင်မှာလဲ။
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက သက်ပြင်းချသံတစ်ခုနဲ့အတူ အားလုံးရဲ့သံသယတွေကို အဖြေထုတ်ပေးလိုက်တယ်။
[ယွင်ရှောင်က ပထမဦးဆုံးဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့သူက နဉ်ယိ ဖြစ်နေတာပဲ]
[နဉ်ယိက ယွင်ရှောင်ပို့လိုက်တဲ့ အဆောင်စာရွက်ကြောင့် ရောက်လာပေမဲ့ သူက ယွင်ရှောင်ကို ချက်ချင်း မကယ်ပေးခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ဝိညာဥ်သားရဲကောင် စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ အဆင့်ခုနှစ် လင်ရွေ့ရှန်းလန်ကို အရင်ဆုံးခူးလိုက်တယ်]
[ဝိညာဥ်သားရဲကောင်က ဒါကိုသတိထားမိတဲ့နောက်မှာတော့ သောင်းကျန်းတာပေါ့။ နဉ်ယိက လင်ရွေ့ရှန်းလန်ကို သူတစ်ယောက်တည်း စားချင်တာမလို့ ယွင်ရှောင်နဲ့ ဝိညာဥ်သားရဲကောင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်တဲ့အထိ လွှတ်ထားခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှ အဆုံးသတ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ယွင်ရှောင်ရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ စိတ်ရိုင်းဝင်စေတဲ့အမှုန့်ကို ဖြန်းပေးလိုက်ပြီး သူမကို လာစားမဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဥ်သားရဲကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်လိုက်တော့တယ်]
[ယွင်ရှောင်က ဝိညာဥ်သားရဲကောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတုန်း ကျောက်လင်းယွမ်ဆီကိုလည်း အဆောင်စာရွက် ပို့လိုက်သေးတယ် ဒါပေမဲ့ နဉ်ယိဖြတ်တားတာကို ခံလိုက်ရတယ်]
[အကူအညီခေါ်တာကို လက်မခံရရှိခဲ့တဲ့ ကျောက်လင်းယွမ်က သူရဲ့ကိုယ်စား အပြစ်ခံရတဲ့သူ ဖြစ်လာတော့တယ်]
စူးလီက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။ 
 [နဉ်ယိလို လူကျင့်ဝတ်စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်တဲ့ အယုတ်တမာကောင်နဲ့ ဆက်ဆံနေရတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အတော်ကို ကံဆိုးတာပဲ]
စူးလီက ဖရဲသီးအားလုံးကို စားလို့ပြီးခါနီးမှာတော့ နောက်ဆုံး ခေါင်းကို ထောင်ကြည့်လိုက်တယ်။ လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ သက်ပြင်းချနေပုံနဲ့ အားလုံးရဲ့ ထောက်ခံနေပုံကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးထူးခြားခြား ရှုပ်ထွေးသွားတော့တယ်။
"သူ့ကို တကယ်ပဲ အချစ်နာကျနေတဲ့လူလို့ ထင်နေကြတာလား"
အားလုံးက တပြိုင်တည်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ လုကျင်းဟွိုင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တော့တယ်။
"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ"
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ဒေါသရိပ်တွေက နှစ်ခုစလုံး ရောယှက်ပြီး ပြည်နှက်နေတော့တယ်။
"မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူက အကြံအစည်များပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ"
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို အန္တရာယ်ပေးတတ်တဲ့ ဒီလိုလူယုတ်မာမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လက်ခံလေ့မရှိဘူး။
ဒီစကားကိုကြားလိုက်ရတော့ စူးလီက မော့ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ မသိမသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူတို့တွေက ငါထင်ထားသလောက်တော့ တုံးအတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ လောကကြီးကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က နဉ်ယိဆီကို တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့တယ်။
နဉ်ယိလုပ်ထားခဲ့သမျှကို ပြောပြနေတဲ့ အပြင်လောကကအသံကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက နဉ်ယိကို အဲဒီနေရာမှာ ချက်ချင်း ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ထိန်းချုပ်တဲ့အဆောင်စာရွက်နဲ့ သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်တော့တယ်။
ဒီတိုက်ကွက်ကို ခုခံပေးနိုင်မဲ့လူအများအပြား ရှိနေပေမဲ့လည်း ဘယ်သူကမှ တားမြစ်ဖို့စိတ်ကူး မရှိကြဘူး။
ယောက်တန်း တောင်ထွတ်သခင်က နဉ်ယိကို နှမြောတသစိတ်နဲ့ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဆင့်မြင့်အဆောင် စာရွက်တစ်ခုကို ကပ်ထားခံလိုက်ရတာကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ဒေါသက ပိုပြီးတော့တောင် ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံတဲ့နေရာမှာ နဉ်ယိသုံးလိုက်တဲ့ အဆောင်စာရွက်က သူမ တစ်ခါကပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အဆောင်စာရွက် ဖြစ်နေတယ်။
သူမက အံကြိတ်လိုက်ပြီး နဉ်ယိကို တစ်လုံးချင်းစီ‌ ပြောလိုက်တော့တယ်။
"အဲဒီတုန်းက ယွင်ရှောင်ကို သတ်ခဲ့တာ မင်း ပေါ့လေ"
သူမရဲ့အချစ်ရဆုံးတပည့်ကို သတ်ခဲ့တာပဲ။
နဉ်ယိက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်လောကကအသံက သူ လုပ်ခဲ့သမျှအရာအားလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်တဲ့အတွက် သူ့မှာ ကြောက်စရာဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။
သူတို့ သိသွားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့၇နှစ်တုန်းကပဲ။ သူကလည်း ဒီကိစ္စကို ရှင်းလင်းဖို့ သေသေချာချာ လုပ်ထားခဲ့တာ သူတို့တွေက သက်သေရှာနိုင်မယ်ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူက ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ဘာမှကိုမသိတဲ့ အပြစ်ကင်းတဲ့ အမူအရာတစ်ခုကို ထုတ်ပြဖို့ ကိုယ်ဟာကိုယ် ဖိအားပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ တုန်ယင်နေတဲ့ အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"အဆင့်ငါးအကြီးအကဲ အကြီးအကဲပြောနေတာတွေကို ကျနော် မသိပါဘူး"
"အကြီးအကဲက မြင့်မြတ်တဲ့အဆင့်အတန်းတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူဆိုပေမဲ့ သက်သေမရှိဘဲနဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကိုတော့ မှားယွင်းစွပ်စွဲလို့ မရဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား"
နဉ်ယိက မားမားမတ်မတ် ရပ်နေလိုက်တယ်။ နဉ်မိသားစုဆိုတာ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ အခုမှတက်လာတဲ့ အသစ်စက်စက် မိသားစုတွေထဲက တစ်ခုပါ။ သူတို့တွေက လုမိသားစုလို အထင်ကရမိသားစုနဲ့လည်း လက်ဆက်ထားပြီး ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ သူဟာ ဆိုရင်လည်း နဉ်မိသားစုရဲ့ ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဆင့်လေးအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်ရင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်။
တိကျတဲ့သက်သေ မရှိသရွေ့ တယောက်ယောက်က သူလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ပြောဆိုတယ်ဆိုရင်တောင် ဘာအရေးကြီးမှာလဲ။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သက်သေသာရကမရှိဘဲနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့၇နှစ်တုန်းက ဆုံးပါးသွားတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အတွက် နဉ်မိသားစုနဲ့ လုမိသားစုကို ပြစ်မှားရဲမှာတဲ့လား။ 
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့မျက်နှာက ဖြူဆုတ်သွားခဲ့တယ်။ ယွင်ရှောင် ဆုံးပါးသွားတဲ့သတင်းကို ပထမဦးဆုံး ကြားလိုက်တုန်းက သူမက အဆင့်အမြင့်ဆုံး အချိန်နောက်ပြန်သွားနိုင်တဲ့ အဆောင်စာရွက်တစ်ခုကို သုံးခဲ့ပြီး သူမရဲ့သေဆုံးမှုကို သေချာမြင်ခဲ့ရတယ်။
အဲဒီမြင်ကွင်းထဲမှာ သူမက ဝိညာဉ်သားရဲကောင် တစ်ကောင်ရဲ့ စားသောက်နေတာကို ခံရပြီး သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာမှာတော့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းတစ်ခုက ကျလို့နေတယ်။
ဒီအတွက်ကြောင့်ပဲ ဂိုဏ်းက ယွင်ရှောင် သေဆုံးမှုနဲ့ပတ်သက်ပြီး အချိန်မီလာမကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်လင်းယွမ်ကို အပြစ်ပေးခဲ့တယ်။ 
သူမက အေးစက်တဲ့မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ ကျောချမ်းဖွယ်ရာအသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 
"စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေပြီးသွားရင်တော့ သက်သေတစ်ခုရှိလာမှာ မဟုတ်လား"
"အဆင့်ငါးအကြီးအကဲ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"
သတင်းကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာတော့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲက ကျင့်ကြံနေတဲ့ဟာကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး အလောတကြီး‌ ရောက်လာတော့တယ်။
"ခင်ဗျားက အကြောင်းအရင်းမရှိတပည့်ရဲ့  စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရှာဖွေချင်တယ် ဟုတ်လား"
"စိတ်ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သိစိတ်အပေါ် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမှာကို အားလုံး ကသိထားကြတယ်။ အရေးကြီးကိစ္စတွေနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ကိစ္စတွေမှာ ဒါက လူတစ်ယောက်ကို သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့် တသက်တာလုံးဆက်ပြီး တိုးမတက်လာအောင် တားဆီးထားနိုင်တယ်။
သူက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သိပြီးရဲ့သားနဲ့ ထောင်လွှားတဲ့သဘောထားတစ်ခု ရှိနေသေးတယ်။
"သက်သေမရှိဘာမရှိနဲ့ ဘယ်သူမှ ကျုပ်ရဲ့တပည့်ကို ထိလို့မရဘူး"
သူ့စကားဆုံးသွားတာနဲ့ သူက နဉ်ယိကို လက်‌ဝေ့ပြလိုက်တယ်။
"ဒီကိုလာခဲ့... ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်ကို ငါနဲ့ ပြန်လိုက်ခဲ့"
နဉ်မိသားစုက ကလေးကို ကာကွယ်ပေးရမယ်လို့ သူ့အဖေက သူ့ကို မှာထားတယ်လေ။ အဲလိုမှမဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူက နဉ်ယိကို ဘာလို့ သူ့တပည့်အရင်းအဖြစ် လက်ခံခဲ့မှာလဲ။ လုကျင်းဟွိုင်က တင်းမာတဲ့မျက်နှာထားတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒီကိစ္စက ဖြစ်သွားခဲ့တာ ၇နှစ်တောင်ရှိသွားပြီ။ ဂိုဏ်းကလည်းပဲ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဘာမှထူးခြားတဲ့ကိစ္စကို သတိမထားခဲ့မိဘူး။ ဒါနဲ့များ အခုကျမှ သက်သေကိုရှာတွေ့ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
နဉ်မိသားစုနဲ့ လုမိသားစုတို့လို အထင်ကရမိသားစုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တကယ်လို့များ သက်သေမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူတို့တွေက နဉ်ယိကို လုပ်နိုင်တာဘာမှမရှိဘူး။ 
ဒီအချိန်မှာပဲ ပွဲကို‌ ပျော်ပျော်ကြီးကြည့်နေတဲ့ စူးလီက တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိသွားဟန်တူတယ်။ 
အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို သံယောဇဉ်နည်းနည်းရှိတဲ့ပုံပဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့....
[ငါ မှတ်မိပြီ လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ နှစ်တစ်ထောင် ဝိညာဉ်ပြန်ခေါ်တဲ့ မြက်ပင်တစ်ပင်ရှိတယ်လေ။ ဒီမြက်ပင်က ဆုံးပါးသွားပြီးသားစိတ်ဝိညာဉ်တွေကို ပြန်ခေါ်နိုင်တယ်တဲ့ ဟုတ်လားတော့မသိဘူး]
[နစ်နာသူရဲ့စကားလောက် ပိုပြီးတိကျတဲ့ သတင်းမျိုးရှိသေးလို့လား]
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ပြီး‌ မှေးမှိန်သွားပြန်တယ်။ တခြားသူတွေရဲ့ အမူအရာကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း ဖြစ်လေတော့တယ်။ 
လီဟွားဆေးပင်က ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အင်မတန်မှရှားပါးပြီး အင်မတန်မှ မြင့်မြတ်တဲ့ဆေးပင် ဖြစ်တယ်။
ပိုဆိုးတာက သူက နှစ်သက်တမ်းဝိညာဉ်ဆေးပင်လေ။ သူက ဉာဏ်ရည်လည်းတိုးတက်လာသလို ရွေ့လျားသွားလာနိုင်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုလည်း ပုန်းအောင်းနေနိုင်တယ်။
နေရာတစ်ခုဖန်တီးပြီးလည်း ပုန်းအောင်းနေနိုင်တယ်။ အစွမ်းရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ခွင်း ဆရာသခင်တစ်ယောက်ကတောင် သူ့ကို အာရုံခံနိုင်မယ်မထင်ဘူး။
မဟုတ်လို့ရှိရင် သူက လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်နီးပါးနေလာခဲ့ပြီး အခုအချိန်အထိ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ဘာလို့မတွေ့နိုင်တာလဲ။ 
လုကျင်းဟွိုင်က ကူကယ်ရာမဲ့သွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။ မျှော်လင့်ချက်က နီးမလိုလိုနဲ့ ဝေးသွားတဲ့ ခံစားချက်က သူ့ကို အင်မတန်မှ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်သွားစေတော့တယ်။
တခြားသူတွေကလည်း ကူကယ်ရာမဲ့သွားသလို မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြတယ်။ သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်းတူတပည့်ကို သတ်သွားတဲ့နဉ်ယိကို ဒီအတိုင်းပဲ ကြည့်နေရပြီး အပြစ်မပေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရတော့မှာလား။
ဒီအချိန်မှာဘဲ ပေါင်းမြက်တစ်ရွက်နဲ့မခြားတဲ့ သစ်ရွက်တစ်ရွက်က စူးလီရဲ့ခြေထောက်မှာ ဂရုတစိုက်နဲ့ လာပြီးပွတ်သပ်နေတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားလိုက်မိကြဘူး။
…
အပိုင်း (၂၃)
အဆင့်လေးအကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေကြတဲ့ သူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဟာကို ဟုတ်လှပြီးအထင်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"မင်းတို့တွေက ဘာသက်သေမှ မထုတ်ပြနိုင်ဘူးဆိုတော့ ငါက ငါ့တပည့်တွေကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့မယ်” 
သူက အဲလိုပြောလိုက်ရင်း အဆင့်ငါးအကြီးအကဲကို ရန်လိုတဲ့အကြည့်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အကြီးကဲတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ ဒီအဆင့်ငါးအကြီးအကဲကတော့ အမြဲတမ်း မျက်နှာပေါ်မှာ အေးတိအေးစက်အမူအရာနဲ့ သူမက သူ့ကို ကြည့်နေတတ်တယ်။ နှုတ်ဆက်စကားတောင် မပြောတတ်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်မိသားစုနောက်ခံကိုတောင်မှ ပြန်လှည့်ကြည့်ဖို့ စိတ်ထဲတောင်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့မှာနည်းနည်းလေး ပိုကောင်းတဲ့ပါရမီလေး ပိုင်ဆိုင်ထားရုံလောက်ပဲ မလား။ သူမက သူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးယှဉ်နိုင်မှာလဲ။
သူ့တပည့်က အမှားလုပ်ခဲ့တဲ့သူမှန်း အားလုံးက သိနေရင်တောင် သူမက သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမကို သိစေချင်တယ်။
အဆင့်လေးအကြီးအကဲက မျက်နှာပေါ်မှာ ဘဝင်ခိုက်နေတဲ့ရုပ်တစ်ခုနဲ့ နဉ်ယိကို ခေါ်သွားတော့မဲ့ဆဲဆဲမှာပဲ စူးလီက ကိုယ်ကို ညွတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ မြေကြီးပေါ်က မြက်တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်လိုက်တယ်။
သူမက မြက်ပင်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်တာနဲ့ မြက်ပင်လေးက သူမရဲ့လက်ပေါ်မှာ ဝမ်းသာအား ရလူးလှိမ့်နေပြီး မြက်ပင်လေးရဲ့ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ အမှတ်အသားတွေက သူမရဲ့ လက်ချောင်းဖျားထိပ်နားမှာ နှစ်လိုဖွယ်မြောက်ပင့်နေဟန် ပွတ်သပ်နေတော့တယ်။ ဖုံးကွယ်နေခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အခုတော့ အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာပြီးတော့ သူမကို ဝန်းရံလို့နေတယ်။
အားလုံးက ဒီမြင်ကွင်းကို အထိတ်တလန့်နဲ့ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်မှု အပြည့်ဖြစ်နေလေတယ်။
ထွက်သွားတော့မဲ့ဆဲဆဲဖြစ်နေတဲ့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲက စိတ်မပါတဲ့ပုံနဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပွတ်လိုက်တယ်။ ဒီမြက်ပင်ရဲ့အရောင်အဝါက ဘာဖြစ်လို့များ ဒဏ္ဍာရီထဲက လင်းဟွမ်မြက်ပင်နဲ့ အရမ်းကို ဆင်တူနေတာလဲ။
ဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ဘယ်သူများလဲ။ လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ နှစ်တစ်ထောင်ချီအောင် ပုန်းကွယ်နေခဲ့တဲ့ လင်းဟွမ်မြက်ပင်ကို သူက နည်းနည်းလောက်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာတွေ့သွားတာလဲ။
ကံကောင်းချက်ကလဲ အံ့ဩဖွယ်ရာပဲ။
စူးလီကတော့ သူတို့စဉ်းစားနေတဲ့အကြောင်းအရာကို မသိလေဘူး။ သူမက သူမရဲ့လက်ထဲမှာ ဆက်တိုက်ပွတ်သပ်နေတဲ့ မြက်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဒီမြက်ပင်က ကြည့်ရုံနဲ့တင် အရသာရှိမဲ့ပုံလဲ မပေါ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့အိတ်လေးကို အမြတ်တစ်ခုရစေမဲ့ ဒီလိုစိတ်ဝိညာဉ် ရတနာပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီသား။ ငါ ဒီပစ္စည်းကို တကယ်ပဲ ဆက်ပြီး မသိမ်းထားနိုင်တော့ဘူး။
သူမက ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ထဲကမြက်ပင်ကို အားလုံးဆီကို ပစ်ပေးလိုက်တော့တယ်။
"လင်းဟွမ်မြက်ပင်၊ ယူချင်တဲ့သူများ ရှိသလား”
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက သူမရဲ့လှုပ်ရှားဟန်တွေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ သူ့လက်ကို ဆန်ထုတ်လိုက်တော့တယ်။
"တာအိုရောင်းရင်း ကျွန်မရဲ့တပည့်ကို တွေ့ချင်တာမလို့ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်မြက်ကို အသုံးပြုချင်ပါတယ်”
"ရော့ ဒီမှာ"
စူးလီက သူမရဲ့လှုပ်ရှားဟန်ကိုမြင်တွေ့သွားပြီး သူမလက်ထဲက လင်းဟွမ်မြက်ပင်ကို စဉ်းစားမနေဘဲ လှမ်းပေးလိုက်တော့တယ်။
နဂိုက အားအင်ပြန်ရလာလို့ ပန်းရောင်သန်းနေတဲ့ နဉ်ယိရဲ့မျက်နှာက ရုတ်တရက်ဆိုသလို တဖန် ဖြူဆုတ်သွားတော့တယ်။ လင်းဟွမ်မြက်က နှစ်တစ်ထောင်ကြာမှပေါ်လာတဲ့ ရှားရှားပါးပါးအပင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အခုမှ ပေါ်လာတာလဲ။ 
ဒါပေမဲ့လဲ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လောက်ပဲကျိန်ဆဲနေပါစေ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက ၀ိညာဥ်စွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ အားကောင်းတဲ့ အစိမ်းရောင်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က လင်းဟွမ်မြက်ပင်မှာ ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်တစ်ခုက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့တယ်။
ယွင်ရှောင်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက သူမ မသေခင်အခိုက်အတန့်ကို စွဲလမ်းနေတုန်းဖြစ်တယ်။ သူမဘေးက မရင်းနှီးတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ငေးကြောင်ကြောင်လေးနဲ့ ခေါင်းကိုအမော့ ဖြူဆုတ်နေတဲ့မျက်နှာပိုင်ရှင် နဉ်ယိကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
သူမက သူလုပ်ခဲ့တဲ့အရာကို စဉ်းစားမိသွားပြီးတဲ့နောက် သစ္စာဖောက်ခံရတာကြောင့် အမုန်းတရားနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့တယ်။
"နဉ်ယိ"
အားလုံးက သူမ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် နဉ်ယိရဲ့အပြစ်ကို အတည်ပြုနိုင်တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်က လင်းဟွမ်မြက်ရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပျောက်ကွယ်နေတာကို ကြည့်နေရင်းက အရင်ဆုံး ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။ 
"ယွင်ရှောင် အဲဒီတုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်သူက မင်းကို သတ်ခဲ့တာလဲ”
"ဆရာလား"
ယွင်ရှောင်က အသံကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ တအံ့တဩနဲ့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ် မဲ့နေတဲ့ခံစားချက်မှာ သူမက တစ်ခုခုကို နားလည်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက အခိုက်အတန့် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး သူမက ပြတ်သားလာတယ်။
သူမက နဉ်ယိရဲ့ ပြစ်မှုတွေကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောပြပြီး နဉ်ယိက သူမကို ဘယ်လို သတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်တယ်။
အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံမှာ အခုလေးတင် ရောက်လာကြတဲ့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့တပည့်တွေက ယွင်ရှောင်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ပြီးနောက်မှာ အင်မတန် ဒေါသထွက်နေတဲ့ အကြည်တွေနဲ့ နဉ်ယိကို ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။ ယွင်ရှောင်ကို သတ်ပြီး အကြီးအကဲတွေအားလုံးက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို အထင်သေးအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဒီတိရစ္ဆာန်နှလုံးသားနဲ့ လူယုတ်မာ ဖြစ်နေတာကိုး။
သူက ယွင်ရှောင်ကို နက်နက်နဲနဲချစ်တဲ့ပုံနဲ့တောင် ဟန်ဆောင်ရဲတဲ့သတ္တိ ရှိသေးသလား။
တချို့တပည့်တွေက ဘေးမှာတစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတဲ့ ကျောက်လင်းယွမ်ကို မလုံမလဲနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။ သူတို့တွေက တစ်ချိန်လုံး သူမကို မှားယွင်းစွပ်စွဲမိလာတာကို တကယ်တမ်းကျတော့ ဂိုဏ်းတူအစ်မယွင်ရှောင်ကို သတ်ခဲ့တာ သူမမှ မဟုတ်ဘဲ။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အလယ်မှာ ယွင်ရှောင်က အားနည်းလာတဲ့သူမရဲ့ဝိညာဉ်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ကျန်နေတဲ့အချိန်ကို အမုန်းတရားကြောင့် အချည်းနှီးဖြစ်အောင် မလုပ်တော့ဘူး။ သူမက ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး လေးနက်ပြီး ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြည့်နဲ့ အဆင့်ငါးအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"တပည့်က တပည့်ခံယူပွဲကို ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ရပေမဲ့ ဆရာ့ကို ကျွန်မရဲ့ ဆရာအစစ်လိုပဲ အမြဲသတ်မှတ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မကိုလဲ ပညာတွေ အများအပြား သင်ပေးခဲ့သူပါ” 
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက တွန့်ဆုတ်နေတဲ့ဟန် ပေါ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝမ်းနည်းမှုကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး‌ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။  
"တပည့်အလိမ္မာလေး"
ယွင်ရှောင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အပြုံးက အထူးတလည် ကြည်လင်ရိုးသားလို့နေတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ သူမက သိပ်မဝေးတဲ့နေရာက ကျောက်လင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပျက်နေတဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရပ်တန့်နေတာကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ယွင်ရှောင်က အခိုက်တန့် မှင်တက် အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေးလား"
သူမရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားက နည်းသထက်နည်းလာတာကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမက မတတ်သာတော့ဘဲ ပြုံးပြလိုက်ရတော့တယ်။
"ကြည့်ရတာ ငါက ကတိကိုဖျက်ခဲ့မိတဲ့ပုံပဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို နင်နဲ့အတူ နောက်ထပ် မသွားနိုင်တော့ဘူး”
သူမနဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။
"နောက်ဆိုရင် ကိုယ့်ဟာကိုဂရုစိုက်ရမယ်။ ကျင့်ကြံရေးလုပ်တဲ့အခါ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူရှုထားပြီး အရင်လို မလုပ်နဲ့တော့"
ကျောက်လင်းယွမ်က လက်ကိုထုတ်လိုက်ပြီ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့အသံက အနည်းငယ်တုန်ယင်လို့နေတယ်။
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျောင်လင်းယွမ်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ရှားရှားပါးပါး ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက်ဆိုသလို အားလုံးက သတိရသွားကြတယ်။
နဉ်ယိကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ယွင်ရှောင်နဲ့ ကျောက်လင်းယွမ်တို့က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကောင်းဆုံးတပည့်တွေ ဖြစ်လာမှာ။
ယွင်ရှောင်ရဲ့ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အားလုံးက နဉ်ယိကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက သူ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်ရဲ့ဂိုဏ်းတူတပည့်အချင်းချင်းကို ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တဲ့ ဒီလိုတပည့်တစ်ယောက်မျိုးကို ဆက်ပြီး ထားစရာမလိုတော့ဘူး”
နဉ်ယိမှာ အရမ်းကို ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကလဲ တုန်ယင်လာကာ အဆင့်လေးအကြီးအကဲကို အကူအညီတောင်းသလို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာတော့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲကလဲ မျက်နှာပေါ်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့တဲ့အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။
"အဆင့်ငါးအကြီးအကဲ ခင်ဗျားက ဘာလို့ဒီလောက် အလျင်လိုနေတာလဲ "
"နဉ်ယိက အမှားတစ်ခုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုဘယ်လိုအပြစ်ပေးရမလဲဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက် ချလို့မရဘူးလေ... ဟုတ်တယ်မလား။”
သူက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်တယ်။ 
“ဒီလောက်အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းနဲ့ လုနဲ့နဉ် မိသားစုတို့နဲ့ ဆွေး‌နွေးမှ ဖြစ်မှာပေါ့”
အဲဒီစကားထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ဖျတ်ခနဲအလင်းရောင်တစ်ခုက ပေါ်လာပြီး ပေါင်းစက်ကျင့်ကြံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီက ဖိအားက ဆိုးညစ်စွာနဲ့ ပျံ့နှံ့လာတော့တယ်။
"ကျုပ်ရဲ့ နဉ်မိသားစုက လူငယ်လေးတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းကို ပြဿနာအများကြီး ရှာခဲ့တယ်လို့ ကျုပ်ကြားထားတယ်။ ဟုတ်သလား”
နဉ်ရှန့်ရဲ့မျက်နှာက သိမ်မွေ့ပြီး ဖော်ရွေဟန် ဖြစ်နေသော်ငြားလဲ သူ့စကားလုံးရဲ့နောက်က အဓိပ္ပာယ်က လူတွေကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေတောတယ်။
"ကျုပ် သူ့ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး သင်ခန်းစာပေးလိုက်ပါ့မယ်”
"နဉ်မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က ကျုပ်တို့ရဲ့တပည့်ကို  ဘယ်လိုသင်ခန်းစာ ပေးချင်တာလဲ”
လုကျင်းဟွိုင်က တပည့်အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးဖို့ရာ သူ့လက်တွေကို‌ မြောက်လိုက်ပြီး ညိုမည်းနေတဲ့ မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။
"နဉ်ယိ လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေက တကယ့်ကို မှားယွင်းပါတယ်”
နဉ်ရှန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့အသံထဲမှာ စိတ်ပျက်နေတဲ့ အရိပ်‌ယောင်တစ်ခုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"သူ နဉ်မိသားစုကို ပြန်လာတဲ့အခါ ကျုပ်က သူ့ကို တောင်အနောက်ဘက်မှာ နှစ်အနည်းငယ်လောက် ချိပ်ပိတ်ထားပြီး သူ့ကို ပြန်သုံးသပ်ခိုင်းလိုက်ပါမယ်”
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်နှာကပိုပြီးတော့ မည်းညစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒီအခြေအနေနဲ့ အပြစ်မပေးတဲ့ အခြေအနေက ဘာများကွာခြားလို့လဲ။
"သူ့ကိုဘယ်နှစ်နှစ်လောက် ချိပ်ပိတ်ထားမှာလဲ"
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ အသံက ရေခဲတမျှ‌အေးစက်နေပြီး သူ့ရဲ့အရောင်အဝါကလဲ နဉ်ရှန့်ထက် မနိမ့်လေဘူး။
"ကိုယ့်ရဲ့ဂိုဏ်းတူတပည့်အချင်းချင်းကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးမှ နဉ်မိသားစုခေါင်းဆောင်က သူ့ကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် ပိတ်ဆို့ပြီးထားရင် ဘာဆက်ဖြစ်မှာလဲ"
တခြားသူတွေကလဲ ဒေါသမျက်နှာနဲ့ နဉ်ရှန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။ နဉ်မိသားစုက ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အသစ်ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မိသားစုတွေထဲက တစ်စုဆိုပေမဲ့လဲ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းနဲ့ အငြင်းပွားဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ 
ခင်‌ဗျားက ကိစ္စကို ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက သဘောတူသလား မတူဘူးသလားဆိုတာ မူတည်နေသေးတယ်။
"အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ” ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့လေးနက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
"သူတော်စင် ကျောက်ရန်"
"အဘိုး" အဆင့်လေးအကြီးအကဲက တအံ့တဩနဲ့ အသစ်ရောက်လာတဲ့သူကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဖေ"
နဉ်ရှန့်က တလေးတစားနဲ့ ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အားကိုးရာတစ်ခု ရသွားသလို မြင်ယောင်နေပြီး သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကလဲ အများကြီးမတ်သွားခဲ့တယ်။ လွီကျောင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်သလို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးတော့ လုကျင်းဟွိုင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ကာ တောင်းပန်တဲ့ဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
"နဉ်မိသားစုနဲ့ လွီမိသားစုတို့က တတ်နိုင်သလောက် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ပြုလုပ်ထားသင့်တယ်။ အခု ငါ ကြားမိတာကတော့ နဉ်မိသားစုရဲ့မျိုးဆက်က အမှားတစ်ခုခု လုပ်ခဲ့တယ်တဲ့”
သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ သမီးဖြစ်သူကို စဉ်းစားမိသွားခဲ့တယ်။ သူ့သမီးအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့တဲ့နဉ်ရှန့်ရဲ့ချစ်ခြင်းနဲ့ သူ့သမီးအတွက် အခုအချိန်အထိ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့ရတာကိုလဲ စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အရှက်‌ကြောက်မဲ့စွာ တိုးလျှိုးတောင်းပန်လိုက်တယ်။
"နဉ်မိသားစုက အမြဲတမ်းမျိုးဆက်တွေ နည်းပါးခဲ့တယ်။ မိသားစုခွဲတွေမှာလဲ အများကြီးမရှိဘူး။ ဂိုဏ်းချုပ်လုက ကျုပ်ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ နဉ်ယိကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ရမလား”
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်နှာက တော်တော်လေးကို အကျည်းတန်သွားတော့တယ်။ သူတော်စင်လွီကျောင်းက လွီမိသားစုမှာ အခွင့်အာဏာအမြင့်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာလဲ အရမ်းကိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကတောင် သူ့ကို မျက်နှာသာ အနည်းငယ်ပေးခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ သူက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုချထားပြီး နဉ်ယိအတွက် တောင်းပန်နေတယ်။ သူတကယ်ပဲ ငြင်းလို့မရနိုင်တော့ဘူး။ သို့သော်ငြားလဲ နဉ်ယိ လုပ်ခဲ့တဲ့အပြုအမူတွေနဲ့ နဉ်ယိ သတ်တာခံလိုက်ရတဲ့ ပါရမီရှင်ယွင်ရှောင်ကို စဉ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက အချိန်တော်တော်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်နေမိတော့တယ်။
အဲဒီတုန်းက ယွင်ရှောင်ရဲ့အရည်အချင်းက ဒီနေ့ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းထက် မသိမသာလေးပဲ နိမ့်တာ။ 
လေထုအခြေအနေက အလွန်မှ တိတ်ဆိတ်နေတုန်း လူတွေကို ပျာယာခတ်သွားစေပြီး ကြည်လင်တဲ့အသံတစ်ခုက တစ်ဖန်ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။
[ဒီနဉ်မျိုးနွယ်ခေါင်းဆောင်က ဘာဖြစ်လို့သူ့အဖေ လွီမျိုးနွယ်ကို ခေါ်လိုက်တာလဲ] 
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲကစာလုံးတွေကို ဖတ်လိုက်ပြီး အကျဉ်းချုပ် သုံးသပ်ပြလိုက်တယ်။
[အော်သူ့ရဲ့ယောက္ခမဖြစ်နေတာကိုး]
[လွီကျောင်းရဲ့သမီး လွီဝေက အခု ...ဟမ်‌...သေပြီလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းသုံးရာလောက်က သေသွားတာလား]
[နဉ်ရှန့်ရဲ့မိန်းမလွီဝေ  ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက သူ့ဘေးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်ထားတော့ဘူး။ သူ အားတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ သူမိန်းမကို တမ်းတနေတတ်ပြီး အတိတ်ကိုပဲ သတိရနေတတ်တယ်တဲ့ ]
[သူ့ရဲ့စွဲလမ်းမြတ်နိုးစိတ်က မရေမတွက်နိုင်တဲ့သူတွေကို ရင်ထဲခံစားသွားစေပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရစေတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လဲ သူက သမက်ဖြစ်သူကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့တာပဲ]
[ဟင်... ဒီနည်းလမ်းကို တော်တော်လေး ဘာလို့ ရင်းနှီးနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ]
...
အပိုင်း (၂၄)
လွီကျောင်းက အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကိုကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သံသယအရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒီချဥ်းကပ်ပုံက ရင်းနှီးတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။
နဥ်မိသားစုရဲ့ ဒီမျိုးဆက်က အမှားအယွင်းတစ်ခုကို လုပ်ထားပြီး မတော်တဆတပည့်တစ်ယောက်ကို သတ်မိသွားတာပဲ သူက သိထားတာ။ ပိုပြီးအသေးစိတ်ကျတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုလည်း သူက သိချင်စိတ် မရှိပါဘူး။
လိုရင်းကို ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒီကိစ္စက အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲထည့်ဖို့ရာမတန်လေဘူး။
သူက နဥ်မိသားစုအပေါ် တစ်ခုခုအကြွေးတင်နေတယ်လို့ မခံစားခဲ့ရရင် နဥ်ယိကသာ နဥ်မိသားစုအခွဲရဲ့ ထူးချွန်တဲ့မျိုးဆက်တစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့ရင် သူက ဒီနေရာမှာတောင် ပေါ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။
နဥ်ရှန့်ရဲ့ဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိနေတဲ့ အခြေအနေကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူက စိတ်အေးသွားသလို သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ သူ့သမီးက လူရွေးမမှားခဲ့ဘူးပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း နဉ်ယိလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို သိနေကြတဲ့သူတွေက လွီကျောင်းရဲ့ နဥ်ရှန့်အပေါ် ခင်မင်ရင်နှီးပြီး နှစ်လိုဖွယ်မျက်လုံးတွေနဲ့ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ အပြင်လောကရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ စကားလုံးတွေကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့အမူအရာက ထူးထူးခြားခြား ရှုပ်ထွေးသွားတော့တယ်။
ဒီလိုကြည့်လိုက်တော့လည်း နဥ်ယိနဲ့ နဥ်ရှန့်တို့ရဲ့ အချစ်အပေါ်ရူးသွပ်မှုက ဘက်ပေါင်းစုံက ကြည့်လိုက်ရင် တစ်ထပ်တည်းတူနေတာပဲ။
ဧကန္တ နဥ်ရှန့်ရဲ့ အရူးအမူးစွဲလမ်းတယ် ဆိုတာကလည်း ဟန်ဆောင်နေတာပဲလား။
အားလုံးက အမျိုးမျိုးစဥ်းစားနေကြတဲ့အချိန်မှာ ကောင်းကင်ကအသံက ဆက်ပြီးပြောလိုက်တယ်။
 [လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းရာချီတုန်းက နဥ်မိသားစုက လော့ရှင်းမြို့ရဲ့ သာမန်မိသားစုလေး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ နဥ်မိသားစုရဲ့ဆက်ခံသူက အမြင့်ဆုံးကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အခြေတည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိခဲ့တာကိုး]
 [အဲ့ဒီတုန်းက နဥ်မိသားစုက လွီမိသားစုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး။ လွီဝေက နဥ်ရှန့်ကို ဘာဖြစ်လို့ သဘောကျသွားတာတဲ့လဲ]
လီမိသားစုအိမ်မှာ ရှိတဲ့ လွီကျောင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အတိတ်ကိုပြန်စဥ်းစားမိသွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
အစတုန်းကတော့ နဥ်မိသားစုက သေးငယ်တဲ့မိသားစုထောင်ချီထဲက တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သက်တမ်းထောင်ချီတဲ့လွီမိသားစုနဲ့ နှိုင်းယှဥ်ဖို့ရာ ဘယ်လိုမှမဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအပြင် အဲ့ဒီတုန်းက နဥ်ရှန့်ရဲ့အရည်အချင်းကလည်း သာမန်ထက် နည်းနည်းပဲကျော်လွန်တယ်လို့ မှတ်ယူလို့ရတယ်။
အဲ့ဒီတုန်းက သမီးဖြစ်သူက လွီမိသားစုရဲ့အရည်ချင်းရှိဆုံး ဆက်ခံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူမက ကျင့်ကြံရေးအဆင့်မှာ ကြိုးစားရင် ကြိုးစားသလောက် သူမရဲ့အနာဂတ်ကလည်း အတိုင်းအဆမရှိအောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူရဲ့အထူးချွန်ဆုံးသမီးဖြစ်သူက သာမန်မိသားစုနဲ့ မေတ္တာမျှသွားတာကို သိလိုက်ပြီး သူကလွဲရင် ဘယ်သူကိုမှ လက်မထပ်ဘူးလို့ ဖြစ်လာတဲ့အခါ သူက ဒေါသထွက်ပြီး လွီဝေကို နှစ်တော်တော်များများ သီးခြားချုပ်နှောင်ထားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ချစ်ရတဲ့ဘယ်မိဘတွေက သူ့သားသမီးကို အနိုင်ရတယ်ဆိုတာရှိလို့လဲ။ အဲ့ဒီအပြင် နဥ်ရှန့်ရဲ့ကြိုးစားမှုကလည်း အဲဒီတုန်းက တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ သူက နှိမ့်ချတာမျိုးလည်း မရှိသလို ထောင်လွှားတာမျိုးလည်း မရှိဘူး။ လွီမိသားစုရဲ့အကူအညီကိုလည်း အများအပြား မှီခိုတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ သူက တစ်ချီတည်းနဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနဲ့ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိခဲ့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူက လက်ထပ်ပွဲကို သဘောတူပေးခဲ့ရတယ်။
နဥ်ရှန့်က သမီးဖြစ်သူအပေါ် အလွန်မှကောင်းမွန်ခဲ့တယ်။ သူနဲ့သူ့ဇနီးက အပြန်အလှန်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မေတ္တာရှိခဲ့ကြတယ်။ မကြာခဏဆိုသလို သူတို့တွေက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးက ဝိညာဥ်ရတနာတွေကို ယူလာပြီး သူ့ကို လာကန်တော့တတ်တယ်။
အတိဆင်းရဲဒုက္ခကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တဲ့ အစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို မပြတ်လပ်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ သိတက်လိမ္မာမှုကြောင့် ရင်ထဲမှာခံစားမိခဲ့တယ်။
မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ဆီက တစ်ခုခုရဖို့ပဲ စဥ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ကပဲ သူ့ကို တစ်ခုခု ပြန်ပေးဖို့ စဥ်းစားမိကြတယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်တော့ အပြုံးတစ်ခုက လွီကျောင်းရဲ့နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ဖြစ်တည်လာပြီး သူရဲ့မူလက လေးနက်နေတဲ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့ နူးညံ့လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း နောက်ပိုင်းအဖြစ်အပျက်ကို စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာပေါ်ကအပြုံးက ဝမ်းနည်းမှုတွေ အစားထိုးလာခဲ့တယ်။
နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်မှ တစ်ခါပွင့်တဲ့ ထောင်ချီအတိဒုက္ခလျိူ့ဝှက်နယ်မြေပွင့်လာတဲ့အချိန်မှာ လွီဝေက လွီမိသားစုဝင်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့တွေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ်။ လွီမိသားစုဝင်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ရန်အတွက် လွီဝေကနောက်ဆုံးတော့ ထောင်ချီအတိဒုက္ခလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ သူက ဘယ်လောက်ပဲအစွမ်းရှိရှိ သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မားနေပါစေ ထောင်ချီအတိဆင်းရဲဒုက္ခလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ နည်းလမ်းမရှိပဲ သူရဲ့ချစ်လှစွာသောသမီးလေး သေဆုံးတာကို ရပ်ကြည့်နေရခဲ့တယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်တော့ ဝိညာဥ်ခွာထားတဲ့ လွီကျောင်းရဲ့ကိုယ်ပွားက နဥ်ရှန့်ရဲ့ဖြူစွတ်နေတဲ့ဆံပင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တော့တယ်။ လွီဝေ သေဆုံးသွားတာကို သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ နဥ်ရှန့်ရဲ့ဆံပင်တွေကလည်း ညတွင်းချင်း ဖြူဖွေးသွားတော့တယ်။ နဥ်ရှန့်က အရမ်းဝမ်းနည်းနေတာတောင် ဝမ်းနည်းခြင်းကို သည်းခံပြီး ဒီအဘိုးကြီးကို နေ့တိုင်း လာရောက်နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တယ်။
လွီကျောင်းက စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုပဲခံစားနေရပါစေ ကောင်းကင်ရဲ့အသံကတော့ နဥ်မိသားစု တိုးတက်လာတဲ့သမိုင်းကြောင်းကို ဆက်ပြီးပြောပြနေလေတယ်။ ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက ဘာမြင်သွားလဲတော့ မသိလေဘူး။ ရုတ်တရက် အသံက တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။
[နဥ်မိသားစုရဲ့ ဒီဆက်ခံသူကလည်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့ သူ့မှာ အရမ်းကို ချစ်မြတ်နိုးရတဲ့ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိနေတာလဲ။ နောက်ပြီးဒီဇနီးကလဲ ဆုံးသွားတာ အရမ်းကြာနေပြီတဲ့လား]
 [မိန်းမ ကံမကောင်းတာနဲ့ အချစ်ရေးမှာ အရူးအမူးစွဲလမ်းတာက နဥ်မိသားစုမျိုးဆက်ရဲ့ အစဥ်အလာပဲလား]
 [ဟင်... နဥ်မိသားစုက အစတုန်းက သာမန်ကျင့်ကြံသူမိသားစုတစ်ခုပဲ၊ ဒီဆက်ခံသူအဖိုးကြီးရဲ့မိန်းမ သေဆုံးသွားပြီးမှ သူတို့တွေက ဒေသအတွင်းက အထက်တန်းစားမိသားစုတွေထဲက တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့တာတဲ့]
[ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ တော်တော်လေးဆိုးရွားတာပဲ ]
လွီကျောင်း ရဲ့မျက်နှာပေါ်က ခံစားချက်နဲ့တည်ငြိမ်နေတဲ့မျက်နှာက အေးခဲသွားတော့တယ်။
အပြင်လောကရဲ့အသံကို ကြားနိုင်ကြတဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ စပြီးစဥ်းစားလာကြတယ်။ ကြည့်ရတာ နဥ်မိသားစုက ယောကျာ်းတွေက မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးသွားတဲ့အချိန်တိုင်း အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီးရခဲ့တဲ့ပုံပဲ။
အစတုန်းကတော့ နဥ်ရှန့်က လွီဝေကို တကယ် မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်ဟန်ဆောင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက ကြည့်ရတာ နဥ်ယိနဲ့မတူဘူးပဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ လွီဝေကို သေဆုံးအောင်လုပ်ခဲ့တာ သူများ ဖြစ်နေမလား။
နောက်ဆုံး ချစ်ခင်ရတဲ့သူကို ဘယ်သူကများ သတိထားလို့လဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလွီမိသားစုမှာ..... နဥ်ရှန့်က လွီဝေကို တကယ်ပဲ တိတ်တိတ်လေး တစ်ခုခုလုပ်ရဲသတဲ့လား။
လုကျင်းဟွိုင်က လွီကျောင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မှင်တက်အံ့သြနေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ သွေးတိုးစမ်းကာ မေးလိုက်တော့တယ်။
"လူကြီးမင်းခင်ဗျာ နဉ်ယိက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိပါသလား"
လွီကျောင်းက မသိမသာ မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်တယ်။
"သူက အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ယောက်ကို မတော်တဆသတ်ခဲ့မိတာ မဟုတ်ဘူးလား"
လုကျင်းဟွိုင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး
"သူက သူအချစ်ရဆုံး အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို တမင်တကာ သတ်ခဲ့ပြီးတော့ ခုနှစ်နှစ်လုံးလုံး စွဲလမ်းမြတ်နိုးခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ ကောင်းသတင်းကို ရခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူရဲ့ ဆရာဆီကလည်းပဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကူအညီတွေရယူခဲ့တယ်"
လွီကျောင်းက သူ့စကားကို နားထောင်နေရင်းမှ သူ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ညိုးငယ်လာတော့တယ်။ နဥ်ရှန့်က သူတို့စကားဝိုင်းကို နားထောင်လာပြီး အပြင်လောကရဲ့ ဆက်တိုက်ထုတ်ဖော်တဲ့စကားတွေကို ကြားရတဲ့အချိန်မှာ အခိုက်တန့် ကြောက်စိတ်မွှန်သွားတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်ပြီ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ဟာကို နှစ်သိမ့်နေလိုက်တယ်။ သူက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေထဲမှာ မပါဝင် မပတ်သက်ခဲ့ဘူး။ မဟုတ်ရင်သူက လွီကျောင်းရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကိုလည်း သည်းခံနိုင်ခဲ့လိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ 
အပြင်လောကရဲ့အသံက အရာအားလုံးကို သိရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ရဲ့အမှားကို ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီအပြင် သူက နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် ဟန်ဆောင်လာခဲ့တာပဲ။ လွီကျောင်းက အပြင်လောကကအသံရဲ့ အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေကိုနားထောင်ပြီး သူ့ကိုတကယ်ပဲ အပြစ်ပေးနိုင်လို့လား။
လွီကျောင်းက နဥ်ရှန့်ကို စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်နေတဲ့အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အာရုံခံကတော့ သူ့အပေါ်မှာ သေသေချာချာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တယ်။ နဥ်ရှန့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က မှန်သွားတယ်။ လွီကျောင်းက အပြင်လောကရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းအပေါ်အခြေခံပြီး သူ့ကို အပြစ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူ မသိလိုက်တာက လွီဝေ မရှိတော့တဲ့အခါ လွီကျောင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သူက ဘာမှ အရေးမပါတော့ဘူးဆိုတာကိုပဲ။ အမြင့်ဆုံးကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်တဲ့ သူ့လို အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အတွက် အမှားလုပ်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ရာက ကြီးမားတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်လေဘူး။
နဥ်ရှန့်က လွီဝေကိုတကယ်ပဲ သတ်ခဲ့သလားဆိုတာ အားလုံးက သိချင်နေကြတဲ့အချိန်မှာပဲ အပြင်လောကရဲ့အသံက တခြားနေရာကို အာရုံပြောင်းသွားတော့တယ်။
 [ထူးဆန်းလိုက်တာ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘာမှမမြင်နိုင်ဘူးဆိုတာ နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့ နဥ်မိသားစုက ဘာမှမမြင်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ပဲ ဘာလို့တွေ့နေရတာလဲ]
[ပိုဆိုးတာက အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ အရမ်းကိုကောင်းမွန်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစု နောက်ခံတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ ပိုပြီးတော့ တိုက်ဆိုင်မှုရှိနေတာက အမျိူးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတိုင်း နဥ်မိသားစုက နောက်ထပ်ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်တစ်ခု တက်သွားတာပဲ]
အားလုံးရဲ့မျက်လုံးတွေက လေးနက်သွားတော့တယ်။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့စကားသံကို ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်တော့ နဥ်မိသားစုက ပြသာနာတွေအများကြီး ရှိနေတာပဲ။
[ကြည့်လိုက်အုံးမယ် နဥ်မိသားစုရဲ့အရည်အချင်းတွေကလည်း အဲ့လောက်ကြီးကောင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။]
 [ရိုးရိုးလေးစဥ်းစားကြည့်လိုက်ရင် နဥ်မိသားစုရဲ့အရည်အချင်းက အမြင့်ဆုံး အခြေတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ပဲ ရောက်နိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက တကယ်ပဲ ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီတဲ့လား]
 [လွီမိသားစုမှာ ဒီအရည်အချင်းမျိုးမရှိပါဘူး။ လွီကျွမ်းကျိကို နှစ်ရာချီတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေသာ မကျွေးထားဘူးဆိုရင် သူက ဝိညာဥ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ကိုပဲ ရောက်နိုင်မှာ ]
လူအများစုက အမှတ်တမဲ့ ဘေးမှာရပ်နေတဲ့အဆင့်လေးအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက့်ကြတယ်။
ကောင်းကင်က လာတဲ့အသံကို အာရုံစိုက်ပြီးနာထောင်နေတဲ့ လွီကျွမ်းကျိက ပြောလိုက်တယ်။
"ဘာလဲဟ"
နောက်ဆုံးတော့ နဥ်ရှန့်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကိုတစ်လှမ်း တိုးလာလိုက်တယ်။ သူက အားလုံးရဲ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်ဖို့ တစ်ခုခုပြောတော့မယ် ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လွီကျောင်း တားမြစ်တာ ခံလိုက်ရပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။
လွီကျောင်းက သူ့ကို အေးတိအေးစက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမျက်လုံးထဲမှာ ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မပါရှိလေတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစားလူသတ်လိုတဲ့ ပြင်းပြစိတ်တစ်ခုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့တယ်။
နဥ်ရှန့်ဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချွေးအေးတွေ ထွက်လာတော့တယ်။ သူ့ဦးနှောက်ကို ကပျာကယာ အလုပ်ပေးနေရင်းက ဘယ်လို ထွက်ပြေးရမလဲဆိုတာကို စဥ်းစားလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်က လာတဲ့အသံက နဥ်မိသားစုရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးလျှို့ဝှက်ချက်ကို အညှာအတာကင်းစွာ ဖော်ထုတ်လိုက်တော့တယ်။
 [အဟက်_ ချစ်ခြင်းတရားလက်စွပ် ဖြစ်နေတာကိုး]
ချစ်ခြင်းတရားလက်စွပ် ဘာတဲ့လဲ။ လူအများအပြားက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကို သိကြတဲ့လူတွေကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။
 [ချစ်မေတ္တာချိပ်ပိတ်ထားတဲ့ လက်စွပ်ကို ကျင်ကြံရေးလောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် တားမြစ်ပြီး ပိတ်ဆို့ထားခဲ့တဲ့ မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ ဒီမှော်ပစ္စည်းက လူတွေကို ဘာမှမဆိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ အရူးအမူး ချစ်မိသွားစေပြီး ကိုယ်တိုင် အသက် ဆုံးရှုံးသွားအောင် ပြုလုပ်နိုင်တယ်တဲ့]
 [အဲ့ဒီတုန်းက ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သွားစေတာက ချစ်ခြင်းတရားပိတ်ဆို့ခြင်းလက်စွပ်က ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့လူရဲ့ ကံကောင်းခြင်းအားလုံးကို ဘယ်သူမှ မသိစေဘဲ လက်စွပ်ပိုင်ရှင်ဆီကို လွှဲပြောင်းပေးနိုင်တယ်တဲ့]
[ဒါကြောင့်ပေါ့... အစက အရမ်းကံကောင်းခဲ့တဲ့ ယွင်ရှောင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဒီလိုရက်စက်တဲ့အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပေါ့။ ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လွီဝေကလည်း အချိန်အကြာကြီး ဝိညာဥ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်မှာ ပိတ်ဆို့နေရတဲ့အကြေအရင်းနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဝိညာဥ်သားကောင်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာလည်း ဒါကြောင့်ပဲ]
[ဒီတော့ လွီမိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲစုံစမ်းနေပါစေ လွီဝေရဲ့သေဆုံးမှုက မတော်တဆဖြစ်ခဲ့ပြီး သူက ကံမကောင်းလို့ပဲလို့ စဥ်းစားမိကြမှာပဲပေါ့]
 [ဒါပေမဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လို့တောင် ခေါ်ရလောက်တဲ့ လွီဝေက ကံဆိုးတာလောက်နဲ့ သူ့အသက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့တာလဲ]
လွီကျောင်းက သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဥ်ချည်ကြိုးတွေကတော့ နေရာမှာရှိနေတဲ့ နဥ်မိသားစုဝင်တွေကို တစ်လက်မချင်းဆီ ချည်နှောင်ထားလိုက်တယ်။ အကောင်းစား ဝိညာဥ်ချည်ကြိုးတွေက နဥ်ရှန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးရောင်အမှတ်အသားတွေ အများအပြား ချန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ 
နဉ်ယိက သည်းမခံနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်နေတဲ့အခါမှာတော့ သူရဲ့လျှာက ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီး ဆက်ပြီးမအော်ဟစ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကလူတွေက နဥ်မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ရဲ့ သနားစရာအခြေအနေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့စိတ်ထဲမှာ နားလည်သွားကြတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး နဥ်မိသားစုကတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီး ခေါင်းထောင်လာနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့တွေက ဒီလောက်ယုတ်ညံတဲ့ကိစ္စကို လုပ်ရဲမှတော့ တူညီတဲ့အကျိုးဆက်ကို သေချာပေါက်ခံစားရမှာပေါ့။
အားလုံးရဲ့စိတ်ကူးနဲ့ဆန့်ကျင်သွားပြီး လွီကျောင်းက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို နေရာမှာပဲ မသတ်ပစ်ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား သူကမျက်လုံးတွေကို ဆက်မှိတ်ထားလိုက်ပြီး အပြင်လောကကလာတဲ့အသံကို ဆက်ပြီး ကြိတ်မှိတ် နားထောင်နေလိုက်တယ်။
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာအတိအကျကို ပိုပြီးဖတ်ကြည့်လေလေ သူမရဲ့အသံက နဥ်ရှန့်အပေါ် အထင်သေးစိတ် အပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ 
[နဥ်ရှန့်က လွီဝေ ထောင်ချီအတိဒုက္ခလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို သွားမယ်ဆိုတာ သိလိုက်ကတည်းက သူက သူ့မရဲ့ကံကောင်းခြင်းတွေကို မြန်မြန်စုပ်ယူထားခဲ့တာပဲ]
 [ထောင်ချီအတိဒုက္ခလျှို့ဝှက်နယ်မြေက နဥ်ရှန့် သူ့မိန်းမအတွက် ပြင်ဆင်ထားပေးတဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ ဘယ်သူက စုံစမ်းနေပါစေ လွီဝေကို သေဆုံးစေခဲ့တဲ့သူက နဥ်ရှန့်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့တွေရှာတွေ့လိမ့်မှာ မဟုတ်ဘူး]
 [နဥ်ရှန့်က လွီဝေကို ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် မုန်းနေတာလဲ။ လွီမိသားစုက နဥ်မိသားစုကို အကူအညီတွေ အများကြီးပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား]
...
အပိုင်း(၂၅)
[လွီဝေက ပိုသာလွန်ပြီးတော့ သန်မာတဲ့ကိုယ်ကျင့်တရားရှိတယ်လို့ သူက ထင်ထားတာကြောင့်လား။ လွီဝေက သူ့ကို အထင်သေးတယ်လို့ ထင်နေတာကြောင့်လား]
[လွီမိသားစုက သူ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ရတနာတွေကလည်း ပေးကမ်းစွန့်ကြဲတာလောက်ပဲဖြစ်ပြီး သူတို့တွေက သူ့ကိုအထင်သေးကြတဲ့ သက်သေတွေပဲလို့ သူက ထင်နေတာလား]
စူးလီရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ မေးခွန်းတွေအပြည့် ဖြစ်သွားပြီး သူမက အားလုံးရဲ့အတွေးကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့တယ်။
[သိပ်ကို ခေါင်းမာနေတာကိုး၊ ဒီအတိုင်းယူလိုက်တော့ ဘာဖြစ်မှာလဲ]
[မဟုတ်သေးဘူး ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ မဟုတ်ဘူး။ သူက လွီဝေကို သ-တ်ချင်နေတာကလည်း... သူရဲ့ချစ်လှစွာသော လရောင်ဖြူအတွက် နေရာတစ်ခု တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန် လုပ်ပေးချင်လို့များလား]
[ဝိုး... နဉ်ယိက နဥ်မိသားစုရဲ့မိသားစုအခွဲလို့ အမည်တပ်ထားပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက နဉ်ရှန့်နဲ့ အဲ့ဒီလရောင်ဖြူတို့ရဲ့ကလေး ဖြစ်နေတာကိုး]
[နဉ်ယိ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာနဲ့ သူက ချက်ချင်းအပြေးအလွှား ရောက်လာတာလည်း မထူးဆန်းတော့ပါဘူး]
စူးလီက စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်တိုင်း နဥ်မိသားစုတွေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ တင်းနေအောင် ချည်ထားတဲ့ ဝိညာဥ်ချည်ကြိုးတွေက တစ်လက်မချင်းစီ ပိုပြီးတော့ နက်ရှိုင်းလာခဲ့တယ်။ သူတို့တွေက နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြပေမဲ့လည်း တစ်နေရာထဲမှာပဲ ရပ်နေရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြတော့ဘူး။ သူတို့တွေက ကိုယ့်ဟာကို ဒီလို နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုဒဏ်ကို ခံနေရတာကိုပဲ ရပ်ကြည့်နေနိုင်တော့တယ်။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာ နဉ်ရှန့် လုပ်ထားခဲ့တာတွေအတွက် သက်သေမရှိခဲ့ပေမဲ့လည်း နဥ်မိသားစုက အင်အားကြီးမားခဲ့ပေမဲ့လည်း သူတို့တွေမှာလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။
လွီကျောက်က ဆန္ဒရှိသရွေ့ သူက သူတို့ကိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး နဥ်မိသားစုကိုလည်း အချိန်မရွေး ချေမွပြစ်နိုင်တယ်။
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကြည့်နေရင်းမှ ခေါင်းမော့လိုက်တော့ နဥ်မိသားစုဝင်နှစ်ယောက်ရဲ့ သနားစရာအခြေအနေကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
 [ဟယ် ..အခုလေးတင်ပဲ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်က အရမ်းကိုထောင်လွှားနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုကျတော့ ဘာလို့များ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုဖြစ်သွားကြတာလဲ]
စူးလီက အရေးယူနေတဲ့ လွီကျောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးထောက်ထားလိုက်တယ်။
[ဧကန္တ နဥ်ရှန့် လုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို သူက သိသွားပြီလား]
[ဟုတ်နေပါပြီ၊ သူရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ရုပ်လွန်အတိဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းအဆင့်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီပဲ၊ ဒီတော့ သူ့အနေနဲ့ ဘာပြသာနာကိုမှ သတိမထားမိဘူးဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ]
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမက ကြိတ်ပြီးသက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
[သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ]
[လွီဝေသာ အခုအချိန်ထိ အသက်ရှင်နေအုံးမယ်ဆိုရင် လွီမိသားစုက အခုအချိန်လောက်ဆိုရင် ပိုပြီးမြင့်တဲ့အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်နေလောက်ပြီပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား] 
[ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်သွားတော့မှာလဲ။ ဆက်ခံသူမရှိဘဲ အောက်ဆုံးကို ကျသွားတော့မှာလား]
[နောက်ဆုံး လွီဝေတို့ ယွင်ရှောင်တို့လို ပါရမီရှင်တွေက နှစ်တစ်ထောင်မှ ရှားရှားပါးပါး ပေါ်ထွက်လာတာလေ]
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံပေါ် ထွက်လာတဲ့အချိန်မှပဲ လုကျင်းဟွိုင်က နဉ်ယိကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တွေက ဒီလိုလူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့လက်ထဲမှာ ပျက်စီးသွားတယ်တဲ့လေ။
လွီကျောက်က နဉ်ရှန့်ရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်တွေကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့တယ်။ သူက သူရဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အများကြီးအိုမင်းသွားတဲ့ သူရဲ့မျက်လုံးကို လှစ်ပြလိုက်ပြီး အလွန်မှ ညှိုးငယ်သွားတော့တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလု ကျုပ်နဉ်ရှန့်ကို အရင်ဆုံး ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်”
 “သူရဲ့သားကိုတော့...”
သူက သွေးတွေရွဲနစ်နေတဲ့ နဉ်ယိကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက်လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “သူ့ကိုတော့ ရွှင်ချန်ဂိုဏ်းမှာပဲ ဆက်ထားလိုက်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့အပြစ်ဒဏ်ကို လက်ခံပါစေပေါ့ ။သူက အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုရင်လည်း ကျုပ် သူ့ကို ပြန်လာခေါ်ပါ့မယ်”
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ရက်စက်ပြီး တင်းမာနေခဲ့တယ်။
 “နဉ်ယိက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားဖို့က မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
လွီကျောက်က ကျေနပ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုလှည့်ကာ ကိုယ်ဟန်ပျက်နေတဲ့ နဉ်ရှန့်ကိုခေါ်ပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ထွက်သွားလေတော့တယ်။
အဲ့ဒီနေ့ရဲ့ နေ့လယ်ခင်းမှာပဲ၊ လွီမိသားစုက နဥ်မိသားစုကို စစ်ကြော်ညာခဲ့တဲ့သတင်း ပျံ့နှံလာခဲ့တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နဥ်မိသားစုရဲ့ ယုတ်မာတဲ့လုပ်ရပ်တွေကိုလည်း လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်ပြောကြားခဲ့တယ်။
မိသားစုတွေရဲ့ ဝင်စီးခြင်းခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ နဥ်မိသားစုက ပျောက်သွားဖို့ရာ အချိန်နေ့တစ်ဝက်သာ ကြာမြင့်လိုက်တယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာတော့ ယွင်ရှောင်ရဲ့သေဆုံးမှုကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုကျင်းဟွိုင်က အသိပေးလိုက်တဲ့အတွက် တပည့်အားလုံးက ရောက်ရှိလာတော့တယ်။
ကျောက်လင်းယွမ်က ခုနှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အထင်လွဲခြင်းခံခဲရပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပြစ်ဒဏ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး အဆင့်ငါးအကြီးအကဲရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောတပည့် ဖြစ်လာတယ်။ 
လက်တလော ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေအားလုံးက သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်တောင်ထွတ်အတွင်းက အရေးကိစ္စတွေကို စပြီးတော့ သေသေချာချာ စုံစမ်းလာတဲ့အခါ လူယုတ်မာတွေ ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာတွေနဲ့ ဆိုးညစ်ကောက်ကျစ်တဲ့လူတွေကိုလည်း အများအပြားရှာ တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ ဂိုဏ်းထဲက လေထုအငွေ့အသက်က ကြည်လင်ရှင်းလင်းလာပြီး ဂိုဏ်းကလဲ ပေါများကြွယ်ဝတဲ့အခြေအနေတစ်ခု ရောက်ရှိလာတော့တယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ -
စူးလီက လက်ထဲမှာ မုန့်တစ်တုံးကိုကိုင်ထားပြီး ခြံထဲကသလွန်ပေါ်မှာ လှဲလျောင်းနေလေတယ်။ သူမက မုန့်ကို တစ်ကိုက်လောက်ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ဝမ်းသာအားရ ကျုံ့ထားလိုက်တယ်။
သူမနဲ့ မဝေးလှတဲ့နေရာမှာတော့ ကျန်းရှန်က မတ်မတ်ထိုင်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ လေးစားပြီး ကြည်ညိုမှု ဖြစ်နေတော့တယ်။
ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျန်းရှန်က သူရဲ့ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်တဲ့အပြင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစားအသောက် ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း ရှာဖွေလာခဲ့ပြီး နေ့တိုင်းဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်လုပ်တဲ့ အရည်အချင်းကို လေ့ကျင့်လာခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း အစားအသောက်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ရန်ကလည်း ပါရမီက လိုသေးတော့ သူရဲ့အစားအသောက် ကျင့်ကြံခြင်းရလဒ်က အဖေဖြစ်သူကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆိပ်မိခဲ့တော့တယ်။
ကျန်းကျွင်းမင်က ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပဲ။ အစားအသောက် ကျင့်ကြံခြင်းကို သင်ကြားပေးနေတဲ့ဆရာကတောင် ဒီလမ်းကြောင်းကို လက်လျှော့လိုက်ဖို့ သူ့ကို ပညာသားပါပါနဲ့ အကြံပေးရတော့တယ်။ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်လုပ်တာကလည်း အဆိပ်လုပ်နည်းနဲ့ မခြားနားတဲ့အကြောင်း ပြောပြရတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျန်းရှန်က စူးလီအတွက် ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်လုပ်ပေးမဲ့ စိတ်ကူးကို လက်လျှော့ခဲ့ရတော့တယ်။
ကျန်းရှန်က အချိုပွဲကို အေးအေးလူလူစားသောက်နေတဲ့ စူးလီကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ကာ သိပ်မကြာသေးခင်က သူလေ့လာထားခဲ့တဲ့ သူမရဲ့အကြိုက်တွေကို ပြန်စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သွေးတိုးစမ်းသလို ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ချန်ပေ့၊ ဟွားလန်တောင်ထွတ်မှာ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရက်တုန်းက စစ်ဆေးခြင်းစာမေးပွဲ ဆောင်ရွက်နေပြီးတော့ အများကြီး....”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ စူးလီက ခေါင်းကိုလှည့်လာပြီး သူ့မရဲ့အသံထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ငါ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် နင့်အဖေရဲ့အကြီးဆုံးတပည့်က သူရဲ့မွေးစားအမေနဲ့ အတူတူနေသလိုပဲ”
ကျန်းရှန်က စူးလီရဲ့မျက်လုံးထဲက စိတ်ဝင်စားမှုကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး သူစိတ်ထဲမှာ ကံကောင်းသွားပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။ တော်သေးတာပေါ့၊ သူမလာခင်က အသေးစိတ်အချက်အလက်နဲ့ အကြောင်းအရင်းအားလုံးကို လူတစ်ယောက်ဆီမှာ မေးလာခဲ့လို့ပေပဲ။
 “ဟုတ်ပါတယ်”
သူက တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့အသံကလဲ ဂိုဏ်းရဲ့အရေးကြီးကိစ္စကို တင်ပြနေသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။
 “ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရော့ရှိုးရဲ့ အဖေက သူရဲ့မောင်းမကို မျက်နှာသာပေးပြီး ရော့ရှိုး ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူ့မိန်းမကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့ပြီး သူ့အမေအပေါ်လည်း အရမ်းကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခဲ့တာတဲ့”
စူးလီက အသေးစိတ်အကြောင်းအရာကို နားထောင်ရင်း လက်တစ်ဖက်နဲ့မေးကို ထောက်ထားလိုက်ပြီး မကြာခဏဆိုသလို စကားထောက်ပေးလိုက်တယ်။
သူက အဖေဖြစ်သူရဲ့မောင်းမ အမေဖြစ်သူရဲ့အချစ်ပြိုင်ဘက်ကို သူ့ရဲ့ချစ်သူ ဖြစ်လာအောင်လုပ်ခဲ့တာပဲ။ သူမကို သူ့အမေကိုတောင် စောင့်ရှောက်ခိုင်းပြီး ကိုယ်ဝန်ရအောင်လုပ်ခဲ့တာတဲ့လား။
လူတစ်ယောက်ရဲ့သားအရင်းက အဲ့ဒီလူရဲ့ညီ ဖြစ်လာတာပဲ။ ကျင့်ကြံရေးလောကက ဘယ်လို ပျော်စရာကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ တကယ်သိတာပဲ။
သူမက အတင်းစကားကို အားရပါးရနားထောင်နေတုန်း ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဧည့်အကြီးအကဲ ဆက်ခံခြင်းအခမ်းအနား နောက်ဆုံးတော့ ပြီးစီးသွားပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ စူးလီဆီကို လာရှာဖို့အတွက် အနောက်ဘက်ခြံကို ရောက်လာတော့တယ်။
ကျန်းရှန်က စူးလီကို အလွန်မှ အာရုံတစိုက်ရှိနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမမှာ အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကျုံ့နေတော့တယ်။ ကျန်းရှန်မှာ တခြားအလုပ် မရှိတော့ဘူးလား။ သူက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို နေ့တိုင်းလာပြီး ဘာဖြစ်လို့များ သူမနဲ့ အကြီးနေရာကို ပြိုင်လုချင်နေတာလဲ။
သူက သူရဲ့မချန်ပေ့ကို သူမ ခေါ်သလိုတောင် လိုက်ခေါ်နေလိုက်သေးတယ်။
သူမက ကျန်းရှန်ကို သူမရဲ့ချန်ပေ့နဲ့ ခပ်ခွာခွာနေအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲလို့ စဥ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရောက်လာတာကို သတိထားမိပြီး ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။
“ဒီနေ့ နင့်ရဲ့အလုပ်တွေ ပြီးသွားပြီလား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက စူးလီဆီကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်လာပြီး အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
 “ပြီးသွားပါပြီ”
 “ဆက်ခံခြင်းပွဲနဲ့ ပတ်သက်နဲ့ကိစ္စတွေကို အတည်ပြုပြီးသွားပြီ” သူမက ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းရှန်ကို ရန်လိုတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။ သူမကမှ ချန်ပေ့ရဲ့အချစ်ရဆုံးသူပဲ။
ကျန်းရှန်က သူမကို ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက အေးစက်ပြီး လေးနက်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ သူ့အကြောင်းသိတဲ့သူကသာ ဒီအချိန်မှာ သူက အရင်ကထက်ပိုပြီး စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေမှန်း သိကြလိမ့်မယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က တစ်နေ့တာ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြန်ပြောပြလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့စကားကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပြောတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ဧည့်အကြီးအကဲဆက်ခံပွဲကို တက်ရောက်ဖို့အတွက် ဧည့်အကြီးအကဲအားလုံးက နှစ်ရက်အတွင်း ဂိုဏ်းကို ပြန်လာရမယ်တဲ့” 
သူမကလွဲရင် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာရှိတဲ့ ဧည့်အကြီးအကဲတိုင်းမှာ နက်နဲတဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့် ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး တချို့နယ်ပယ်တွေမှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတယ်။
သူမတစ်ယောက်ကပဲ အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တောင်မရောက်သေးတာ။ ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူမရဲ့အသံက အနည်းတိမ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
 “မကြာခင်မှာ အကြီးအကဲချီဟွမ်က ဂိုဏ်းကိုပြန်လာလိမ့်မယ်တဲ့”
သူမက ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး အားတင်းပြုံးပြ လိုက်တယ်။ သူမက ချန်ပေ့ကို သူမအတွက် စိုးရိမ်မနေစေချင်ဘူးလေ။
 “ပြောကြတာကတော့ အကြီးအကဲချီဟွမ်က အရမ်းကိုအစွမ်းထက်တာတဲ့။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက အလားအလာရှိတဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့။ သူက အသက်ငါးရာနှစ်မှာပဲ စိတ်ဝိညာဥ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တာတဲ့။ အဲဒါထက် သူက ဖိုထိုးတဲ့နေရာမှာ အင်မတန်မှ အရည်အချင်းရှိတယ်တဲ့။ သူက အဆင့်ခုနှစ်ဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်နိုင်တဲ့အပြင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဆေးညွန်းတွေကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဘူးတဲ့ ဆေးလုံးတွေအများကြီး သန့်စင်ခဲ့တယ်တဲ့”
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့စကားကို နားထောင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်တစ်ခုခု သတိရသွားခဲ့တယ်။
 “ငါအမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ ခြေလက်အင်္ဂါတွေကို ပြန်ဆက်ပေးနိုင်တဲ့ဆေးလုံးကို သူက ဖော်စပ်ခဲ့တာတဲ့။ ဟုတ်တယ်မလား”
ငါက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို လာဖို့ရွေးချယ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကလည်း ဒီဆေးလုံးက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ထားတာကြောင့် မဟုတ်လား။ လုံးဝဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကိုတောင် လုံးဝနဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင်လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတစ်ခုတဲ့။
စူးလီက စိတ်ဝင်စားတဲ့အကြောင်း ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့အခါ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက သိမ်ငယ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး တလေးတစား ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဟုတ်ပါတယ် ရွှိယွမ်ဆေးလုံးက အကြီးအကဲချီဟွမ် အထူးတလည် ဖော်စပ်ထားတဲ့ဆေးလုံးလေ ။ သူက ပျက်စီးသွားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြန်ဆက်ပေးနိုင်တဲ့ သာမန်ဆေးလုံးတွေနဲ့ မတူဘူး ။ ရွှိယွမ်ဆေးလုံးက ပျက်စီးသွားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြန်ဆက်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် ပျက်စီးသွားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်သွေးကြောတွေကိုလည်း နဂိုအတိုင်းဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်မလို့ ပျက်စီးသွားတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ပြန်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
စူးလီက တွေးတွေးဆဆနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူရဲ့ ‘အဓိက’ဟာကို ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ဆေးလာတောင်းတာလည်း မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။
ဒီဆေးကို သောက်ပြီးသွားရင် ဖြတ်ထုတ်ခံရတဲ့နေရာက ဘာမှထူးခြားချက် မရှိတော့ဘူးလေ။ အဟွတ်..အဟွတ်.. လုံးဝကိုမသိသာတော့တာ။
...