Ch 16-20

အပိုင်း (၁၆)
အားလုံးက စူးလီကို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
စူးလီက ဝိညာဥ်သစ်ပင်ကို လက်ထဲမှာ ဘာမှမဟုတ်သလို ကိုင်ထားတယ်။ လေပြည်လေးတစ်ခုက တိုက်ခတ်လာပြီး သူ့မရဲ့ လက်ထဲက ဝိညာဥ်သစ်ပင်လေးက ယိမ်းနွဲ့ လို့နေတယ်။
အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်သစ်ပင်တစ်ပင်က သူ့မရဲ့ လက်ထဲမှာ လမ်းဘေးက မြက်လေးတစ်ပင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။
''ဒါက တကယ်ပဲ အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်းလား''
လုကျင်းဟွိုင်က ပထမဦးဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး စူးလီကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်လိုက်တယ်။
အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်းက မျိုးတုန်းသွားတာ နှစ်ပေါင်းရာချီ နေပြီ မဟုတ်လား။
ဒီငနဲက သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လုံးဝ မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့ချမ်းသာသမျှကို ပေးချင်သလို ပေးပစ်မဲ့... တော်ဝင်မိသားစုတချို့က သခင်လေးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
သူက လွန်ခဲ့တဲ့ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာတုန်းက စူးလီကို နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေရှိတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိတဲ့ အကြောင်းကို လုံးဝ မေ့သွားခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်မှာ ကံကြမ္မာမျက်နှာသာပေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့မှာ တကယ့်ကို ချမ်းသာလွန်းတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲလို့ အော်ပြောချင် လိုက်မိတော့တယ်။
သိပ်မဝေးလှတဲ့ နေရာမှာ ရပ်နေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲက စူးလီရဲ့လက်ထဲက အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်းကို ငေးကြည့်နေတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ အလွန်အကျွံ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေမိတာလားလို့ စိုးရိမ်မိပြီး မျက်တောင်တောင် မခတ်ရဲရှာဘူး။ 
ခုနတုန်းကတော့ သူက ကြံရာမရဖြစ်ပြီး ဘာလုပ်ရမယ်မှန်း မသိပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ သူက တကယ်ကို ကံကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့တယ်။
ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီး ပေးလိုက်တာပဲ။
စူးလီကို ကြည့်နေတဲ့ သူရဲ့အကြည့်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသလို ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာလည်း လေးစားမှုနဲ့ ပိတိဖြာနေတော့တယ်။
စူးလီက သူတို့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေကို ဂရုမစိုက်လေဘူး။ သူမက သူမရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ အစီအစဥ် ရှိနေပြီး သူမလက်ထဲက ဝိညာဥ်သစ်ပင်ကို ဂရုမစိုက်သလိုနဲ့ လှုပ်ခါ ပြနေတော့တယ်။
'' ရှင်လိုချင်တာ ဒါလား''
'' ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်ပါတယ်''
မဟာအကြီးအကဲက သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ဝိညာဥ်သစ်ပင်က ကျိုးပဲ့ သွားမှာစိုးလို့ သူ့မှာ ခြေနှစ်လှမ်း အလျင်စလို တိုးလာမိတော့တယ်။
ဒါက အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်သစ်ပင်လေ။ ကျင့်ကြံရေးလောကမှာလည်း မျိုးသုဉ်းသွားပြီ ဖြစ်တယ်။ 
ဒါကိုသာရခဲ့ရင် သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီပစ္စည်းကို အထူးတလည် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှာ တလေးတစားနဲ့ သိမ်းထားပြီး ကိုးကွယ်နေသင့်တာ မဟုတ်လား။
စူးလီရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားမှပဲ ဘာဖြစ်လို့များ အလကားပေးတဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ကြီးတစ်ခုလို့ ထင်ရနေတာလဲ။
စူးလီကတော့ သူ စဥ်းစားနေတဲ့အရာကို မသိလေဘူး။ သူ့အဖြေကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက စဥ်းစားမနေဘဲ လက်ထဲက ဝိညာဥ်သစ်ပင် ကို ပစ်ပေးလိုက်တယ်။
''ရှင့်အတွက်''
မဟာအကြီးအကဲရဲ့ ပုံရိပ်က ရုတ်ခြည်း ဆိုသလိုနေရာမှာ ပျောက်ကွယ် သွားတယ်။ သူက လေထဲက ဝိညာဥ်သစ်ပင်ကို မြန်မြန် ဖမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေအတွက် အထူးတလည် လုပ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှာ သတိနဲ့ သေသေချာချာလေး သိမ်းထားလိုက်တယ်။
အားလုံးပြီးသွားတော့ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားကာ ကျေးဇူးတင်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
''ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုရောင်းရင်း ခင်ဗျာ''
''ကျုပ်ဆီမှာ အဆင့်ခုနှစ် ဝိညာဥ်သစ်ပင်တွေနဲ့ အဆင့်ရှစ် မသေမျိုး မြက်ပင်တစ်ပင်၊ အဆင့်မြင့်မားတဲ့ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ မင်းက....''
သူ့ စကား မဆုံးခင်မှာပဲ စူးလီက စိတ်မဝင်စားတဲ့ လေသံနဲ့ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
''ကျွန်မမှာ အကုန်လုံးရှိပါတယ်''
ဒီအခိုက်မှာပဲ ကျန်းရှန်းက နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့လာခဲ့တယ်။
သူက စူးလီကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကြည့်နေရင်း သူ့မျက်လုံးထဲက မည်းမှောင်နေတဲ့ စွမ်းအင်ထုကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
သူက လိုချင်တပ်မက်မှုဆန္ဒ တစ်စွန်းတစ်စမှ မရှိဘဲ အလွန်မှ ကြည်လင်နေတဲ့ စူးလီရဲ့မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုသလို နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတော့တယ်။ အဲဒီ မျက်လုံးတွေက အရမ်းကို ဖြူစင်သန့်ရှင်းတာမလို့ သူ့မှာ နည်းနည်းလောက် သိမ်ငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကျန်းရှန်းက အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်သစ်ပင်တစ်ပင်က ဘယ်လောက်ရှားပါးတယ် ဆိုတာကို သိတယ်။ ဒါကြောင့် သူက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ဝိညာဥ်သစ်ပင်ကို ထုတ်ပေးလာတဲ့ စူးလီကို ပိုပြီးတော့တောင် ကျေးဇူးတင်မိတော့တယ်။
သူမကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကတော့ အသုံးမဝင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေရလောက်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ဒီထက် ပိုနက်တဲ့ ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုထဲကို ပြုတ်ကျသွားလောက်တယ်။
သူက ဒီလို ကံကောင်းခြင်းမျိုးနဲ့ တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ရဖူးဘူး။ ဒါကြောင့် သူက ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ 
သူက နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်ပြီး စကားကို တစ်လုံးချင်းစီ ကျိန်ကာ ပြောလိုက်တော့တယ်။
''အခုအချိန်ကစပြီး  မင်း လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ကျွန်တော်က အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်''
စူးလီက သူရဲ့ ပြတ်သားပြီးတော့ ခေါင်းမာလွန်းတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ များပြားလှတဲ့ ယိုပေါက်တွေအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်မိတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တော့တယ်။
''ငါက လောကကြီးကို ငြိမ်းချမ်းစေချင်တာ'' 
လုကျင်းဟွိုင်က အခိုက်တန့် မှင်တက် အံ့သြသွားပြီး နောက်တော့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမျက်လုံးတွေက လေးစားသမှု အပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
''တာအိုရောင်ရင်းက တကယ့်ကို မြင့်မြတ်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါပဲ''
ပြီးမြောက်ဖို့ရန် မဖြစ်နိုင်တဲ့ ဒီလိုတာဝန်မျိုးက စူးလီနဲ့ ကျန်းရှန်းတို့အတွက်တော့ ရယ်စရာတစ်ခု လိုပါပဲ။
ဘာတစ်ခုမှ ပြန်တောင်းဆိုခြင်း မရှိဘဲနဲ့ အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်သစ်ပင် တစ်ခုကို ထုတ်ပေး လိုက်တယ်ဆိုတာက ရှားပါးတဲ့ အခြေနေတစ်ခုပါပဲ။
လုကျင်းဟွိုင်က ချီးကျူးစကား ပြောလို့ မဆုံးခင်မှာပဲ ကျန်းရှန်းက ပြတ်သားတဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြန်ဖြေ လိုက်တော့တယ်။ 
''ကောင်းပါပြီ''
ဒီအချိန်မှာတော့ ဒုစရိုက်နွံထဲ ပြုတ်ကျလုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျန်းရှန်းက တရားမျှတမှုအတွက် မျိုးစေ့တစ်ခုကို စိုက်ပျိုးလိုက်ပြီး သူ့ ရင်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းခြင်းကို မျှော်လင့်နေတော့တယ်။
စူးလီက သူ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ယိုပေါက်တွေကို စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက လက်တွေ့နဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသေးတယ်။ 
သူမက ဝတ်ကျေတန်းကျေပဲ အားပေးလိုက်တယ်။
''ဒါဆိုရင်လည်း ရှင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးပါ''
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီအပေါ်ထားတဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်ပြီး အာရုံစူးစိုက်တဲ့အကြည့်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ရုတ်တရက် ဆိုသလို သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ခြိမ်းခြောက်ခံရသလို ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဧကန္တ ကျန်းရှန်းက သူမနဲ့ ယှဥ်ပြီး အကြီးနေရာကို ပြိုင်ချင်နေတာလား။
ဒီလို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူမက ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး အချိန်မှီ ကျန်းရှန်ရဲ့ ခန္ဒာကိုယ်ကို ကွယ်ထားလိုက်ပြီးတော့ ပိုပြီး မျက်နှာရလိုတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
''ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဒီနေ့ အချိန်အကြာကြီး အလုပ်များခဲ့တာ ဆိုတော့ ပင်ပန်းနေမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မတို့တွေ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ရောက်တဲ့ အချိန်ကျရင် ရှင့်အတွက် အစားအသောက်ကို ပြင်ဆင်ပေးမယ်နော်”
''နေ့တိုင်း စားနေကြ အစားအသောက်အတွက် အရသာပေါ့တာကို ကြိုက်သလား။ အရသာ လေးတာကို ကြိုက်သလား” 
ဒီအချိန်မှာ သူမက ယှဥ်ပြိုင်လိုတဲ့ အမူအကျင့်တစ်ခုနဲ့ ကျန်းရှန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စူးလီရဲ့ အဖြေကို စောင့်မနေတော့ဘဲ သူမက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ 
''တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျွန်မက နှစ်မျိုးစလုံးကို လုပ်တတ်တယ်။ ဘယ်တစ်ခု ပိုကောင်းလဲဆိုတာကို အစ်မ ကြည့်လို့ရပါတယ်''
ကျန်းရှန်းက သူ့မရဲ့ ရန်လိုနေတဲ့ အပြုအမူကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူ့မရဲ့ စကားလုံးတွေထဲက စူးလီရဲ့ အကြိုက်တွေကို ဂရုတစိုက် လိုက်မှတ်ထားလိုက်တော့တယ်။ 
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ရင်းမြစ်တွေကို ပြန်မပြင်ရသေးခင်မှာ အချိန်တချို့ ရသေးတယ်။
ဒီအချိန်ကို အသုံးချပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်မဆီ သွားပြီး ချက်ပြုတ်နည်းတွေကို သင်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်။ 
မဟာအကြီးအကဲကတော့ နောက်ဆုံးမှ ရှာတွေ့လိုက်ရတဲ့ သားဖြစ်သူက ဆေးပင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး စားဖိုမှူးတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တဲ့ဆန္ဒ ရှိနေမှန်း မသိလေဘူး။ သူ့ခမျာမှာတော့ စူးလီကို တလေးတစားနဲ့ ကြည့်နေမိလေတယ်။
လူတော်တော်များများက ဒီနေရာမှာ ရပ်နေပြီး ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလို့နေတော့တယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ လူအများစုက ဆရာ မရှိ တန်ဖိုးထားမခံရတဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်တွေ ဖြစ်ကြတယ်။
တောင်ထွတ်ကို တာဝန်ယူပေးမဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ် မရှိတာကြောင့် လော့ရှူးတောင်ထွတ်က တပည့်တွေက ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အောက်ဆုံးမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ တစ်ကြိမ်မှာတော့ လော့ရှူး တောင်ထွတ်ကို တာဝန်ယူပေးမဲ့အကြီးအကဲ နောက်ဆုံး ပေါ်ထွက်လာတာကို သိလိုက်ရတော့ တောင်ထွတ်မှာ နေထိုင်ကြ တပည့်တွေအားလုံးက ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်နေကြပြီး လော့ရှူးတောင်ထွတ်တစ်ခုလုံးကို နေရာလပ်မကျန် အားသွန် ခွန်စိုက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေ ကြတော့တယ်။
ဝိညာဥ်သစ်ပင်တွေကို ရေလောင်းပေးနေတဲ့ မင်ဖုန်းက သူ့ဘေးက လူကို သိုသိုသိပ်သိပ်နဲ့ စကားပြောလိုက်တယ်။
''ရှောင်းယွီ ငါတို့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ရောက်လာတဲ့ အကြီးအကဲပိုင်က ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်သလဲဆိုတာ မင်းသိလား''
''မင်းသိလားလို့''
ရှောင်းယွီက ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သတိဝင်သွားပြီး သူမဆီကို ကပ်သွားလိုက်တယ်။
''ငါကြားထားတာတော့ ဒီအကြီးအကဲပိုင်က အပြင်စည်းက သာမန်တပည့်တစ်ယောက် ထင်တာပဲ....''
''ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ''
မင်ဖုန်းက မစဥ်းစားတော့ဘဲ ပြန်ချေပလိုက်တယ်။
'' နင် မသိလို့နော်... အဲ့ဒီတုန်းက အကြီးအကဲတွေနဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေ အားလုံးက အကြီးအကဲပိုင်ကို သူတို့ရဲ့နေရာမှာ လာနေဖို့ တောင်းပန်နေကြတာ''
''နောက်ပြီးတော့ အဲ့ဒီနေရာမှာ ရှိခဲ့ကြတဲ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတွေ ပြောတာကို ကြားလာရတာ.... အကြီးအကဲပိုင်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်းက ကျင့်ကြံရေးတစ်လောကလုံးမှာ ဒုတိယလူ ဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့''
သူက ဝံ့ဝံ့ကြွားကြွားနဲ့ ကြွားဝါပြီး ပြောဆိုလိုက်တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်က လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို အဆင့်လေး ဝိညာဥ်သစ်ပင်တစ်ပင် လက်ဆောင် ပေးခဲ့သေးတယ်လို့လဲ ကြားထားတယ်''
'' လူတိုင်းက အဆင့်လေး ဝိညာဥ်သစ်ပင် ရလိုက်တယ် ဟုတ်လား''
ရှောင်းယွီက အားကျစိတ်နဲ့ မျက်လုံး အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားတော့တယ်။ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းရဲ့ အရေးမပါတဲ့တပည့်တွေဖြစ်တဲ့ သူတို့အတွက်ကတော့ အဆင့်သုံး ဝိညာဥ်သစ်ပင်ကတောင် တော်တော်လေး တန်ဖိုးကြီးနေပြီလေ။ အဆင့်လေး ဝိညာဥ်သစ်ပင် ဆိုရင်တော့ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။
''အဲ့လိုမှန်း သိခဲ့ရင် ငါလည်း သွားလိုက်ပါတယ်'' 
''အကြီးအကဲပိုင် ရောက်လာတဲ့ အခါ ငါတို့က အလိုက်တသိနဲ့ တောင်ထွတ်အတွင်းက တာဝန်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီး ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံရင်တော့ ငါတို့တွေလည်း သေချာပေါက် ဆုလာဘ် ရမှာပါ”
မင်ဖုန်းက လက်သီးတွေကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားပြီး ဝိညာဥ် သစ်ပင်တွေကို ရေလောင်းပေးနေတဲ့ သူရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေကို ပိုပြီးတော့ အားထည့်ထားလိုက်တယ်။
သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ စကားပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မဝေးလှတဲ့ နေရာက ဝိညာဥ်သစ်ပင်တွေကို ခူးဖို့ ပြင်နေတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူမျက်နှာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အေးစက်သွားပြီး သူ့အသံကလည်း ရွံ့ရှာ အထင်သေးတဲ့ပုံ ဖြစ်သွားတော့တယ်။
'' လော့ရှူးတောင်ထွတ်က နှစ်ပေါင်းများစွာ အခုလို့ အောက်ဆုံးမှာ ရောက်နေတယ် ဆိုတာကလည်း သူရဲ့ ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေကို ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ ဆန်ကုန်မြေလေးတစ်ယောက် ရှိနေလို့လေ'' 
ရှောင်းယွီကလည်း သူမရဲ့ တည်ရှိမှုကို သတိထားမိသွားပြီး အထင်သေးရွံ့ရှာတဲ့ပုံနဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်တယ်။
''ငါလည်း သူက ကိုယ့်ဟာကို ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနေပြီး အကြီးအကဲပိုင်က လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို အဆိုးမြင်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာမျိုး မဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်''
''ငါသာ သူ့နေရာမှာသာဆိုရင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ဆက်နေဖို့ မျက်နှာတောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး''
''သူက ဒီလိုအရာမျိုး လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မျက်နှာပြောင်မယ်လို့ နင် ထင်လား''
သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ကျောက်လင်းယွမ်က သူတို့ ပြောတဲ့စကားအားလုံးကို သေသေချာချာ ကြားလိုက်ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာ ပေါ်မှာတော့ ဘာအမူအရာမှ မရှိနေဘူး။ သူမက လက်ထဲက အလုပ်ကိုပဲ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ ပြီးအောင် ဆက်လုပ်နေလိုက်တယ်။
သူမက ခုနှစ်နှစ်လောက် အဖယ်ကျဥ်ခံရပြီး မုန်းတီးခံရတဲ့ ဒီလိုဘဝမျိုးမှာ နေလာခဲ့တာဆိုတော့ နေသားကျနေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ လူအများကြီးဆီက စွပ်စွဲသံတွေ ပြစ်တင်သံတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ အခိုက်တန့်တော့ စိတ်ဓာတ်ကျမိ နေသေးတယ်။
သူမရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို သတ်ခဲ့တာ တကယ်ပဲ သူမ မလို့လား။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့် မှာတော့ သူမက သတိပြန်ဝင် လာခဲ့တယ်။ 
သူမက သူမရဲ့ ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေကို အနာတရ ဖြစ်အောင် တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပါဘူး။
''ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လော့ကျင်းလှေပဲ ''
တပည့်တစ်ယောက်က မျိုသိပ်ထားတဲ့ ဝမ်းသာမှု တစ်ခုနဲ့ အော်ပြော လိုက်တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်လည်း ဒီပေါ်မှာ ပါလာတယ်''
ကျောက်လင်းယွမ်က ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး တောင်ထိပ်ဆီကို ပျံသန်းသွားတဲ့ လော့ကျင်းလှေကို တိတ်တိတ်လေး ငေးကြည့်နေမိတယ်။ 
အကြီးအကဲတစ်ယောက်က လော့ရှူး တောင်ထွတ်ကို ရောက်လာတယ် ဆိုရင်တောင် သူမကို မုန်းမဲ့ နောက်ထပ်အစွမ်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရောက်လာတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
သူမမှာ.... ဒီလို အနာဂတ်မျိုးပဲ ရှိတော့တာလား။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ ပင်မ ခန်းမထဲမှာ _
အဓိကထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက် တကယ်ဖြစ်လာပြီး တောင်ထွတ် တစ်ခုရဲ့ သခင် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက် သွားတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ရဲ့လား။
သူမက ဝိညာဥ်သစ်ပင်တွေနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ဗဟုသုတ နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမ လုပ်နိုင်တာက....
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေတဲ့စူးလီကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာ သူမရဲ့ နှလုံးသားကလည်း ရုတ်တရက် အေးချမ်း သွားခဲ့တယ်။
ဂိုဏ်းတူအစ်မက သူမ လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်ဆိုရင် ဒါက သူမ သေချာပေါက် လုပ်နိုင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒီအပြင် သူမမှာ လုံလောက်တဲ့ မြင့်မားတဲ့ရာထူးတစ်ခု ရှိမှသာလျှင် ဂိုဏ်းတူအစ်မကို လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ နေနိုင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်မ စားဖို့အတွက် အစားအသောက်တွေကိုလည်း လုံလုံလောက်လောက် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ 
ဒီလို တွေးကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုပြီးတော့ ပြတ်သား လာခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ သူမ ပြန်သွားရင် လေ့ကျင့်ရလိမ့်မယ်။ သူမကို အကြီးအကဲ ရာထူးကနေ ဘယ်သူ့ကို ဆွဲချဖို့အခွင့်အရေး မပေးနိုင်ဘူး။
လုကျင်းဟွိုင်က ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်းက ခန်းမထဲက အဆင့်မြင့်မြင့် အပြင်အဆင်တွေကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူကနေပြီးတော့ သူ့တပည့်တွေကို ကြိုတင်ပြင်ဆင် ခိုင်းထားခဲ့တာ တန်သွားပြီ။ ဒီအချိန်မှာပဲ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတွေက ပိုင်ကျစ်ယွင်ဟာ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ပြောင်းသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို လက်ခံ ရရှိခဲ့တယ်။ သူတို့ အားလုံးကလည်း မိသားစုတွေနဲ့ အတူ သူမကို ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ ရောက်လာကြတော့တယ်။
တချို့က သူတို့ရဲ့ တပည့်အရင်းကို ခေါ်လာခဲ့ကြပြီး တချို့က သားအရင်း မြေးအရင်း တူအရင်း စတာတွေကို ခေါ်လာပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူတို့ အပေါ် အကောင်းမြင်လာအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစား နေကြတော့တယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့ ခေါ်လာတဲ့ လူတွေကပဲ ထူးထူးခြားခြား ကွဲပြားနေတယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့က သူ့လက်ထဲမှာ တပည့်တစ်ယောက်ကို ဆွဲထားတယ်။ တပည့်ဖြစ်သူက ဖယိုဖရဲဆံပင်တွေနဲ့ မျက်နှာကလည်း ဖြူဆုတ်နေတယ်။ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရထားတာ သိသာတယ်။
လူအများစုက ဇဝေဇဝါနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူ ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲလို့ စဥ်းစားနေကြတော့တယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့ က ချီယွီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို အကြိမ်တစ်ရာ တစ်ထောင်မက ကျိန်ဆဲပြီး ဖြစ်နေတယ်။
ချီယွီကသာ သူ့ကို ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေအကြောင်း စောစောစီးစီး ပြောပြခဲ့ရင် သူမက အစောကြီးကတည်းက သူ့တပည့် ဖြစ်နေပြီး လောက်ပြီ။ အခုချိန်မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်မှာ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကိုလည်း သူက ပိုပြီးတော့ ပိုင်ဆိုင် ရနေလောက်ပြီ။
ချီယွီက သူ့ကို မပြောပြတဲ့အပြင် ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဆက်ပြီးတော့ အပြစ်မပြုလုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေအထိ ရောက်အောင် အမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့တယ်။
ဒါတောင်မှ ချီယွီက သူ့ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်ရဲသေးတယ်တဲ့လေ။ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဆက်ပြီး ထိန်ချုပ်ထားနိုင်တယ် ဆိုပြီးတော့လေ။
သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကိုတောင်မှ မကြည့်နိုင်တော့ဘူး။ ချီယွီကသာ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အကြောင်း တစ်ခွန်းလောက် ပြောရဲလိုက်တာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူတို့ရဲ့ ပြာတွေကို အတူတူ ကြဲပေးလိမ့်မယ်။
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူက မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ဂရုတစိုက် ပြုပြင်လိုက်ပြီး မြှောက်ပင့်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်တော့တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင် ဒီဆိုးယုတ်တဲ့သတ္တဝါကြောင့် ကျုပ်က မင်းကို ဒီမှာ လာပြီးတော့ တောင်းပန်ရတာပါ''
''ကျုပ်က ကျုပ်ရဲ့ တပည့်ကို ကောင်းကောင်း မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ သူက အကြီးအကဲကို ကွယ်ရာမှာ မတရားမှုတွေ အများအပြား လုပ်ခဲ့တယ် ဆိုတာကို ကျုပ် မသိခဲ့ရဘူး''
သူက ချီယွီကို အတင်းဖိချထားလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်တော့တယ်။
 “ကျုပ်သူ့ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာပြီးတော့ အကြီးအကဲရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း ဖြေရှင်းခွင့် ပြုပါတယ်”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အဓိကထိုင်ခုံမှာ ထိုင်နေရင်းက အောက်မှာရှိတဲ့ သနားစရာ အခြေအနေဖြစ်နေတဲ့ ချီယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ တစ်ချိန်တုန်းကတော့ ချီယွီက သူမရှေ့က ကျော်လွှားလို့မရတဲ့ တောင်တစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီး သူမကို သူ့ကိုပဲ ကြည့်နေဖို့ ဖိအားပေးနေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက အဲဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်နေလိုက်တာ ဖုန်မှုန့်တစ်မှုန့်လေး လိုပါပဲ။ သေးငယ်လွန်းလို့မှ သူမမှာ ကြောက်ရွံ့စိတ်နည်းနည်းလေးကိုမှ မခံစားရတော့ဘူး။
သူမက ချီယွီကို ဆက်မကြည့်တော့ပဲ စူးလီကို လေးနက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်လိုဖော်ပြ ရမယ်မှန်း မသိအောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဂိုဏ်းတူအစ်မသာ မရှိခဲ့ရင် သူမဟာ ချီယီရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှာပဲ ရှိနေလောက် ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဘဝကိုလည်း ကိုယ်ပိုင်ဘဝတစ်ခုလို ကုန်ဆုံးရမှာ မဟုတ်ဘဲ သူ့မရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကိုတောင် ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားတယ်။ ဂိုဏ်းတူအစ်မအတွက် ဟင်းပွဲ ဆယ်ပွဲ လောက်ဆိုရင် လုံလောက်မလား။ ဒါမှမဟုတ် မုန့်နဲ့ လက်ဖက်ရည်ကော ထပ်လုပ်ပေးလိုက်ရမလား။
လျန်ချန်းကျုံ့က ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အဖြေကို မကြားလိုက်ရတာကြောင့် အလွန်မှ ကြောက်လန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ကျောပြင်မှာ ချွေးအေးတွေနဲ့ ရွဲစိုလို့ သွားခဲ့တယ်။
သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရင် ကောင်းမလဲလို့ စဥ်းစားနေတုန်းမှာပဲ စိုးရိမ်မှုအပြည့်နဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့နောက်ကနေပြီး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။
''အစ်ကိုချီယွီ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒဏ်ရာ ရခဲ့တာလဲ''
ဖူထျန်းကျွင်းက ခန်းမထဲကို ဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း မြေကြီးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ချီယွီကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူမက အဖေဖြစ်သူရဲ့ မှာကြားချက်ကို လျစ်လျူရှု ထားလိုက်ပြီး သူ့ဘေးကို မြန်မြန် လျှောက်သွားလိူက်တယ်။
သူမက ချီယွီကို ဖိချထားတဲ့ လျန်ချန်းကျုံ့ ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်မှာတော့ ချီယွီ ဒူးထောက်နေတဲ့ နေရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဒေါသတကြီး မေးလိုက်တယ်။
''ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အစ်ကိုချီယွီကို ဒီလို ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ''
''ကျွင်းအာ အဲလောက်ထိ မထောင်လွှားနဲ့စမ်း ''
ဖူထျန်းကျွင်းရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့ နောက်မှာ ဟွားဖူတောင်ထွတ်သခင်က ရှေ့ကို မြန်မြန် တက်လာပြီး ဆူပူလိုက်တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်ကို မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်စမ်း''
ဖူထျန်းကျွင်းက ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ချီယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်မေးလိုက်တယ်။
''အဖေ အစ်ကိုချီယွီက ဒီလိုဒဏ်ရာ ရနေတာလေ။ အဖေက သူ့ကို ထိခိုက်အောင်လုပ်တဲ့လူကို သမီးကို  တောင်းပန်ခိုင်းချင်တာလား''
ဒီအခိုက်မှာပဲ ခန်းမထဲက ပွဲကြီးတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေပြီး နဂိုက ပျင်းရိငြီးငွေ့ လွန်းလို့ အိပ်ပျော်တော့မတတ်ဖြစ်နေတဲ့ စူးလီက ရုတ်တရက် ဆိုသလို တက်ကြွလာခဲ့တယ်။
[ဖူထျန်းကျွင်း ဒီနာမည်ကို အရမ်း ရင်းနှီးတယ်] 
သူမက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကောင်းကင် စာအုပ်ထဲက စာတွေကို ဖတ်လိုက်တယ်။
[ဟုတ်တာပေါ့၊ ချီယွီရဲ့ လှေရှစ်ခုထဲက တစ်ခုလေ]
[အဟမ်း___ လူအများကြီးနဲ့ တွဲချိတ်ဖို့ရာအတွက် ချီယွီ သုံးနေတဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေက သူမဆီက လာတာကိုး]
 [တကယ့်ကို ထိပ်တန်း သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်ပဲဟဲ့]
ဖူးထျန်းကျွင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က နာကျင်မှုတွေက ရုတ်ခြည်း ဆိုသလို အေးခဲ သွားလေတော့တယ်။
...
အပိုင်း (၁၇) 
ဖူးထျန်းကျွင်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက်ကို လက်လျှော့ထားတဲ့ ချီယွီက ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူ ချမ်းသာရာရပြီ။
ဖူးထျန်းကျွင်းက ဟွာဖူတောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေ။ ဒီတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဧည့်အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်နေလဲ ဘာအရေးလဲ။ သူက ဟွာဖူတောင်ထွတ်နဲ့ ရန်သူလုပ်ရဲလို့လား။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်တော့ သူက ပိုပြီးတက်ကြွလာခဲ့တယ်။
သူက လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီး အသံမထွက်နိုင်ပေမဲ့ သူရဲ့ချစ်မြတ်နိုးဖို့ကောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေကိုတော့ တားဆီးမထားနိုင်ခဲ့ဘူး။
ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ဖူးထျန်းကျွင်းက သူမရဲ့ခေါင်းကို အမှတ်တမဲ့လှည့်အကြည့်မှာ ချီယွီကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မှတ်တောင်မမှတ်မိနိုင်တော့လောက်အောင် နီရဲပြီးယောင်ရမ်းနေတဲ့ ချီယွီရဲ့မျက်နှာနဲ့ သူရဲ့အနည်းငယ် စိုစွတ်နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်လိုက်မိချိန်မှာတော့ သူမက အသက်ရှုရပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက ချက်ချင်းသတိပြန်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့စိတ်ထဲက မသက်မသာခံစားချက်ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး ကိုယ့်ဟာကို ပြန်နားချလိုက်တယ်။ ချီယွီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမကို သစ္စာဖောက်ရက်မှာလဲ။
သူက သူမကိုချစ်လွန်းလို့မှ သူမကိုအကာအကွယ်ပေးဖို့ အဆင့်ငါးမြွေ ကိုက်ခံခဲ့တာလေ။ သူ့ရဲ့ကျင်ကြံရေးအဆင့်တောင်မှ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့တာ သူမရဲ့အမှတ်တမဲ့ စကားကြောင့်ပဲ သူက သူမကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ မြင့်မြတ်ကြာပန်းပုံကို ကိုယ်တိုင်ထွင်းထုပြီးတော့ သူ့ရဲ့လက်ပေါ်မှာတောင် အမာရွတ် ချန်ထားခဲ့သေးတာပဲ...
ဟုတ်တယ်။ ချီယွီက အဲ့ဒီလိုလူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ ဖူးထျန်းကျွင်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အထက်စီးဆန်ဆန် အမူအရာတစ်ခုနဲ့ လျန်ချန်းကျုံ့ကို ပြောလိုက်တယ်။
''ရှင် အစ်ကိုချီယွီကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့''
''ကျွန်မ သူ့ကိုယုံတယ် သူ အဲလိုလုပ်မှာ မဟုတ်...''
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
 [ဖူးထျန်းကျွင်းက ဘာဖြစ်လို့များ ဒီလောက်စွဲလမ်းနေတဲ့ ပုံစံဖြစ်နေတာလဲလို့ စဥ်းစားနေတာ ချီယွီရဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုဒုက္ခခံပြီး သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး မိန်းမလှလေးကို ကယ်တင်ပေးတဲ့ အပြုအမူကြောင့် သူမက ရင်ထဲထိသွားတာကိုး]
 [အဲ့ဒီအဆင့်ငါးမြွေက ချီယွီ ဂရုတစိုက်ပြင်ဆင်ထားတဲ့မြွေဆိုတာ ဖူးထျန်းကျွင်းတစ်ယောက်များ သိလို့ကတော့ သူ့ရဲ့မျက်နှာက ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ မသိဘူး  ]
ဖူးထျန်းကျွင်းက ရုတ်တရက်ဆိုသလို နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတယ်။ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က ခံစားချက်နဲ့ ယုံကြည်ထားတဲ့ အမူအရာတစ်ခုကိုတော့ သူမက အချိန်မှီမဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အပြင်လောကရဲ့တိုက်ခိုက်မှုက ဆက်ပြီးတော့ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။
[အဟဲ... ကြည့်အုံးမယ် ချီယွီက သူ့သူငယ်ချင်း ကျောက်လျန်နဲ့လည်းပဲ တကယ်တော့ ပွေရှုပ်နေသေးတာ မရှင်းမရှင်းနဲ့တဲ့]
[သူတို့နှစ်ယောက်တွေ့လိုက်ရင် သူတို့အများဆုံးပြောတဲ့စကားက တကယ်ကျတော့ ဖူးထျန်းကျွင်းရဲ့ မကောင်းကြောင်းတွေ ဖြစ်နေတာတဲ့လား]
ဖူးထျန်းကျွင်းက သူမရဲ့လက်ကို တင်းနေအောင်ဆုတ်ထားလိုက်ပြီး အံကြိတ်ထားလိုက်ကာ ချီယွီကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်ကလည်း အရင်လို ချစ်ခင်ဖွယ်အကြည့် မဟုတ်တော့ဘဲ အဲ့ဒီအစား သူ့ကို အသေရိုက်ပုတ်ချင်တဲ့ ဒေါသတွေအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
မြွေနဲ့တိုက်ခိုက်ခံရအောင် အစီအစဥ်ချခဲ့တဲ့သူက သူ ဖြစ်နေတာကိုး။
ကျောက်လျန်က ဟွာဖူတောင်ထွတ်မှာ သူမရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းကောင်းလေ။ သူမက အဖေဆီကရတဲ့ ဝိညာဥ်အဆောင်ဆေးလုံးကို ရလာတဲ့အချိန်တိုင်း သူမကို အမြဲတမ်း တစ်ပုံတော့ ပေးတတ်တယ်။ သူမလုံးဝ မထင်ထားခဲ့တာက... 
သူမက ချီယွီအကြောင်း သူမကို ပြောလိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း အကြည့်လွှဲသွားသလို ခံစားနေရတာ ထူးဆန်းတယ်လို့ထင်နေတာ။ နောက်ပြီး သူမက ချီယွီကိုလည်းဆက်ပြီး ချစ်ခင်ပေးဖို့တောင် ပြောနေတာ မဆန်းတော့ဘူး။
သူမက ဒီလူနှစ်ယောက်ကို အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း၊ ဘဝမှာအကောင်းဆုံးချစ်သူလို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ သူမက တကယ့်ကို မျက်ကန်းတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။
ဖူးထျန်းကျွင်းက ချီယွီကို အေးတိအေးစက်မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အနေနဲ့သူမကို ပြန်ပေးဆပ်သင့်တဲ့ တန်ဖိုးကို တွက်ချက်လိုက်ပြီးမှ သူမက တည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။
သမီးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်ကလည်း သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ သမီးတစ်ယောက်ကို သင်ကြားရတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကိုလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ရတနာတွေ ပေးရုံ၊ သူမရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်မြင့်ရုံနဲ့ လွှတ်ထားလို့ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ 
ဟုတ်တာပေါ့ ငါတို့တွေ သူ့ကို ကောင်းကောင်းသင်ကြားပေးရမယ်။ သူ့ကိုဘဝရဲ့ အခြေခံစည်းမျဥ်းတွေအကြောင်း သင်ကြားပေးပြီး တခြားသူအပေါ်  နှိမ့်နှိမ့်ချချ ယဥ်ယဥ်ကျေးကျေးနဲ့ သနားတတ်အောင်လည်း သင်ကြားပေးရမယ်။ သူက သူရဲ့ မိဘအနေနဲ့ စောင့်ရှောက်တဲ့နည်းလမ်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတုန်းရှိသေး ကောင်းကင်ကအသံက တဖန်မြည်လာတော့တယ်။
 [ဟဲ့.... ချီယွီက အဲ့မြွေနဲ့ မြွေနိုင်ဆေးကို တခြားလူဆီက ရခဲ့တာပဲ။ သူက ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးလေးတောင် မသုံးလိုက်ရဘူး]
 [ကြည့်လိုက်ပါအုံးမယ် တကယ့်လူဆိုးက... ပိုင်ရှို့ထောင်ထွတ်သခင်ရဲ့သမီး ယွင်ရှောင်လန်တဲ့]
ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်: ဘာရယ်
သူ့သမီးကလည်းပဲ ဒီလူဆိုးကောင်ရဲ့ လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတယ် ဟုတ်လား။
ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက လျန်အာကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပျိုးထောင်ခဲ့တာပဲ။
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို အထင်သေးတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာလည်း အထင်သေးတဲ့အရိပ်အယောင်အပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
[ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ သူ့တိုရဲ့ ကလေးတွေကို သင်ကြားပေးတဲ့နေရာမှာ ဖိအားပေးပြီးသုံးတဲ့နည်းကို သုံးတဲ့ မိဘတွေ တကယ်ရှိနေတာပဲ။ ကလေးတွေက ဘာပဲလုပ်လုပ် သူတို့ရဲ့ ပထမဦးဆုံး တုံ့ပြန်တဲ့အရာက ကလေးတွေကို ပြသာနာရှာဖို့ပဲ]
[ယွင်ရှောင်လန်က ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သူမက ဘယ်လိုပဲ ကောင်းအောင်လုပ်လုပ် ဘယ်တော့မှ အသိမှတ်ပြုခံရတာ ချီးမွမ်းခံရတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး]
[ချီယွီက သူမရဲ့နှလုံးသားကို ချီးမွမ်းစကား တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက်နဲ့ ရရှိသွားတာလည်း မဆန်းဘူးလေ]
[ယွင်ရှောင်လန်က ဒီလိုမိဘမျိုးရှိတာ တကယ်ကံဆိုးတာပဲ]
ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်က အပြင်ကလာတဲ့ ပြစ်တင်ပြောဆိုသံကို နားထောင်ရပြီးတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ဖြူဆုတ်သွားတော့တယ်။
သူက အမှတ်တမဲ့ဆိုသလို သမီးဖြစ်သူနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့အချိန်ကို ပြန်စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူရဲ့ပြတ်သားလှတဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက်ဆိုသလို လှိုင်းထန်သွားတော့တယ်။
သူတကယ်ပဲ အမှားလုပ်ခဲ့မိတာလား။
...
နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်းကင်အပြင်ဘက်က အတင်းစကားတွေရဲ့ မဆုံးနိုင်တဲ့စကားအလယ်မှာ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို အလည်လာကြတဲ့ လူအုပ်ရဲ့ ပထမဦးဆုံးအသုတ်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ အဆုံးသတ်သွားကြတော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အလိုလို ပြောစရာမလိုတဲ့ ခွင့်ပြုမိန့်ကြောင့် ချီယွီကို ပိုင်ရှို့တောင်သခင်နဲ့ ဖူးထျန်းကျွင်းတို့က သူ့လက်တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို ကိုင်ပြီးတော့ သယ်ထုတ်သွားတော့တယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချီယွီက ဝိညာဥ်ကျောက်ရိုင်းတွေ တူးဖို့အတွက် မြေရိုင်းတောင်တစ်ခုကို သွားခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့သတင်း ရောက်လာခဲ့တယ်။ 
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဖူးထျန်းကျွင်းကြောင့် ဟွာဖူတောင်သခင်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ခဲ့သူက အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ တောင်ထွတ်သခင်မောင်းထုတ်တာ ခံလိုက်ရပြီး တောင်ထွတ်ရဲ့သာမန် တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ပြောကြတာကတော့ သူမက အတွင်းစည်းတပည့်တွေကို ပြစ်မှားကျူးလွန်တဲ့အတွက် ဟွာဖူတောင်မှာ ခက်ခဲတဲ့အချိန်တစ်ခု ရှိခဲ့တယ်လို့ဆိုတယ်။
ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်-
ယွင်ရှောင်လန်က ယွင်ကျောက်မင်ကို တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အမှတ်တမဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိပြီး သူမရဲ့ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ထိန်းချုပ်မရအောင် မြင့်တက်လာပြီး သူမကတော့တစ်ခုခုကို ကောင်းမွန်အောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ကြောက်ရွံ့မိလာတော့တယ်။
သူမက ခေါင်းကို ငုံထားပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
''အဖေ''
ယွင်ကျောက်မင်က ခေါင်းငုံထားပြီး ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ သူမရဲ့အသွင်အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမနဲ့ လူယုတ်မာကောင် ချီယွီတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ အမှတ်တမဲ့ သူမကို ဆူပူချင်စိတ် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ပါးစပ်မဖွင့်ရေသေးခင်မှာပဲ အပြင်လောကက ပြောတဲ့စကားကို စဥ်းစားမိသွားတယ်။
သူ့ပါးစပ်က ထွက်တော့မဲ့ဆဲဆဲ စွပ်စွဲမဲ့စကားတွေကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ချဉ်းကပ်နည်းကို ပြောင်းလဲလိုက်တယ်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ပြီး ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။
''လန်အာ သမီးမွေးထားတဲ့ ဝိညာဥ်သားကောင်တွေက တကယ့်ကို အားအင်ပြည့်နေတာပဲ။ မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး''
ယွင်ရှောင်လန်က တအံ့တသြ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက နားကြားများ မှားလေသလားဟု စဥ်းစားမိသွားတယ်။
အဖေက သူမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချီးမွမ်းလိုက်တာ...
ယွင်ကျောက်မင်က ယွင်ရှောင်လန်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက ဖုံးကွယ်လို့ မရတဲ့အံ့သြပြီး ပျော်ရွှင်တဲ့အရိပ်အယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရုတ်တရက် ခံစားချက်များ တိုးထွက်လာတယ်။
သူက သူရဲ့ဖခင်ဆန်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ပြီး သူမကို ညင်ညင်သာသာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ 
''လန်အာ သမီးက ပိုင်ရှို့တောင်ကနေပြီး မင်ဟွာဖုန့်ကို ကြည့်ချင်နေတာ မဟုတ်လား''
''တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဖေလည်း ဒီနေ့အချိန်ရတယ်။ ဒီတော့ အဖေကသမီးကို ခေါ်သွားပြီးတော့ ပြပေးမယ်'' 
ယွင်ရှောင်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပေမဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလို သူမက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားလိုက်ပြီး လေသံနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
''ဒါပေမဲ့ အဖေ သမီးက မင်ဟွာဖုန့်ရဲ့ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်လို့ သမီးကို ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ဖို့ အဖေပဲပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ သမီးက ရွှေသက်စောင့်အဆင့်ရောက်မှ မင်ဟွာဖုန့်ကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောထားတာမဟုတ်လား''
''သမီးရဲ့အဖေက သမီးဘေးမှာရှိနေသရွေ့ သူက မင်းကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ပါဘူး''
ယွင်ကျောက်မင်က သူမရဲ့ဆံပင်ကို အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်တယ်။
''ဒါပေမဲ့ သမီးအနေနဲ့ မင်ဟွာဖုန့်ကို တစ်ယောက်တည်းတော့ သွားကြည့်လို့မရဘူးနော် နားလည်လား''
''ဟုတ်ကဲ့''
ယွင်ရှောင်လန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကလည်း ရွှင်လန်းလာခဲ့တယ်။
''သမီး အခုပဲချက်ချင်း သွားပြင်ဆင်ထားလိုက်မယ်''
ယွင်ကျောက်မင်က သူမရဲ့အေးချမ်းပြီးရွှင်လန်းတဲ့ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကိုယ့်ဟာကိုအပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အရောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ကြည့်ရတာ သူတကယ်ပဲ မှားသွားခဲ့တယ်ထင်တယ်။
တော်ပါသေးရဲ့။ ဒါကိုပြောင်းလဲဖို့ အချိန် အရမ်း နောက်မကျသွားသေးပေလို့လဲ။
-
 
ရွှင့်ယောင်တောင်ထွတ်-
''ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကြားမှာ ထူးဆန်းတဲ့သဘာဝဖြစ်စဉ်တွေ ပေါ်ပေါက်နေတယ်လို့ ကျုပ်ကြားထားတယ်”
လုကျင်းဟွိုင်က ခန်းမထဲကို ပြန်လာခါစရှိသေး ထျန်းကျီဂိုဏ်းချုပ်ဆီက ဆက်သွယ်လာခဲ့တယ်။
ထျန်းကျီ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက မက်လုံးကို နားထောင်လိုက်တဲ့အခါမှာ သူက တောက်တောက်ပပ ပြုံးလိုက်ပြီး သတင်းနှိုက်ခံရတာကိုလည်း စိတ်မပျက်နေလေဘူး။
''ထျန်းကျီဂိုဏ်းချုပ်က တကယ့်ကိုသတင်းစုံတာပဲ ''
သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ဒီတစ်ကြိမ် အမြတ်အများကြီး ရလိုက်ပြီဆိုတာကို ထျန်းကျော် သိလိုက်တယ်။ သူက သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်လိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ချီးမွမ်းစကား ပြောလိုက်တယ်။
''လောကကြီးမှာ ဒီလောက်ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်သွားတာကို ကျုပ် မသိဖို့ရာက တော်တော်လေးကို ခက်ခဲတယ်လေ''
''ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလု''
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်လုံးနဲ့မျက်ခုံးတွေက ပျော်ရွှင်မှုအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။ 
''ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ... ကျုပ်လည်းဝမ်းသာပါတယ်''
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကောင်းကင်တာအို အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ ကံကောင်းခြင်းနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့လူတစ်ယောက်လေ။ သူက ဂိုဏ်း အန္တရာယ်ကျရောက်မှာကိုလည်း ကယ်တင်ပေးနိုင်တယ်။ သူ့မှာ ထိပ်တန်းအရည်အချင်းတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ ဒီလို ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ နေနိုင်တယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်ကလည်းအနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် ပေါများကြွယ်ဝလာလိမ့်မယ်။ 
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်တိုင်း သူ့မှာ တည်ငြိမ်တဲ့မျက်နှာထားကိုတောင် ဆက်ပြီးမထိန်းထားနိုင်ပဲ အသံထွက်ကာ အော်ရယ်ချင်မိတော့တယ်။
သက်ပြင်းချသံတစ်ခုပါတဲ့ ထျန်းကျော်ရဲ့ အသံက ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းထဲကနေ တဖန်ထွက်လာခဲ့တယ်။
''ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့အခုတလော ကံကောင်းခြင်းတွေက တကယ့်ကို အားကျစရာ ကောင်းလှပါပေတယ်''
လုကျင်းဟွိုင်က သူ့အသံထဲကအားကျရိပ်ကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက ကျဥ်းမြောင်းသွားတဲ့အထိ ပြုံးနေလိုက်တယ်။
ဟုတ်တာပေါ့။
သူက ဒီနေ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အကြောင်းမရှိဘဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို ကောင်းကင်တာအို လမ်းညွှန်မှုအောက်ကနေတဆင့် ရှာတွေခဲ့တာ။ ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အသံတစ်ခုရဲ့ စကားတွေကနေတဆင့်ပေါ့။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက တခြားဂိုဏ်းတွေကိုရော ဒီလိုပဲကူညီခဲ့သလား။
ဟင့်အင်း။ မကူညီဘူးလေ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းကိုပဲ ကူညီခဲ့တာ။
ဒါက ဘာကိုသက်သေပြနေတာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို အထူးတလည် မျက်နှာသာပေးတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပေါ့။
ဒီတော့ သူတို့ ထျန်းကျီဂိုဏ်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စုံစမ်းနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုရင်ပေါ့။ သူတို့တွေက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်နှာသာပေးတာကို ခံရမှာမို့လို့လား။ မဟုတ်ဘူးလေ။
ဒီလိုစဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ လုကျင်းဟွိုင်က သူရဲ့ကျောပြင်ကို မတ်မတ်လေးထားလိုက်တယ်။ 
ဒီအချိန်မှာပဲ အပြုံးသံတစ်ခုနဲ့ ထျန်းကျော်ရဲ့ အသံက ခပ်တိုးတိုးပေါ်လာခဲ့တယ်။
''ဒါဆိုရင်တော့ လုဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက လိုချင်တဲ့အရာရပါစေလို့ ကျုပ်က ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ အတိုက်အခိုက်တွေ ကင်းပြီး.... ဂိုဏ်းကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြစ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
''အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောပါနဲ့ဗျာ''
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကအပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ့အမူအရာက သူရဲ့ ဘိုးဘေးတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသလို တည်ကြည်သွားတော့တယ်။
''ဘာအတိုက်အခိုက် အနှောင့်အယှက်လဲဗျ။ ခင်ဗျားက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အဲ့လိုပြောရက်တာလဲ။ ဒါကကောင်းကင်ဘုံကလာတဲ့ အသံဆိုတာ ရှင်းလင်းနေရဲ့သားနဲ့ဗျာ''
''ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို ဘာရစေချင်နေတာလဲ''
သူက ရင်ဘတ်ကို မြှင့်ထားလိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်တယ်။
''ကျုပ်ရဲ့ဆန္ဒကတော့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အသံကို နားထောင်နိုင်ဖို့ပဲဗျ''
ထျန်းကျော်က အခိုက်တန့်နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က လုကျင်းဟွိုင်ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို စဥ်းစားမိသွားတယ်။ သူက အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို မုန်းတီးပြီးတော့ ဒီအသံနဲ့ ဝေးဝေးနေလိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ။
''ခင်ဗျားပျော်တယ်ဆိုတော့လည်း ပြီးတာပါပဲ''
လုကျင်းဟွိုင်က ပြတ်တောက်သွားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝံ့ဝံ့ကြွားကြွားနဲ့ ခေါင်းမော့နေလိုက်တယ်။ မနာလိုဖြစ်နေတာ... သူက မနာလိုဖြစ်နေတာ။
ဒီအချိန်မှာပဲ သူက တစ်ခုခုကို မြင်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူက ခန်မရဲ့တံခါးဆီကို ဖျတ်ခနဲ ရောက်သွားပြီး ပြီးခဲ့တဲ့လဝက်လောက်ကတည်းက ကပ်ထားတဲ့စာရွက်အပိုင်းအစတစ်ခုကို ဆွဲဖြဲလိုက်တော့တယ်။
အပြင်ဘက်ကလာတဲ့အသံရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမြင်မတော်စေမဲ့ ဒီလိုအပေါစားအကြောင်းအရာတွေကို ထားခွင့်ပြုလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ 
စုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတဲ့ စာရွက်ပေါ်မှာတော့ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်အတွက် တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို ချရေးထားတာဖြစ်တယ်။
တခြားလူများရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို စူးစမ်းဖော်ထုတ်မည့်သူ့အား ဝင်ခွင့်မပြု။
လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်မည့် သူအားလည်း ဝင်ခွင့်မပြု။
စားသောက်ပျော်ပါးဖို့ပဲသိသည့် လူများကိုလည်းပဲ ဝင်ခွင့်မပြု။
ပျော်ရွှင်မှုကသာ....
 ...
အပိုင်း (၁၈)
လော့ရှူး တောင်ထွတ် ခန်းမ ထဲတွင် 
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အပြာဖျော့ရောင် ဂါဝန်ရှည် တစ်ထည်ကို ဝတ်ထားပြီး ဧည့်အကြီးအကဲတွေအတွက် သီးသန် ချုပ်ထားပေးတဲ့ ပန်းထိုးထားတဲ့ အပေါ်ဝတ်ရုံ တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်တွေကို စုချည်ထားပြီး သူမရဲ့ မူလက သိမ်မွေ့တဲ့အသွင်ပြင်က ခုတော့ ပိုပြီး ခံ့ညားထည်ဝါလာကာ လူထုကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့အောင် ဖြစ်နေစေတော့တယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ အရေးကိစ္စတွေကို သတင်းလာပို့တဲ့ မင်ဖုန်းက သူမရဲ့ အရောင်အဝါနဲ့ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်ကအမူအရာကို ခံစားမိလိူက်ပြီး ပိုပြီး တလေးတစား ဖြစ်လာတော့တယ်။
တကယ်လို့များ သူသာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်က ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ တွေ့ခဲ့မယ်ဆိုရင်သူမကို အထင်သေးခဲ့မိမှာ သေချာတယ်။ သူမက ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိတယ် ပြောပြော သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ချီလေ့ကျင့်ရေး အဆင့်ပဲရှိတာ။ ဒီတော့ လိုအပ်ချက်က အမြဲတမ်း တစ်ခုခု ရှိနေမှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က မနေ့က လော့ရှူးတောင်ကို ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေက သူမကို လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘယ်တော့မှ တွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တချို့လည်း ရောက်လာခဲ့တယ်။
ဒီအစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာရှိသေးတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို တရင်းတနှီး တလေးတစားနဲ့တောင် ဆက်ဆံလိုက်ကြသေးတယ်။ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ရဲ့ သာမန် တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မလေးစားတဲ့အတွေးမျိုး ရှိရဲပါ့မလဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အဓိကထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး မင်ဖုန်းရဲ့ အတွေးတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်လေဘူး။
သူမက လက်ဆောင်စာရင်းထဲက အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ဒီပစ္စည်းတွေထဲက ဘယ်တစ်ခုကမှ ချန်ပေ့ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
အကြီးအကဲပိုင်က တခြားသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ပုံ ဖြစ်နေပေမဲ့ သူမ တကယ်တမ်း တွေးနေတဲ့ အရာက -
ချန်ပေ့ ဘာကြိုက်တတ်လဲ မသိဘူး။ (စူးလီကို ခေါ်တာပါပဲ၊ လေးစားသမှုနဲ့ ခေါ်တာမျိုး)
အခုလောလောဆယ် ချန်ပေ့က သူမလုပ်ပေးတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေကို အရမ်းသဘောကျတယ် ဆိုပေမဲ့ ချန်ပေ့ရဲ့ ကျင်ကြံခြင်း အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် သူမ မစားနိုင်တာ တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား။
ပိုဆိုးတာက သူမလုပ်ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအစာတွေက သာမန်လောက်ပဲ ဖြစ်နေတာ။ ထိပ်တန်းအဆင့် အစားအသောက်ပြုလုပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ လုံးဝယှဥ်လို့ မရဘူး။ ချန်ပေ့က ဒီအစားအသောက်တွေအပေါ် တကယ် သဘောကျတယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြသတာကလည်း သူမကို စိတ်အေးရစေချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အထူးတလည် ပိုပြီးတော့ ပြတ်သားလာခဲ့တယ်။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အခုအချိန်မှာ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အရမ်းကို အားနည်းနေသေးလို့ပဲ ဖြစ်မယ်။ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်လာရင်တော့ ချန်ပေ့ လိုချင်တဲ့ဟာ မှန်သမျှကို သူ ပေးနိုင်လိမ့်မှာပဲ။
ချန်ပေ့ရယ်... သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး။ အလွယ်တကူ လုပ်လို့ရတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစားအစာတွေက ကောင်းတယ်လို့ ပြောပေးရင် ရပါပြီ။
တစ်ဖက်မှာတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျော်ကြားမှုနဲ့ ချမ်းသာမှုကို ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့ သူတောင်စင်တစ်ယောက်လို့ မှတ်ယူထားတဲ့ စူးလီကတော့ သလွန်ပေါ်မှာ ပျင်းရိ ပျင်းတွဲစွာနဲ့ လှဲလျောင်းနေပြီး နေပူစာ လှုံနေလေရဲ့။
 “အေ့~”
စူးလီက သူမရဲ့ လက်ထဲက ကျွဲလင်းသစ်သီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး နှမြောတသတဲ့ ပုံစံနဲ့ သူမဘေးက ကျောက်စိမ်းစားပွဲပေါ်မှာ ပြန်တင်ထားလိုက်တယ်။
စားပွဲပေါ်မှာ ပန်းကန် အလွတ် ခုနှစ်ချပ် ရှစ်ချပ်လောက် ရှိနေပြီး သူ့ဘေးမှာတော့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ယမကာ တစ်လွှာသာကျန်တဲ့ ကျောက်စိမ်း ပုလင်းက လှဲလျောင်း လို့နေတယ်။
''ဒါက ဘဝပဲ''
စူးလီက တစ်ချိန်က သူမ လဝက်လောက် နေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေး ထဲက ယိုင်နဲ့စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အိမ်လေး အကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမ ကိုယ်တိုင် အတွက် ဝမ်းနည်းမျက်ရည်လေး တစ်စက် နှစ်စက်ကို မနေနိုင်ဘဲ သုတ်မိတော့တယ်။
ကောင်းကင်တာအို တစ်ယောက်က ဒီလောက် သနားစရာကောင်းတဲ့ဘဝမျိုးမှာ နေနေရမယ်လို့ ဘယ်သူက စဥ်းစားမိမှာလဲ။
သူမက သိပ်မဝေးလှတဲ့ဆီက ခန်းဆောင်တွေနဲ့ မျှော်စင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဘေးက စိမ်းစိုနေတဲ့ ဝိညာဥ်သစ်ပင် တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးတဲ့ နောက်မှာ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစိတ်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။
လူသားလောကရဲ့ ဘဝက ဒီလိုမှန်းသာ စောစောသိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမက အဲဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ လဝက်လောက် နေအုံးမှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ခုခု မေ့နေတာများ ရှိနေလား။ 
စူးလီက တစ်ခုခုကို စဥ်းစားမိသွားပုံပေါ်တယ်။ရုတ်တရက် သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မလုံမလဲ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးတော့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တော့တယ်။
အဲဒီကျင့်ကြံရေးလောကထဲက ယိုပေါက်တွေကို အလျင်စလိုနဲ့တော့ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်လောက်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။ 
သူမက သိစိတ်ပင်လယ်ထဲကနေ ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို သာမန်ကာလျှံကာ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
အလို...
ယိုပေါက်တွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ယိုပေါက်ကြီးတွေက ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။
စူးလီက တစ်ဝက်လောက် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ယိုပေါက်တွေရှိနေတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အူကြောင်ကြောင်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိသွားတော့တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေတုန်းက ဖရဲသီး စားတာကလွဲရင် ငါ မသိလိုက်တဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်ခဲ့တာမျိုး ရှိလို့လား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ကြောင့်လား။
ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်က ဂိုဏ်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ရှိတဲ့ အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ဖို့ ဆိုတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား။
ဂရုစိုက်မနေတော့ပါ့ဘူး။ ယိုပေါက်တွေ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့လည်း ထားလိုက်တော့ပေါ့။
စူးလီက အသက် သုံးခါလောက် ရှူလိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက်နဲ့ စဥ်းစားလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ပဲ မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်ထားလိုက်တော့တယ်။
ကိုယ့်ဟာကိုအတွက် အားလပ်ရက်ရှည်ကြီးတစ်ခုတော့ ပေးရမယ်လေ။ 
ဒီအချိန်မှာပဲ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေရဲ့ ခပ်တိုးတိုး ပြောဆိုနေကြတဲ့ စကားသံတွေက သိပ်မဝေးလှတဲ့ နေရာကနေ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ် လာခဲ့တယ်။
 “အဆင့်လေး အကြီးအကဲကလည်း လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို လာခဲ့တယ်တဲ့”
'' အဆင့်လေး အကြီးအကဲက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ ကြာနေပြီ မဟုတ်လား''
''ပြောကြတာတော့ သူက ကျင့်ကြံရေးပြီးလို့ ထွက်လာတာနဲ့ချက်ချင်း ငါ့တို့ရဲ့ အကြီးအကဲပိုင်ကို လာတွေ့တာတဲ့''
''ငါ မှတ်မိတာကတော့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲရဲ့ အကျင့်စရိုက်က နည်းနည်းတော့... ''
စူးလီက မျက်လုံးထဲမှာ စိတ်ဝင်စားသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဆင့်လေး အကြီးအကဲတဲ့ ကြားရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။
ငါ အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင်တော့ ဒီကောင့်ဆီမှာ ဖရဲသီးတွေ တော်တော်လေး ရှိနေလောက်တယ်။ 
သူမက စားလို့ ကုန်သလောက်ရှိနေပြီဖြစ်တဲ့ ပန်းကန်ပြားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ထရပ်လိုက်ကာ ပင်မခန်းမဆီကို လျှောက်သွားလိုက်တော့တယ်။
ခန်းမထဲမှာတော့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲက ဘေးကထိုင်ခုံတစ်လုံးမှာ ထိုင်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ မောက်မာတင်စီးနေတဲ့ အကြည့်တစ်ခု ဖြစ်နေလေတယ်။
သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အထင်သေးခြင်းအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူမက အထူးအရည်အချင်း နည်းနည်းပါးပါးရှိတဲ့ အဆင့်နိမ့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလောက်လူ အများကြီးကို စည်းရုံးနိုင်ဖို့ ဘာတန်ဖိုးရှိလို့လဲ။
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ တကတည်း သေချာလည်း မစဥ်းစားတတ်တော့ဘူး။ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဧည့်အကြီးအကဲ ရာထူးတောင်မှ ပေးလိုက်သေးတယ်။
သီးသန့်ကျင့်ကြံရေးက ထွက်လာတာနဲ့ချက်ချင်း သူရဲ့တပည့်တွေ ပြောနေတဲ့စကားကို ပြန်သတိရလိုက်မိတဲ့အခါမှာ မသိသာလှတဲ့ ဒေါသရိပ်တစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒီပိုင်ကျစ်ယွင်က သူနဲ့ ယှဥ်ရလောက်အောင် တန်လို့လား။
ဒီလိုစဥ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး သူက လက်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ကို ချထားလိုက်ပြီး သရော်စကား ပြောတော့တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်က အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ၊ သူက ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံတဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်အဆင့်နိမ့်တဲ့ လက်ဖက်ခြောက်ကို သုံးသတဲ့''
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူဟာ သူမကို တိုက်ခိုက်နေတယ်ဆိုတာ လုံးဝ သတိမထားမိဘူး။ အဲဒီအစား သူမက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး လေးနက်တဲ့ဟန်နဲ့ မေးလိုက်သေးတယ်။
'' အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ပုံမှန်ဆိုရင် ဘယ်လိုဝိညာဥ်စွမ်းအင် လက်ဖက်ခြောက်ကို သုံးပါသလဲ''
ချန်ပေ့ကတော့ သူမလုပ်ပေးတဲ့ သစ်သီးလက်ဖက်ခြောက်ကို အရမ်းကြိုက်တဲ့ ပုံပါပဲ။
သူမ နှပ်ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လက်ဖက်ခြောက်က သူမရဲ့ ချန်ပေ့ အတွက် မတန်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ခံစားမိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူမက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အဆင့်လေး အကြီးအကဲကို မေးရမယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လက်ဖက်ခြောက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုကို သိထားတဲ့ပုံပဲ။
သူမရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝင့်ကြွားဟန် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားတော့တယ်။
'' ဧည့်တွေကို ဧည်ခံဖို့အတွက် ကျုပ် ပုံမှန်သုံးနေကျ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လက်ဖက်ခြောက်က ကျင့်ကြံရေး လောကထဲက ရှားပါးတဲ့ သက်ရှည်လက်ဖက်ခြောက်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီလက်ဖက်ခြောက်ရဲ့ မွှေးရနံ့က ပြည့်လျှံ ထွက်လာပြီး လူရဲ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုလည်း တိုးတက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်''
'ရွှင့်ချန်တစ်ဂိုဏ်းလုံးက နှစ်တိုင်း ငွေလေး နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရှာနိုင်တာဆိုတော့...''
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူကို ပွင့်လင်းတဲ့ အမူအရာတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 
''ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျွန်မ သက်ရှည်လက်ဖက်ခြောက် လိုချင်လို့ပါ''
လုကျင်းဟွိုင်က ပိုင်ကျစ်ယွင်က အရင်ဦးဆုံး သူ့ဆီကို တောင်းဆိုမှုတစ်ခုလုပ်တာ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရမ်းကျေနပ်သွားပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တော့တယ်။
''ကျုပ်ရဲ့တပည့်တွေကို အခုချက်ချင်းပဲ လာပို့ ခိုင်းလိုက်ပါမယ်''
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့မျက်ခုံးတွေက သူ့ရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။ သူမက မနေ့ညက အဆင့်ငါး ဝိညာဥ်သစ်ပင်နှစ်ခုကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး တွေဝေမနေဘဲ ပြောလိုက်တော့တယ်။
''ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျွန်မမှာ အသစ်လုပ်ထားတဲ့ အဆင့်ငါး ရေခဲမြက်တစ်ပင်ရှိတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လူလွှတ်ပြီးတော့ ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်”
သူမက စားလို့ရတဲ့ ဝိညာဥ်သစ်ပင်နှစ်ပင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ပေမဲ့ မထင်ထားတာက အရသာ အရမ်းဆိုးဝါးနေတာပဲ။ ချန်ပေ့က လုံးဝ မကြိုက်ဘူးလေ။
ဒါကို ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက စိတ်ပျက်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
''အကြီးအကဲပိုင် မင်းက အားနာတတ်ရန်ကော''
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့အသံက ပိုပြီးတော့ ရွှင်လန်း ဝမ်းသာလာခဲ့တယ်။ သူက ဖော်ဖော်ရွေရွေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
''ကျုပ် အထင်တော့ ဝိညာဥ်လက်ဖက်ခြောက် တစ်ပိဿာက မင်းအတွက် မလုံလောက်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကျုပ်ရဲ့တပည့်ကို မင်းအတွက် ငါးပိဿာလောက် ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်။ တကယ်လို့ မလောက်ဘူးဆိုရင် မင်း ကျုပ်ဆီက ထပ်ပြီးတော့ တောင်းလို့ရပါတယ်''
အဆင့်လေး အကြီးအကဲက နေရာမှာထိုင်ရင်းနဲ့ ဒေါသကြောင့် အံကြိတ် ထားမိတော့တယ်။ ငါးပိဿာတဲ့လေ။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ဟာတွေက ဒီနေရာထဲ ရောက်သွားပြီပေါ့။
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အရင်တုန်းကတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် မရက်ရောတာလဲ။
သူ့စိတ်ထဲမှာ လုကျင်းဟွိုင်ကို ကြိတ်ပြီးတော့ ရှုတ်ချနေလိုက်တယ်။ အဆင့်ငါး ရေခဲမြက်တဲ့။ ဒီလိုအဆင့် ရေခဲမြက်တွေက ရှားပါးပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက ဒီလို မြှောက်ပင့်နေတာလောက်တော့ ဘယ်တန်ပါ့မလဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလိုပြောလို့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တကယ်ပဲ တော်တော် ကောင်းမွန်တာပဲ။ သူက သူတို့ရဲ့ လုမိသားစုဝင် ဖြစ်ထိုက်တယ်။
ဒီလို စဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ သူက လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်က အခုဆိုရင် အသက်ငါးဆယ်နီးပါး ရှိပြီနော်၊ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံရတာ တကယ့်ကို အထီးကျန်ပါတယ်''
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ သာမန်ထက် နည်းနည်းလေးပိုတဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ ကျက်သရေရှိတဲ့ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူက ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်ပြော လိုက်တယ်။
''ကျင့်ကြံရေးလောကဟာဆိုရင် အန္တရာယ်နဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ အကြီးအကဲပိုင်က ကျင့်ကြံရေး အဆင့်နိမ့်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ။ အန္တရာယ်နဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
 “တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျုပ်မှာလည်း အကြီးအကဲပိုင်နဲ့ ရွယ်တူ တူလေး တစ်ယောက်ရှိတယ်''
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့တယ်။
ဒီစကားလုံးတွေက အရမ်းကို ရင်းနှီးပြီးတော့ သူမကို ချီယွီ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့အချိန်ကို ပြန်ပြီးတော့ အမှတ်ရလာစေတယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ သူမ တွေးမိသမျှက သူ့ရဲ့ သေးသိမ်တဲ့စိတ်ထားနဲ့ ဖိနှိပ်ချင်တဲ့သဘောထားကိုပဲ...
အဆင့်လေး အကြီးအကဲက သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ဂရုမစိုက်လေဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အရည်အချင်း ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပါရမီရှိတဲ့ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲ။ သူ့မှာ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက နောက်ခံဆိုတာ မရှိဘူး။ သူတို့ရဲ့ လုမိသားစုကတော့ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုပဲ။ သူမအနေနဲ့ သူတို့လုမိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သူမအတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပဲ။
သူ့ရဲ့ မိန်းမလိုပေါ့။ သူမက ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ် ဆိုပေမဲ့ သူမက သူ့ကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရပြီး အနောက်ဆောင်ကို ငြိမ်းချမ်းအောင် စောင့်ရှောက် ကူပေးရတယ် မဟုတ်လား။
''ကျုပ်ရဲ့ တူတော်က အင်မတန်မှ အရည်အချင်း ရှိလှပါတယ်။ သူက အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တောင် ရောက်သွားပြီလေ။ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက သိတက် လိမ္မာတဲ့သူပါ”
''အဆင့်လေး အကြီးအကဲ အခု ကျွန်မမှာ ရှိထားတဲ့ အကာအကွယ် မှော်ရတနာက မဟာအကြီးအကဲတွေနဲ့ ယှဥ်နိုင်ပါတယ်''
ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ ပြီးသွားတဲ့နောက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က တခြားလူ အပေါ်  မှီခို အားထားရပြီး တခြားသူတွေ ဒေါသဖြစ်မှာကြောက်လို့ မငြင်းဆန်ရဲတဲ့ အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။
စူးလီရဲ့ တည်ရှိမှုက သူမကို အဆုံးမရှိတဲ့ သတ္တိတွေ ပေးစွမ်းနိုင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်နေနေ သူမကတော့ သူမရဲ့ ချန်ပေ့ ကို စိတ်ပျက်ရအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။
သူမက တခြားသူတွေ သူမအပေါ်  အခွင့်အရေးယူတာမျိုးကိုလည်း အဖြစ်မခံတော့ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူမထက် ကျင့်ကြံရေးအဆင့် အများကြီးပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်လေး အကြီးအကဲကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
''ရှင့်မှာ တခြားကိစ္စ မရှိတော့ဘူး ဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကနေ ပြန်သွားပါတော့''
''အတင့်ရဲလှချည်လား''
အဆင့်လေး အကြီးအကဲက သူမက သူ့ကို ငြင်းဆန်ရဲတယ် ဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ စားပွဲကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ဝုန်းခနဲ ထုရိုက်လိုက်ပြီး မြင့်မြတ်ခြင်း အသွင်ပြောင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားက ရုတ်တရက် ပျံ့နှံ့သွားတော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အကာအကွယ် မှော်လက်နက်က ခြိမ်းခြောက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်တဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်သွားတော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ သူ သီးခြားကျင့်ကြံခြင်း လုပ်နေစဥ်ကာလက ကြားခဲ့တဲ့အသံတစ်ခုကို ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရတယ်။
[ဒီအဆင့်လေး အကြီးအကဲကို ရင်းနှီးနေပါတယ်လို့ ပြောသားပဲ]
[သူက မောင်းမခုနှစ်ယောက်တောင်ရှိတဲ့ အင်မတန်ဆိုးရွားတဲ့ လွီကျွမ်းကျိ ဖြစ်နေတာကိုး]
စူးလီက ခန်းမရဲ့ဝင်ပေါက်ကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို လှန်လှော ကြည့်လိုက်တယ်။
[ဟားဟားဟားဟား ဒီလောက်အကြာကြီး သီးသန့် လေ့ကျင့်ရေး လုပ်ခဲ့တာ ကျွမ့်ယွမ် ဆေးလုံးထဲကနေ အဆိပ်တွေကို ဖယ်ထုတ်ဖို့ ဖြစ်နေတာပဲ]
[ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာ အမြဲတမ်း သီးသန့်လေ့ကျင့်ဖို့ လိုနေတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက သူဖြစ်နေတာလဲ မဆန်းတော့ပါဘူး၊ ဟားဟားဟား]
ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီကို အလည်လာတဲ့ ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်နဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကျန်းမာပါစေကြောင်း လာဆုတောင်းပေးတဲ့တပည့်တွေက အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို လော့ရှူးတောင်ထွတ် ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ ကြားလိုက်ရတယ်။
မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လှပချောမောတဲ့ မောင်းမတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အဆင့်လေး အကြီးအကဲမှာ ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့ ရောဂါတစ်ခု ရှိနေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
သူတို့အားလုံးက မျက်လုံးထဲမှာ လင်းဖြာနေတဲ့ အကြည့်တစ်ခုနဲ့ အတင်းစကားကို နားစွင့် ထားလိုက်ကြတယ်။
[အဲ့လိုပြောလို့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ မောင်းမတွေက ဒီလို အသက်ရှူသံ သုံးလေးချက်လောက်ကို____ ဘယ်လိုများ သည်းခံနိုင်တာလဲ] 
[နေအုံး___ ငါဘာတွေ့လိုက်တာ]
[အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ မိန်းမက တကယ်တော့ မိန်းမတွေကို ကြိုက်နေတာပဲ]
[ဘုရားရေ.. သူက အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ မောင်းမတိုင်းနဲ့ ချစ်မှုရေးရာကိစ္စတွေ ရှိသတဲ့]
[အဟက်_ _ အခုတောင်မှ သူတို့တွေက အချင်းချင်း ပတ်သက်နေကြလေရဲ့ ~ ~ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းလိုက်တာ]
…
အပိုင်း (၁၉)
ကောင်းကင်ကလာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်အပြီးမှာ အဆင့်လေး အကြီးအကဲဆီက ဖိအားတွေက ရုတ်တရက် ဆိုသလို ဗြောင်းဆန်သွားခဲ့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အပြင်လောကလာတဲ့ အသံကို မကြားနိုင်မှန်း သူ သိပေမဲ့  သူ့မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသတွေ ဖျတ်ခနဲ လက်လာတော့တယ်။
သူ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။
သူ... သူက သူ့ကျင့်ကြံရေးကို ထိခိုက်မှာစိုးလို့ ဖြူဖြူစင်စင်နဲ့ အဲဒီအရာကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း မလုပ်ချင်ခဲ့တာ။
အပြင်ကလာတဲ့ ဒီအသံက နာမည်ဖျက်နေတာပဲ။
သူစိတ်ထဲမှာ အပြင်ကလာတဲ့အသံကို ကပျာကယာနဲ့ ငြင်းဆိုဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ထူဆန်းတဲ့အသံရဲ့ နောက်စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို နေရာမှာတင် အေးခဲသွားစေတော့တယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ဒေါသနဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားတဲ့ အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး သူ့ပုံက တုံးအသွားသလို ဖြစ်နေတော့တယ်။
[အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ မိန်းမက တကယ်တော့ မိန်းမတွေကို ကြိုက်နေတာတဲ့]
[ဘုရားရေ သူက အဆင့်လေးအကြီးအကဲရဲ့ မောင်းမတိုင်းနဲ့ ချစ်မှုရေးရာ ကိစ္စတွေ ရှိသတဲ့]
ကောင်းကင်က လာတဲ့ အသံက ဘာပြောလိုက်တယ်။ သူ့မိန်းမနဲ့ သူ့မောင်းမတွေက ချစ်မှုရေးရာကိစ္စတွေ ရှိတယ် ဟုတ်လား။
ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...
ပုဝမ်က သူ့ကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့မှ သူနဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့် တူတာတောင် တောင်ထွတ်အတွင်းပိုင်းရဲ့ အနောက်ဖက်ခြံထဲမှာ သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက် ကူပြီးတော့ ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်ကိုလည်း သေချာစောင့်ရှောက် ပေးလာတာလေ။
သူမရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ မောင်းမတွေက ထူးထူးခြားခြား လိုက်လျောညီထွေစွာ နေတတ်ပြီးတော့ မနာလိုဖြစ်တဲ့အမှုကြောင့် အချင်းချင်း နာမည်ဖျက်ကြတဲ့ကိစ္စတွေလည်း လုံးဝ မရှိခဲ့ဘူး။
ပုဝမ် ရှိနေလို့ပေါ့။ သူ့မှာ စိတ်အေးအေးနဲ့ ဒီလိုအချိန် အကြာကြီး ကျင့်ကြံနေနိုင်ခဲ့တာ။
ဒါပေမဲ့ အဆင့်လေး အကြီးအကဲက သူကိုယ့်သူ ဘယ်လိုပဲ နှစ်သိမ့် နေပါစေ။ ပုဝမ်အပေါ် သူရဲ့သံသယတွေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြီးမားလာတော့တယ်။ 
သူက အချိန်အကြာကြီး သီးသန့်ကျင့်ကြံလာခဲ့ပေမဲ့လည်း အပြင်လောကရဲ့အသံ ရှိနေတာကိုတော့ သတိထားမိခဲ့ပြီး အပြင်လောကလာတဲ့အသံက ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ သူသိထားတယ်။ သူပေါ်လာပြီဆိုရင် သူပြောလိုက်သမျှက ဘယ်တော့မှ မှားယွင်းတယ် ဆိုတာ မရှိဘူး။
နောက်ပြီးတော့... အခု ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ မောင်းမတွေ အားလုံးက ပုဝမ်နဲ့ တော်တော် ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိတာပဲ။
ဥပမာ သူရဲ့ ချစ်လှစွာသော နံပါတ်သုံး မောင်းမက ပုဝမ်အကြောင်းကို မကြာခဏ ဆိုသလို ထုတ်ပြောတတ်တယ်။
အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ပြန်ပြီး စဥ်းစားမိလေလေ သူ့ရဲ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့ မည်းမှောင်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့တယ်။
[အခု သူ့မိန်းမက သူရဲ့ နံပါတ်သုံးမောင်းမနဲ့ ပွတ်သပ်ကျီစယ်နေတာတဲ့~ ~]
[ကြေးမုံပြင်ကြီးကို အရောင်တင်ရတာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ]
အပြင်လောကက လာတဲ့အသံက ကုလားအုတ် ကျောကုန်းကို ကျိုးသွားစေမဲ့ နောက်ဆုံးကောက်ရိုးနဲ့ တူနေတော့တယ်။ သူက ဒါကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်ကာ ချန်းကျွမ်တောင်ထိပ်ဆီကို ပျံသန်းသွားခဲ့တယ်။
စူးလီက ခန်းမရဲ့ဝင်ပေါက်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ချက်ချင်း အဆင့်လေး အကြီးအကဲက အလျင်စလို ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
သူမက ကြောင်အန်းအန်းနဲ့ သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ ဘေးက လူကို သိလိုစိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
 “အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလိုနဲ့ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ။ သူ့ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လား”
ပိုင်ရှို့ တောင်သခင်က စူးလီရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နားလည်စွာနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် အပြင်လောက အသံကို ဘယ်ကြားနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒီတော့ ဘာတွေဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သူ မသိတာ သဘာဝကျပါတယ်။
သူမက ကိုယ်ကို ညွှတ်လိုက်ပြီး စူးလီကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်တယ်။ 
“အဆင့်လေး အကြီးအကဲကလေ သူရဲ့ အိမ်နောက်ဖေးမှာ မီးလောင်နေပြီ။ ငါတို့တွေတော့ မယားခိုးတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့ မြန်မြန်သွားမှဖြစ်မယ်”
ဒီအဆင့်လေး အကြီးအကဲက အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတွေကို အမြဲတမ်း အထင်သေးတာလေ။ အခုတော့ သူ့အိမ်နောက်ဖေးမှာ မီးလောင်နေပြီတဲ့။ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပါပဲ။
ပိုင်ရှို့ တောင်ထွတ်သခင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သိလိုစိတ်အပြည့် ဖြစ်နေတယ်။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သတင်းကို သိတဲ့သူက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာလဲ။ နောက်ပြီး သူက လက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်း အခုနှစ်ဆယ်လောက်ကို ထုတ်လိုက်ကာ မိတ်ဆွေတိုင်းကို အသိပေးဖို့ ကြိုးစားလေတော့တယ်။
 “နင်တို့တွေ ဖရဲသီး စားချင်ရင် ချန်းကျွမ်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့ကြ”
ပိုင်ရှို့ တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှာ စူးလီက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလင်းပွင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ ကြည့်ရတာ အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ထင်သလောက် တုံးအတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးပဲ။ သူက သူ့မိန်းမနဲ့ မောင်းမတွေကြားမှာ တစ်ခုခု လွဲနေတယ်ဆိုတာ သိသွားပြီ။
သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးထောက်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေ ထဲမှာလည်း စိတ်ဝင်စားမှုအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။ ဒါပေါ့... ဒီလို သတင်းကြီးမျိုးဆိုတာ တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှုဖို့ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးပဲ။
စူးလီက ပွဲကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး မလွတ်စေရ ဆိုတဲ့ စည်းမျဥ်းကို လိုက်နာလိုက်ပြီး ဖျတ်ခနဲ ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်မှာ ပေါ်လာတော့တယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ အဆင့်လေး အကြီးအကဲက တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း သစ္စာဖောက်ခံရလို့ ထိတ်လန့်မှု အပြည့် ဖြစ်နေတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေတော့တယ်။
အိမ်ထဲမှာတော့ ပုဝမ်က သူမရဲ့ရှည်လျားတဲ့ ဆံနွယ်တွေကို ချည်နှောင်ထားပြီး အနီရင့်ရောင် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ မျက်လုံးတွေက မဆုံးနိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ပုံပဲ။
သူမက အဆင့်လေး အကြီးအကဲ ပြုလုပ်လိုက်တဲ့ ဆူညံသံတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူမက ညာဘက်လက်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးတော့ သူမရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကလူရဲ့ မျက်ခုံးမွှေးကို အသာအယာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဆက်ပြီးဆွဲပေး နေလိုက်တယ်။
မျက်ခုံးမွှေး ဆွဲပြီးသွားတော့ သူမက သူမရင်ခွင်ထဲကလူရဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နဖူးကို အသာအယာ အနမ်းပေးလိုက်ကာ သူမကို ညင်ညင်သာသာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။
 “မကြောက်နဲ့ နော်”
သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှု ဆက်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဆင့်လေး အကြီးအကဲက တံခါးမှာ ရပ်နေရင်းက ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သူ့ရင်ဘတ်ကို အုပ်ထားကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။
 “မင်း...”
ပုဝမ်က သူ့မရဲ့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူမ ရင်ခွင်ထဲက လူအပေါ်မှာ ကာကွယ်ရေးကြိုးထုံးကို ထည့်ထားပေးလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး အေးတိအေးစက် ရှုတ်ချတဲ့အကြည့်နဲ့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။
 “ လွီကျွမ်းကျိ ရှင်ရဲ့ဖိအားတွေကို ပြန်သိမ်း လိုက်စမ်း။ ရှင် လင်းအာကို ကြောက်လန့်အောင် လုပ်နေမိပြီ ဆိုတာ မသိဘူးလား”
 “မင်း တကယ်.. တကယ်ပဲ သူ့ကို အဲ့လိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံတာလား”
အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ဒေါသထွက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ သူ မသိလိုက်တဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက် ရတယ်။
ပုဝမ်က အမြဲတမ်း သီးသန့်နေတတ်ပြီး ရယ်မောတာကို မကြိုက်ဘူးလို့ သူက ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒီတော့ သူက သူမကို အရမ်းချစ်ရတာတောင် သူမကို ကျေနပ်ဝမ်းသာစေရအောင် ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမယ် ဆိုတာ မသိနိုင်သေးဘူး။
သူက သူမရဲ့ စိတ်ကူးယဥ်မဆန်တတ်တဲ့ ခံစားချက်ကိုတောင် တိတ်တိတ်လေး မုန်းတီးနေမိသေးတယ်။
မျှော်လင့်မထားဘဲနဲ့ သူ အခုမှ နားလည်လိုက်တယ်။ သူမ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေချင်တဲ့သူက သူမှ မဟုတ်တာ။
 “ရှင် ပြသာနာ ရှာလို့ ပြီးပြီလား”
ပုဝမ်က သူ့မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ကို အထင်သေးတဲ့ဟန်နဲ့ ဝေ့ယမ်း လိုက်တယ်။
 “ရှင် ပြသာနာ ရှာလို့ ဝသွားရင် ထွက်သွားတော့”
လွီကျွမ်းကျိက သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တဲ့အတွက် လည်ပင်းပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နီရဲသွားပြီး ဘာအသံကိုမှ မကြားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ 
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေက ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း ရုတ်တရက် ဆိုသလို ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
စူးလီက စောင့်ကြည့် နေလိုက်တယ်။ လွီကျွမ်းကျိက သူရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေကို အချိန်အကြာကြီး အသုံးပြုလာခဲ့တာတောင် ပုဝမ်ကို လုံးဝ အနာတရ မဖြစ်စေတဲ့အပြင် ပုဝမ်ကတော့ မောင်းမကို စိတ်အေးသွားအောင် အချော့တောင်မပျက်ဘူး။ သူမက အထင်သေးတဲ့ဟန်နဲ့ ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
 “အဆင့်လေး အကြီးအကဲက ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်နိုင်တဲ့ပုံစံမျိုး ဘာလို့ ဖြစ်နေတာလဲ”
သူမ စကားဆုံးသွားတာနဲ့ချက်ချင်း ကျင့်ကြံရေးလောထဲက ကွာစေ့တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဆန့်တန်းလာတယ်။ ဒီလက်ပိုင်ရှင်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်တယ်။
“တာအိုရောင်းရင်းက သေသေချာချာ ကို သုံးသပ်ထားတာပဲ”
စူးလီက ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အခုလေးတင်မှရောက်လာတဲ့ ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ် သခင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ပွဲကြည့်နေသလို အဝေးကနေ ကြည့်နေရင်းက သူရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ကွာစေ့တွေကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ ခွာနေလိုက်တယ်။ 
သူက ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ လက်ထဲက ကွာစေ့တွေကို ကောက်ယူလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် သိလိုက်ရတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေတဲ့ပုံပါလား။ 
အားလုံးကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတဲ့ပုံပဲ။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဖရဲသီးစားရင်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ပုံ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။
ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကျင့်ကြံရေး လောကရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ တူညီတဲ့စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာတွေ ရှိနေကြတဲ့လူတွေ ရှိကြတာပဲ။
လွီကျွမ်းကျိကလည်း ဒီလူတွေ ရှိနေတာကို သတိထား မိလိုက်တယ်။ သူက သူ့ရဲ့မဖြစ်စလောက် ဆင်ခြေတုံတရားကို ပြန်ထိန်းသိမ်းထားလိုက်ပြီး အားလုံးကို မြန်မြန် ထွက်သွားဖို့ ပြောတော့မဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ နံပါတ်ငါးမြောက် မောင်းမ ဟွားချင်က မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်တကြီး အကြည့်တွေနဲ့ သူရှိရာဘက်ကို ပြေးလာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ့ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သူရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို သိမ်းထားလိုက်တယ်။ သူရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သဘောထားတစ်ခုကို ဆောင်ထားလိုက်ပြီး ဟွားချင် သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပြေးဝင်အလာကို စောင့်နေလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့____ ဟွားချင်က သူ့ကိုတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး ပုဝမ်ဆီကို တည့်တည့် ဦးတည်သွားလေတယ်။
ဟွားချင်က သူမရဲ့လက်တွေနဲ့ ပုဝမ်ရဲ့မျက်နှာကို ထိကိုင် ထားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်လည်နေတဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။
 “သခင်မ ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
ပုဝမ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ကို သူ့မရဲ့ နားနောက်မှာ ညှပ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝတ်ရုံတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဂရုတစိုက်နဲ့ ခြုံပေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အသံကလည်း အပြစ်တင်ဟန်မပါဘဲ သက်ပြင်း ချလိုက်တယ်။
 “နေကောင်းသေးတာလဲ မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ အဲ့လောက် အမြန်ကြီး မပြေးပါနဲ့”
ဟွားချင်က မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူမရဲ့ဝတ်ရုံကို ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ပုဝမ် ဒဏ်ရာမရတာကို မြင်လိုက်ရပြီး နောက်မှာတော့ သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေက ကွေးတက်သွားနိုင်တော့တယ်။
 “သခင်မ အဆင်ပြေလို့ ကျွန်မ ဝမ်းသာရပါတယ်”
 [ဘုရားရေ ပုဝမ်နဲ့ ဒီမောင်းမတွေက တကယ့်ကို ဆက်ဆံရေး ကောင်းတာပဲ]
ဒီအချိန်မှာပဲ ဖရဲသီး စားဖို့ အားတက်သရောဖြစ်နေတဲ့ စူးလီက မစောင့်နိုင်ဘဲ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တော့တယ်။
[ကြည့်ပါအုံးမယ် ဒီဆက်ဆံရေးက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဖြစ်သွား___]
 [ဟင်__ ပုဝမ်က တစ်ခါတုန်းက ဟွားချင်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးတာကိုး၊ ပုဝမ်နဲ့ ပိုပြီးတော့ နီးကပ်ချင်တဲ့အတွက် ဟွားချင်က လွီကျွမ်းကျိရဲ့မောင်းမ လိုလိုလားလား လုပ်ခဲ့တာကိုး]
[အဟက်___ လွီကျွမ်းကျိက ဟွားချင်ကို တစ်ကြိမ်လေးတောင် မထိလိုက်ရတဲ့အပြင် သူက ချစ်သူလုဖက် တစ်ယောက်ကို ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာအောင် အလကား သက်သက် ကျွေးမွေး ထားခဲ့တာပဲ]
[ဒီလို ကြည့်လိုက်တော့လည်း လွီကျွမ်းကျိက ချစ်သူတွေကို နောက်ဆုံး လက်ထပ်ခွင့်ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ]
ဒီအချိန်မှာတော့ လွီကျွမ်းကျိရဲ့လက်ထဲက တံခါးရွက်က ရုတ်တရက် ဆိုသလို ပြာတွေ ဖြစ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ကျီစယ်ခံရတဲ့အတွက် ဒေါသအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ပုဝမ်ကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဖြစ်နေဆဲပဲ။ သူမက ဟွားချင်ကို မတက်သာဘဲ ချစ်ရပါတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဒါကိုမြင်ရတော့ လွီကျွမ်းကျိက ပိုပြီးတော့ မွှန်ထူဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
 “ပုဝမ်၊ ဟွားချင်၊ မင်းတို့တွေ တကယ်ပဲ...”
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ကအသံ ဖြတ်ပြောတာ ခံလိုက်ရတယ်။
 [ဘုရားရေ ဒီမောင်းမတွေ အားလုံးထဲမှာ ဘယ်သူကမှ လွီကျွမ်းကျိကို တကယ်ချစ်တဲ့သူ မပါဘူးပဲ။ သူတို့တွေက သူနဲ့ လိုလိုလားလား နေလာခဲ့တယ် ဆိုတာကလည်း အားလုံးက ပုဝမ်ကြောင့်ပဲ]
[ဟုတ်တာပေါ့... လွီကျွမ်းကျိရဲ့လှုပ်ရှားမှု အကြိမ် နည်းနည်းလောက်လေးနဲ့တော့ လူတွေက သူကို သဘောကျဖို့ ခက်ခဲပါတယ်လေ... ဟုတ်ယ်မလား]
လွီကျွမ်းကျိက ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေကို အသုံးချပြီးတော့ ပုဝမ်ကို တိုက်ခိုက်လေတော့တယ်။
ပုဝမ်က သူမရဲ့လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဥ်စွမ်းအင်းတွေ အားလုံးကို သူ့ဆီ ပြန်ပို့လိုက်တယ်။
စူးလီ အစက ထင်ထားခဲ့တာတော့ ဒီလူနှစ်ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မထင်ထားပဲနဲ့ ပုဝမ်က တိုက်ခိုက်နေရင်းနဲ့ ဟွားချင်နဲ့ လင်းအာတို့ကို ကာကွယ် ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်တစ်ဝက် သောက်ပြီးတဲ့ အချိန်လောက်မှာပဲ သူမက လွီကျွမ်းကျိကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်နှက်ပြစ်လိုက်ပြီး သူ့မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ဘာအစွမ်းမှ မရှိတော့အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူမက အသေအလဲ အရိုက်ခံထားရတဲ့ လွီကျွမ်းကျိကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်ကလေး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
[ဒီလွီကျွမ်းကျိ က အဲ့လောက်တော့ အားမနည်းသင့်ဘူး မဟုတ်လား]
ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်မှာ ပွဲကြည့်နေတဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တောင်ထွတ် သခင်တွေက တစ်ပြိုက်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။
အဆင့်လေးအကြီးအကဲက သူ့မိသားစုရဲ့ အထောက်အပံ့ကိုယူပြီး ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ဆေးလုံးတွေအများကြီး သုံးခဲ့တယ် ဆိုတာကိုပဲ သူတို့က သိထားခဲ့ကြတာ။ 
ငါ့အထင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အဲ့လောက်မခိုင်မာဘူး ဆိုရင်တောင်မှ ဒီလောက်တော့ အားနည်းလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပုဝမ်ရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ ဆိုရင်တော့ သူမအတွက် အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါနဲ့များ သူမက ဘာဖြစ်လို့ အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့ မိန်းမလုပ်ဖို့ ဆန္ဒ ရှိခဲ့တာလဲ။
အားလုံးက စိတ်ထဲမှာ တိတ်တိတ်ကလေး စဥ်းစားနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ လွီကျွမ်းကျိက မြေကြီးပေါ်ကို ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရတော့တယ်။
သူက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဒဏ်ရာကို ကိုင်ထားပြီး ပုဝမ်က သူ့ကို ဒီလိုရိုက်နှက်ခဲ့တာကို မယုံကြည် နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့တယ်။ တုန်ယင်နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေနဲ့ သူက ပြောလိုက်တယ်။
 “ပုဝမ် မင်းက အတင့်ရဲလို့ ငါကို နာကျင်အောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့”
 “ငါ မင်းနဲ့ ကွာရှင်းမယ်”
သူက သွေးတွေကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာကို ထုတ်လိုက်ပြီးတော့ ပုဝမ် ရှေ့မှာ ခြိမ်းခြောက်နေတော့တယ်။
 “ငါ့ရဲ့ လွီမိသားစုကို အသိပေးတာကို စောင့်နေလိုက်၊ ငါ့အဖေက ငါ့အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိမ့်မယ်၊ ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်းက လွီမိသားစုရဲ့ အမဲလိုက်ခံရတာကို စောင့်နေယုံပဲ ရှိတော့မှာပေါ့”
ပုဝမ် ကတော့ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားတဲ့ ဟွားချင်ကို ချော့မော့နေရင်းက သူ့ကိုတောင် မကြည့်ဘဲနဲ့ သူ့စကားတွေကို နားထောင်နေတယ်။
ဒီလိုမြင်လိုက်ရတော့ လွီကျွမ်းကျိက ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖိချေလိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကလူကို အော်ပြောလိုက်တယ်။
 “အဖေရေ ပုဝမ်က ကျွန်တော်ကို ရိုက်တယ်ဗျ”
တစ်ဖက်က အသံက ကျက်သရေရှိဟန် ပေါ်ပေမဲ့ စိတ်မရှည်နဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါနေတယ်။
 “လင်မယားတွေ ကြားမှာ ဒီလို ပွတ်တိုက်မှု ဖြစ်တာ ပုံမှန်ပဲ၊ စိတ်ရှည်လိုက်ပေါ့”
လွီကျွမ်းကျိခမျာ သူ့အဖေက ဒီလိုပြန်ဖြေလာမယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ သူက နေရာမှာတင် ကြောင်အန်းအန်းနဲ့ ရပ်နေမိတော့တယ်။
သူ့အဖေက သူ့ကို အချစ်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား။
သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ အခါမှာတော့ သူက ချက်ချင်းပဲ ညည်းညူပြောဆိုတော့တယ်။
 “ အဖေ ပုဝမ်ကလေ ကျွန်တော့်အပေါ် သစ္စာမရှိဘူးဗျ။ သူက ကျွန်တော်ရဲ့မောင်းမတွေနဲ့တောင် ချစ်မှုရေးရာကိစ္စတွေ ရှိနေသေးတယ်”
လွီကျွမ်းကျိရဲ့အဖေက အနောက်ဆောင်က ဒီလိုအသေးအဖွဲ့ကိစ္စကြောင့် သူ့ကို ရှာတာ ဖြစ်နေတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူက စိတ်မရှည်တဲ့အသံကို ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး။
 “ မင်းတို့က တစ်မိသားစုတည်း သားချင်းတွေပဲ။ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မရှင်းမလင်းစရာ ဘာရှိလို့လဲ”
သူသာ အရင်တုန်းက ပုဝမ်ကို မကူညီခဲ့ဘူးဆိုရင် လွီကျွမ်းကျိရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့တော့ ပုဝမ်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှာလဲ။
နှစ်ရှည်လများ ချမ်းသာကြွယ်ဝလာပြီးတဲ့နောက်မှာ လွီမိသားစုက အခြေအနေ ကျဆင်းလာခဲ့တယ်။ ဘာနောက်ခံမှ မရှိတဲ့ပုဝမ်လို သာမန်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ရရှိဖို့တောင်မှ ခပ်ရှားရှားရယ်ပါ။ လွီကျွမ်းကျိက ဘာလို့များ အခုအထိ အဲ့လောက် ချေးများ နေသေးတာလဲ။
ဒါက လင်မယားကြားက အသေးအဖွဲ့ကိစ္စပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါက နည်းနည်းပါးပါး ထူးခြားတဲ့ အကြိုက်ကလေးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဒါတွေကိုတောင် သည်းမခံနိုင်ဘူးတဲ့လား။
ဒီကလေးကတော့ တကယ်ကို အလိုလိုက်ခံထားရလို့ ဘာမှမသိတာပဲ။
...
အပိုင်း (၂၀) 
လွီကျွမ်းကျိက မယုံမကြည်နဲ့ သူရဲ့ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး နားကြားများ မှားလေသလားလို့ သံသယဖြစ်သွားတော့တယ်။ ပုဝမ်က သူရဲ့မောင်းမကို ဒီလိုဆက်ဆံနေတာလေ။ ဒါကို အဖေက သူတို့ကြားမှာ မရှင်းမရှင်းလုပ်နေတာမျိုး မရှိဘူးလို့ပြောသေးသတဲ့လား။
 “အဖေ ကျွန်တော်ပြောတာကလေ ပုဝမ်နဲ့ ကျွန်တော်မောင်းမတွေက ချစ်မှုရေးရာကိစ္စတွေ ရှိနေတယ်လို့”
သူက ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို တင်းကြပ်နေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး သူ့အသံကလည်း ဝမ်းနည်းမကျေမနပ်အသံအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
 “သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်နေတာဗျ”
သူ့မှာမွေးကတည်းက ဒီလိုကြီးမားတဲ့ အရှက်ကွဲရတဲ့ကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးဘူးလေ။
 “အဖေ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီးတော့ လက်စားချေပေးရမယ်နော်”
လွီကျွမ်းကျိက ခေါင်းမာနေသေးသည်ကို ကြားလိုက်ရတော့ အဖေဖြစ်သူက သူရဲ့ရူးမိုက်တဲ့သားကို စိတ်ရှည်မှုအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားတော့တယ်။
သူက သူ့အပေါ်မှာဒေါသတွေကို ပုံချပစ်လိုက်တော့တယ်။ သူက သူရဲ့ဒေါသတွေကို ပုဝမ်အပေါ်ပုံမချခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့အနေနဲ့ ကြိတ်ပြီးတော့ ပျော်ရွှင်လို့ရသေးတယ်။
 “မင်းတို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ဒီတော့ မင်းရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ ပုဝမ်ရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုက ဘာကွာခြားချက်ရှိလို့တုံး”
သူက သားဖြစ်သူရဲ့ အလားအလာမရှိတဲ့ကျင့်ကြံရေးနဲ့ အပျော်အပါးကိုပဲ လိုက်စားနေတဲ့ပုံစံကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ တုံးတိကြီး ပြောချလိုက်တော့တယ်။
 “ပုဝမ်က ဘာကိုပဲကြိုက်ကြိုက် မင်းက မင်းရဲ့တတ်နိုင်သမျှအားနဲ့ သူကိုထောက်ပံ့ပေးရမယ်” 
“ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ကို ထပ်ပြီးတော့လာမနှောင့်ယှက်နဲ့”
ပွဲကြည့်နေကြတဲ့သူတွေက ပုဝမ်ကို စိတ်ပူပြီး သူ့ကိုကူညီရမလားလို့ စဥ်းစားနေကြပေမဲ့ လွီကျွမ်းကျိ အဖေ ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ထိတ်လန့် အံ့ဩရသွားတော့တယ်။
အပြင်လောကအသံကလည်း ချီးမွမ်းသံအပြည့်ဖြစ်လို့ပါပဲ။ 
[ဒီတော့ ခင်ပွန်းနဲ့ဇနီးသည်ဆိုတာ တစ်ယောက်တည်းပဲပေါ့လေ]
[လွီကျွမ်းကျိရဲ့အဖေရဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေက ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ ဘယ်နှခုနှစ်အထိတောင် ရှေ့ကြိုရောက်နေတာတုံး] 
လွီကျွမ်းကျိ ခဗျာ ဘာအသံမှမကြားနိုင်တော့ဘူး။ သူက ပြတ်တောက်သွားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေလိုက်ပြီး အချိန်တော်တော်ကြာအောင် သတိပြန်မဝင်နိုင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူနဲ့ပုဝမ်ကြားမှာ ဘယ်သူက သူတို့အဖေရဲ့ ကလေးအရင်းတုံး။
သူက ဇနီးသည်အပေါ်မှာ လုံးဝသစ္စာမရှိဘူးဆိုရင်တောင် သူ့မရဲ့အဖေက ဘာလို့ လုံးဝ ဒေါသမထွက်တာတုံး။
စူးလီကလဲ အရမ်းကို သိချင်သွားတော့တယ်။ သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့အသံထဲမှာ နှမြောတသတဲ့ အရောင်တစ်ခု ပါလာတော့တယ်။
[ငါထင်ထားတာက ဒါကသခင်လေးအစစ်နဲ့ သခင်လေးအတုကြားမှာ မှားပြီးတော့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လွီကျွမ်းကျိက သူ့အဖေရဲ့သားအရင်း တကယ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး]
[ဟုတ်တာပေါ့ နောက်ဆုံးကျတော့လည်း သားအတုကို အချိန်အကြာကြီး ပြုစုပျိုးထောင်လာတဲ့ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ကိစ္စကလည်း အသေးအဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်သွားတာပဲ]
ပွဲကို ပျော်ပျော်ကြီးကြည့်နေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အချွန်နဲ့ မခံလိုက်ရတော့တယ်။
အပြင်လောကရဲ့အသံကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ လွီကျွမ်းကျိရဲ့ ပြာယာခတ်နေတဲ့ စိတ်နှလုံးက ရုတ်တရက်ဆိုသလို တည်ငြိမ်သွားခဲ့တယ်။ သူက သူ့အဖေရဲ့သားအရင်းပဲလေ။
ပုဝမ်က သူ့အဖေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေတယ်ဆိုတာကလည်း သူ့ကြောင့်ပဲ။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး ဝံ့ကြွားတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ပုဝမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
 “ပုဝမ် အခုချက်ချင်း ငါ့ကို တောင်းပန်စမ်း...”
ပုဝမ်က ဟွားချင်ကို ဂရုတစိုက်ဆေးရည်တိုက်ကျွေးနေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့မျက်လုံးထဲက မာနက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။
 “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ရင်ခွင်ထဲက အဲ့ဒီလူကို တွန်းထုတ်လိုက်စမ်း။ ငါ မင်းကို ဒီတစ်ကြိမ် ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်”
 “မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါက....”
 [ရှင်က ရှင့်အဖေကို သွားရှာအုံးမလို့လား]
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကိုကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်ကာ သနားစဖွယ်ပုံရိပ်နဲ့ လွီကျွမ်းကျိကို ကြည့်လိုက်တယ်။
[ရှင့်အဖေက ပုဝမ်က မိန်းမတွေကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရပြီးနောက်တော့ ရှင်က တကယ်ကို အသုံးမကျဘူးလို့ သူ ခံစားသွားရတယ်]
[အခုတော့ သူက ပုဝမ်နဲ့ ယှဥ်ပြိုင်နိုင်မဲ့ သင့်တော်တဲ့ သမီး ဒါမှမဟုတ်ရင် မြေးမလေးများ တစ်ယောက်လောက် ရှိလေနိုးနိုးနဲ့ လွီမိသားစုရဲ့ မျိုးရိုးစဥ်ဆက်ထဲမှာ ရှာဖွေရင်း အလုပ်များနေလေရဲ့]
[အပြင်းအထန်ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ပုဝမ်ကို ကူညီပေးခဲ့တာ လွီမိသားစုဖြစ်နေတာကိုး။ သူက ဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်တာမလို့ လွီမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ပေးခဲ့တာပဲ]
[လွီမိသားစုက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုဆိုပေမဲ့ လွီကျွမ်းကျိ မျိုးဆက်လက်ထက်မှာ အရည်အသွေးက ကျဆင်းလာတယ်လေ။ မိသားစုရဲ့အင်အားကို တိုးချဲ့ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းက လက်ထပ်ခြင်းပဲ ရှိတော့တာပေါ့]
[ပုဝမ်က လွီကျွမ်းကျိကို လက်ထပ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့လား ဟုတ်တာပေါ့ သူက အတုံးအဆုံးနဲ့ ထိန်းချုပ်ရအလွယ်ဆုံး ဖြစ်နေတာကိုး] 
[ကျွတ်ကျွတ်... ပုဝမ်ရှိနေလို့ပဲ လွီကျွမ်းကျိက လွီမိသားစုဆီက အထောက်အပံ့တွေအများကြီး ရနိုင်တာပေါ့...]
လွီကျွမ်းကျိက အချိန်မီ မထိန်းသိမ်းလိုက်ရတဲ့ မျက်နှာပေါ်က ပီတိဖြာနေမှုက ဒီနေရာမှာတော့ ရယ်စရာဖြစ်သွားပြီး နေရာမှာ တင်ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ လဲကျသွားတော့တယ်။ တစ်ချိန်တုန်းက သူယုံကြည်ထားခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကလည်း ဒီအချိန်မှာတော့ ဗြောင်းပြန်ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ....။ သူကသူ့အဖေရဲ့ အချစ်ရဆုံးသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း အခုလေးတင် သူ့အဖေ ပြောသွားတဲ့စကားကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်မိလိုက်တော့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို မသေမချာ ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဒီနေ့အရာအားလုံးကို သူ ရထားနိုင်တယ်ဆိုတာကလည်း ပုဝမ်က သူ့ကိုရွေးချယ်ခဲ့လို့ဆိုတာ အမှန်ပဲလား။ 
လွီကျွမ်းကျိက ခေါင်းမော့ပြီး ပုဝမ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီလိုအချိန်မှာတောင် ပုဝမ်က သူ့ကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ဝင်စားပုံ မပြလေဘူး။
သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဟွားချင်ကို ဖက်ထားပြီး သူ့အပေါ်မှာ တစ်ခါမှမပြသခဲ့ဖူးတဲ့ နူးညံ့ပြီး မြတ်နိုးတဲ့ ချစ်ခင်ဖွယ်အကြည့်နဲ့ သူမကို ကြည့်နေတော့တယ်။
လွီကျွမ်းကျိရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို နီရဲသွားတော့တယ်။
သူက လက်ထဲက ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို မုန်းမုန်းတီးတီးနဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပွဲကိုကြည့်နေကြတဲ့ အားလုံးရဲ့အကြည့်အောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ သူရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို သိုလှောင်အိတ်ထဲကို ပြန်ထည့်ထားလိုက်တော့တယ်။
ယောကျာ်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အငြင်းအခုံလုပ်နိုင်မှာလဲ။
ပုဝမ်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့မိန်းမလေ သူတို့တွေက ကံကြမ္မာတစ်ခုထဲကို ဝေမျှနေရတာပဲ။
ဒီတစ်ခါတော့ သူက....သူက ပုဝမ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။
တကယ်လို့ နောက်တစ်ခါရှိလာရင်တော့ လွီကျွမ်းကျိက အံ့ကြိတ်ထားလိုက်ပြီး ခဏလောက် စဥ်းစားလိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ခေါင်းခါလိုက်တော့တယ်။ နောက်တစ်ချိန် လာမဲ့ကိစ္စကိုတော့ အဲ့ဒီအခါမှပဲပြောကြတာပေါ့...
လွီကျွမ်းကျိက ထရပ်လိုက်ပြီး ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်မှာ ပွဲလာကြည့်ကြတဲ့ သိပ်သည်းနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့တယ်။ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တဲ့ အရာအားလုံးကို ဒီလူအုပ်ကြီးက မြင်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူက ဒေါသထွက်ပြီး ရှက်ရွံ့သလို ခံစားလိုက်ရတော့တယ်။ သူ့မျက်နှာက နီရဲသွားပြန်တယ်။
 “ခင်ဗျားတို့အားလုံးက အကြောင်းမရှိဘဲနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ချန်းကျွမ်တောင်ထွတ်ကို ရောက်လာတာလဲ”
သူက အံ့ကြိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့အသံကလည်းလည်ချောင်းထဲက ညှစ်ထုတ်လာရသလိုဖြစ်နေတယ်။
 “ဖိတ်ခေါ်မထားဘဲနဲ့ ဒီကိုလာတာက တကယ်ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အပြုအမူပဲ”
 “ဘာတွေပြောနေတာလဲ အဆင့်လေး အကြီးအကဲရဲ့” ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်က ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလာလိုက်ပြီး သူက အဆင့်လေးအကြီးအကဲနဲ့ အလွန်မှ ဆက်ဆံရေးကောင်းနေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတော့တယ်။ 
“ကျုပ်က ခင်ဗျားသတိရလို့ပါ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကိုလာတွေ့တာ”
 “ကျုပ်တို့အားလုံးက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းသားတွေပဲ ဒီတော့ အဆင့်လေးအကြီးအကဲက အချင်းချင်း စကားပြောကြတဲ့အခါ ဒီလောက် သူစိမ်းဆန်မနေသင့်ပါဘူး” 
“ဒီနေ့အဆင့်လေးအကြီးအကဲက ရုတ်တရက်ကြီး ပျံထွက်သွားတယ်လို့ ကျုပ်တပည့်ဆီက ကြားလိုက်လို့လေ။ ဒါကြောင့်မလို့ ကျုပ်က ခင်ဗျားဆီ အလည်လာခဲ့တာပါ” 
နေရာမှာရှိနေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲကလည်း သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး စိုးရိမ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “အဆင့်လေးအကြီးအကဲက ကျုပ်တို့ကို မကြိုဆိုဘူးလားဗျ”
လွီကျွမ်းကျိက တကယ်ကိုကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ သူ့ကို ဟာသလုပ်ပြီး ရယ်မောနေကြတဲ့လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးက သူ့ကို ဂရုစိုက်နေသယောင်ယောင် ဟန်ဆောင်ထားကြတာပဲ။ သူက အံ့ကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
“အခုခင်ဗျားတို့ အလည်လာပြီးသွားပြီမလား ပြန်ဖို့အချိန်တန်ပြီ”
 “ကြည့်ရတာအဆင့်လေးအကြီးအကဲက အလုပ်များနေသေးတဲ့ပုံပဲ... ဒါဆိုရင်လည်း ကျုပ်က ခင်ဗျားကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”
ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်သခင်က ပွဲတစ်ခုလုံးကို ကြည့်ပြီးသွားတဲ့အခါမှာ အထူးတလည် စိတ်ကြည်လင်နေတော့တယ် ။ဒါကြောင့် သူက လွီကျွမ်းကျိရဲ့လေသံကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ဘူးပေါ့။
သူထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ တခြားသူတွေကလဲ နှုတ်ဆက်စကား ပြောလိုက်ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ခမ်းခမ်းနားနား ဝတ်စားထားတဲ့ အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ သူက သူရဲ့မောင်းမနဲ့ ထွက်သွားနှင့်ပြီဖြစ်တဲ့ ပုဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး လွီကျွမ်းကျိရဲ့ပခုံးကို ကိုယ်ချင်းစာသလိုပုတ်ပေးလိုက်တယ်။
“အကောင်းဘက်က စဥ်းစားလိုက်ပါလေ။ ခင်ဗျား နောက်ထပ် မောင်းမအသစ်တွေလည်း ယူလို့ရသေးတာပဲ”
 “ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ဒီမိန်းမတွေပဲ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ”
လွီကျွမ်းကျိရဲ့မျက်နှာက ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ထုံအအ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ မောင်းမအသစ် ယူရမယ်ပေါ့... ပြီးရင် သူတို့တွေက ပုဝမ်ကို ချစ်ကြိုက်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေရမယ်ပေါ့ဟုတ်လား။
သူက ပုဝမ်ရဲ့အောင်သွယ်တော်မှ မဟုတ်ဘဲနဲ့။
အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲက ဇဝေဇဝါနဲ့ လွီကျွမ်းကျိရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ လျှောက်ထွက်သွားတာကို ကြည့်လိုက်တော့တယ်။ 
“ခင်ဗျားဘယ်သွားမလို့လဲ”
လွီကျွမ်းကျိ: “လေ့ကျင့်မလို့”
ဒီနေ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူက အချစ်တွေမေတ္တာတွေ ခံစားချက်တွေအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်ပြီး ကျင့်ကြံရေးကိုပဲ ကြိုးစားလုပ်မယ်။ သူ့အဖေနဲ့ ရန်ပုဝမ်က သူ့ကို အမြင်သစ်နဲ့ ကြည့်လာအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။
ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ နဉ်ယိက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
လွီကျွမ်းကျိရဲ့ တပည့်အရင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက သူ့ရဲ့ဒေါသကို ကောင်းကောင်း သိထားတယ်လေ။ ဒီတော့ လွီကျွမ်းကျိက ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်အကြောင်းကို သာမန်ကာလျှံကာအကြောင်းအရာ ပြောသလောက်ပဲ ဟန်ဆောင်နေလိုက်တယ်။
သေချာတာပေါ့။ ဒီစကားကိုကြားရပြီးတဲ့နောက်မှာ လွီကျွမ်းကျိက လော့ရျူးတောင်ထွတ်ဆီကို ဟိတ်နဲ့ဟန်နဲ့ ထွက်သွားလေတော့တယ်။
ကောင်းကင်ဘုံက လာတဲ့အသံက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အထူးတလည် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း နဉ်ယိက သိထားတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က တကယ့်ကို အဖိုးတန်တဲ့ကံကကြမ္မာပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ သူမက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်ပစ်နိုင်ရုံသာမကဘူး ဘယ်အချိန် ပေါ်လာမယ်မှန်းမသိတဲ့ ကောင်းကင်က အသံကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သေးတယ်။
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်တော့ သူ့မျက်ခုံးတွေက ပိုပြီးတော့ တွန့်ချိုးသွားတော့တယ်။
သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူ့ကို ချစ်လာအောင်လုပ်နိုင်သရွေ့သူမရဲ့ ကြီးမားများပြားလှတဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို သူ့ဆီ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်မှာပဲ။
အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ဒီကံကောင်းခြင်းတွေကို အားကိုးပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းတွေကို စိတ်ပူစရာမလိုပဲ နှစ်ပေါင်းရာချီအောင် ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်မှာ သေချာတယ်။
ဂိုဏ်းက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အတိတ်အကြောင်းအရာကို ပယ်ဖျက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့လည်း သူကတော့ အတွင်းသတင်းတချို့ကို မတော်တဆ သိလိုက်ပါသေးတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဘယ်လောက်ပဲအရည်အချင်းရှိရှိ သူမက နှစ်တစ်ရာတောင် မပြည့်သေးတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကလည်း နိမ့်သေးတယ်။ သူ့နည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် သူသာ ဖြစ်ချင်ရင် သူမရဲ့နှလုံးသားကိုရရှိဖို့ သူ့အတွက်က ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ပြသာနာက ပိုင်ကျစ်ယွင် မဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ အသံပဲ။ တကယ်လို့များ သူသာ အပြင်လောကအသံရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရရင်တော့ သူ လုပ်ထားခဲ့တဲ့အရာတွေအားလုံးက....
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး”
သူက အသည်းအသန်စဥ်းစားရင် တောင်ထွတ်ကဆင်းလာတဲ့ အချိန်မှာပဲ လေးစားအားကျတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ ကျွတ်ဆတ်ဆတ် အသံတစ်ခုက ထွက်လာခဲ့တယ်။
နဉ်ယိက သူ့ရဲ့မျက်နှာအမူအရာကို ချက်ချင်းပြင်ဆင်လိုက်ပြီး လျှောက်လာတဲ့သူကို ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေက ကျော့ရှင်းနေပြီး သူ့ရဲအသံက မသိမသာနူးညံ့ သိမ်မွေ့တဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါရှိနေတယ်။
 “ဂိုဏ်းတူညီမလေး လျိုချင်း”
လျိုချင်းရဲ့ပါးတွေက အနည်းငယ် နီမြန်းသွားခဲ့တယ်။ သူမက သတ္တိကို စုပြီးမေးလိုက်တယ်။
“အစ်ကိုနဉ် အစ်ကို့မှာ လုပ်စရာကိစ္စများရှိနေသလား”
နဉ်ယိက မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ် အသာချထားလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါပြလိုက်တယ်။
 “အစ်ကိုက လော့ရျူးတောင်ထွတ်ကို တစ်ချက်လောက်သွားကြည့်ချင်လို့”
လျိုချင်းက အနည်းငယ်မှင်တက် အံ့သြသွားပြီး တစ်ခုခုကို စဥ်းစားမိသွားတဲ့ပုံနဲ့ စကားကို သေသေချာချာလေး ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မက ဂိုဏ်းတူအစ်မယွမ်ကို သွားတွေ့မလို့လေ”
“ဂိုဏ်းတူညီမလေး လျိုချင်း ကို့ မှာတခြားလုပ်စရာလေးတွေရှိနေလို့ပါ”
နဉ်ယိက လေသံပျော့ပျော့နဲ့ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
“ကိုယ် အရင်သွားနှင့်မယ်နော်”
လျိုချင်းက သူ့ရဲ့ကျောရှင်းလှတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ သတိမထားမိလိုက်တဲ့ အားကျတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ခုနှစ်နှစ်က ဂိုဏ်းတူအစ်မယွမ် ဆုံးသွားပြီးကတည်းက အစ်ကိုမင်က ဒီကိစ္စကို မကျော်လွှားနိုင်သေးတဲ့ပုံပဲ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မယွမ်က လွဲရင် သူ့နှလုံးသားထဲမှာ တခြားဘယ်သူမှမရှိခဲ့ဘူး။
ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးက တကယ်ပဲ အားကျဖို့ကောင်းပါတယ်။
နဉ်ယိက လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ စိတ်ရှုပ်တဲ့ဟန်အပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဘယ်အချိန်မှ စိတ်ဝင်စားမှုလျော့နည်းသွားမယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး။ ဒါကြောင့်မို့လို့လဲ တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီနေရာကို အရင်ဆုံး ရောက်သွားမှာကို စိုးရိမ်နေကြတယ်။
နဉ်ယိက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ဘာစဥ်းစားနေမိလဲဆိုတာ မသိဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူ အမှတ်မမှားဘူးဆိုရင် ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချီလေ့ကျင့်ရေးအဆင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ရှိတဲ့ပုံပဲ။
အဲဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကိုတောင် လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူ့ရဲ့တွန့်ချိုးနေတဲ့ မျက်ခုံးတွေက ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။ ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားနေတယ်ဆိုတော့ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ခဏလောက်ထားထားလိုက်ပြီး သူမဘေးကလူတွေနဲ့ အရင်စလိုက်တာပေါ့။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာဆိုတော့ အဆင်ပြေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူက သူမရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေကိုရော အာရုံစိုက်နိုင်မှာ မို့လို့လား။
နောက်ဆုံး သူမက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပဲလေ။ သူက အားစိုက်ထုတ်မှုအများကြီး မလုပ်ရဘဲနဲ့ သူ့လက်ချောင်းလေးတစ်ချက်လောက် လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သူမကို စိတ်ဝင်စားလာအောင် လုပ်နိုင်တယ်လေ။
အဲဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူကို စူးလီလို့ခေါ်သလိုပဲ။
...