Ch 11-15

ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အသံကို ကြားရပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းလောက ပျက်စီးလေပြီ

အပိုင်း (၁၁)
ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုကျ မွေးဖွား လာခဲ့တာတဲ့။ အဆင့်ကိုး ဆေးပင်တွေကို စိုက်ပျိုးနိုင်သတဲ့။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့အန္တရာယ် ကျရောက်မဲ့ ဘေးကိုလဲ ကယ်တင်ပေးနိုင်သတဲ့။
အပြင်လောက ကလာတဲ့ အသံပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင် သူသာ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ရင် သူဆီမှာ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတွေ အများအပြား ရှိလာတော့မှာ မဟုတ်လား။
အဲဒီအပြင် သူမရဲ့ ဆရာတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကို နည်းနည်းလေး ရခဲ့မယ် ဆိုရင်တောင် သူက သူတို့တွေကို ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ကျင့်ကြံရေး ရအောင် ကူညီပေးမှာပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သာမန် အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ သူမက မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို သယ်ဆောင်လာပေးတဲ့ ရတနာတစ်ပါးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။
တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ ဆေးစိုက်ခင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေကလည်း ရောက်လာကြပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီ အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတယ်။
ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ပါလာတဲ့ ဒီကလေးကို ခြောက်လှန့်မိမှာစိုးတဲ့အတွက် သူတို့တွေက စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းသာနေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဖိအားကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမနဲ့ အကွာအဝေး တစ်ခုဖြစ်အောင် နေလိုက်တယ်။
“ကျစ်ယွင် ငါက ယောင်တန်း တောင်ထွတ်ရဲ့ သခင်လေ။ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးတယ် မဟုတ်လား”
ယောင်တန်း တောင်ထွတ် သခင်က အစွမ်းကြီးလှတဲ့ လူတွေကြားကနေ ရှေ့သို့တိုးထွက်လာပြီး အရှက်မဲ့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင် အနားကို ကပ်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ “မင်းဂိုဏ်းထဲကို ပထမဦးဆုံး ဝင်လာတုန်းက ငါမင်းကို တွေ့လိုက်တယ်”
မဟာအကြီးအကဲက သူ့ကို နောက်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး သူရဲ့ နဂိုက လေးနက်နေတဲ့ မျက်နှာက အခုတော့ ရင်းနှီးဖော်ရွေ့တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ”တပည့်တွေကို သင်ကြားရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ ငါက ဒုတိယနေရာမှာ မရှိဘူး။ မင်းက ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ် နေသရွေ့ ငါက မင်းကို ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ နာမည်ကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကတိပေး နိုင်တယ်”
လူအုပ်ကြီးရဲ့ နောက်ကို တွန်းပို့ ခံလိုက်ရတဲ့ တတိယအကြီးအကဲက သူရဲ့ သိက္ခာကိုတောင်မှ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီး အဝေးကနေ အော်ပြောလိုက်တယ်။
”ငါလည်း ဝိညာဥ်ဆေးပင် စိုက်တဲ့နေရာမှာ တော်ပါတယ်၊ မင်းက ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် သတ်မှတ်မယ် ဆိုရင် ငါက မင်းကို ငါသိသမျှ အရာအားလုံး သင်ကြားပေးမှာ”
ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လှတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲ ကဘေးမှာ ရပ်နေလိုက်တယ်။ သူရဲ့အသံက သိမ်မွေ့နေပေမဲ့လည်းပဲ အထက်စီးဆန်ဆန် ခြိမ်းခြောက်တဲ့ အရိပ်ယောင်တစ်ခုက ပါရှိနေသေးတယ်။
”ပိုင်ကျစ်ယွင်... မင်းငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးမှာပါ။ ဒီတော့ မင်း ငါ့ကို အဖြေမပေးခင် သေသေချာချာလေး စဥ်းစားသင့်တယ်”
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ် လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်နှာက မဲမှောင်သွားတယ်။ သူက တခြားသူတွေ သူ့တပည့်ကို လုယူနေတာကို ရပ်ကြည့် နေရတာလေ။ ဒါပေမဲ့လည်း သူတို့ အများစုက ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်နေကြတယ်။ သူ့မှာ သူတို့ကို ရှင်းထုတ် ပစ်ဖို့ နည်းလမ်းက ရှိမနေဘူး။
သူက အံ့ကြိတ်ထားလိုက်ပြီး ဖြန်ဖြေပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
”အကြီးအကဲတို့... ကျစ်ယွင်က တပည့်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သူ့ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်သင့်ပါတယ်”
အဲဒီလို ပြောလိုက်ပြီးတော့ သူက ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်ကာ အလယ်နေရာကို ယူထားလိုက်တယ်။ သူက ကြင်နာတတ်တဲ့ မျက်နှာ တစ်ခုနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင် ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျစ်ယွင် မင်းက ဘယ်သူ့ကို မင်းဆရာ အဖြစ် ရွေးချယ်ချင်သလဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က နေရာမှာပဲ ရပ်နေပြီး အဖြေ မပေးနိူင်ခဲ့ဘူး။ သူမကသာ မနေ့က ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ ရမယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေပြီးတော့ တွေဝေခြင်းမရှိဘဲနဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်မှာပဲ။ တပည့်အရင်း တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး သူရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ နေလိုက်ရုံပဲပေါ့။
ဒီနေ့မှာတော့ သူမက အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီးကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့အတွက် ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက ကောင်းကင်ပေါ်က ပိုင်မုန့်ကျလာတဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူမကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဖြစ်နေစေခဲ့တယ်။
သူမက သူမကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ လေးနက်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ လောဘတွေ ပါနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီလို အစွမ်းကြီးလှတဲ့လူတွေက သူမကို သူတို့ရဲ့ တပည့်အဖြစ် ဘာဖြစ်လို့ လက်ခံချင်တဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မသိရပေမဲ့ သူတို့တွေနဲ့ ချီယွီ ကြားက ဆင်တူတဲ့ အချက်တွေကိုတော့ သူမ မြင်နေရတယ်။
ငါ ရွေးမှ ဖြစ်မှာလား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့ လက်ကို တင်းနေအောင် ဆုတ်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ကျောပြင်ကလည်း ချွေးအေးတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေ ခဲ့တယ်။
သူမက ဒီအချက် တွေကို လျစ်လျူရှု ထားပြီး စိတ်အေးအေးနဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရင် အစွမ်းကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ တပည့်အရင်း တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ သိတဲ့အပြင် အဆင့်အတန်း မြင့်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေလဲ ရမယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။
သူမက ချီလေ့ကျင့်ရေးအဆင့်-၄ပဲရှိတဲ့ တပည့် တစ်ယောက်လေ။ ဒီ အစွမ်းရှိတဲ့လူတွေက သူမဆီက ဘာရနိုင်မှာ မလို့လဲ။ သူမ စိတ်ပူနေတဲ့ ပြသာနာတွေကလည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမက အပြင်စည်းဂိုဏ်းကို ဝင်လာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ချီယွီ အပေါ် မှီခို အားကိုးခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်တာကို ခံခဲ့ရတယ်။ တကယ်လို့များ သူမက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ တပည့်အရင်း ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် လက်ရှိသူမနဲ့ အရင်ကသူမကြားမှာ ဘာကွာခြားချက်တွေ ရှိနေမှာလဲ။
ဂိုဏ်းတူအစ်မက ဒုက္ခခံပြီး ချီယွီရဲ့ မျက်နှာ အစစ်အမှန်ကို သူမကို ပြသပေးဖို့ ကူညီခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက သူမ လှည့်စားခံရမှာ... ချီယွီရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် ဖြစ်နေမှာကိုလည်း မလိုချင်တဲ့အတွက်ကြောင့်ပဲ။
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမ ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ စူးလီ ကိုအမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။
စူးလီက စိတ်ဝင်စားမှု အပြည့်နဲ့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီးနောက်မှာ သူမက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို မျက်တောင်ခတ် ပြလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က လိုချင်တပ်မက်မှုကင်းတဲ့ စူးလီရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ထားလိုက်တယ်။
ဂိုဏ်းတူအစ်မက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူး။ အစကနေ အဆုံးအထိ သူမက ငါ့ဆီက ဘာတစ်ခုမှ မတောင်းဆိုဘဲနဲ့ ခဏခဏ ကူညီပေးခဲ့တယ်။
ဂိုဏ်းတူအစ်မ က ငါ့ကို အရင်လိုပဲဆက်နေပြီး ဘာမှမသိ နားမလည်ဘဲ ဒီအတိုင်း ရေစုန်မြောနေတဲ့ငါ့ကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူမက မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲက ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေတဲ့ ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း မှိန်ပျောက် သွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလွန်မှ ပြတ်သားနေခဲ့တယ်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ အကြီးအကဲတို့... အကြီးအကဲတို့က ကျွန်မကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်တဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သိလို့ရမလား”
ဒီမေးခွန်းကို မေးဖို့ အတွက် သတ္တိတွေကို စုစည်း လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ မြူခိုးတွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားသယောင် ခံစားရပြီး သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရှင်းလင်းလာတာကိုလည်း သိလိုက်ရတယ်။
သူမက စကားကို တစ်ခွန်းချင်းစီ ပြောလိုက်တယ်။
”ကျွန်မ ဘယ်သူကိုမှ မရွေးချယ်လို့ ရမလား”
ဒီတစ်ခါတော့ သူမက သူမရဲ့ အတွင်းထဲက အသံကို နားထောင်ချင်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ စကားဆုံးသွားတာနဲ့ ချက်ချင်း သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက အတွင်းနက်တစ်ခုထဲက ထွက်လာတဲ့ တိုးညင်းတဲ့အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေးဖြစ်နေတဲ့ အပင်လေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အညှောင့်ပေါက်လာပြီး သိစိတ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံးကို လင်းရှင်းတဲ့ အစိမ်းရောင်တစ်ခုက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို လွှမ်းခြုံ သွားခဲ့တယ်။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူမကို အကျဥ်းချထားခဲ့တဲ့ အနှောင်အဖွဲ့တွေ အားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ထဲကနေ ပြည့်လျှံ ထွက်လာပြီး ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ပြန်မကောင်းလာသေးတဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေ အပေါ်မှာ ဝေ့ဝိုက်ပြီး ပျံသန်း နေခဲ့တယ်။ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေက ရုတ်တရက် ဆိုသလို သူတို့ရဲ့ မူလအခြေအနေ ပြန်ရောက်သွားပြီး အရင်ကထက် အဆင့်တစ်ဝက် မြင့်တဲ့ အနေအထားကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။
အားလုံးက နေရာမှာတင် အေးခဲသွားပြီး ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ မြင်ကွင်းကို အထိတ်တလန့်နဲ့ ငေးကြည့်နေမိကြတယ်။
ပိုပြီးတော့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်စေတဲ့အရာက နောက်မှာ စောင့်ကြိုလို့နေတယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့ မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အသက်ဝိညာဥ် အပြည့်ပါတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံကို လှစ်ပြလိုက်တယ်။
သူမရဲ့လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ အဆင့်နှစ် ရှိတဲ့ ရေခဲမြက်ပင် တွေက သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ပြန်ကောင်းမွန်လာပြီး အစိမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ အရောင်အဝါက ရေခဲမြက်အပေါ်မှာ လွင့်မျောနေခဲ့တယ်။
နဂိုက အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး ဖြစ်နေတဲ့ အရွက်တွေက အစိမ်းရင့်ရောင်ဖြစ်လာပြီး အဖြူရောင် ရေခဲပွင့် ပုံသဏ္ဌာန် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အဝိုင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဒါက...
မဟာအကြီးအကဲကလည်း မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရေခဲပွင့်ပုံသဏ္ဍန် သစ်ရွက်ကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။
”တတိယအဆင့် ..... စတုတ္ထအဆင့် .... မဟုတ်သေးဘူး... သူ ဆက်ပြီးတော့တက်နေသေးတယ်”
အဆင့်ငါး...
အဆင့်ခြောက်...
အားလုံးရဲ့ စောင့်ကြည့်နေကြတဲ့ မျက်လုံးတွေ အောက်မှာ အဖြူရောင်ရေခဲပုံစံက ဆက်ပြီး ကြီးထွားနေကာ ရေခဲမြက်ပင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလု နီးပါးဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဆင့်ခုနှစ်ရောက်ဖို့ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တယ်။
အဆင့်ရှစ် ရေခဲမြက်ဆိုရင် သာမန်မြက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီရေခဲမြက်ကို မသေမျိုး ကျင့်ကြံရေးမြက်လို့ သိကြတယ်။
အခိုက်တန့် တွင်းမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က အဆင့်ခြောက်ရေခဲပန်းပင်ရဲ့ စူးရှတဲ့အနံ့တစ်ခုနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်။
ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ ရေခဲမြက်ပင်က ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှာပေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျင့်ကြံရေး အဆင့်နိမ့်ကျတဲ့ တပည့်အများစုကလည်း သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ဟာ ရေခဲပန်းကို ထိမိသွားတဲ့ အချိန်မှာ အများကြီး တိုးတက်သွားသလို ခံစားလိုက် ရတယ်။
ဒါက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကောင်းချီးတစ်ပါးပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ မဟာအကြီးအကဲက သတိ ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက မယုံမကြည်နဲ့ သူမျက်လုံးတွေကို ပွတ်လိုက်တယ်။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာရှိတဲ့ ဆေးပညာအကြောင်းသိတဲ့ ဘယ်ကျင့်ကြံသူမဆို ဝိညာဥ်ဆေးပင်ရဲ့ အရည်အသွေးက ကောင်းကင်ဘုံကပေးတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဆိုတာကို သိထားကြတယ်။ တကယ်လို့များ လူတစ်ယောက်က ဒါကို အဆင့်မြှင့်တင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အသေးအဖွဲ့ အမှားအယွင်းတွေ အများကြီးကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ ပြီးမှ အဆင့်တစ်ခု နှစ်ခုကို တိုးတက်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရလာနိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကတော့ လက်လေး တစ်ချက်လှုပ်လိုက်တာနဲ့ အဆင့်နှစ်ဆေးပင်ကို အဆင့်ခြောက်ဆေးပင် ဖြစ်အောင် ပြုလုပ် နိုင်သတဲ့။
ဒါက အဆင့်ခြောက် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ပဲ။ သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဆိုရင် သူရဲ့ ဘဝမှာ ဒီလိုအပင်မျိုး တွေ့ဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
တခြားလူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံကလည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သူရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံနဲ့ တူနေခဲ့တယ်။ အားလုံးက မျက်နှာပေါ်မှာ ဇဝေဇဝါနဲ့ ထိတ်လန့်တဲ့အမူအရာ တစ်ခု ဖြစ်နေကြပြီ။ သူတို့တွေက လောကကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသလိုပဲ။
အထူးသဖြင့် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ် လုကျင်းဟွိုင်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အိပ်မက်မက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ မယုံမကြည်ဖြစ်နေကာ ဖုံးကွယ်လို့မရတဲ့ ပြီတိတစ်ခု ဖြာနေလေတော့တယ်။
ဒီလို ပါရမီနဲ့ အရည်အချင်း ရှိလှတဲ့တပည့်တစ်ယောက်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ပေါ်မလာတာ နှစ်ထောင်ချီတောင် ရှိနေပြီပဲ။
ပါရမီရှင်ပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။
ဘိုးဘေး ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး .... ခင်ဗျာ.. အခုတော့ တွေ့ပါပြီလား။ ရွှင့်ချန် ဂိုဏ်းမှာ ဆက်ခံသူ တစ်ယောက် ရှိလာပြီ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ လုကျင်းဟွိုင်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဂိုဏ်းအတွက် စဥ်းစားပေးဖို့ မြန်မြန် စတင်လိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဆိုရင် ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ခုနဲ့ အလယ်အလတ် ဂိုဏ်ပေါင်း တစ်ရာက သူမကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော် အဖြစ် ဖိတ်ကြား ထားကြလိမ့်မယ်။
ဒီတော့ အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စက ဖြစ်နိုင်တဲ့နည်းလမ်းကို အကုန်သုံးပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ခေါ်ထားဖို့ပဲ။ ဒီအဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်ကို တခြားဂိုဏ်းဆီ ထွက်သွားအောင် ခွင့်ပြုထားလို့ မဖြစ်ဘူး။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံ ထားဖို့ကတော့... အင်းးး...သူက မထိုက်တန်ပါဘူး။ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှလည်း မထိုက်တန်ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က အာလုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာ အမူအရာကို သတိမထား မိလိုက်ဘူး။ သူမရဲ့ အာရုံက လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အဆင့်ခြောက်ရေခဲမြက်ဆီကိုပဲ ရောက်နေခဲ့တယ်။
အခုလေးတင်ပဲ သူမမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပိုင်ဆိုင် လိုက်ရသလိုပဲ။ သူမက ဝိညာဥ်သစ်ပင်တွေကို တွေ့လိုက်တာနဲ့ ဝိညာဥ် သစ်ပင်ရဲ့အကြောင်းအရာအားလုံးကို နားလည်နိုင် ပြီးတော့ ဒါက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်လား ဆေးအာနိသင်လား ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်းမှ အစွမ်းရှိလာမဲ့အပင်လား ဆိုတာကို သိနိုင်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ရှည်လျားတဲ့မျက်တောင်က မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားပြီ သူမက သက်ပြင်း ချရင်း ပြောလိုက်တယ်။
”ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က အရမ်းနည်းပါး တော့ ရေခဲပန်းကို ဒီအထိ အမြင့်ဆုံးပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”
”ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့...”
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ အသံက အင်မတန်စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အတွက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူ့လက်တွေက မသိမသာ တုန်ယင်နေပြီး သူ့အသံက ပိုပြီးတော့ ပြတ်သားကာ ပဲ့တင် ထပ်နေခဲ့တယ်။
”မင်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ... ဂိုဏ်းရဲ့အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ”
“ဟုတ်တယ်” တခြားသူတွေကလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့် သဘော တူလိုက် ကြတယ်။
ဂိုဏ်းမှာ ဒီလိုပါရမီရှင်ကို ဆက်ပြီးထားဖို့ရန်အတွက် အဆင့်မြင့်ရာထူးရှိပြီး တခြားသူတွေရဲ့ မြှောက်ပင့်တာကို အမြဲတမ်းခံနေရတဲ့ အကြီးအကဲနဲ့ တောင်ထွတ် သခင်က ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ချီးမွှမ်း စကားပြောဖို့ ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးနေကြတော့တယ်။
ဒီလို မသေမျိုးအသွင်နဲ့ အလားအလာရှိတဲ့အနာဂတ်တွေရှိတဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့အနာဂတ် ကျောရိုးကြီးပဲ။
ကောင်းကင်က မည်းမှောင်သွားပြီး နေမင်းနဲ့ လမင်းကလည်း သူတို့ရဲ့ အရောင်အဝါတွေ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိကြတဲ့သူတွေကတော့ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ တစ်ခုခု ကြံစည်နေပြီလို့ ထင်နေကြမှာပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်။ သာမန် ချီးမွှမ်းစကားလောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး။ လုကျင်းဟွိုင်က ဂိုဏ်းအတွက် အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ နည်းလမ်းကိုကောင်းကောင်း သတိထားမိပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ ရက်ရက်ရောရော ကတိပေးလိုက်တယ်။
“ကျစ်ယွင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်း နဲ့ဆိုရင် မင်းက ရွှင့်ချန် ဂိုဏ်းရဲ့ ဧည့်အကြီးအကဲ တစ်ယောက် သေချာပေါက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”
“စိတ်မပူပါနဲ့... မင်း ဧည့်အကြီးအကဲတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဂိုဏ်းက မင်းကို ဘာတာဝန်မှ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက မင်းနေချင်သလို နေလို့ရပါတယ်”
သူက ပြောလိုက်ပြီး သူရဲ့သေးငယ်လှတဲ့ ဘဏ္ဍတိုက်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
”ကျစ်ယွင် မင်းက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား။ ငါ့မှာ အဆင့်ခြောက်နဲ့ အဆင့်ခုနှစ်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင် နည်းနည်းပါးပါး ရှိတယ်”
“ဒါတွေကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါအူံး။ မင်းကြိုက်ရဲ့လား “
သူက သူရဲ့သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်နဲ့ ရတနာတွေကို ထုတ်ပြလိုက်တယ်။ ”ဒီမှာ အဆင့်ခုနှစ် အဆောင်လက်ဖွဲ့။ ဒါကအဆင့်ခြောက်”
မဟာအကြီးအကဲက နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာပြီး မြှောက်ပင့်တဲ့ လေသံနဲ့ မြန်မြန် ပြောလိုက်တယ်။
”တကယ်တော့ ငါ့မှာလည်း ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ရတနာတွေ နည်းနည်းပါးပါး ရှိသေးတယ်”
ဒါက အဆင့်နှစ်ဆေးပင်ကို အဆင့်ခြောက်ဆေးပင်ဖြစ်အောင် အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လေ။ နောက်ဆိုရင် အဆင့်ကိုး ဆေးပင်ကို တောင်မှ စိုက်နိုင်လိမ့်မှာပဲ။
သူသာ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဆက်နေပြီး သူ့လက်ချောင်း ကြားထဲက ထွက်လာတဲ့ဆေးပင် သေးသေးလေးတောင်မှ အခြေတည်ဆောက်ခြင်းဝိညာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို မနာလိုဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။
ဒီအဖြစ်အပျက်ကို မြင်လိုက်ကတော့ တခြားသူတွေကလည်းပဲ ဝင်လာကြတယ်။
အခိုက်တန့် အတွင်းမှာ များပြားလှတဲ့ ဝိညာဥ် စွမ်းအင် ရတနာတွေက နေရာတိုင်းမှာ မြင်နိုင်လောက်အောင် အလုံးလိုက် အထည်လိုက် ဖြစ်လာပြီး လူများကို မျက်စိ ကျိန်းသွားအောင် လုပ်လိုက်တော့တယ်။
ဝိညာဥ်စွမ်းအင် ရတနာတွေကို ကိုင်ထားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေတောင် ရှိနေသေးတယ်။
သူမက လိုချင်ရင် ဘယ်ချောမောတဲ့တပည့်ကိုမဆို ရွေးချယ်နိုင်တယ်။ သူက ကျင့်ကြံရေးမှာ ရှိသမျှ ပြသာနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီးတော့ သူက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ ပေးလိုက်အုံးမယ်။
အားလုံးက အသက်အောင့်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြတဲ့ အချိန်မှာ သူမက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဆက်နေဖို့ ကိုလည်း မျှော်လင့်နေကြတယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က တွေဝေမနေဘဲ သူမရဲ့ ဘေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက စူးလီကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ကြည့်နေသလို ကြည့်နေလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာလဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေတော့တယ်။
“ဂိုဏ်းတူ အစ်မ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်လို ရွေးချယ်မှုမျိုး ပြုလုပ်စေချင်သလဲ”
ဒီအချိန်မှာပဲ စူးလီက သူမကို ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားခိုင်းရင်တောင် သူမက တွေဝေမနေဘဲ လုပ်လိုက်မယ် ဆိုတာကို ဘယ်သူကမှ သံသယ မဖြစ်ကြတော့လေဘူး။
...
အပိုင်း (၁၂)
လေးစားမှုနဲ့ယုံကြည်မှုအပြည့်ပါ‌နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အားလုံးက သူတို့တွေ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိတဲ့ စူးလီကို တအံတဩနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ဒါက ချီကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တတိယအဆင့်ပဲရှိတဲ့ သာမန်တပည့်တစ်ယောက်ပဲ။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဘာလို့များ...
အားလုံးက မတူညီတဲ့အတွေးတွေ ရှိနေကြပေမဲ့ အပေါ်ယံမှာတော့ သူတို့အားလုံးက စူးလီကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဆက်နေဖို့ နားချပေးနိုင်မလားလို့ မျှော်လင့်နေကြတယ်။
ကောင်းကင်‌တာအိုဖြစ်တဲ့ စူးလီက သူတို့လက်ထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ရှားပါးရတနာတွေကို အထင်သေးတဲ့ဟန်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ အမယ်လေး စုတ်ပျက်နေတာပဲ။
ဒါပေမဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက.... မဆိုးပါဘူး။
သူမက ပျင်းရိလေးတွဲတဲ့ပုံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဧည့်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဆိုးတော့မဆိုးပါဘူး"
သူမရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က တွေဝေမနေဘဲ ကိုယ်ကိုပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်မအနေနဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဧည့်အကြီးအကဲ တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"
"ကျုပ်တို့ရဲ့ တာအိုရောင်းရင်းက တကယ်ကိုအမြင်ရှိတာပဲ”
လုကျင်းဟွိုင်က အရမ်းကိုဝမ်းသာသွားပြီး မျက်ရည်များတောင် ကျလာခဲ့တယ်။ သူက နောက်ဆုံးတော့ ပါရမီရှင် ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဂိုဏ်းအတွက်ခေါ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီးလေ။
သူသာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့ရင် တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်မလိုပဲ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ဧည့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်အဖြစ် လုပ်ပေးလိုက်ဖို့ မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ။
"ကျစ်ယွင် ငါ ဒီနေ့ပြန်သွားပြီးရင် မင်းအတွက် အကြီးအကဲဆက်ခံဖို့ အခမ်းအနားပြင်ဆင်ပေးမယ်"
ဒီအချိန်မှာတော့ သူက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သူကိုယ်တိုင်အတွက် အကျိုးအမြတ်တစ်ခုရဖို့ အရှက်မဲ့စွာနဲ့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
"ကျစ်ယွင်... မဟုတ်ဘူး။... အကြီးအကဲပိုင် မင်းက ဘယ်တောင်ထိပ်မှာ နေချင်သလဲ"
"ငါ့အထင်တော့ ရွှင့်ယောင်တောင်ထွတ်က တော်တော်လေး လှတယ်လို့ထင်တယ်။ အဲဒီတောင်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အများအပြားရှိပြီး ဝိညာဉ်သစ်ပင်‌တွေလည်း ပေါများတယ်”
ရွှင့်ယောင်တောင်ထွတ်က သူနေတဲ့နေရာလေ။
"မင်းသဘောကျမယ်ဆိုရင် ငါက တောင်ရဲ့တဝက်ကို မင်းကိုပေးနိုင်ပါတယ်"
ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်ကလဲ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာခဲ့တယ်။ သူရဲ့ကျင့်ကြံ‌ရေးအဆင့်က အကြီးအကဲတွေထက် ပိုပြီးတော့ နိမ့်နေပေမဲ့လည်း သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုတော့ တည်ဆောက်လို့ရပါသေးတယ်။
"အကြီးအကဲပိုင် မင်းက ယောက်တန်းတောင်ထွတ်ကို ရောက်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ဒီနေရာနဲ့ နေသားကျနေလောက်ပြီပေါ့ မဟုတ်ရင်လည်းဘဲ... "
"ယောက်တန်းတောင်ထွတ်မှာ တပည့်တွေအများကြီးပဲ လူတွေအရမ်းများတယ်” မဟာအကြီးအကဲက သူ့ကို မသိမသာ ဘေးကိုတွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ တောင်တစ်ခုကို သူက ညွှန်းပေးလိုက်တယ်။
"ငါ့သဘောအရဆိုရင်တော့ ဟွားလျန်တောင်ထွတ်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ"
"ငါ့အထင်ကတော့"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဒီလူတွေကြားထဲက အငြင်းအခုံဖြစ်နေတာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ဘေးကိုလှည့်လိုက်ပြီး စူးလီကို ကြည့်လိုက်ကာ သူမရဲ့အသံထဲမှာ မျှော်လင့်နေတဲ့ အရိပ်အရောင်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်မ ရှင် ဘယ်နေရာမှာ နေချင်လဲ"
ဂိုဏ်းတူအစ်မကသာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ သူနေချင်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် သူက သူမနဲ့ အချိန်တော်တော်ကြာအောင် နေလိမ့်မယ်မဟုတ်လား။
"နေချင်တဲ့နေရာတစ်ခု ဟုတ်လား...” စူးလီက ဟိုအရင်တုန်းက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက သူမ တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားသွားမိခဲ့တယ်။
"ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ဆိုတာ ရှိတယ်မလား၊ ငါကတော့ ဒီနေရာက ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ရွေးလိုက်မယ်” ပိုင်ကျစ်ယွင်က စဉ်းစားမနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ထောင့်တနေရာမှာ ပွဲလာကြည့်ကြတဲ့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်က တပည့်တချို့က ကောင်းကင်ပေါ်က ကျလာတဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်ခု ထိရိုက်ခံလိုက်ရပြီး မူးနောက်သွားခဲ့ရတယ်။
ပြီးခဲ့တဲနှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ပြဿနာတွေ ဖြစ်ခဲ့ပြီး လော့ရှူးတောင်ထွတ်ဟာဆိုရင် အစွမ်းထက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေအားလုံးရဲ့ အထင်သေးစရာနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဘယ်အကြီးအကဲကမှ ဒီနေမှာဆက်ပြီး မနေချင်ကြတော့ဘူး။ ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ခံခြင်း မခံရသေးတဲ့တပည့်တွေကပဲ ဒီနေရာမှာ နေခဲ့ပြီးတော့ သူတို့ထွက်သွားချင်ရင်တောင် ထွက်မသွားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။
အခုတော့ သူတို့ရဲကံကောင်းခြင်းတွေက နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာခဲ့ပြီးလေ။
ခေါင်းဆောင်တပည့်က မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်အပြည့်နဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီ အပြေးရောက်လာပြီး တလေးတစား ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ နောက်ပြီးတော့ ထိန်းမနိုင်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်နဲ သူက ပြောလိုက်တယ်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ အကြီးအကဲပိုင်... ကျွန်တော်တို့တတွေ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို သေသေချာချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးတော့ မြူတစ်မှုန်မှ မကျန်အောင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားလိုက်ပါမယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်” သူ့နောက်က တပည့်တွေကလဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ထောက်ခံလိုက်ကြတယ်။
"အကြီးအကဲပိုင်... အကြီးအကဲမှာ ပြောစရာတစ်ခုခုရှိရင် ကျွန်တော်တို့ကို ပြောလိုက်လို့ရပါတယ်"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချီတုံချတုံနဲ့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်က တပည့်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီအချိန်မှာ ငါ သူတို့ကို လက်ဆောင်လေးနည်းနည်းလောက် ပေးလိုက်ရင်ကောင်းမလား...
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူမက ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ သူမကရဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း သိုလှောင်အိတ်လေးကို ဟိုမွှေဒီမွှေ လုပ်လိုက်ပြီး အဆင့်တစ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အပင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်က တပည့်တွေက သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကြည့်နေကြပြီး တွေ့လိုက်ရတာက ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင်လေးက အဆင့်တစ်ကနေအဆင့်နှစ်... အဆင့်သုံး... နောက်ဆုံးတော့ အဆင့်လေးဆီမှာ ရပ်သွားတော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့လက်ထဲက အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို တပည့်တွေကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဘာပြောရမယ်မှန်းမသိတဲ့အတွက် သူမက ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောလိုက်တယ်။
"ပထမဆုံးတွေ့ရတဲ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုပေးတာပါ"
ခေါင်းဆောင်တပည့်က သူ့မျက်လုံးကို မယုံမကြည်နဲ့ပွတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ တုန်ယင်တဲ့လက်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို လက်ခံလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဆက်ပြီးတော့ တပည့်တစ်ယောက်စီကို အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ပင်စီ ပေးလိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်လို့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်လဲ.. ဟွားလျန်တောင်ထွတ် ဘာလို့မဖြစ်ရတာလဲ”
မဟာအကြီးအကဲက အရမ်းကို မနာလိုဖြစ်သွားပြီးတော့ ဆက်ပြီးသည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်ကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ထုတ်လာတဲ့ ပစ္စည်းက အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူးလေ။ သူမရဲ့ဘေးနားမှာရှိတဲ့ ရေမတွက်နိုင်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေက သေချာပေါက်ရမှာပဲ။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးပင်ဆိုပေမဲ့ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင် အဆင့်ရှစ် ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ်လဲ ဒဏ္ဍာရီထဲက အဆင့်ကိုးဝိညာဉ်ဆေးပင်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်သေးတယ်။
"တခြားတောင်ထွတ်ကလူတွေက ယောက်တန်းတောင်ထွတ်မှာ နေသလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ အကျင့် မရှိကြဘူး” မဟာအကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ မနာလိုဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘဲ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ သခင်ကလည်း မြန်မြန်ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
" အကြီးအကဲပိုင် မင်း..."
အားလုံးက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ရွေးချယ်မှုကို ငြင်းခုံတော့မယ်‌ လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ ရင်းနှီးလှတဲ့ အသံတစ်ခုက ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာတော့တယ်။
[ဝိုး ဟွားလျန်တောင်ထွတ်မှာ ပြဿနာပေါင်း သောင်း‌ခြောက်ထောင်တွေနဲ့ပဲ၊ ဒါတောင်မှ ဒီအကြီးအကဲက ထွက်လာရဲသေးတယ်]
စူးလီက ဟွားလျန်တောင်ထွတ်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားလိုက်တာနဲ့ သူမက ရင်းနှီးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီတော့ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက ဖရဲသီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး သူမက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်အောင်ဖြစ်သွားတယ်။
[ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ပိုပြီးမြင့်လေလေ မျက်နှာက ပိုပြီတော့ပြောင်လေလေပါလား]
ဘာဖြစ်လို့အပြင်လောကက အသံက အခုချိန်မှ ရောက်လာတာလဲ။
မဟာအကြီးအကဲက ဒီရင်းနှီးလှတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ဖြူဆွတ်သွားခဲ့တယ်။
[တခြားအတွင်းစည်းဂိုဏ်းသားတွေက သူ့ဂိုဏ်းသားကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေတာလေ။ သူ့ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကိုလည်း ရေနွေးနဲ့ တိတ်တိတ်လေး သွားလောင်းလိုက်သေးတယ်]
[နောက်ပြီးတော့ မဟာအကြီးအကဲရဲ့သားကလည်း... ]
[သူ့ရာထူးကို အားကိုးပြီးတော့ အကြီးအကဲရဲ့သားကလည်း ယောကျာ်းနဲ့ မိန်းမတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်။ မကောင်းမှုမှန်သမျှကို ကျူးလွန်တယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့တပည့်တွေကိုတောင်မှ ကျေးကျွန်အဖြစ် အကျဉ်းချထားတယ်]
[ဟင်... ဒီတော့ မဟာအကြီးအကဲက ဒီကိစ္စအားလုံးကို သိပြီးသားပဲလား]
[တော်တော်လေး မျှတပါပေတယ်။ တရားတယ်။ စည်းကမ်းရှိတယ်]
အပြင်လောကရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ လုကျင်းဟွိုင်က အမှတ်တမဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
အပြင်လောကလာတဲ့ အသံကသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ မဟာအကြီးအကဲကို အပြစ်ဖွဲ့ရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ ငါတို့တွေက ဟွားလျန်တောင်ထွတ်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးဖို့တော့ လိုနေပြီ။
မဟာအကြီးအကဲက မျက်နှာပေါ်မှာ မနှစ်မြို့တဲ့ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူက အဲဒီတပည့်လေးကို တော်တော်သဘောကျတယ်။ သူရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေကလဲ ရှိတယ်။ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က နိမ့်‌ပေမဲ့လည်း သူက ရိုးသားတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ ရှူးဟွာရဲ့ဘေးမှာ နေဖို့ရန်အတွက် ထိုက်တန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။
ဒီကျင့်‌ကြံရေးလောကမှာ အားကြီးတဲ့သူတွေက လေးစားခံရပြီး အားကြီးတဲ့သူတွေကို မှီခိုအားထားတာလည်း အသက်ရှင်ခြင်းနည်းလမ်း တစ်ခုပါပဲ။
သူပြန်သွားတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ သူ့ကို အပြစ်ကောင်းကောင်း‌ပေးပြီးတော့ ပါးစပ်ပိတ်သွားအောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်။ စူးလီက သက်ပြင်းချပြီ စာမျက်နှာကို နောက်တစ်ရွက် လှန်လိုက်တယ်။ သူမက စာမျက်နှာပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့စာလုံးတွေကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။
[အလို... အကြီးဆုံးအကြီးအကဲရဲ့သားက တကယ်တော့ ဖခင်ချစ်ခြင်းကို ရူးသွပ်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ]
[အဟမ်း ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးကတော့ အကောင်းဆုံး ဟာသရှိနေတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲဟဲ့]
...
အပိုင်း (၁၃)
အဖေကို...ချစ်တယ် ဟုတ်လား။
နေရာမှာ ရှိနေကြတဲ့ လူအားလုံးက အပြင်က ထူးဆန်းတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူတို့တွေက နားကြားများ မှားသွား လေသလား လို့ သံသယ ဖြစ်သွားကြတယ်။
ကျင့်ကြံရေး လောကထဲက ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီလိုမျိုး ဝါသနာ ရှိတဲ့လူမျိုး ရှိလို့လား။
ဒါထက် ဆိုးတာက ဒီလူက တရားမျှတပြီး စည်းကမ်းကြီးတယ်လို့ နာမည်ကြီး နေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ သား ဖြစ်နေတယ်လေ။
အားလုံးကလည်း သိကြပါတယ်။ အပြင်လောကက အသံက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ညာခဲ့ဖူးဘူး။
ဒါဆိုရင်တော့....
လူအများစုက မဟာအကြီးအကဲကို အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက် ကြတယ်။
မဟာအကြီးအကဲရဲ့ မျက်နှာက နီရဲနေရာက ဖြူဆွတ်သွားပြီး ဖြူဆွတ်နေရာက ပြာနှမ်း သွားလေတယ်။ စိတ်ရှုပ်သွားတဲ့ အရောင်အသွေးတွေ ဖြစ်လို့နေတယ်။
ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။
သူရဲ့သား ကျန်းရှူးဟွာက လိမ်မာပြီးတော့ တက်ကြွတယ်။ ပြီးတော့ သူက သူ့ကိုလည်း အရမ်းကို တလေးတစား ရှိပါတယ်။ ဟုတ်တယ် သူ့သားက သူ့ကို လေးစားပြီး ချစ်မြတ်နိုးတာပဲ နေမှာပါ။ သူက အပြင်လောကက ပြောတဲ့အသံလို ဘယ်တော့မှ ညစ်ညမ်းတာမျိုး မရှိပါဘူး။
ဒီလို တွေးလိုက်ပြီးတော့ အကြီးအကဲရဲ့ အသက်ရှုနှုန်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တည်ငြိမ်လာခဲ့တယ်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေတဲ့ စကားသံက အားလုံးကို ကြားနိုင်လောက်တဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေတယ်။
''ကျုပ်ရဲ့သားက သူ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ကျုပ်ရဲ့ဘေးမှာ ကြီးပြင်းလာတာ။ သူက အရမ်းကို လိမ္မာသိတတ်ပြီး ကျုပ် အတွက်လည်း အရမ်းကို အားကိုးအားထား ရှိတယ်''
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပဲ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ရယ်သံတစ်ခုရဲ့ ကြားဖြတ် ခံလိုက်ရတယ်။
[ဟားဟားဟားဟား.. အရမ်းကို လိမ္မာသိတတ်တာပဲ]
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ သူ့မရဲ့ အသံကလည်း လှိုင်းခတ်သံ ထွက်လာခဲ့တယ်။
[အဖေ့ရဲ့အတွင်းခံကို တိတ်တိတ်လေး ဝှက်ထားပြီး သူ့လိမ္မာသိတတ်မှုကို ပြသဖို့ ညတိုင်း အဲဒါကို ပွတ်သပ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား]
[ဝိုး.... အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပဲ]
ဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့ ရာဂစိတ်တစ်မျိုးပဲ။
ဘယ်သူကမှ သူတို့ရဲ့ထိတ်လန့်မှုကို ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မဟာအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
အမြဲတမ်းလိုလို ပထမအကြီးအကဲနဲ့ မတည့်တဲ့ဒုတိယအကြီးအကဲက ရိုးသားတဲ့ လေသံတစ်ခုနဲ့ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ချီးမွှမ်းပြောဆိုလိုက်တယ်။
''ပထမအကြီးအကဲ သင်ပေးလိုက်တဲ့တပည့်တွေက အရမ်းကို လိမ္မာသိတတ်ပြီး လေးစားဖို့ ကောင်းတာပဲဗျ''
အကြီးအကဲရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မည်းသွားပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာတော့တယ်။ ဒေါသကြောင့် သူ့လက်တွေက တုန်ယင်လာပြီး အံ့ကြိတ်ထားတဲ့ကြားက စကားတစ်ခွန်းကို ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
''ကျုပ် အရေးတကြီး လုပ်စရာ ကိစ္စရှိသေးလို့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ဆက်ပြီး အဖော် မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး''
ကြည့်ရတာ သူက ကျန်းရှူးဟွာကို တော်တော်လေး အလိုလိုက်ခဲ့မိပုံပဲ။ ဒါက သူ့ကို ဒီလို မလေးမစား မဖွယ်မရာအတွေးတွေ ဖြစ်လာစေတာ နေမယ်။
လျှပ်တပြက်အတွင်းမှာပဲ သူက ကျန်းရှူးဟွာကို သူ့အမှားတွေအတွက် နောင်တရသွားပြီး ပြောင်းလဲသွားစေမဲ့ နည်းလမ်းမျိုးစုံ မရေမတွက်နိုင်အောင် စဥ်းစားထားလိုက်တော့တယ်။
သူက ခြေထောက်ကို ကြွလိုက်ပြီး ထွက်သွားတော့မယ် ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်က လာတဲ့အသံက ထပ်ပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
[ဟင်... ကျန်းရှူးဟွာက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ သားအရင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့]
မဟာအကြီးအကဲ က တအံ့တသြနဲ့ နေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွာခဲ့တယ်။
ဘာရယ်...
ကျန်းရှုးဟွာက သူ့သားအရင်း.... မဟုတ်ဘူး တဲ့လား။
တခြားသူတွေကလည်း အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီးတော့ တစ်ချိန်ထဲမှာ နားစွင့် ထားလိုက်တယ်။ ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ အသံရဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို နားထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေလိုက်ကြတယ်။
နဂိုကမှ ဒီလို တားမြစ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်း မေတ္တာတွေအကြောင်းကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ စူးလီက ဒီအကြောင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို စိတ်ဝင်စားမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဖေနဲ့ သားအတုတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ့် သားအဖနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးလောက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းဘူးလေ။
သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး အတိုချုပ် ပြောလိုက်တော့တယ်။
[ရန်သူဟောင်းတစ်ယောက်က မဟာအကြီးအကဲ တာဝန်နဲ့ အပြင်သွားနေတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဒီလိုဖရိုဖရဲ ကာလထဲမှာ အခုမှမွေးကင်းစ သူ့သားလေးကို အစားထိုး လိုက်ပြီးတော့ သူ့သားအရင်းရဲ့ သွေးနဲ့ ဝိညာဥ်သွေးကြောတွေပါတဲ့ သားအတု တစ်ယောက်ကို ချန်ထားခဲ့လိုက်တာတဲ့]
[မဟာအကြီးအကဲက ဒီလောက်အကြာကြီး ပြသာနာကို သတိမထားမိတာလဲ မဆန်းတော့ပါဘူး]
အကြီးအကဲက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျန်းရှူးဟွာကို မွေးတဲ့အချိန်ကို ပြန်သတိရသွားတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက သူ့တာဝန် ပြီးမြောက်လို့ ပြန်လာခါစပဲ ရှိသေးတယ်။ သူ့ဇနီးက လမစေ့ဘဲ ကလေးမွေးသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြားလိုက်ရတယ်။
အခု ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ သံသယဖြစ်စရာက နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာပဲ။
သူ့မိန်းမက အခြေတည်စ ဝိညာဥ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ။ အမြဲတမ်းလဲ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေခဲ့တာ။ ဘာဖြစ်လို့ သူမက လမစေ့ဘဲ မွေးလာခဲ့တာလဲ။ နောက်ပြီး အဲဒီအချိန်တုန်းက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက နံပါတ်ခြောက် အကြီးအကဲဆက်ခံပွဲအတွက် အလုပ်များနေပြီး ဟွားလန်တောင်ထွတ်က တပည့်အများစုကလည်း တာဝန်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။ တောင်ထွတ်မှာ မရှိခဲ့ကြဘူး။
မဟာအကြီးအကဲက ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလေလေ သူ့မျက်နှာက ပိုပြီးတော့ ဖြူဆုတ်လာလေလေ ဖြစ်သွားတယ်။
တကယ်လို့များ ကျန်းရှူးဟွာသာ သူ့သားအရင်း မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူ့သားအရင်းက အခု ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။
မမျှော်လင့်ထားတဲ့ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားလေသလား။
သူ့စိတ်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိုးရိမ်ပူပန်သွားပြီး သူရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ကလည်းပဲ ဗြောင်းဆန်သွားကာ သူ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း နီရဲနေတဲ့သွေးကြောတွေ ထောင်တက်လာခဲ့တယ်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ပိုပြီးတော့ မြင့်မားလေလေ သားသမီးရနိူင်ဖို့ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်တာကြောင့် သူက ကျန်းရှူးဟွာကို အလွန်မှ ချစ်မြတ််နိုးခဲ့တယ်။
တကယ်လို့များ... သူ့သားအရင်းကသာ....
[ဟာ မဟာအကြီးအကဲရဲ့ သားအရင်းကလည်း အခု ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိနေတာလား]
မဟာအကြီးအကဲက စိတ်အေးသွားပြီး သူရဲ့ ဆုပ်ထားတဲ့လက်သီးကို ဖြေလျော့လိုက်တယ်။ သူ အန္တရာယ်ကင်းတယ်ဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပါပြီလေ။
[သူကလည်းပဲ သူ့ဟာသူ ကြိုးစားပြီးတော့ အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည်အဆင့်ကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယောက်တန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်လာခဲ့ပြီးတော့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့်လည်း ဖြစ်လာခဲ့တယ်]
သူ့ရဲ့ ဝိညာဥ်သွေးကြောက အစားထိုးခံလိုက်ရပြီးတော့ သူ့အကူအညီ မပါတာတောင်မှ သားဖြစ်သူက ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနဲ့ အသက်တစ်ရာမှာ သူရဲ့အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည်အဆင့်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သေးတယ်။
ဒါကမှ သူ့ရဲ့သားအရင်းကိုး။
မဟာအကြီးအကဲက ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝင့်ကြွားမှုအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး သူ့သားအရင်းရဲ့သတင်းကို ပြောပြမဲ့ အပြင်လောကရဲ့အသံကို စောင့်စားနေတုန်းမှာပဲ အပြင်လောကရဲ့အသံက တစ်ဖန် ထွက်လာခဲ့တယ်။
[တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ သူ့သားအရင်းကလည်း မျိုးနွယ်က ကျန်းတဲ့။ နာမည်က ကျန်းရှန်း။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူကလည်း ဟွားလန်တောင်ထွတ်မှာ နေတာတဲ့]
[အခု သူက___]
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကို ဖတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့အသံနဲ့ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
[သူက မဟာအကြီးအကဲနဲ့ ရုပ်ချင်းနည်းနည်း တူတာမလို့ ကျန်းရှူးဟွာက သူရဲ့ဝိညာဥ်အရင်းအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး သူရဲ့မျက်နှာကိုလည်း ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်။ နောက်ပြီးတော့ သူ့ကိုလည်း မဟာအကြီးအကဲရဲ့ အစားထိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ဘေးနားမှာ ချုပ်နှောင်ထားသေးသတဲ့လား]
[အိုက်ယိုး... သားအတုက အဖေဖြစ်သူရဲ့ အစားထိုးခံအနေနဲ့ သားအရင်းကို အသုံးချနေတာလား]
!!!
အရမ်းကို ယုတ္တိတန်လွန်းတာကြောင့် အားလုံးက အခိုက်တန့် သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားကြပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာမှာလည်း ကြက်သေသေသွားကြပြီး သူတို့ရဲ့ဦးနှောက်ကလည်း မနိုင်ဝန်ထမ်းနေရသလို ဖြစ်သွားကြတော့တယ်။
[ကြည့်ရတာ မဟာအကြီးအကဲက သားအတုက သားအရင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ကြိမ်ဖန်များစွာတွေ့ခဲ့ဖူးတာပဲ]
[ဒါကို ကိုယ့်အပြစ်ကို ပြန်ခံရတယ်လို့ ပြောလို့ရမလား]
မဟာအကြီးအကဲက ဒါနေရာပဲ ငူငူငိုင်ငိုင်နဲ့ ရပ်နေပြီး သူက ဘာကိုစဥ်းစားလိုက်မှန်းတော့ မသိပါဘူး။ သူ့မျက်နှာက ထိန်းမရအောင် နောင်တရသွားတဲ့ အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူ့သားအရင်းက သူ့နှာခေါင်းအောက်မှာပဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ အနိုင်ကျင့်ခံလာခဲ့ရတယ်တဲ့။ နောက်ပြီးတော့ သူက....
[ကြည့်ပါအုံးမယ်... အခုလည်းပဲ ကျန်းရှန်းက ကျန်းရှူးဟွာရဲ့ နှိပ်စက်တာ ခံနေရတာပဲ]
မဟာအကြီးအကဲက ဒါကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ နီရဲပြီး ပြူးကျယ်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဟွားလန်တောင်ထွတ်ဆီကို ပျံထွက်သွားတော့တယ်။
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖတ်နေရင်းက ခေါင်းမော့လိုက်တော့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့သူ့ပုံရိပ်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။
[သူ ဘာလို့ အဲလောက်အမြန်ကြီး လမ်းလျှောက်သွားတာလဲ... သူ့အိမ်က မီးလောင် နေလို့လား။]
အားလုံးက သူမရဲ့ စကားကိုကြားလိုက်ရတော့ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတော့ သတိ ပြန်ဝင်လာကြတယ်။
တတိယအကြီးအကဲက သူ့မျက်နှာပေါ်က အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေတဲ့ရုပ်ကို နောက်ဆုံးတော့ ဖယ်ဖျောက်ထားလိုက်ပြီး ပထမအကြီးအကဲ ထွက်သွားတဲ့ လားရာဘက်ကို ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။ ဒါက သူ့အိမ် မီးလောင်တာထက် ပိုပြီးတော့တောင် ဆိုးနေတယ်လေ။
-
ဟွားလန်တောင်ထွတ် ပေါ်မှာ...
ကျန်းရှူးဟွာက သူ့အဖေကို မလေးမစား လုပ်နေမိတာမှန်း နားလည်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့မှမသိအောင် သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တယ်။
သူ့အတွေးအခေါ်တွေ မှားယွင်းနေမှန်းလည်း သူ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာလည်း တခြား ရွေးစရာ မရှိလေဘူး။
သူက အရမ်းကို ငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်မှာပဲ အမေဖြစ်သူက ကျင့်ကြံရေးအတွက် သီးခြားခွဲနေပြီး အဖေဖြစ်သူကပဲ သူ့ကို အမြဲတမ်း စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာ။
အဖေက ချောမော ခံ့ညားပြီး အရမ်းလည်းတော်သလို အရမ်းလည်း အစွမ်းထက်တယ်။ သူ့အပေါ်ကိုလည်း အထူးတလည် ကောင်းမွန်ပေးတယ်။ အဖေက သူလိုချင်တာ မှန်သမျှပေးတယ်။ သူဘာပဲလုပ်လုပ် သူ့အတွက် အတားအဆီးမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပေးတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်တုန်းကလဲ သူက ဒီအတိုင်းပဲ ထုတ်ပြောလိုက်တာပါ။ သူ့အဖေက ဘာမှမတွေးဘဲနဲ့ သူ့ကို အဆင့်ခြောက်ဆေးရည် ထုတ်ပေးလိုက်တယ်လေ။
ဒီလိုလူမျိုးတစ်ယောက်ကြောင့် သူမှာ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နေနိုင်မှာလဲ။
ကျန်းရှူးဟွာက မနာလိုဖြစ်ရပေမဲ့လည်း စွဲမက်နေတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ကျန်းရှန်းကို ပထမဦးဆုံးမြင်လိုက်တဲ့ အချိန်ကတည်းက သူနဲ့ ရင်နှီးတယ်လို့ ခံစားနေမိတာ။
သူတို့တွေက သုံးလေးချက်လောက်ပဲ တူကြတယ်ဆိုပေမဲ့ သူရဲ့စိတ်နေသဘောထားနဲ့ အမူအပြုတွေက အမြဲဆိုသလို သူ့အဖေကိုပဲ သတိရအောင် လုပ်နေတယ်။
ဒါကြောင့်လည်း နှစ်ခါ တွေးမနေတော့ဘဲ သူက ဟွားလန်တောင်ထွတ်ကို ဝင်လာတဲ့ ကျန်းရှန်းကို လှောင်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး သူ့အနားမှာပဲ ထားလိုက်တော့တာပေါ့။
သူက သူ့ရဲ့ဒီမျက်နှာကို သဘောကျတယ်။ နောက်ပြီးသူ့ရဲ့ဒီမျက်နှာကိုပဲ မုန်းတယ်။
သူက သာမန်တပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျန်းရှန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့အဖေနဲ့ အရမ်းကို ရုပ်ချင်းဆင်နေတာလဲ။
မနာလို စိတ်ကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းရှန်းနဲ့ မဟာအကြီးအကဲကြားက တူညီတဲ့အချက်တွေကို တခြားသူ သိသွားမှာ မလိုလားတာကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ့ရဲ့မျက်နှာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကိုလည်း ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကာ သူ့ကို သူ့အနားမှာပဲ ထားဖို့ တွေဝေမနေခဲ့ဘူး။
''ကျန်းရှန်း မင်းက ငါ့ဘေးက ခွေးတစ်ကောင်ပဲ''
ကျန်းရှူးဟွာက ပျက်စီးနေပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့လည်း သူ့အဖေနဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ရုပ်ချင်းဆင်တူနေတဲ့ ဒီမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ စွဲလမ်းနေတဲ့စိတ်ထဲမှာ ကြည်နူးတဲ့စိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ သူက ဒီလူကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ခံစားချက်က ပျော်စရာကောင်းတာကို သိလာတယ်။
ကျန်းရှန်းက ဒီလူရဲ့ အစားထိုးခံတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင်မှပေါ့။
“မင်းရဲ့ မွေးစားအမေကို ကယ်ဖို့ အဆင့်လေး ဟွားရှောင်ဆေးလုံးကို မလိုချင်ဘူးလား”
သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ကာ သူရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေ ရှိနေတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နောက်ထပ် ဒဏ်ရာတစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းအနေနဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့တပည့်အဖြစ်ကနေ လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင် ငါက မင်းကို ဆုချဖို့ စဥ်းစား....”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ပါတဲ့ လေပွေလှိုင်းတစ်ခုက ရုတ်တရက်ဆိုသလို တံခါးကို ဆောင့်ဖွင့်လိုက်တယ်။ ကျန်းရှူးဟွာက မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ရုပ်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
''အဖေ''
သူက တအံ့တသြနဲ့ ထရပ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ အလွန်မှ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရောင်အဝါတစ်ခုက သူ့ဆီကို တည့်တည့် ပြေးဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ကျန်းရှူးဟွာက နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး မလှုပ်ယှက်နိုင်ဖြစ်သွားတယ်။
သူက သွေးတွေအန်ထွက်လာပြီး တအံ့တသြနဲ့ ကျန်းကျွင်းမင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
လျှပ်တပြက် ဒီကာလအတွင်းမှာ သူလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေကို ပြန်စဥ်စားကြည့်လိုက်ပေမဲ့ မှားယွင်းနေတာ ဘာမှမတွေ့ရဘူး။
ကျန်းကျွင်းမင်က သူ့အပေါ်ကို စိတ်သဘောထား ပျော့ပြောင်းတယ်ဆိုတာကို သူ သိထားတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ပျာယာခတ်နေတဲ့ သူ့စိတ်ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး ချိနဲ့တဲ့အသက်ရှူသံနဲ့ မေးလိုက်တော့တယ်။
''အဖေ ကျွန်တော် တစ်ခုခု အမှား လုပ်မိလို့လား''
ကျန်းကျွင်းမင်က ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရနေတဲ့ သူ့ကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘူး။ သူ့မျက်လုံးတွေက မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျန်းရှန်းဆီကိုပဲ တည့်တည့်ရောက်သွားတယ်။
သူရဲ့ဝိညာဥ်ရင်းမြစ် ပျက်စီးသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာလည်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျန်းကျွင်းမင်က တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဒူးတစ်ဝက်ထောက်လိုက်ကာ တိမ်ဝင်နေတဲ့အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
''ငါ့သား''
...
အပိုင်း (၁၄)
ကျန်းရှူးဟွာက ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရင်ထဲမှာ ထိန်းမရနိုင်အောင် ပျာယာခတ်သွားခဲ့တယ်။
ကျန်းရှန်းက သူ့အဖေနဲ့ အရမ်းတူနေတာ။ သူက တကယ်ပဲ သူ့အဖေရဲ့သားအရင်းလား။
မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူနဲ့ သူအဖေက သွေးရော ဝိညာဉ်ရောဝိညာဉ်ရော ဆက်ထားတာပဲ။ ဒီတော့ သူကမှ အဖေ့သားပဲဖြစ်ရမယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အဖေကို လှည့်စားလိုက်တာ ဖြစ်မယ်... ဟုတ်တယ်... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့အဖေကို လှည့်စားခဲ့တာ။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တော့ ပိုပြီးယုံကြည်မှုရှိလာခဲ့တယ်။
သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ စိုးရိမ်နေတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကျန်းရှန်းရှေ့မှာ ဒူးတဝက် ထောက်ထားတဲ့ ကျန်းကျွင်းမင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မနာလိုတဲ့အရိပ်တစ်ခုက ထိန်းမရအောင် စွန်းထင်းသွားခဲ့တယ်။ သူက ရုန်းကန်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
"အဖေ ကျွန်တော်ကမှ အဖေသားပါ၊ အဖေရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသားပါ"
"အဖေက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အတုအယောင်..."
ကျန်းကျွင်းမင်က နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာအသစ်အဟောင်းတွေကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။
အမာရွတ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာတောင် သူ့ရဲမျက်နှာနဲ့ တော်တော်လေးကို ဆင်တူနေသေးတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်တွေက မတုန်ယင်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ - ဒါက သူ့ရဲ့သားပဲ။
သူ့ရဲ့သားက သူ့ရဲ့အကာအကွယ်အောက်မှာ ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းဝတ် အချစ်ခံပြီးတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ အာဟာရဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်လာသင့်တာ... ဒါပေမဲ့ အခု‌တော့ သူက အဲလိုမဟုတ်ရှာဘူး...
ကျန်းရှူးဟွာရဲ့အသံကို ကြားလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသတွေနဲ့ ကျန်းရှူးဟွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
" မင်းက ငါ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ဖို့မထိုက်တန်ဘူး"
သူက လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ကျန်းရှူးဟွာကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပါးရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။
ကျန်းရှန်းကမှ ငါ့ရဲ့တစ်ဦးတည်း‌သောမျိုးဆက်ကွ။
"မင်းက ခိုအိမ်ထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့ အတုအယောင်ကောင်"
မျိုးဆက်ရဖို့အတွက် ခက်ခဲလှတဲ့အစွမ်းရှိလှတဲ့လူတွေအတွက် အရေးအကြီးအရာ အ‌မွေဆက်ခံဖို့ မျိုးဆက်တစ်ခုရှိဖို့ပဲ။
အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို ကြားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်ချိန်က ကျန်းရှူးဟွာ သူ့ဆီက ရခဲ့အခွင့်အရေးအားလုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။
သူက သွေးသားရင်းချာဆက်ဆံရေးကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းရှူးဟွာရဲ့အရည်အချင်းကြောင့် ကျန်ရှူးဟွာကို နှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက် ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့တဲ့တိုင်အောင် သူရဲ့ရင်ထဲကနေရာက ဟွားလျန်တောင်ထွတ်က ခွေးလောက်တောင်မှ မကောင်းခဲ့ဘူး။
ရာစုနှစ်ချီအောင် ကျန်းရှန်းနေရာမှာ အစားထိုးနေလာတဲ့ အတုအယောင်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အပြင် ကျန်းရှန်းက ဟွားလျန်တောင်ထွတ်ကို ဝင်လာပြီးနောက်မှာ သူ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲခဲ့သေးတယ်။
ကျန်းကျွင်းမင်က အေးတိအေးစက်မျက်လုံးတွေနဲ့ လူသေတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေတဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ကျန်းရှူးဟွာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ကျန်းကျွင်းမင်းရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျန်းရှူးဟွာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပြင်းရှတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာလဲ ထိတ်လန့်မှုအပြည့်နဲ့ လေးဘက်ထောက်ပြီး ခြေနှစ်လမ်းလောက် တိုးလာလိုက်တယ်။
"အဖေ... အဖေအထင်လွဲနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်... ကျွန်တော်က ကျန်းရှူးဟွာလေ... ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့သားပါ"
"တစ်ယောက်ယောက်က အဖေ့ကို လှည့်စားခဲ့တာပဲဖြစ်ရမယ်"
" အဖေ အဖေမေ့သွားပြီးလား... ကျွန်တော်က အဖေ့အချစ်ဆုံးသားလေ၊ ကျွန်တော့်အတွက်တောင်မှ တခြားအကြီးအကဲတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပေးသေးတယ်လေ"
"တော်တော့"
ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဒေါသပိုထွက်လာခဲ့တယ်။
“တကယ်လို့သာ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ရဲ့သားအရင်းနေရာမှာ မင်းကို အစားမထိုးခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါက ရှန်းအာနဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝေးကွာမှာလဲ”
သူက မြေကြီးပေါ်မှာ ရုန်းကန်နေပြီး ယုံကြည်ဖို့ရန် မလိုလားတဲ့ ကျန်းရှူးဟွာကို အေးစက်စက်နဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ ဂရုမစိုက်သလို လှည့်ထွက်သွားပြီး ကြင်နာမှုနဲ့ အပြစ်ရှိတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ကျန်းအာ... ငါက မင်းရဲ့အဖေပါ"
သူက ကျန်းရှန်းရဲ့ ကြမ်းထော်နေတဲ့ဆံပင်တွေကို တယုတယ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့အသံက အရင်ကထက်ပိုပြီး ပျော့ပြောင်းလာခဲ့တယ်။
"မင်းမွေးလာတဲ့နေ့တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကျန်းရှူးဟွာနဲ့ မင်းရဲ့သရုပ်မှန်ကို လဲလိုက်ပြီး အဖေတို့ကို နှစ်တစ်ရာကျော်အောင် ခွဲထားခဲ့တာ"
"တော်သေးတာပေါ့... ဘုရားသခင်က မျက်လုံးရှိသေးလို့ပဲ၊ အဖေ့ကို အမှန်တရားကို သိ‌မြင်စေခဲ့တယ်"
ဒါက ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံကို အလွန်မှကျေးဇူးတင်မိတဲ့ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။ သူ့ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အချိန်အကြာကြီး လှည့်စားခံနေရမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျန်းရှန်းကလည်းပဲ ...
"အခုအချိန်ကစပြီး အဖေက မင်းကို နှစ်ဆပြန်ပြီးပေးဆပ်မယ်... မင်းကို ဘာမတရားမှုမှ မခံစားစေရဘူး"
ကျန်းရှန်းက ကြက်သေသေနေတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ သူ့ဘေးနားက ဆူညံသံတွေကို နားထောင်နေလိုက်တယ်။ သူက ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့သား ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါကလုံးဝကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မကောင်းခဲ့ဘူး။
သူက ကျန်းရှူးဟွာနဲ့အတူတူ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့တုန်းက ထိုလူက သူ့ကို အရှက်ခွဲခံရတဲ့အပြင် သူ နာကျင်မှုတွေကိုလည်းပဲ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူက သူလုပ်ချင်တဲ့အရာကို မလုပ်နိုင်သေးခင်အထိ သူဟာ ဘယ်သူအတွက်မှ ခြိမ်းခြောက်စရာတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ခံစားမိလာတဲ့အထိ စောင့်ဆိုင်းလာခဲ့ရတယ်။
ကျန်းကျွင်းမင်က သူ့ကိုပေးလာတဲ့ကတိတွေကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မဲနက်တဲ့မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ သရော်လှောင်ပြောင်တဲ့အရိပ် ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သွားခဲ့တယ်။
ကျန်းရှူးဟွာက ဘယ်လိုလူမျိုးဆိုတာနဲ့ သူက ငါ့ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျန်းကျွင်းမင်က တကယ် မသိခဲ့တာလား။
အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက သူ့ရဲအကူညီတောင်း‌နေတဲ့အကြည့်ကိုတောင် အထက်စီးဆန်ဆန်နဲ့ လျစ်လျူရှုထားပြီး သူ့ကို နှစ်ခါတောင် ပြန်မကြည့်ခဲ့ဘူးလေ။
ကျန်းကျွင်းမင်အတွက်တော့ သူက အချိန်မရွေး ဖိချေ နင်းသတ်လို့ရတဲ့ ပုရွတ်ဆိတ်တစ်ကောင်သာသာပဲ။
ကျန်းရှူးဟွာက တုံးအပြီးဆိုးသွမ်းလွန်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းကျွင်းမင်ကလည်း သေချာပေါက် လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း သူက တချိန်တုန်းက ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ငတ်မွတ်တဲ့လူငယ်လေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ကျန်းကျွင်းမင်က ဘယ်လိုလူပဲဖြစ်နေပါစေ ကိစ္စမရှိတော့ဘူး။
အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက ဒီသရုပ်သကန်ကနေ သူ ဘာကိုရနိုင်မလဲဆိုတာပဲ။
ကျန်းကျွင်းမင်က ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့ထားတဲ့ကျန်းရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သနားစိတ်အပြည့် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ဘေးမှာ ငိုယိုနေတဲ့ ကျန်းရှူးဟွာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သိမ့်မွေ့ပေမဲ့လည်း ရက်စက်တဲ့ အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကျန်းအာ... ကျန်းရှုးဟွာက မင်းကို ဒီလိုဆက်ဆံခဲ့တယ်၊ အခု မင်း သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း သူ့ရဲ့အသက်ကို ချက်ချင်းနုတ်ယူပစ်ချင်လား"
သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျန်းရှူးဟွာက လူသေတစ်ယောက်နဲ့ မခြားနားတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲတစ်ခုတည်းသောနေရာက ကျန်းရှန်းရဲ့ဒေါသတွေကို ပုံချရာနေရာပဲ ဖြစ်လာတော့တယ်။
ကျန်းရှူးဟွာတစ်ယောက်ကတော့ ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့သား မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့အချက်ကို လက်မခံနိုင် ဖြစ်နေ‌သေးတယ်။
သူက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အဆီအငေါ်မတည့် ပြောလိုက်တယ်။
"အဖေ... အဖေ ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး၊ အဖေ"
ဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းရှန်းက နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းမော့လာပြီး သူရဲ့မည်းနက်နေတဲ့ မျက်လုံးအိမ်က ကျန်းရှူးဟွာကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူက ကျန်းကျွင်းမင်ကို တားလိုက်တယ်။
သူ့အသံက တိမ်ဝင်နေတယ်။
"ကျွန်တော်က တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့သားဆိုတာ သေချာလို့လား"
"သေချာတယ်"
ကျန်းကျွင်းမင်က နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းရှန်းက သူ့ကို ပြန်ဖြေလာတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အံအားသင့်သွားပြီ စဉ်းစားမနေတော့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုစရာ သုံးခုရှိတယ်"
ဒီအချိန်က ကျန်းကျွင်းမင်အတွက် သူ့အပေါ်မှာ အပြစ်အရှိဆုံး ခံစားချက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို ကျန်းရှန်းက သိနေတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့အရေး အရမ်းကို အားနည်းချည့်နဲ့နေတော့ သူကိုယ်တိုင် အကျိုးအမြတ်ရဖို့အတွက် ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးဖို့ရှိတော့တာပဲ။
"မင်းပြောလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဖေက မင်းကို ကတိပေးတယ်"
"ကျွန်တော့်ရဲ့မွေးစားအ‌မေကို ကယ်တင်ဖို့ အဆင့်လေး ဟွားရှောင်ဆေးလုံးကို လိုချင်တယ်"
"ဝိညာဉ်ဆေးပင်အဆင့် ဘယ်‌လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းလိုချင်တယ်ဆိုရင် ကြိုက်တာ အကုန်ယူသွားလို့ရတယ်"
"ကျန်းရှူးဟွာကို ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ထားခဲ့ရမယ်"
"ပြဿာနာမရှိဘူး၊ မင်း သူ့ကို ဘာပဲလုပ်ချင်ချင် အဖေက ထောက်ခံပေးမယ်"
"ကျွန်တော်"
ကျန်းရှန်းက ခဏလောက်တုံ့ဆိုင်းသွားလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေ‌တဲ့လေသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ဆက်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံချင်သေးတယ်”
သူရဲ့ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဗဟိုချက်နဲ့ ခမ်းခြောက်နေတဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ကို ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖိနှိပ်ထားပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ မေးလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲဝိညာဉ်ရင်းမြစ်ကို ပြန်ပြင်လို့ရနိုင်မလား"
ကျန်းကျွင်းမင်ရဲ့နှလုံးသားက ရုတ်တရက်ဆိုသလို နာကျင်သွားခဲ့တယ်။ သူ့သားက အင်မတန်ပါရမီရှိပြီး တောက်ပတဲ့အနာဂတ်တစ်ခု ရှိရမဲ့ဟာကို အခုတော့ ကျန်းရှူးဟွာရဲ့ ဒုက္ခပေးတာခံလိုက်ရပြီး ဒီလိုဖြစ်လာခဲ့တယ်။
သူက သူရဲ့ဝိညာဉ်အာရုံခံကို သေသေချာချာ အသုံးချလိုက်ပြီး ကျန်ူရှန်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေမေပဲ့လည်း သူ့နှလုံးသားကတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ လေးလံလာခဲ့တော့တယ်။
သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ရင်းမြစ်ပဲ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတယ်ဆိုရင်တော့ သူကဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုသုံးပြီး သူရဲ့ဝိညာဉ်ရင်းမြစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးလို့ရသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေက မွေးကတည်းက အစားထိုးခံလိုက်ရပြီးတော့ ဝိညာဉ်သွေးကြော မရှိတဲ့ သူရဲ့ဝိညာဉ်ရင်းမြစ်တွေကို ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ အသက်သွင်းခဲ့ရတာ။ သူ့ရဲ့အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အန္တရာယ်ထဲမှာ ကျရောက်ခဲ့ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ဝိညာဉ်ရင်းမြစ်က တစ်ဖန်ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြန်တယ်။
သူက မျက်လုံးတွေကို မသိမသာ နိမ့်ချထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ကွယ်ဝှက်ထားလိုက်တယ်။
ကျန်းအာကို အစားထိုးသွားတဲ့သူကို ရှာတွေ့လို့ကတော့ အဲဒီလူကို အသေသတ်ပစ်လိုက်မယ်။
"နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်” ကျန်းကျွင်းမင်က အံကြိတ်လိုက်ပြီး ကတိပေးလိုက်တယ်။
"အဖေ့မှာ အဆင့်ရှစ်ဟွားရှောင်ပန်း ရှိတယ်၊ အဖေက အဆင့်အမြင့်ဆုံး ချွေ့ယွမ်ဆေးလုံးကို သန့်စင်နိုင်တယ်၊ အဖေ့မှာ ချွေ့ယွမ်ဆေးလုံးရှိနေသရွေ့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကွယ်ဝှက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာအားလုံးကို ကုသပေးနိုင်တယ်”
ဒါပေမဲ့လည်း လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းငါးရာက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ကပ်ဘေးကြောင့် အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်းက ပျောက်ဆုံးနေပြီး အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဟွားရှောင်ပန်းက အဆင့်ခြောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျန်းကျွင်းမင် သိထားတယ်။
ကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးမှာ အဆင့်ရှစ်ဟွားရှောင်ပန်းတစ်ပွင့်တောင် မရှိလေဘူး။
တကယ်လို့များ....
ဟုတ်တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ပဲ။
သူက အဆင့်နှစ် ရေခဲမြက်ပင်ကို အဆင့်ခြောက်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်ဆိုမှတော့ အဆင့်ခြောက်ဟွားရှောင်ပန်းကို အဆင့်ရှစ်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာ ဒါသဘာဝပဲ။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ကျန်းကျွင်းမင်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တယ်။
" အဖေ အခုပဲ ဆေးတချို့သွားရှာလိုက်မယ်"
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲကတဆင့် မဟာအကြီးအကဲရဲ့ တကယ်မျက်နှာအစစ် နောက်ဆက်တွဲလုပ်ရပ်နဲ့ သားအတုကို ကြည့်နေရင်းက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
[ဒီမဟာအကြီးအကဲက တကယ်ရက်စက်တာပဲ]
[ကြည့်ရတာတော့ ကျန်းရှူးဟွာက နောက်ပိုင်းကျရင် တော်တော်လေး ခက်ခဲတော့မှာပဲ]
အားလုံးကလည်း အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို သိလိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ခေါင်းထဲမှာ လေးနက်တဲ့စိတ်တွေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။
[ဒါပေမဲ့ ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ အသုံးချဖို့ လွယ်ကူတယ်ပေါ့၊ ဒီနေရာမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် အလွယ်တကူနဲ့ အစားထိုးလို့ရသတဲ့လား]
ဒီအချိန်မှာပဲ လူအများစုက သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူတို့ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့မျက်နှာက လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားတော့တယ်။
မဟာအကြီးအကဲက ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းမှာ ထူးခြားတဲ့ရာထူးအဆင့်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားတာလေ။ တကယ်လို့ သူရဲ့သားကို အဲလောက်အလွယ်တကူ အစားထိုးလို့ရတယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီထက်ပိုများတဲ့ ပြဿနာတွေ သေချာပေါက်ပိုရှိနေမှာပဲ။
လူအများစုက သူတို့ရဲ့စီမံပိုင်ခွင့်အတွင်းကနေ တောင်ထွတ်ရဲ့ပြဿနာကို သေသေချာချာစုံးစမ်းဖို့ စတင်ပြီးစဉ်းစားလိုက်ကြတော့တယ်။
အားလုံးက သုန်မှုန်နေတဲ့မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး အခြေအနေကလည်း ထိုင်မှိုင်းတဲ့အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ အပြင်လောကကအသံက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ဆုံးသွားသလို သူ့ရဲ့အာရုံကို တခြားလူဆီ ပြောင်းသွားလိုက်တယ်။
[အခုရော... ဘယ်သူက ထူးထူးခြားခြားရှိနေလဲ ကြည့်လိုက်အုံးမယ်]
[ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင် ဟုတ်လား]
[ဟားဟား]
ကောင်းကင်ကလာတဲ့ရယ်သံ မဆုံးသေးခင်မှာပဲ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်က ဖြူဖတ်ဖြူရော် မျက်နှာနဲ့ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားတော့တယ်။
"ယောက်တန်းတောင်ထွတ်မှာ လုပ်စရာရှိတာ ခုမှသတိရလို့ အရင်ဆုံးပြန်လိုက်ပါအုံးမယ်"
[ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ဝါသနာက ဟိုညစ်ညမ်းပန်းချီကားချပ်တွေကို ကြည့်တာတဲ့၊ ဝါသနာဖြစ်နေမယ်လို့ ငါထင်တောင် ထင်မထားခဲ့ဘူး~]
[ဟားဟား တစ်ကိုယ်တည်း နှစ်ပေါင်းရာချီ‌အောင်နေလာပြီးတော့ အခုချိန်ထိ အပျိုစင်ဖြစ်နေသေးတဲ့ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့အကြီးဆုံးဝါသနာက ဟိုပန်းချီကားချပ်တွေကို ကြည့်တာတဲ့လေ]
အဝေးကိုပြန်ထွက်သွားတဲ့ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်သခင်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကနေ ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်။
အားလုံးရဲ့မျက်နှာပေါ်က လေးလံထိုင်းမှိုင်းတဲ့ အမူအရာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
[ကျင့်ကြံလောကကြီးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့လူတွေ တကယ်ကို အများကြီးပဲ ...မဟုတ်ဘူး ထူးဆန်းတဲ့ဝါသနာရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးဖြစ်နေတာ၊ ကြည့်လိုက်ပါအုံးမယ်___]
အားလုံးရဲ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပျာယာခတ်သွားတဲ့အမူအရာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့တယ်။
"ကျုပ် အခုမှသတိရတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ဆေးလုံးဖော်တဲ့မီးဖိုကြီးက ဆေးတွေက သန့်စင်ထားတုန်း ရှိသေးတယ်၊ ဒီတော့ ကျုပ်အရင်သွားနှင့်အုံးမယ်"
"ကျုပ်ရဲ့အိမ်မွေးအကောင်လေးကလည်း ရုတ်တရက်ဗိုက်ဆာလာတယ်တဲ့၊ ကျုပ်လည်း အခုပဲ သူ့ကို အစာသွားကျွေးလိုက်အုံးမယ်"
“ကျုပ်မိန်းမက ကျုပ်ကို ရှာနေသတဲ့... ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားကို အဖော်မလုပ်ပေးတော့နော်”
"ကျုပ်လည်း ကျုပ်ရဲ့တောင်ထွတ်မှာ အရေးတကြီးကိစ္စပေါ်လာလို့"
ခဏအကြာမှာတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိ လူအားလုံးက ထွက်သွားကြပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ စူးလီတို့ရဲ့ အရှေ့မှာ လုကျင်းဟွိုင်တစ်ယောက်ပဲ ရပ်ပြီးကျန်ခဲ့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်က သူတို့ရဲ့သစ္စာမဲ့မှုကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်ပေမဲ့ စူးလီနှင့် ပိုင်ကျစ်ယွင်တို့နှစ်‌ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူလည်း နည်းနည်းစိတ်အေးသွားခဲ့တယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံအဆင့်က အဲဒီလောက်မမြင့်ဘူးဆိုတော့ သူတို့တွေက အပြင်ကလာတဲ့အသံကို ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး သူရဲ့အဝတ်အစားကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို စေတနာနဲ့ မေးလိုက်တော့တယ်။
"အကြီးအကဲပိုင်၊ မင်း ဘယ်လိုဝိညာဉ်ဆေးပင်မျိုးကို စိုက်ချင်သလဲ ကျုပ်သွားပြီးတော့ ပြင်ဆင်ပေးထားမယ်"
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်မ ဘယ်လိုအပင်မျိုးကို စိုက်ချင်သလဲ"
စူးလီက ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ခပ်တိုတိုပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"အရသာရှိတဲ့ဟာ"
သူမရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့‌နောက် ပိုင်ကျစ်ယွင်က လုကျင်းဟွိုင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့စကားကို ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ယွင်ကောနဲ့ မန့်ယွီချောင်တို့ကို လိုချင်တယ်”
သူမက အမွှေးတိုင်တဝက်စာ စကားပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နောက်ဆုံးစကားကို ရပ်လိုက်ပြီး လုကျင်းဟွိုင်ကို ခြေတုံချတုံနဲ့ ကြည်လိုက်တယ်။
"ဒီကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အရသာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ သစ်သီးတွေများ ရှိသလား"
လုကျင်းဟွိုင်က ဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဒေါင်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး အင်တင်တင်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"ကုန်သွားလောက်ပြီ ထင်တယ်"
သူက ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ကြင်နာတတ်တဲ့ အမူအရာတစ်ခုကို ဆက်ထိန်းထားလိုက်တယ်။
"အကြီးအကဲပိုင်က အထူးတလည်သဘောကျတဲ့ အပြင်အဆင်နဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေများ ရှိသလား"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခေါင်းကိုထပ်လှည့်လိုက်ပြီး စူးလီကို ကြည့်လိုက်ပြန်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်မ... ဂိုဏ်းတူအစ်မက ဘယ်လိုအပြင်အဆင်မျိုးနဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေကို ကြိုက်သလဲ"
လုကျင်းဟွိုင် : “....”
ဒီတာအိုရောင်းရင်းက ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီမှာ ဘယ်လိုအဆိပ်မျိုး ခပ်ထားခဲ့တာပါလိမ့်။
...
အပိုင်း (၁၅)
လုကျင်းဟွိုင်က လက်မလျှော့ဘဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ သဘောကျတဲ့အရာတွေကို ဆက်တိုက် မေးခွန်းထုတ်လာခဲ့တယ်။ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကလည်း အကြိမ်တိုင်း ဘေးမှာရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူကိုပဲ လှည့်ကြည့်နေတယ်။
အခုတော့ သူက သူ့မရဲ့ အကြိုက်တွေ၊ နေ့စဥ်လိုအပ်ချက်တွေ၊ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ဆိုင်တဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို သိလိုက်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ သာမန် ချီအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝါသနာတွေကိုတော့ ဘယ်သူက သိချင်မှာလဲ။
သူ မျက်နှာလုပ်ချင်တဲ့သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆိုတာ သိသာနေတာပဲလေ။
သူက ကြိတ်ပြီးတော့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘဲ နောက်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်တယ်။
''ဝိညာဥ်သစ်ပင်နဲ့ ဆေးလုံးဖော်တာတွေအပြင် အကြီးအကဲပိုင်မှာ တခြားဘာဝါသနာတွေများ ရှိသေးသလဲ''
သူ့မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က နောက်ဆုံးတော့ စူးလီကို မကြည့်တော့ဘဲ ရှက်ရှက်နဲ့ မျက်တောင်လေးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်တယ်။
''ကျွန်မက ပုံမှန်ဆိုရင် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေပါတဲ့ မုန်ပဲသရေစာ တချို့ကို လုပ်ရတာ ကြိုက်တယ်''
လုကျင်းဟွိုင်က သူမက စူးလီကို ဆက်ပြီးတော့ မမေးတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့ကို သူမရဲ့ဝါသနာအကြောင်း ပြောပြနေတာမလို့ သူက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။
“ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေကိုလုပ်တာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ”
“ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေကို လုပ်တဲ့နေရာမှာ လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းနဲ့ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ကျုပ်ရဲ့ တပည့်ကို ခိုင်းလိုက်မယ်”
ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ထုတ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အားတက်သရော ပြောလိုက်တယ်။
''ကျုပ် အထင်တော့ အဆင့်လေး ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ပါတဲ့ပစ္စည်းတွေက အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ မင်းအတွက် အဆင့်ငါး အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေကို လုပ်ပေးဖို့ ငါ နဉ်ကျင့် တောင်ထွတ်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ မင်း ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေ ပြုလုပ်တဲ့နေရာမှာ တကယ် ပျော်ရွှင်ရလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်”
သူက သူ့တပည့်ကို အကြောင်းကြားပြီးတော့ လှည့်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီကို တောက်ပတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
''ဂိုဏ်းတူအစ်မ ရှင် မုန့်ပဲသရေစာတွေ စားရတာ အရမ်းကြိုက်တာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေတယ်။ ကျွန်မတို့ လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ရောက်တဲ့ အခါကျရင် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် မုန့်တွေကို ဆက်လုပ်ပေးမယ်နော်''
''အစ်မမှာ တခြားစားချင်တဲ့ မု့န်ပဲသရေစာများ ရှိသေးလား။ ကျွန်မ မလုပ်နိုင်လဲ ကိစ္စမရှိပါဘူး ကျွန်မက မုန့်တွေလုပ်တဲ့နေရာမှာ သင်ယူတက်မြောက်တာ အရမ်းကို မြန်ပါတယ်''
စူးလီက စဥ်းစဥ်းစားစားနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ငါ လော့ရှူးတောင်ထိပ်မှာ နေချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဖူးဘူး ထင်တယ်။
ငါ့မှာ ဖရဲသီးတွေ အားလုံးလည်း စားပြီးသွားပြီလေ။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အနာဂတ်ကလည်း တောက်ပနေပြီ။ ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ။
တခြားတစ်နေရာရာကို သွားပြီး ဖရဲသီး စားတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဟင်း... မဖြစ်သေးဘူး ယိုပေါက်တွေကို ဖာပေးရအုံးမယ်။
''ဂိုဏ်းတူအစ်မ ပဲလိပ်မုန့်ကြိုက်လား၊ နို့ကျောက်စိမ်းမုန့် ကြိုက်လား ဒါမဟုတ် ပုစွန်လုံးနဲ့ သီဟိုဠ်စေ့လိပ်မုန့် စားရတာကို ကြိုက်လား"
စူးလီက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပြောလိုက်တယ်။
''အားလုံးကို ကြိုက်ပါတယ်''
သူမက သတိပြန်ဝင်လာပြီး မလုံမလဲနဲ့ မျက်တောင်လေးကို ခတ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင်ကော... အရင်ဆုံး စားပြီးမှ ပြန်ကြတာပေါ့။
အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်လာခဲ့တဲ့ လုကျင်းဟွိုင်က မျက်နှာပေါ်မှာ လေးလံတဲ့အမူအရာတစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်း ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို လွှတ်ချလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ သူ့ထက် စူးလီကို ဘာလို့ အဲ့လောက် ယုံကြည်နေရသလဲ ဆိုတာကို တကယ်ပဲ သိချင်နေတယ်။
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင် အပေါ်မှာ ကြီးကြီးမားမား လွှမ်းမိုးမှု ရှိနေတာပဲ။
လုကျင်းဟွိုင်က စူးလီကို မသိမသာ အကဲခတ်လိုက်တယ်။ သူ့ကျင့်ကြံရေး အဆင့်က ချီလေ့ကျင့်ရေးအဆင့်(၃)ပဲ ရှိတာ။ သူ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကလည်း သေချာ မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင် သူရဲ့ဝိညာဥ် အရင်းမြစ်ကလည်း ပိုကောင်းမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း သာမန်ပါပဲ။ အလွန်ဆုံး သူ့ရဲ့ဟန်ပန်အမူအရာက နည်းနည်းလေးတော့ ထူးခြားနေတယ်....
သူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး သူ့ဟာသူ ပြန်စဥ်းစားလိုက်တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ပါရမီတွေက အရမ်းကို ထူးခြား နေပြီးတော့ လောကမှာ ရှားပါးတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။
ဒီသာမန် ကျင့်ကြံသူလေးက အရင်ကတည်းက ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိတယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူ့ရဲ့စကားနားထောင်အောင် သေချာလုပ်ထားနိုင်တယ်။ ဒီတော့ သူ့မှာသေချာပေါက် နောက်ကွယ်က ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိလိမ့်မယ်။
ဒီလို စဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့လေသံကတော့ သဘောကောင်းတဲ့လေသံ ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးကတော့ အဓိပ္ပာယ် တချို့ ပါဝင်နေတယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်၊ အကြီးအကဲက တကယ့်ကို ပါရမီ ရှိတဲ့သူပါ။ ဒီတော့ တခြားလူတွေက မင်းကို တမင်သက်သက် ချည်းကပ်ပြီး မင်းဆီက အခွင့်ကောင်း ယူမဲ့သူတွေကို သတိထားနော်”
''တချို့ လူတွေက အပြစ်ကင်းပြီး အန္တရာယ် ကင်းတယ်လို့ ထင်ကောင်းထင်ရပေမဲ့ သူတို့တွေ ဘာစဥ်းစားနေလဲ ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူးလေ။ သူတို့တွေက မင်းကို အချိန်မရွေး အန္တရာယ် ပြုနိုင်တယ်''
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ တွေးတွေးဆဆနဲ့ ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်က သူမက သူ့စကားကို နားထောင်တာ မြင်လိုက်ရတော့ ကျေနပ်သွားတယ်။ သူက တစ်ခုခု ပြောတော့မယ် ပြင်လိုက်စဥ်မှာပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူနဲ့ နည်းနည်းလေး ခွာရပ်လိုက်ပြီး စူးလီရဲ့ရှေ့မှာ ဂရုတစိုက် သွားရပ်လိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်: “....”
အခြေအနေက ချောက်ချားစရာတိတ်ဆိတ် သွားတော့တယ်။
ဒီအခိုက်မှာပဲ ရုတ်တရက် ဆိုသလို မဟာအကြီးအကဲရဲ့ ပုံရိပ်က သူတို့သုံးယောက်ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
သူ့ဘေးမှာတော့ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးတစ်ယောက်က ရပ်နေတယ်။
လူငယ်လေးက အသစ်လျှော်ဖွပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တောက်ပတဲ့ အဝတ်အစားရဲ့အောက်မှာတော့ လှပပေမဲ့ ခံစားချက်မဲ့တဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံ ရှိနေတယ်။
လူသုံးယောက်ကို မြင်လိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာ မဟာအကြီးအကဲက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်ကို လျစ်လျူရှု ထားလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီ လှမ်းသွားလိုက်တယ်။
သူက ပိုင်ကျစ်ယွင် ရှေ့မှာရပ်လိုက်ပြီး သူရဲ့ လေသံကတော့ တလေးတစား မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေတယ်။
''အကြီးအကဲပိုင်''
အရင်ကတော့ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဟွားချန်တောင်ထိပ်မှာ နေစေချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့သဘောထားကတော့ မတူမတန်သလို နှိမ့်ချထားပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူနဲ့ တစ်တန်းတည်း ထားဖို့ ဆန္ဒ မရှိလေဘူး။
ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့ သူက ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူ့ရဲ့ အစောပိုင်း ထောင်လွှားတဲ့အမူအရာတွေက အရိပ်အယောင် တစ်ခုတောင် မကျန်ခဲ့လေဘူး။
''ကျုပ်ရဲ့သားနဲ့ ကျုပ်က မကောင်းတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက်ကြောင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်အောင် ဝေးကွာခဲ့ရတယ်''
မဟာအကြီးအကဲက မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ကျလို့ ငိုနေတယ်။
''ကျုပ် သူ့ကို တွေ့တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူရဲ့ ဝိညာဥ်သွေးကြောတွေနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ပျက်စီးနေပြီ။ အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်းကပဲ သူကို ကယ်တင်နိုင်မှာ”
''အခုအခါကျတော့ ကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံး ဟွားရှောင်ပန်းက အဆင့်ခြောက် အထိပဲ ရှိတယ် အဆင့်ရှစ် အထိရောက်နိုင်တဲ့ ဟွားရှောင်ပန်းက တစ်ပွင့်လေးတောင်မှ မရှိဘူး''
သူအသံက တိမ်ဝင်နေပြီး ခေါင်းကိုလည်း ငုံ့ထားတယ်။
''အကြီးအကဲကသာ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေရဲ့အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အရည်အချင်းရှိတာ”
''အကြီးအကဲက ကျွန်တော်ရဲ့ သားကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်''
အကြီးအကဲက နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူရဲ့ အသံကတော့ ချစ်ခြင်းတရားတွေ ပြည့်နေပြီး ဝမ်းနည်းနေတယ်။
''အကြီးအကဲက လုပ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးသရွေ့ ကျုပ် ကျန်းကျွင်းမင်က အကြီးအကဲရဲ့ နောက်လိုက်အဖြစ် လုပ်ပေးဖို့ဆန္ဒ ရှိပါတယ်''
ကျန်းရှန်းက ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့လည်း လေးနက်တဲ့မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဘာဖြစ်နေမှန်းတော့ မသိပါဘူး။ သူမက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ မျှော်လင့်တကြီး အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့သလို ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
'' မဟာအကြီးအကဲ တကယ်လို့ ရှင်က အဆင့်ခြောက် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို လိုချင်တယ် ဆိုလို့ ရှိရင်တော့ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ အင်အားကို အကုန်သုံးပြီး အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မယ် ထင်ပါတယ်''
''ဒါပေမဲ့ အဆင့်ခြောက်နဲ့အထက်ဆိုရင်တော့ အဆင့်တစ်ဝက်လောက်ပဲ ခြားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက သဘာဝအလျောက် ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ''
သူမက မျက်လုံးထဲမှာ ကိုယ့်ဟာကို အပြစ်တင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ ကျန်းရှန်းရဲ့ ပိန်ပါးတဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
''ဒါပေမဲ့ အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်ဆေးပင်ကို ကျွန်မက ကျင်းတန်းအဆင့် ကျင့်ကြံရေး ရောက်မှသာလျှင် အောင်မြင်ပါလိမ့်မယ်''
မဟာအကြီးအကဲကလည်း ဒီအချိန်မှာ အဆင့်ရှစ် ဝိညာဥ်ဆေးပင်က ပိုင်ကျစ်ယွင်အတွက် အလွန်မှ ခက်ခဲမှန်း သိနေပေမဲ့လည်း သူ့မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို သူမ အပေါ်မှာပဲ ပုံချထားရတယ်။
''ကျုပ်အနေနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေနဲ့ ရတနာတွေကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျုပ်က အဆင့်ရှစ် မင်ယွင်ပန်းပွင့်ကိုလည်း ပေးနိုင်တယ်။ အကြီးအကဲပိုင်က ခေါင်းညိတ်သရွေ့ ကျုပ်က....''
''မဟာအကြီးအကဲ အဆင့်ရှစ်ဝိညာဥ်ဆေးပင်က ဘယ်လောက်တောင် ရှားပါးတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားရော ကျုပ်ရော သိပါတယ်''
လုကျင်းဟွိုင်က စည်းကျော်စေမဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို မပြောစေဖို့ရန် မဟာအကြီးအကဲကို တားမြစ်လိုက်တယ်။ သူက မဟာအကြီးအကဲအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပေမဲ့လည်း မဟာအကြီးအကဲက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ထိခိုက်စေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခု ကိုမှ ခွင့်မပြုပေးနိုင်ပါဘူး။
သူက မဟာအကြီးအကဲကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တယ်။
''မဟာအကြီးအကဲ ဂိုဏ်းထဲမှာ ထူးချွန်တဲ့ ဆေးလုံးဖော်စပ်သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ သူတို့တွေက ကျုပ်တို့ရဲ့ တူတော်လေးကို ကယ်တင်ပေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ သေချာပေါက် ရှာတွေ့ပါလိမ့်မယ်”
မဟာအကြီးအကဲက ခြေနှစ်လှမ်းလောက် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
ထိပ်တန်း ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူက ရှန်းအာရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မသိဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ပိုင်ကျစ်ယွင်မှာ ထူးခြားတဲ့ပါရမီ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင်မှ ချီကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကနေ ကျင်းတန်းကျင့်ကြံရေးအဆင့် ရောက်ဖို့ သူ့အတွက် နှစ် ၁၀၀ လောက် အနည်းဆုံး အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ရှန်းအာရဲ့ လက်ရှိကျန်းမာရေး အခြေအနေကိုကြည့်ရင် သူက ဆေးတွေအားလုံးကို သုံးလိုက်တယ်ဆိုရင်တောင် နှစ် ၅၀ ထက်ပိုပြီး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူက အခုမှ ရှန်းအာနဲ့ တွေ့တာလေ။
သူ့မှာ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အချိန်တောင် မရှိလိုက်ဘူး။ သူကြီးပြင်းလာတာကို ကြည့်ဖို့လဲ အချိန်မရတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်းတိုးတက် လာတာကိုလည်း မကြည့်ပေးနိုင်တော့ဘူး။
သူ့ ဘေးမှာ ရှိနေတဲ့ ကျန်းရှန်းကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ မဲနက်နေတဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေက ဒီအခိုက်မှာတော့ ထူးထူးခြားခြား ကြောက်ရွံ့လို့ နေတယ်။
ကျန်းရှန်းကတော့ လုံးဝ မအံ့သြပါဘူး။ သူဆီမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုမှ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးဆိုတာ အစောကြီးထဲက သိထားပြီးသားပါ။
သူ့ဘဝက အမှောင်ထုနဲ့ နာကျင်မှုကလွဲရင် ဘာမှမရှိဘူး။
အလင်းရောင် ပေါ်လာတယ် ဆိုရင်တောင်မှ သူ့ကို ပိုပြီးနက်တဲ့ ချောက်နက်တစ်ခုထဲ ပြုတ်ကျသွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ ရှိလိမ့်မယ်။
အတိတ်မှာတုန်းက သူက နာကျင်ခံစား ခဲ့ရတယ် ဆိုရင်တောင် သူ့အသက်အတွက် မျှော်လင့်ချက် နည်းနည်းပါးပါးလေး ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ....
သူက နေရောင်အောက်မှာ ရပ်နေသည့်တိုင် မဟာအကြီးအကဲရဲ့သားဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင် ထားရသည့်တိုင် သူ့မှာ တစ်ချိန်လုံး အေးခဲနေတယ်လို့ ခံစားနေရဆဲပဲ။
ဟုတ်ပါတယ်။ အမှောင်ထုကပဲ သူနဲ့ ပိုပြီးတော့ သင့်တော်တာပါ။
အနက်ရောင်မြူခိုးတစ်ခုက သူ့ရဲ့ ခြောက်သွေ့ပြီသား သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ပေါ်ပေါက်လာတာကို ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ဒီအချိန်မှာပဲ ကြည်လင်ပြီးတော့ အသက်ဝင်လှတဲ့ အသံတစ်ခုက အားလုံးရဲ့ နားထဲမှာ ထွက်ပေါ် လာခဲ့တယ်။
''အဆင့်ရှစ် ဟွားရှောင်ပန်း ဟုတ်လား''
စူးလီက သူမရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ဟိုရှာ ဒီရှာ လုပ်နေရင်းက ဝိညာဥ်ဆေးပင်တစ်ခုကို ဒီအတိုင်း ထုတ်လာခဲ့တယ်။
''ဒါကို ပြောတာလား''
သူမရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေနဲ့ အသီးတွေ အားလုံးထဲမှာမှ ဒီတစ်ခုကတော့ လုံးဝသဘောမကျမိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။
...

Prev Chapters Next

Ch 11-15

Search Novels

Popular Searches