Ch 6-10

အပိုင်း(၆)
“အ ဟင့် ဟင့် ဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီက ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲကို ချစ်တာပါလို့ သေချာပြောထားရက်နဲ့”
“သူပဲ ဆရာ့ကို အလေးစားဆုံးသူ ဖြစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ သူ့ဆရာရဲ့မိန်းမနဲ့မှ အဲလောက် သွားပတ်သက်နေရတာလဲ”
“ဝူး..ဝူး...ဝူး...”
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ငိုသံနဲ့ စွပ်စွဲနေတဲ့အသံတွေကို နားထောင်ပြီး စိတ်ရော ကိုယ်ပါ လန်းဆန်းသွားတော့တယ်။
သူမက နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးကို အသာပင့်ထားလိုက်ပြီး ခန်းမထဲက လူနှစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်တစားနဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ - တေးသံ (ငိုသံ)လေးနဲ့ ဖရဲသီးစားရတာ ပိုပြီးတော့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။
အတားအဆီးထဲမှာတော့ သူတို့ရဲ့အသံကို အလုံပိတ်ထားပြီး ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်လေဘူး။
ခန်းမထဲမှာတော့ လျန်ချန်းကျုံ့က အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ချီယွီကို မှုန်တေတေမျက်နှာနဲ့ ကြည့်နေလေရဲ့။
သူ ချီယွီရဲ့ ကျင့်ကြံရေးကို ဖိနှိပ်ထားပြီး သူ့လက်ကျန်ဘဝမှာ ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိအောင် တားဆီးထားပေမဲ့ ချီယွီလုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် ဒေါသခြောင်းခြောင်း ထွက်နေတုန်းပဲ။
နောက်ပြီး အပြင်လောကရဲ့အသံ ပြောထားတဲ့ စကားတွေကလည်း ရှိသေးတယ်မလား။
သူ့တပည့်က တကယ်တော့... တကယ်တော့...’အဲဒါကို’ သုံးပြီး သူ့မိန်းမကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာတဲ့လေ။
တကယ့်ကို မသင့်တော်လိုက်တာ။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို လက်ဖဝါးမှာ စုစည်းလိုက်ပြီး ချီယွီကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပါးရိုက်ပစ်လိုက်တော့တယ်။
ဒါကို မြင်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က အလိုလို အငိုတိတ်သွားပြီး စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းတိုးသွားလိုက်တယ်။
နောက်တော့ သူမက ဇဝေဇဝါနဲ့ စူးလီဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီ..သူ... တကယ် ဆန္ဒအလျောက်လား”
“လျန်ကတော်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အရမ်းမြင့်တာ၊ သူသာ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဖိအားပေးရင် သူ ဘယ်လိုမှ ခုခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”
ခန်းမထဲမှာတော့ ချီယွီက သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ရဲ့ အုတ်မြစ်က ယိုင်နဲ့သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဘယ်လိုပဲ နာကျင်နေပါစေ သူက ထိုင်ခုံရဲ့ လှေကားရင်းဆီကို အပူတပြင်း တွားသွားလိုက်ပြီး လျန်ချန်းကျုံ့ရှေ့က သိုလှောင်အိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။
“ဆရာ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော်က အသုံးဝင်ပါသေးတယ်”
သူက ပြောရင်းဆိုရင် သူ့သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို ဖြန့်ကျဲပြီး လောင်းချလိုက်တယ်။
အဆင့်အမျိုးမျိုးရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ ဝိညာဉ်အဆောင်စာရွက်တွေ၊ မှော်ပစ္စည်းတွေလဲ အမျိုးအစားအများကြီးပဲ။
စူးလီက ချီယွီရဲ့ဘေးပတ်လည်မှာ  ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မှော်လက်နက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝတ်ကျေတမ်းကျေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ နင် မှန်တယ်”
“လျန်ကတော်က ဒါတွေကို သူ့ကို အတင်းလက်ခံခိုင်းခဲ့တာလေ”
“မဟုတ်သေးဘူး၊ တခြား ‘လှေ’တွေက ပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေလဲ အများကြီးရှိသေးတယ်”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ကတော့ ဒီအချိန်မှာ သူ့ဘေးက ဘာအသံကိုမှ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ သူမက တစ်နေရာထဲကိုပဲ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေတော့တယ်။
ဟိုမှာ...ချီယွီရဲ့သိုလှောင်အိတ်ထဲက အခုလေးတင်ကျလာတဲ့ အဆင့်-၃ဆေးပင်- ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်း။
တခြားဝိညာဉ်ရတနာပစ္စည်းတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို အပေါစားလို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းရဲ့ ကြာရွက်ပေါ်က ရင်းနှီးနေတဲ့ ပိုးကိုက်ရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်တွေက ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။
ဒါက ကြာရွက် တစ်ခုကနေ သုံးခုဖြစ်လာအောင် သူမ အချိန်၁၇နှစ်ပေးပြီး အားထုတ်ခဲ့ရတာ၊ အချိန်များကြီး သုံးပြီး အရမ်းကို ပင်ပင်ပန်းပန်း စိုက်ထားခဲ့ရတဲ့ မြင့်မြတ်ကြာပန်းပဲ။
ကြာရွက် နှစ်ခုထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မတော်တဆ ပိုးကိုက်ခံလိုက်ရတာ။ သူမမှာ ရင်နာရလွန်းလို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အေးစက်တဲ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖြစ်သလို ပစ်ချခံထားရသတဲ့။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ရင်ကွဲနာကျရတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုနဲ့ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်တွေ တစက်စက် ကျလာခဲ့တယ်။
လက်တစ်လှမ်းစာ အကွာအဝေးမှာပဲ ရှိရဲ့သားနဲ့ သူမ လုံးဝ လက်လှမ်းမမီတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုမှ ရှိနေသလိုမျိုး။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့...
သူမ တောင့်တနေတဲ့ ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းက ရုတ်တရက် သူမရှေ့မှာပေါ်လာခဲ့တယ်။
“နင် ဒါကို ကြည့်နေတာလား”
စူးလီက သူမဘေးက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင် ကြည့်နေတဲ့ဘက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ဘယ်ဖက်လက်ကို မြောက်လိုက်တော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းက ဘယ်သူမှ သတိမထားမိဘဲ သူရဲ့လက်ပေါ်ကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး ရောက်လာခဲ့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကြည့်နေလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေကို ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘူး။
သူမက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်း ရှိနေတဲ့ဘက်ကို ငေးကြောင်ကြောင်နဲ့  လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို သတိမိကြတဲ့ ခန်းမထဲက လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး “ရှင် ဒါကို ဘယ်လို ယူလိုက်တာလဲ”
စူးလီ: “အင်း... နင့်လက်တွေနဲ့များလား”
သူမက မျက်လွှာနည်းနည်းချထားလိုက်ပြီး သိချင်စိတ်နည်းနည်းနဲ့ လက်ထဲက ကြာရွက်သုံးခု မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ကစားနေလိုက်တယ်။ ဒီဆေးပင်ပြ။ နောက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပိုပြီးများနေတယ်။ ငါ မသိသေားတဲ့ တခြားအကျိုးသက်ရောက်မှုတွေ ရှိနေနိုင်မလား။
ဒီအချိန်မှာပဲ လက်တစ်ဖက်က တုန်တုန်ယင်ယင် အသာအယာနဲ့ လှမ်းလာပြီး လုံးဝကို တလေးတစား သတိရှိရှိနဲ့ ကြာရွက်သုံးမြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ပွတ်သပ်နေလိုက်တယ်။
စူးလီက ခေါင်းမော့ပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ ဝမ်းသာနေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက သံသယစိတ်အပြည့်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ဒါက အဆင့်-၃ ဆေးပင်လေးတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ နင် ဘာလို့ အဲလောက်ဝမ်းသာနေတာလဲ”
“ဒါက...” ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းပေါ်မှာပဲ မခွာတမ်းရှိနေတယ်။ သူမက ငိုရှိုက်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ ရှိသမျှအားနဲ့ စိုက်ပျိုးခဲ့ရတဲ့ ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းလေ”
ချီလေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်-၄ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က အဆင့်-၃ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို စိုက်ခဲ့တာမှန်း တခြားသူတွေသာ သိသွားရင် သူတို့ရဲ့ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက သေချာပေါက် အံ့ဩတာတွေ၊ အံ့အားသင့်တာတွေ ဒါမှမဟုတ် မသင်္ကာသလိုတောင် ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ စူးလီကတော့ ဖရဲသီးနံ့ကိုပဲ လိုက်ခံနေတာလေ။
သူမက ဘာခြေရာလက်ရာမှ မကျန်ဘဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလောက် လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်လေး တောက်ပသွားခဲ့တယ်။
“နင့်ဆေးပင်က ဘာလို့ ချီယွီရဲ့သိုလှောင်အိတ်ထဲ ရောက်နေတာလဲ”
“နင် သူ့ကို ပေးထားတာလား”
“မပေးထားပါဘူး” ပိုင်ကျစ်ယွင်က အံ့ကြိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက ဝမ်းနည်းဒေါသသံ ဖြစ်နေတယ်။
“ကျွန်မက တစ်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်လောက် စိုက်ပျိုးခဲ့ရတဲ့ ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို  ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးပစ်ရက်မှာလဲ”
“ချီယွီက ခိုးသွားတာ”
စူးလီက မျက်တောင်လေးကို ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သပ်‌ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့အရိပ်တစ်ခုနဲ့ ပြည့်သွားခဲ့တယ်။
“ငါ့ကို အသေးစိတ်ပြောပြပါလား”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လေးနက်တဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုချစ်ခြင်းတွေ ပြည့်သွားခဲ့တယ်။
“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ် ဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတယ်၊ အားလုံးက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်စီ ရကြတယ်လေ၊ ကျွန်မ အဲဒီကို ရောက်သွားတော့ ဒီပွင့်လွှာတစ်ချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းပဲ ကျန်တော့တာ”
အပြင်စည်းမှာနေတဲ့ ခုနှစ်နှစ်တာအတွင်းမှာ သူမက ဒီပစ္စည်းလေးကိုပဲ အားကိုးနေခဲ့ရတာ။
သူမရဲ့လစဉ်မုန့်ဖိုးအများစုကိုလည်း ဒီမြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ သုံးခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ ခုနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူမက ကြာရွက်နှစ်ရွက် ဖြစ်အောင် စိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ဆယ့်ခုနှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကြာရွက်သုံးခု ဖြစ်လာတာပဲ။
“နောက်တော့ အခိုးခံလိုက်ရတယ်” ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အသံက နာနာကျင်ကျင်နဲ့ တိမ်ဝင်သွားခဲ့တယ်။
“အဲဒီတုန်းက ကျွန်မမှာ စိတ်နဲ့ကိုယ် မကပ်ဘဲ ပျာယာခတ်နေခဲ့တာ၊ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတယ်”
“အဲဒီအချိန်မှာပဲ ချီယွီက ကျွန်မဘေးမှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်၊ တတ်နိုင်သမျှ နည်းလမ်းနဲ့ ကျွန်မကို သတင်းမေးပေးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာ” သူမက လက်သီးကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နက်သွားခဲ့တယ်။ 
“ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ သူနဲ့ချစ်မိသွားခဲ့ပြီး သူ့ကို ကျွန်မရဲ့ကယ်တင်ရှင်လို့ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာ”
“ပစ္စည်းခိုးခံလိုက်ရတဲ့လူက သူခိုးနဲ့ ချစ်မိသွားတာကိုး” စူးလီက တိတိကျကျ သုံးသပ်ပေးလိုက်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ နောက်စကားလုံးတွေက တစ်ဆို့သွားပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က ဒေါသတွေက အခိုက်တန့် အေးခဲသွားခဲ့တယ်။
နောက်တော့ သူမက ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“နောက်ပိုင်းကျတော့ ကျွန်မ ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြတ်ကြာပန်းကြောင့် ဝမ်းနည်းနေရတာကို ချီယွီက သိနေတာနဲ့ ကျွန်မအတွက် ပွင့်လွှာတစ်ချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းရှာပေးဖို့ သူ လုပ်နိုင်တာ အားလုံးလုပ်ခဲ့တယ်” သူမက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကတော့ ဝမ်းနည်း မကျေနပ်မှုအပြည့်ပဲ။
“သူ ပြောခဲ့တယ်လေ ကျွန်မက ပထမတစ်ခုကိုတောင် ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းဖြစ်အောင် စိုက်နိုင်ခဲ့ရင် ဒုတိယ၊ တတိယ ဟာတွေကိုလဲ သေချာပေါက် စိုက်နိုင်မှာပဲ”
“အခုတော့ ကြည့်ရတာ တစ်ကြိမ်ခိုးသွားတာတောင် သူ့အတွက် မလုံလောက်သေးဘူးထင်တယ်၊ နောက်ပြီး သူက ထပ်မခိုးခင် ကျွန်မ ပြန်ကောင်းလာတာကို စောင့်ချင်နေတာပဲ”
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အသံကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု နောက်ကျမှ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ငါ မှတ်မိနေပါသေးတယ်။ မြင့်မြတ်ကြာပန်းရဲ့ ပွင့်လွှာတွေနဲ့ အဆင့်တွေက စ‌ပေါက်လာကတည်း သတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီးသားပဲ။ ဟုတ်တယ်မလား။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က မြင့်မြတ်ကြာပန်းရွက်ကို အရမ်းလွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ အဆင့်မြင့်အောင် ဘာလို့ လုပ်နိုင်သွားတာလဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမက မြန်မြန်ပဲ အာရုံပြန်စိုက်ထားလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချီယွီကို ဘယ်လောက်တောင် စွဲလမ်းနေတဲ့အကြောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး စိတ်ထဲက ရှာဖွေနေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးလိုက်တယ်။
“သူက ထပ်ခိုးစရာလိုသေးလို့လား”
ဒါက အပြောသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်: “....”
လေထုက ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
ခန်းမကြီးထဲမှာတော့ လျန်ချန်းကျုံ့က ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်း ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာကိုတောင် သတိမထားဘူး။
သူက ချီယွီ သူ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို လက်တစ်ဖက်မှာ ကိုင်ထားပြီး သူ့ဒေါသက နည်းနည်း လျော့သွားခဲ့တယ်။
ဒီချီယွီက အသုံးဝင်သေးတာပဲ...
နောက်ဆုံး အခုမှ အခြေတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာပဲလေ။ သူ သ-တ်ချင်ရင် အချိန်မရွေး သ-တ်လိုက်လို့ရတယ်။
လျန်ချန်းကျုံးက ရွံ့ရှာတဲ့အကြည့်နဲ့ လက်ဝေ့ယမ်းပြီး ချီယွီကို ထွက်သွားဖို့ အချက်ပြလိုက်တော့တယ်။
သူ့အမူအရာကို တွေ့လိုက်တော့ ချီယွီက စိတ်အေးသွားပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”
သူက မြန်မြန် ခေါင်းငုံ့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုတ်ရင်း တံခါးကို တ‌ရွေ့ရွေ့ သွားလိုက်တော့တယ်။
ချီယွီက ရှေ့ကို တစ်စတစ်စ ရွေ့နေတယ်လို့ ထင်ရသယောင်ဖြစ်နေတဲ့ မြေကြီးပေါ်က အကွက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက အကြည့်က အင်မတန်မှ ညို့မှိုင်းသွားတော့တယ်။
ဒီကိစ္စပြီးသွားတော့ သူ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားတဲ့အပြင် သူ့စုဆောင်းထားတာတွေလဲ ပြောင်သွားပြီလေ။
ချီယွီက ဒီနေရာမှာ တခြားလူတွေ ရှိနေတာ မသိဘူး။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပြီး သူ့ကို မုန်းတီးသွားတာကိုလဲ မသိခဲ့လေဘူး။
ဒီအချိန်မှာ သူကတော့ သူ့မျှော်လင့်ချက် အားလုံးကို ပိုင်ကျစ်ယွင်အပေါ်မှာပဲ ပုံအောထားလိုက်တယ်။
တော်ပါသေးရဲ့ သူ့မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင် ရှိနေသေးလို့ပဲ။
သူမက သူ့ကို  အချစ်ဆုံးလူလဲ ဖြစ်သလို လှည့်စားဖို့ အလွယ်ကူဆုံးလူလဲ ဟုတ်တယ်။
သူစိုက်တဲ့ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေအားလုံးက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်။ ပွင့်လွှာတစ်ချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းနှစ်ပွင့်ကိုဆိုရင် သူ စိုက်လိုက်တာ ပွင့်လွှာနှစ်ရွက်တောင် ထွက်နေပြီ။ သူ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်လိုက်ရင် ပွင့်လွှာသုံး၊ လေးရွက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရွက်လောက်အထိ သေချာပေါက် ကြီးလာလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချိန်ကျရင် လျန်ချန်းကျုံ့က သူ့အပေါ် မာမာထန်ထန် ဆက်ဆံချင်ရင်တောင် သူ နှစ်ခါ ပြန်စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။
ဟုတ်တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင် အနားမှာ ရှိနေသရွေ့ သူ အမြဲတမ်း ပြန်နာလန်ထူလို့ရလိမ့်မယ်။
“ချွီယွီ သူခိုး”
ဒီအချိန်မှာ ဆေးစိုက်ခင်းထဲ စူးလီပြန်ခေါ်လာပေးခဲ့တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး လေသံတိုးတိုးနဲ့ ချီယွီကို ကျိန်ဆဲလိုက်တယ်။
“သူခိုး၊ လူယုတ်မာ၊ ဆန်ကုန်မြေလေး၊ လူသားယောင်ဆောင်ထားတဲ့တိရစ္ဆာန်...”
သူမက အင်မတန်ကို ဒေါသထွက်နေတာတောင် သူမရဲ့အသံက အရမ်းကြီး ရန်လိုနေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။
သူမရဲ့အသံက တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံးကျတော့ ခေါင်း ငိုက်စိုက်ထားလိုက်တော့တယ်။ “ဟုတ်ပါတယ် ချီယွီလည်း ကျွန်မအပေါ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာ”
“ဒီလောကမှာ ကျွန်မအပေါ် စိတ်ရင်းနဲ့ဆက်ဆံပေးတဲ့သူ မရှိဘူး”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်ရည်တွေက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းပေါ်သို့ တစ်စက်စက် ကျသွားခဲ့တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အရမ်းကို အားနည်းတယ်၊ မကောင်းတဲ့အကျင့်စရိုက်တစ်ခုလည်း ရှိတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
အရမ်းလင်းထိန်နေလို့ အခုလေးတင် ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပိတ်ချလိုက်တဲ့ စူးလီက အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ၊ ချီယွီက ရှင့်ကို အရမ်းဂရုစိုက်ပါတယ်”
“သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခု၅၀၀တန် ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ နင့်ကို ပေးခဲ့တယ်လေ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ စိတ်အခြေအနေက ရုတ်တရက် ကြားဝင်ခံလိုက်ရပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ တဒင်္ဂ ကြောင်အမ်းအမ်း အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူမက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ အခိုက်တန့်တစ်ခုအထိတော့ ဘယ်လို ပြန်ငြင်းရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခေါင်းလေးကို နည်းနည်းစောင်းထားလိုက်ပြီး စူးလီရဲ့ ထူးထူးခြားခြား ရိုးသားပြီး ကြည်လင်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ဟာကို သနားစိတ်အပြည့်နဲ့ ရုတ်တရက် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။
“တာအိုရောင်းရင်း ရှင် အချိန်အကြာကြီး အလုပ်များနေခဲ့တာဆိုတာ ပင်ပန်းနေမှာပဲ” သူမက သိပ်မဝေးလှတဲ့ သက်ကယ်တဲလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့တယ်။
“ရှင် စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မရဲ့အိမ်မှာ နားလို့ရပါတယ်”
“ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်လေးသောက်၊ မုန့်နည်းနည်းပါးပါး စားပြီး ခဏလောက်  အနားယူလိုက်ပါ”
စူးလီက ဖရဲသီးကို အရမ်းကျေနပ်နေပြီဆိုတော့ သူမရဲ့ကမ္ဘာငယ်လေးကို ပြန်ပြီး နှစ်ရက်လောက် လဲလျောင်းချင်နေတာနဲ့ စဉ်းစားမနေဘဲ ငြင်းလိုက်တော့တယ်။
“တော်ပြီ...”
“ကျွန်မက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မုန့်တွေ လုပ်တဲ့နေရာမှာ မတော်ပါဘူး၊ အဖိုးတန်ကျောက်စိမ်းမုန့်၊ လက်ရာမြောက်မုန့်နဲ့ အချိူပွဲမုန့်တွေပဲ ရှိပါတယ်...” ပိုင်ကျစ်ယွင်က လေသံပျော့ပျော့လေးနဲ့ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
“တာအိုရောင်းရင်းက သဘောမကျမှာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
စူးလီ: “....”
“ဒါဆိုရင်လဲ နင့်ကို အားနာနာနဲ့ နှောင့်ယှက်လိုက်အုံးမယ်နော်”
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ရှေ့ကို မြန်မြန်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နည်းနည်း ယိုယွင်းနေတဲ့တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။
ခြံဝင်းလေးက ရိုးရှင်းပြီးသပ်ရပ်လို့နေတယ်။ ကျောက်စိမ်းမေပယ်ပင်ရဲ့အောက်မှာတော မီးခိုးရောင်ကျောက်စားပွဲတစ်လုံးကို ချထားပြီး ဘေးမှာ ထိုင်လို့ရအောင် ကျောက်တိုင်ပုနှစ်ခုကို ချထားတယ်။
သက်ကယ်တဲက ရိုးရှင်းထည်ဝါးတဲ့ပုံရှိပြီး ခြံဝင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ညီလွန်းလှတယ်။
စူးလီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ကျိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။ - ဒါက အမိုးတွေ တစ်ဝက်လောက် မရှိတော့တဲ့ ငါ့ရဲ့စုတ်ပြတ်နေတဲ့အိမ်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီရဲ့ပုံစံကို သေသေချာချာ လေ့လာလိုက်ပြီး စဉ်းစားနေလိုက်တယ်။ စူးလီက သူမကို အထင်မသေးသလို ရွံရှာတာမျိုး မရှိတာ မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်အေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“တာအိုရောင်းရင်း ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏထိုင်ပါအုံးနော်” သူမက စူးလီကို ကျောက်ထိုင်ခုံပေါ် ဂရုတစိုက်တွဲပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။
နောက်တော့ သူမက ပန်းအိုးတစ်လုံးဆီ ခပ်သွက်သွက်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ထဲက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို တရိုတသေနဲ့ ထည့်လိုက်ပြီး ပန်းပွင့်ကို ပြန်အားဖြည့်ပေးဖို့ သူမရဲ့စုဆောင်းထာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို သုံးလိုက်တော့တယ်။
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင် မန္တန်သုံးနေတာကို စောင့်ကြည့်နေရင်းက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းက သိသိသာသာ လန်းဆန်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ဇဝေဇဝါနဲ့ ခေါင်းကို စောင်းထားလိုက်မိတော့တယ်။
ငါ မှတ်ထားပဲ မှားနေတာလား။ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ဝိညာဉ်ပင်တွေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ရတာ အဲလောက်လွယ်တာလား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်ပေးနေတဲ့အချိန်မှာပဲ တံခါးနားကို အလောတကြီး ပြေးလာနေတဲ့ ရုတ်တရက်အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။
နောက်တော့ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းကိုယ်ထည်တစ်ခုက စူးလီ‌ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။
တံခါးရှေ့ကလူက သူမကို ရက်စက်တော့မဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင် မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူက  အိမ်ထဲကို ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တော့တယ်။
“ပိုင်ကျစ်ယွင်... တကတည်းက မင်း ငါ့ဆေးစိုက်ခင်းကို ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က လက်ဖက်နဲ့မုန်းတွေကိုသယ်ရင်း အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး တံခါးနားမှာ ရပ်နေတဲ့ လူကို အူကြောင်‌ကြောင်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့် ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
သူမ ဘာလို့ ဘာမှနားမလည်တာလဲ။
“နင်က ဒီမှာ လာဟန်‌ဆောင်နေသေးတယ်” စုန့်ယုံဖျင်က မျက်လုံးနီနီကြီးတွေနဲ့ သူမကို ကြည့်နေပြီး သူ့အသံကလည်း ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လို့နေတယ်။
“ငါ့ဆေးစိုက်ခင်းကို ဖျက်ဆီးရလောက်အောင် နင်က အတင့်ရဲလှချည်လား”
ရုတ်တရက် သူ့ညာဖက်လက်ထဲမှာ ပေါက်ပြားတစ်လက် ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူက ပေါက်ပြားကို အမြင့်ကြီးမြောက်ထားလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လှုပ်ရှားဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ။
ဒီအခိုက်မှာပဲ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ အေးအေးလူလူ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
စုန့်ယုံဖျင်က ဒီလူကို ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ကြံရာပါလို့ ထင်လိုက်ပြီး ပေါက်ပြားကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူမကို နေရာက မြန်မြန် မောင်းထုတ်ပစ်ချင်တော့တယ်။ မဟုတ်ရင် သူ သူမကိုလဲ ရိုက်မိတော့မယ်လေ။
ဒါပေမဲ့ သူမကို သတိပေးဖို့ သူ့ပါးစပ်ကို မဖွင့်ရသေးခင်မှာပဲ အဲဒီလူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီက ပန်းကန်ပြားကို လှမ်းယူပြီး ထွက်သွားလိုက်တာ သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးမဲ့စိတ်ကူး ရှိပုံမရတော့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်လောက် လျှောက်ထွက်လာလိုက်ပြီးတော့ သူတို့တိတ်ဆိတ်သွားတာကို နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတဲ့ပုံနဲ့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး
“ဆက်ပြောကြလေ”
စုန့်ယုံဖျင်: “....”
ပိုင်ကျစ်ယွင်: “.....”
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ခံစားချက်တွေက သူမရဲ့လှုပ်ရှားမှုကြောင့်တွေ နှောင့်ယှက်ခံလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ နည်းနည်း တည်ငြိမ်လာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“နင် မနက်ခင်းတုန်းက ဆေးပင်တွေ ခူးခဲ့ပြီးကတည်းက ငါ့ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ဆေးပင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူက ဘယ်ဖက်လက်နဲ့ သူ့မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တော့ နီရဲနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
“တကတည်း နင် ဘာတွေလျှောက်လုပ်လိုက်တာလဲ”
ဆေးစိုက်ခင်းထဲမှာ အထူးတားမြစ်ချက်တွေ ရှိတယ်လေ။ သူကလွဲရင် ဒီမနက်ခင်းတုန်းက အမိန့်ရလို့ ဆေးပင်လာခူးတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ပဲ ဝင်လို့ရတာ။
“အခုတော့ ဆေးပင်တွေရဲ့ အာနိသင်က သိသိသာသာကျသွားပြီ၊ နင်ကတော့ ကိုယ့်ဟာကို အရမ်း ဂုဏ်ယူနေမှာပေါ့”
“ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး...” ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကပျာကယာ ရှင်းပြလိုက်ပေမဲ့ ဘာပြောရမယ်မှန်းမသိ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူမက ဆေးပင်ခူးတာကလွဲရင်ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။
ဧကန္တ သူမရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အရမ်းနည်းနေလို့များ ဆေးပင်တွေရဲ့အာနိသင်ကို ထိခိုက်သွားတာလား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကမန်းကတန်း နောက်နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက သူမဘေးက စူးလီကို အမှတ်တမဲ့ ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။
စူးလီက သူမရဲ့လက်ထဲက လက်ဖက်မုန့်မွှေးမွှေးလေးကို တတိတိနဲ့ ကိုက်စားနေလေတယ်။
သူတို့ အချင်းများနေကြတာကို ကြားတစ်ဝက်  မကြားတစ်ဝက် နားထောင်ရင်း နည်းနည်းပျင်းလာတာနဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို လှန်လှောနေလိုက်တယ်။ သူမက ဘာတွေ့မိလိုက်လဲတော့  မသိပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။
[အလို....စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ ဆေးစိုက်ခင်းက တကယ်တော့ သူ့ညီ ဖျက်ဆီးသွားတာပဲ]
[မီးရယ် သူခိုးရယ် ညီအစ်ကိုတွေရယ်ကို သတိထားမှပဲ]
[ဝိုး... သူက အခုတောင် စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ စိုက်ခင်းကို ဖျက်ဆီးနေတာဟဲ့... သူ စိုက်ခင်းတစ်ဝက်ကျော်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးပြီးသွားပြီပဲ]
[ကျွတ်.... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ သူ့အစ်ကို လာရိုက်မှာ မကြောက်ဘူးလား မသိဘူး]
[ဒါပေမဲ့...]
[အခုနေ စုန့်ယုံဖျင် ပြန်သွားရင်တော့ ပွဲကတော့ အရမ်းကြည့်လို့ ကောင်းနေတော့မှာပဲဟဲ့]
...
အပိုင်း(၇)
အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်တော့ စူးလီက ရုတ်တရက် ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဒေါသတကြီး မေးခွန်းထုတ်နေတဲ့ စုန့်ယုံဖျင်ကို တောက်ပနေတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
လုပ်ရပ်က စကားလုံးတွေထက် ပိုတိကျတယ်လေ။
သူမက စားပွဲပေါ်က မုန့်တွေကို သူမရဲ့သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အချင်းချင်း အချေအတင် ဖြစ်နေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်‌ဆီ ပြေးဝင်သွားပြီး သူတို့ကို တံခါးဆီကနေ ဆွဲထုတ်သွားလိုက်တယ်။
“ပြောနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ နင့်ဆေးစိုက်ခင်းကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ရအောင်”
စုန့်ယုံဖျင်က စူးလီ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူ့ဆီဆွဲခေါ်လာတာကိုပဲ မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမနောက်ကနေ လိုက်ပြေးသွားခဲ့တယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ စူးလီက အေးအေးဆေးဆေး အသွင်တစ်ခုနဲ့ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးက် စုန့်ယုံဖျင်နဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်တို့ကလည်း အသက်အောင့်ပြီး လိုက်ရပ်လိုက်ကြတယ်။
နောက်ဆုံး ကိုယ့်ဟာကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီးမှ စုန့်ယုံဖျင်က ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်တယ်။ သူက ပြစ်တင်ရှုတ်ချဖို့ ပြောတော့မဲ့ဆဲဆဲမှာပဲ သူ့ရှေ့ကလူက မျက်နှာပေါ်မှာ အပြစ်ကင်းတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ သူ့နောက်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
စုန့်ယုံဖြင့်က သူမ လက်ညိုးထိုးနေတဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆေးစိုက်ခင်းထဲမှာ အရမ်းရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူက နေရာမှာပဲ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့တယ်။ - အဲဒါက ...သူ့ ညီလေးပဲ။
ဆေးစိုက်ခင်းထဲကလူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူ့လက်ထဲက မီးခိုရောင်အရည်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လောင်းချနေတယ်။ ကျသွားတဲ့ အရည်စက်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ကျဆင်းသွားပြီး အရွက်တွေကလည်း အဝါရောင် ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။
ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက ယောင်တန်းတောင်ထွတ် အပြင်စည်းတပည့်တွေနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပဲ။
ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ခင်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် အနည်းဆုံးတော့ တာဝန်ယူထားတဲ့သူက အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် သူ့ရဲ့အပြင်စည်းတပည့်ဆိုတဲ့ အဆင့်ကနေ အပြင်စည်းဂိုဏ်းအစေခံအဆင့်ကို အဆင့်ချခံရနိုင်တယ်။
စုန့်ယုံဖျင်က ဆေးစိုက်ခင်းထဲကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းသွားလိုက်ပြီး ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့အသံက တုန်ယင်နေပြီး
“စုန့်ယုံလဲ့ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
စုန့်ယုံလဲ့က အသံကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အရမ်းကို လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကိုင်ထားတဲ့လက်က လွှတ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ပုလင်းက မြေကြီးပေါ် ကျသွားခဲ့တယ်။
သူက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူနောက်က သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာရပ်နေတဲ့ စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ကို စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ စာရင်းသွားရှင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ။
“အစ်ကို ဆေးပင်တွေကို စိုးရိမ်နေတာ တွေ့လိုက်လို့...ဟို...” သူက ကိုယ့်ဟာကို တည်ငြိမ်အောင် အတင်းကြိုးစားလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မသိမသာ ရွေ့လျားလိုက်ပြီး ခြေတစ်ဖက်က ခုနက ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ဆေးပုလင်းကို မတော်တဆ တက်နင်းမိသွားခဲ့တယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ယိုင်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါကြောင့် ငါ စိတ်ပူလို့ လာကြည့်တာ”
သူပြောလိုက်တဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ စုန့်ယုံဖျင်က မယုံသင်္ကာဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ “မင်းက ဒီဆေးတွေယူလာပြီး ငါ့စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖြေဖျောက်ပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား”
“ဒါက ကျွန်တော် ပုံမှန် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအများကြီး ပေးဝယ်လာရတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို အကူအညီဖြစ်စေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးရည်ပါ” စုန့်ယုံလဲက မြေကြီးကို ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ဆေးပုလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားတဲ့ပုံနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ အခုချိန်မှာ ဘာသက်သေမှ မှမရှိတာ။
သူက ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့အမူအရာတစ်ခု လုပ်နေလိုက်တယ်။
“အစ်ကို အရမ်းစိတ်ဆိုးနေမှာပဲ၊ ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးရည်က တစ်ခုခု မူမမှန်တာ ရှိလို့လား”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့အသံက ကိုယ့်ဟာကိုယ် အပြစ်တင်တဲ့လေသံအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
“ကျွန်တော် ဒါကို အချိန်အကြာကြီး စုးဆောင်းထားခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ဝယ်ခဲ့ရတာ၊ အစ်ကိုလဲ သိပါတယ်၊ ကျွန်တော်က အခုမှ ချီလေ့ကျင့်ရေးပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒီ ဝိညာဉ်ဆေးရည်ရဲ့ အာနိသင်ကို ခွဲခြားသိနိုင်ဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းနိမ့်လွန်းတယ်...”
စုန့်ယုံဖျင်းက သူ့စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာပေါ်က ဒေါသတွေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်း စိတ်မလုံသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့ညီလေးက ငယ်ငယ်လေးကတည်း သူ့အကာအကွယ်အောက်မှာပဲ နေလာခဲ့ရတာ။ လူတွေက ကြောက်စရာကောင်းမှန်း သူမသိခဲ့ဘူး။ ဆေးရည်မှားပြီး ဝယ်ရလောက်အောင် အလိမ်ခံလိုက်ရတာကလည်း သူ့အတွက်တော့ ဖြစ်တတ်ပါဘူး။
ယုံလဲ့က သူ့ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။
အကြောင်းအရင်းတောင် မမေးဘဲနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့ညီလေးကို သံသယစဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ။
သူက စုန့်ယုံလဲ့ဆီ နှစ်လှမ်းတိုးသွားလိုက်ပြီး တောင်းပန်တော့မဲ့ဆဲဆဲမှာ ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ရိုးစင်းပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို အဝါရောင်ပြောင်းသွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးရည်က အခုတလော ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ နာမည်ကြီးနေတာလား”
စုန့်ယုံဖျင်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
သူက လျစ်လျူရှုထားမိခဲ့တဲ့ ပြဿနာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားတော့တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့ကလည်း မျက်လုံးထဲမှာ မသိမသာ ရက်စက်တဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
စူးလီက သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေကို လုံးဝ မသိလိုက်ဘူး။ သူမက သိချင်စိတ်ကြောင့် လက်ကို ဆန့်လိုက်တော့ စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အောက်က အပိုင်းအစက သူမရှေ့ကို ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး ရောက်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းစီ နဂိုပုံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ပိုင်လင်ခူ” သူမက ပုလင်းပေါ်က စာလုံးသုံးလုံးကို အသံထွက်ဖတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက နားမလည်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ “ဒီဆေးရည်ရဲ့နာမည်က ဘာလို့ အဆိပ်နာမည်နဲ့ အရမ်းတူနေတာလဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီရဲ့လုပ်ရှားပုံတွေကို တအံ့တဩနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး အမှတ်တမဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ 
“အဲဒါက အဆိပ်ဖြစ်နေလို့လေ”
အပြင်စည်းဂိုဏ်း တပည့်တွေအားလုံးက ပိုင်လင်ခူ အဆိပ်အကြောင်းသိကြတယ်လေ။ ဆေးတစ်စက်လေးက ဝိညာဉ်ဆေးပင်ရဲ့အမြစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်။
စုန့်ယုံလဲက ဘယ်လောက်ပဲ တုံးအပါစေအုံးတော့ သူ ဒါကို သိသင့်ပါတယ်။
စုန့်ယုံဖျင်ကလည်း ဒါကို သိနေတယ်။ သူက မျက်လုံးရဲ့ဆွဲဆောင်စရာ ‘ပိုင်လင်ခူ’လို့ရေးထားတဲ့ စာလုံးသုံးလုံးပါတဲ့ ပုလင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့က မူလအခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတဲ့ ပုလင်းကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးကနေ ပျောက်သွားတဲ့အပိုင်းအစတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အမှတ်တမဲ့ တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။
အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်က ဝိညာဉ်ပစ္စည်းကို ဘာလို့ ပြန်ပြင်နိုင်တာလဲ။
စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကွယ်ဝှက်နေတဲ့ စိတ်ပျက်မှုအပြည့်  ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“သက်သေက ဒီမှာ ရှိနေပြီးပြီ၊ မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ”
“ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်‌တော် မလုပ်ခဲ့....” စုန့်ယုံလဲ့က အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဝန်ခံဖို့ ငြင်းဆန်လိုက်တယ်။ 
“ဟုတ်တယ်၊ လူတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ ဖိအားပေးခဲ့တာ၊ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဆိုရင် မလုပ်ချင်ပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက အစ်ကို့ရန်သူလေ ကျွန်တော့်ကို ဖိအားပေးပြီးလုပ်ခိုင်းခဲ့တာ၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
“လူတစ်ယောက်က မင်းကို ဖိအားပေးတာဟုတ်လား” စုန့်ယုံဖျင်က ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူရဲ့ပျော့ပြောင်းတဲ့စိတ်ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး တစ်လုံးချင်းစီ မေးလိုက်တော့တယ်။
“အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ သူ ဘယ်တုန်းက မင်းကို ဖိအားခဲ့တာလဲ၊ သူ မင်းကို ဘယ်လိုဖိအားပေးတာလဲ၊ မင်း ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို မပြောခဲ့တာလဲ”
“တစ်ခုချင်း မေးဖို့ မင်း ငါ့ကို ခေါ်သွားပေးပါလား”
စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့မျက်နှာက မေးခွန်း မေးခံလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ဖြူဆုတ်သွားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ စုန့်ယုံဖျင်ကို အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရတော့မှာ မဟုတ်တာကို သိလိုက်တော့ သူက မြန်မြန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့တယ်။
“ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်” သူက စုန့်ယုံဖျင်နားကို လေးဖက်ထောက်လာပြီး သူ့ခြေသလုံးကို ဖက်ရင်း ငိုယို တောင်းပန်တော့တယ်။ “ကျွန်တော် ခဏလောက် စိတ်နောက်သွားခဲ့တာပါ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မှာ ဒီလိုအတွေး ဖြစ်ခဲ့ရတာ”
“လူအများကြီးက ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုကောင်း တစ်ယောက် ရှိတာကလွဲရင် သိတာဘာမှမရှိဘူးဆိုပြီး လှောင်ပြောင်ကြတယ်၊  ကျွန်တော် သူတို့စကားကို နားယောင်မိလို့ပါ” သူက သူ့ကိုယ်သူ ပါးပြန်ရိုက်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ငိုပြတော့တယ်။
“သူတို့တွေက ပြောကြတယ်၊  အစ်ကိုက အပြင်စည်းဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ချီးမွှမ်းတာခံရတော့ အတွင်းစည်းတပည့် မြန်မြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်တဲ့၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ ခွဲနေရတော့မဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”
“ကျွန်‌တော်တို့က မွေးကတည်းက တစ်ခါမှ ခွဲနေဖူးတာမဟုတ်ဘူး”
စုန့်ယုံလဲက သူ့ကိုယ်သူ ခပ်နာနာလေး ရိုက်နေတော့ သူ့မျက်နှာတစ်ခုလုံးက အချိန်တိုအတွင်းမှာပဲ ယောင်ကိုင်းလာခဲ့တယ်။ “အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို အပြင်တံခါးမှာပဲ တစ်ယောက်ထဲ ချန်ခဲ့မှာ စိုးလို့၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော်ကို အားနည်းတယ်လို့ တွေးပြီး ကျွန်တော်နဲ့ မနေချင်တော့မှာ စိုးရိမ်လို့ လမ်းမှား လိုက်ခဲ့မိတာပါ”
“ကျွန်တော်က အစ်ကို့ကို အရမ်းဂရုစိုက်ချင်တာပဲ ရှိတာပါ အစ်ကိုရဲ့”
“တော်တော့”
စုန့်ယုံဖျင်က အင်တင်တင် ဖြစ်နေပုံရပြီး စုန့်ယုံလဲ့က သူ့မျက်နှာကို ပြန်ရိုက်နေတာ တားလိုက်‌တော့တယ်။
စုန့်ယုံလဲက သူ့ပျော့ပြောင်းတဲ့စိတ်ကို သိထားမိသွားပြီး မြန်မြန် တိုင်ပေါ် တက်လိုက်တယ်။
“အစ်ကို ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက အချိန်ကို မှတ်မိသေးလား၊ အဲဒီတုန်းက အမေ အသက်ရှိနေသေးတယ်လေ”
“ကျွန်တော်တို့ အသက်သုံးနှစ်အရွယ်တုန်းက....”
စုန့်ယုံဖျင်က စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ကလေးဘဝကို ရုတ်တရက် ပြန်စဉ်းစားမိသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက သူ့ကို အမြဲတမ်း အစ်ကို လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ခေါ်တတ်ပြီး သူ ကြိုက်တဲ့အစားအသောက်ဆိုလဲ သူ့ကို လာပေးတတ်တယ်။
သူတို့တွေ အတူတူ ကြီးပြင်းပြီး နှစ်ငါးဆယ်လောက် အတူတူ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြတယ်။ အမြဲတမ်း အေးအတူပူအမျှ ရှိခဲ့ပြီး အချင်းချင်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြတယ်။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ - ယုံလဲ့က ဒီတစ်ခါ လမ်းမှားလိုက်မိသွားခဲ့တာပဲလေ။
ဒီအချိန်မှာပဲ ဆေးစိုက်ခင်း အစွန်းကနေပြီးတော့ လေးစားအားကျ အံ့ဩနေရတဲ့အသံတစ်ခု ထွက်လာပြီး သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ချပစ်လိုက်တယ်။
“ဆိုရိုးစကားကြီးတစ်ခုတောင် ရှိတယ်မလား၊ အချစ်လွန်ရင် ဖျက်ဆီးရာကျတယ်တဲ့၊ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”
စူးလီက လက်ထဲက မုန့်ကို စားရင်း ပွဲကြည့်ရင်းနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။
တခြားလူတွေရဲ့အသက်ကို ဂရုစိုက်ဟန်မပြတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနဲ့ပြည့်နေတဲ့ သူမရဲ့အသံက ရုတ်တရက် အားလုံးရဲ့အသံကို ဆွဲဆောင်ထားလိုက်တယ်။
ညီဖြစ်သူကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော့မဲ့ ဆဲဆဲဖြစ်တဲ့ စုန့်ယုံဖျင်က “.....”
အခုလေးတင်ပဲ အစ်ကိုဖြစ်သူကို အရူးလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထင်လိုက်မိတဲ့ စုန့်ယုံလဲ့: “....”
ပွဲကို တိတ်တိတ်လေး စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင် : “.....”
စူးလီက ဆေးစိုက်ခင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားတဲ့ ပွဲကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ မေးလိုက်တော့တယ်။
“နင်တို့တွေ ဘာလို့ ရပ်ပစ်လိုက်တာလဲ”
စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အကောင်းဆုံးအပိုင်းရောက်မှ ဘာလို့ ကြော်ငြာက ဝင်ရသေးတာလဲ။
စုန့်ယုံဖျင်က ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သနားကမားရုပ်လေး ဖြစ်နေသေးတဲ့ ညီဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟလိုက်ပေမဲ့ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမဲ့ စကား မပြောနိုင်တော့ဘူး။
လေထုက ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
စူးလီ စကားပြောလိုက်ကတည်းက ပိုင်ကျစ်ယွင်က အနေခက်သွားပြီး စုန့်ယုံဖျင်နဲ့ သူ့ညီလေးရဲ့ အမူအရာကို မကြည့်ရဲတော့လို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်ထားတယ်။
သူမဘေးက လူအားလုံးက စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ဘဲ စိတ်အင်အား မြင့်မားနေကြသေးတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူမက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေတဲ့စိတ်ကို ဖြေလျော့ဖို့ တစ်ယောက်ထဲ ရေရွတ်နေလိုက်တယ်။
“ဆေးစိုက်ခင်းက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်ရဲ့ညီဖြစ်သူ ဖျက်ဆီးတာ ခံလိုက်ရတာကိုး”
“အဲဒါထက်...”
စူးလီက တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့ ဒီအချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ပြီး သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ စာရွက်ကို တရွက်ချင်း လှန်နေလိုက်ပြီး အလန့်တကြားနဲ့ ထပြောတော့တယ်။
“ဒီလို ချစ်မေတ္တာနက်ရှိုင်းတဲ့ ညီအစ်ကိုမျိုးကို တခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး”
“ဒီတစ်ခါက ဆေးစိုက်ခင်းကိုပဲ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ သူ့ညီက သူ့အစ်ကို အချိန်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်တာလောက်နဲ့တင် မျက်နှာပေးရာကျနေပြီ”
“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်‌ခေါက်တုန်းက သူ့ညီက ဆိုးဆိုးရွားရွား ကိစ္စတစ်ခုလုပ်ခဲ့တာလေ၊ စုန့်ယုံဖျင်ခမျာ သူ့ကျင့်ကြံရေးတိုးတက်မှုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပါလေရော၊ သူက အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာတောင် မပြည့်ပါဘူး၊ ငိုယိုနေလိုက်ပြီး နောက်တော့လဲ ညီဖြစ်သူကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ”
စုန့်ယုံဖျင်းက စူးလီက တထိတ်တလန့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ - သူက ဘာလို့ ဒီအကြောင်းတွေကို သိနေတာလဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေလို့လား။
ဒါပေမဲ့လည်း သူက စုန့်ယုံလဲ့အတွက် မသိစိတ်ကနေပြီး ကာကွယ်ပေးလိုက်သေးတယ်။
“အဲဒီအချိန်တုန်းက ယုံလဲ့က အရမ်းကြောက်နေခဲ့တာ၊ သူ အဲလို လုပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ငေးကြောင်ကြောင်လေး ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“ရှင် ဒီစကားကို ယုံနိုင်ရဲ့လားဟင်၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့် အရူးလုပ်ဖို့ အရမ်းလွယ်တာပဲ”
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့မျက်နှာပေါ်က ခိုင်မာတဲ့ယုံကြည်ချက်အပြည့် ဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာက ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့တယ်။
စူးလီက ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာတစ်ခုနဲ့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်တယ်။ - ဘယ်လို ဖြစ်လို့.... ဆန်ကုန်မြေလေး တစ်ယောက်ဆီမှာ နှလုံးသားကို လိုလိုလားလား ပေးအပ်ထားတဲ့ နင့်လို အချစ်ရူးတစ်ယောက် ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးကို မေးရဲရတာတုံး။
သူမရဲ့အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ ‘လေးစားပါတယ်’ဆိုတဲ့ ပိုအားရှိလာတဲ့ အမူအရာတစ်ခုနဲ့ သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“တစ်ခါကလဲ စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ညီချောက်ချတာ ခံရပြီး ဝိညာဉ်သားရိုင်းကောင်တွေ ဝိုင်းချတာ ခံခဲ့ရတယ်၊ နောက်ဆုံး အဝိုင်းခံထားရနေ လွတ်မြောက်ပြီးနောက်တော့ သူ့ပထမဆုံးအလုပ်က သူညီကောင်းလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးတာတဲ့”
စုန့်ယုံဖျင်းက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ချေပလိုက်တယ်။
“ဒါက မတော်တဆဖြစ်တာ၊ မင်း ဘာလို့ နာမည်ဖျက်နေ______”
”ဒီစုန့်ယုံလဲကလည်း တကယ့်ကို မဟာရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ယောက်ျားပဲ၊ ဝိညာဉ်သားရိုင်းကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်တဲ့ ဆေးမှုန့်ကိုတောင် အခုထိ သူ့သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားသေးတယ်” စူးလီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နောက်မှ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရှင် ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ ခုခံပေးနေတဲ့ စကားလုံးက ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။ သူက သူ့ခေါင်းကို တောင့်တောင့်တင်းတင်းနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့ စုန့်ယုံလဲ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့က သူ့ဘေးက သိုလှောင်အိတ်ကို အမှတ်တမဲ့ တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
“အစ်ကို ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ကျွန်တော် ဘာလို့ အစ်ကိုကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ရမှာလဲ”
“ကျွန်တော်က အစ်ကိုရဲ့သွေးသားရင်းချာပါ၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော် မဟုတ်တဲ့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ယုံနိုင်ရတာလဲ”
“အစ်ကို မေ့သွားပြီလား၊ အစ်ကို ဝိညာဉ်သားကောင်တွေ တိုက်ခိုက်တာ ခံရပြီး ဒဏ်ရာရခဲ့တုန်းက ကျွန်တော်က အတွင်းစည်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတွေဆီမှာ အရဲစွန့်ပြီး အစ်ကို့အတွက် အသနားခံပေးခဲ့တာလေ” သူက ရင်နာပြီး သံသယဖြစ်နေတဲ့ပုံနဲ့ မျက်ရည်လည်ရွဲဖြစ်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သေးတယ်။
“ကျွန်တော့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်...”
“နင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နင့်အစ်ကိုက အဲဒီအတွင်းစည်းဂိုဏ်းသား အပြစ်ပေးတာကို အစောကြီးကတည်းက ခံနေရပြီးပြီ” စူးလီက ‘ပြောရခက်တယ်ဟဲ့’ဆိုတဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားရဲ့ဒုတိယအပိုင်းကို သူ့ကိုယ်စား ဆက်ပြောပေးလိုက်တယ်။
“ကောင်းလိုက်လေ... နင်အဲလိုသွားလိုက်လို့ တစ်လစာလျော်ကြေးကနေ တစ်လ အကျဉ်းကျခံရတဲ့အပြစ်ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်လေ”
“သူ လျှောက်ပြောနေတာ” စုန့်ယုံလဲက စူးလီ ဒီအကြောင်း သိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူ့ကျောပြင်ပေါ်မှာ ချွေးတွေ ရွှဲသွားတော့တယ်။
“အစ်ကို ဒီပေါက်ကရစကားတွေကို မယုံပါဘူးနော် ဟုတ်တယ်မလား”
စုန့်းယုံဖျင်က သိုလှောင်အိတ်ကို ကာကွယ်ထားတဲ့ စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့လက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုယွီ ရုတ်တရက် သူ့အ‌ပေါ် သဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာကို စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ သူက စူးလီရဲ့စကားတွေကို နည်းနည်းပိုပြီး ယုံကြည်လာမိခဲ့တယ်။
သူ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ စူးလီရဲ့ ကြောက်လန့်စရာကောင်းတဲ့အသံက တစ်ဖန် ဟိန်းထွက်လာခဲ့တယ်။
“အံ့ဩစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ညီတစ်ယောက်ပဲဟဲ့”
“တကယ်တော့ သူက အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ အားနည်းချက်ကို သူ့အစ်ကိုရဲ့ရန်သူဆီမှာတောင် ပြောပြလိုက်သေးတယ်၊ အစ်ကိုဖြစ်သူလဲ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ရှုံးနိမ့်သွားတာပေါ့”
“ဝိုး~ သူက သူလုပ်ထားတဲ့ မကောင်းမှုတွေကို သူ့အစ်ကိုကို ချောက်ချတဲ့နေရာမှာ တမင်သက်သက် အသုံးချလိုက်ပြီး အစ်ကိုဖြစ်သူနဲ့ တခြားဂိုဏ်းသားကြားက ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာတဲ့”
“ဒါတောင် သူက...”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အမူအရာက နဂိုက အထိတ်တလန့်ဖြစ်ရာကနေ ထုံထိုင်သွားတော့တယ်။ - ဒါကြီးက ဘယ်လောက်တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့မရနိုင်ရန်သူမျိုး မလို့လဲ။
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့မျက်နှာက ပိုပို ညိုမည်းသွားတော့တယ်။ သူက စူးလီပြောလိုက်တဲ့အချက်တွေက အပြင်စည်းတပည့်အဖြစ်လုပ်နေတဲ့ သူနဲ့ ဖြစ်နေတာချင်း တထပ်ထဲကျနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒီအပြင်စည်းဂိုဏ်းသား ပြိုင်ပွဲမှာ သူ့ထက် အရည်အချင်းနိမ့်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ဆီမှာ ရှုံးခဲ့ရတယ်လေ။ ပြိုင်ဘက်က သူ့အားနည်းချက် နေရာကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားပြီး လှုပ်ရှားခဲ့တာ။
အစောပိုင်းက သူနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေး ရှိကြတဲ့ သူ့ဂိုဏ်းတူညီနောင်တွေကလည်း ရုတ်တရက် သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်ဖယ်ခဲ့ကြတယ်။
နောက်ပြီး....
စုန့်ယုံလဲက တဖြည်းဖြည်းပိုဆိုးလာတဲ့ စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ပျာယာခတ်သွားပြီး ဘယ်လို ရှင်းပြရမယ်မှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူက သူရဲ့ယောက်ယက်ခတ်နေတဲ့စိတ်ကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး ခပ်ပျော့ပျော့ ပြန်ချေပြလိုက်တယ်။
 “အစ်ကို ကျွန်တော် မလုပ်ဘူး... မင်း ငါ့ကို သံသယဖြစ်လို့ မရဘူးနော်၊ ငါက မင်းရဲ့ညီအစ်ရင်း”
“အဲဒီမိန်းမက ငါတို့ကြားမှာ သွေးကွဲအောင် လုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာ၊ ဟုတ်တယ်၊ သူ ပြောတဲ့ စကားအားလုံးက အမှားတွေချည်းပဲ”
စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ကို လေးနက်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက သူ့ညီဖြစ်သူကို တခါမှ သေသေချာချာ နားမလည်ခဲ့သလိုပဲ...
“မင်း တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူးလို့ ပြောနေမှတော့ ကောင်းကင်တာအိုကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ပြလေ”
ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဝမ်းသာအားရဖတ်နေတဲ့ စူးလီက ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ ဟမ် ငါ့ကို ဘယ်သူ ခေါ်နေတာလဲ။
နောက်တော့ စုန့်ယုံလဲ့က မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ချီတုံချတုံနဲ့ စကားမပြောရဲ ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ စုန့်ယုံဖျင်ကို အရူးလုပ်လို့ မရတော့မှန်း သိလိုက်တော့ သူက ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်ဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ စုန့်ယုံဖျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အသံက အပြစ်ရှိပြီး လွမ်းဆွတ်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အစ်ကို ကျွန်တော် အမှားလုပ်မိချင် လုပ်မိပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အမေတစ်ယောက်ထဲက မွေးလာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပါ”
“ညီအစ်ကိုတွေဆိုတာ အငြိုးအာဃာတတရားတွေကို တညလုံး သိမ်းမထားကြပါဘူး”
“အမေ မသေခင် ပြောသွားတဲ့ စကားကို မှတ်မိသေးလား၊ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ရိုင်းပင်းကြပြီး ကျွန်တော့်ကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အစ်ကို မှာသွားခဲ့တယ်လေ...”
စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ရင်ထဲက ဒေါသကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ညီဖြစ်သူကို ကောင်းကောင်း မသင်ကြားပေးခဲ့တာ သူပါပဲလေ။
အခုချိန်ကစပြီး သူ့ကို သေချာ စည်းကမ်းကြပ်မတ်ပေးရမယ်။ သူ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ဘာပဲဖြစ်နေနေ သူ့အကျင့်ကိုတော့ မှန်ကန်အောင် ပြင်ပေးရလိမ့်မယ်။
တော်သေးတာပေါ့။ စုန့်ယုံလဲ့ အစအဆုံး ဒုက္ခပေးခဲ့တာ သူတစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်နေလို့။ ဒီတော့ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးရမယ် မပေးရဘူးဆိုတာ သူ့ကိစ္စပဲ ဖြစ်သွားပြီ။
သူသာ တခြားတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့အုံးမယ်ဆိုရင်__
စုန့်ယုံဖျင်က ရုတ်တရက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး တိမ်ဝင်နေတဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“မင်း တခြားလုပ်ထားတဲ့ အမှားတွေရော ရှိသေးလား”
စုန့်ယုံလဲ့က ပျာယာခပ်နေသေးပေမဲ့ စူးလီက ဘာမပြောတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတော့ သူ နည်းနည်း စိတ်အေးသွားခဲ့တယ်။
ဟုတ်တယ်။ သူက တခြားကိစ္စတွေကို အရမ်းကို လျို့လျှို့ဝှက်ဝှက်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမှာလဲ။
သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အခိုင်အမာ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“မရှိတော့ပါဘူး”
စုန့်ယုံဖျင်က စိတ်အေးသွားပြီး သက်ပြင်းချတော့မဲ့ဆဲဆဲ သူ့ကို ပျာယာခတ်သွားစေတဲ့ စိုက်ခင်းအစွန်းနားက ရင်းနှီးပြီးသားအသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“မရှိတော့ဘူး ဟုတ်လား”
“နင့်အစ်ကိုရဲ့နာမည်ကို သုံးပြီး တခြားအပြင်စည်းတပည့်တွေနဲ့ အစေခံတွေကို အနိုင်ကျင့် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးတယ်မလား”
စုန့်ယုံဖျင်က အလန့်တကြားနဲ့ စုန့်ယုံလဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အသံက ဒေါသအပြည့်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“မင်း တကယ်ပဲ တခြားသူတွေကို  အနိုင်ကျင့်နေတာလား”
စုန့်ယုံလဲက သူ့ကိုယ်သူအတွက် ရှင်းမပြနိုင်ခင်မှာပဲ စူးလီက နောက်တစ်ခွန်းထပ်ပြောလိုက်တာကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“အမယ် အဲဒါတင် ဘယ်ကအုံးမလဲ”
“သူ့ကြောင့် ထိခိုက်ခဲ့ရတဲ အပြင်စည်းတပည့်တွေမှ အများကြီးပဲ၊ နောက်ပြီး သူတို့ရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့် ဆက်ပြီး မတက်နိုင်ကြတော့ဘူးလေ”
...
အပိုင်း (၈)
စုန့်ယုံဖျင်က နောက်ကိုခြေနှစ်လှမ်းယိုင်သွားပြီး သူစိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ကိုင်စွဲထားကာ သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။
“စုန့်ယုံလဲ့ မင်းတကယ်ပဲ...”
စုန့်ယုံလဲ့က သူနဲ့အတူကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ သူ ဘာကို ဂရုအစိုက်ဆုံးလဲဆိုတာကို သိနေတယ်။ သူက အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ဖြောင့်မှတ်မှန်ကန်မှုနဲ့ ရှေးရိုးစွဲတဲ့အကျင့်တစ်ခုရှိတာကိုလဲပဲ သတိထားမိတယ်။
သူက အံ့ကြိတ်ထားလိုက်ပြီး ဝန်ခံဖို့ ရန်ငြင်းဆန်လိုက်တယ်။
“လုံးဝမဟုတ်ဘူး”
“ကျွတ်...ကျွတ် နစ်နာသူတွေကမှအများကြီးပဲ”စူးလီ က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နာမည်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွတ်ပြလိုက်တယ်။ ”ယွီရှောင်ချိုး၊ ဖုန်အန်းစုန်း၊....” စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့မျက်နှာက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဖြူဆုတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီမိန်းမက ဘာဖြစ်လို့ အဲ့လောက်အများကြီး သိနေတာလဲ။
စုန့်ယုံဖျင်ခမျာမှာတော့ မုန်ကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူက နေရာမှာပဲအေးခဲသွားကာ မလှုပ်မယှက်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ 
စူးလီ ဖတ်ပြလိုက်တဲ့ နာမည်တိုင်းက တစ်နေရာရာမှာတော့ ပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိထားကြတဲ့သူတွေပဲဖြစ်တယ်။ တချို့လူတွေရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ပိတ်ဆို့နေပြီး တချို့လူတွေရဲ့ ဆေးစိုက်ခင်းကတော့ ပျက်စီးခဲ့ရတယ်။
ဒါတွေအာလုံးက သူ့ညီလေးနဲ့ ပတ်သက်နေတာတဲ့။ 
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားကြည့်လိုက်တော့ သူ့မှာဆက်ပြီးတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ စုန့်ယုံလဲ့ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပါးချလိုက်မိတယ်။ 
”မင်းဘယ်လိုလုပ် အတင့်ရဲပြီးတော့ ဒီလောက်ယုတ်မာတဲ့ကိစ္စကို လုပ်လိုက်ရတာလဲ” 
စူးလီက ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ပျော်ရွှင်သွားတဲ့အရိပ်အယောင်နဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကြည့်နေရာကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
”ဝိုးးး..လူဆိုးညီလေးက သူ့အစ်ကိုကို တကယ်ပဲ တစ်ခုခုလုပ်ခဲ့တာပဲ”
 “အစ်ကိုက တရားမျှတမှုအတွက် ကိုယ့်ဆွေမျိုးအရင်းကိုတောင် သတ်တော့မလို့လား” 
ဒီအချိန်မှာတော့ စုန့်ယုံလဲ့ဟာ ဘာအသံမှ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ သူ့ခမျာ တစ်ခါမှမခံစားရဘူးတဲ့ နာကျင်မှုကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ခံစားလိုက်ရပြီး မယုံမကြည်နဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
”အစ်ကို ကျွန်တော်ကို တကယ်ရိုက်လိုက်တယ်”
ပြီးခဲ့တဲ့ဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှာ သူ ဘာကိုပဲ အမှားလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့၊ သူ ဘာပြသာနာပဲ ရှာခဲ့ရှာခဲ့ စုန့်ယုံဖျင်က သူ့ကိုစကားလေးတစ်ခွန်းတောင်မှ ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ချိန်မှာတော့ သူက သူ့ကိုတကယ်ပဲဒီလို ရက်ရက်စက်စက် ဆက်ဆံခဲ့သတဲ့။
“ကျွန်တော်က အစ်ကိုရဲ့ညီလေးပါဗျ”
သူက အံ့ကြိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမစဥ်းစားတော့ဘဲ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “အစ်ကိုက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ပဲ အဲ့ဒီအပြင်စည်းဂိုဏ်းက အမှိုက်ထုပ်တွေကြောင့် ရိုက်ရက်တယ်ပေါ့”
“စုန့်ယုံလဲ့ ငါ မင်းကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်းမသင်ကြားပေးမိခဲ့တာပဲ” စုန့်ယုံဖျင်က စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ယုတ်မာပြီး အပြစ်မဲ့ဟန်ဖြစ်နေတဲ့အပြုအမူကို ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခါမှမခံစားရဘူးတဲ့ မောပန်းစိတ်နဲ့အတူ ပြောလိုက်တော့တယ်။ 
”ငါ့ဆွေမျိုးရင်းချာက ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခွင့်ပေးထားမိတဲ့အတွက် စည်းကမ်းရေးရာဌာနကို သွားပြီးတော့ ငါ အပြစ်ခံယူမှဖြစ်တော့မယ်” 
“မင်းလဲ ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေအတွက် တာဝန်ယူသင့်တယ်”  သူကညာဖက်လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးတော့ စည်းကမ်းရေးရာဌာနကို အသိပေးမဲ့အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ချေပစ်လိုက်တယ်။
သူရဲ့လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်နေတဲ့စုန့်ယုံလဲ့က ရုတ်တရက် မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားပြီး ”စုန့်ယုံဖျင် မင်းရူးနေသလား”
”အဲဒါက စည်းကမ်းရေးရာဌာနနော် မင်း အသတ်ခံချင်လို့လား” သူက စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ ဒူးနားအထိ ရောက်သွားအောင် ခြေနှစ်လှမ်းလောက် လေးဘက်ထောက်လာခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့အဝတ်စအနားကို ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ စုန့်ယုံဖျင်က စကားကို ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းနဲ့ပဲ ပြန်ပြောမယ်ဆိုတာကို သိနေတာမလို့ သူက သူရဲ့သဘောထားတွေကို ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းအောင်လုပ်လိုက်ပြီး အသနားခံ တောင်းပန်လိုက်တယ်။
”ကျွန်တော် မှားသွားတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်သိပါပြီ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လျော်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ စည်းကမ်းရေးရာဌာနကလူတွေကိုတော့ အသိမပေးလိုက်ပါနဲ့”
“အစ်ကို ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်”
စူးလီကတော့ ဖရဲသီးစားရင်းနဲ့ကို ပိုပျော်လာခဲ့တယ်။ သူမက သူ့ရဲ့တောင်းပန်တိုးလျှို့တဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်တဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
”တောင်းပန်တယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စသာ အသုံးဝင်မယ်ဆိုရင် စည်းကမ်းရေးရာဌာနကို ဘာလို့ ထားနေတော့မလဲ”
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပျော့ပြောင်းသွားတဲ့ အမူအရာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အေးခဲသွားတော့တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့ကတော့ လဲကျတော့မလိုဖြစ်သွားခဲ့တော့တယ်။ သူမရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့နောက်မှာ သူက ဆက်ပြီးသည်းမခံနိုင်တော့ပဲ ဖောက်ခွဲရေးအဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူမဆီကို ပစ်ခွဲလိုက်တယ်။
”ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်”
သူပြောခဲ့တဲ့စကားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေ တစ်ခုမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
သူက ယုတ်မာတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
”ငရဲကို သွားပေတော့”
စုန့်ယုံဖျင်က ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကပြာကယာနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
သူလှမ်းလိုက်တဲ့လက်က လမ်းတစ်ဝက် ရောက်တဲ့အချိန်မှာပဲ လေပြည်လေးတစ်ခု တိုက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
စူးလီဆီကို တည့်တည့်ပြေးဝင်သွားပြီးတော့ ပေါက်ကွဲမလိုဖြစ်နေတဲ့အဆောင်က ညင်ညင်သာသာလေးနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီး စုန်ယုံလဲ့အနားမှာပဲ ဝုန်းခနဲအသံနဲ့အတူ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။ 
စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အဆောင်ကြောင့် ဖရို့ဖရဲဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူက စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ ဆန့်တန်းထားတဲ့လက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အစ်ကိုက လှည့်ကွက်တစ်ခု သုံးလိုက်တယ်လို့ ထင်လိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူက ပိုပိုပြီးတော့ ဒေါသထွက်လာတယ်။
 “စုန့်ယုံဖျင် မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ရက်ရသလား”
“မင်းက နာမည်ကောင်းတစ်ခုရဖို့အတွက် ငါ့အပေါ် ဟန်ဆောင်ပြီး ကောင်းပေးခဲ့တာကို ငါ သိသားပဲ”
“ငါက အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းပြီး အသုံးမကျတဲ့သူတွေကိုပဲ ရှင်းပစ်ခဲ့တာ မင်းကတော့ ဆက်ပြီးတော့တောင် ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘူးလား”
စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့လက်က သူရဲ့မုန်းတီးစရာကောင်းတဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ဒေါသနဲ့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ သူက စုန့်ယုံလဲ့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပါးချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
”သူတို့တွေက မင်းနဲ့ ဂိုဏ်းတူတပည့်တွေပဲ ၊ မင်းက လုံးဝကို နောင်တမရနိုင်တာပဲ”
 “ငါ ဘာအမှားမှ မလုပ်ထားခဲ့ဘူး၊ ငါကဘာလို့နောင်တရ ရမှာလဲ” စုန့်ယုံလဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့တယ်။ ”သူတို့တွေကသာ ငါ့ကို အရင်ဆုံး အထင်သေးကြတဲ့သူတွေ”
”သူတို့တွေက ငါ့ကိုမြင်ရင် လျစ်လျူရှုထားကြတယ်လေ၊ သူတို့တွေက ငါလိုချင်တဲ့ပစ္စည်းတွေဆိုရင်လဲ ဝှက်ထားတတ်ကြသေးတယ်...”
 “မင်းကို အထင်သေးတဲ့သူတွေကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပေါ့၊ မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲအဖြစ်ရှိတာလား”
စူးလီက သူ့စကားတွေကို နားထောင်ရင်း အင်မတန်မှ ရိုးသားလွန်းတဲ့အသံတစ်ခုနဲ့ သူမရဲ့သံသယတွေကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကိုထောက်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ ”ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ နင့်ကို အလေးထားတဲ့သူက အများကြီးမရှိဘူးလို့ ဘာလို့ ခံစားနေမိတာလဲ”
 “ခစ် ခစ်___”
အခုလေးတင်မှ ရောက်လာတဲ့ အဖွဲ့ဝင်သုံးယောက်က သည်းမခံနိုင်တော့ပဲ အသံထွက် အော်ရယ်နေကြတော့တယ်။
အမှန်ပဲလေ စုန်ယုံလဲ့က အားနည်းတဲ့သူတွေကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးတဲ့သူတွေကို ကြောက်တဲ့သူကိုး။ သူပြောတဲ့  စကားတွေကလည်း တခြားတပည့်တွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ သုံးနေတဲ့ဆင်ခြေတွေပဲ။
စည်းကမ်းရေးရာဌာနရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ယွီလင်။ သူက အလယ်အလတ်အဆင့် အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည် ကျင့်သူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ သူက ကြောက်ရွံ့ပြီး တုန်ယင်နေတဲ့စုန့်ယုံလဲ့ဆီ ရောက်လာပြီး ပေါ့ပါးတဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခုနဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဥ်သွေးကြောကို ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်တယ်။
 
သူက ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာတစ်ခုနဲ့ ကြောင်ပြီးရပ်နေတဲ့ စုန့်ယုံဖျင်ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူ့ဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးတော့ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။
သူဒီကိုလာတုန်းက အခုလေးတင်ပဲ အကြောင်းအရာရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်လေ။ ဒီလိုညီလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံရတာလဲ စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ကံကြမ္မာပဲပေါ့။
နောက်ဆုံးတော့ စုန့်ယုံဖျင်က သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ့အသံက အပြစ်ရှိပုံ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ကျွန်တော် စုန့်ယုံလဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်တွေအတွက် အကျိုးဆက်တွေကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူမှာပါ”
 “ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာမဆုံးမနိုင်ခဲ့တာပါ”
 “စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက တရားမျှတတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပေးမှာပါ” ယွီလင်က သူ့ကို 
သူက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူနဲ့အတူရောက်လာတဲ့လူနှစ်ယောက်ကို စုန့်ယုံလဲ့ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ နောက်တော့ သူ့ကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို ခေါ်သွားဖို့ ပြောလိုက်တယ်။
စုန့်ယုံလဲ့က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ တုန်ယင်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဝိညာဥ်သွေးကြောမကြီးကို ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့အတွက် သူ့မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သူက စုန့်ယုံဖျင်ကို တောင်းပန်တိုးလျှို့တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ”အစ်ကို ကျွန်တော်မှား မှန်းသိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ စည်းကမ်းရေးရာဌာနက လူတွေကို ကျွန်တော်ကို လွှတ်ပေးဖို့ပြောပေးပါ”
”ကျွန်တော် တကယ် မှားမှန်းသိပါပြီ”
သူ့အသံက ပိုပိုပြီးတော့ကြံရာမရဖြစ်လာခဲ့တယ်။
”အမေ မသေခင်တုန်းက ပြောခဲ့တဲ့စကားကို အစ်ကို မေ့သွားပြီလား ကျွန်တော့်ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အမေက အစ်ကို့ကို မှာခဲ့တယ်လေ”
စုန့်ယုံလဲ့က စုန့်ယုံဖျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ မျက်လုံးကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ပြတ်သားတဲ့အသွင်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အခြေအနေက ပြောင်းပြန်လှန်လို့မရမှန်း သူ သိလိုက်တယ်။ သူ ဒေါသထွက်လာပြန်တယ်။
 “စုန့်ယုံဖျင် မင်းက အကြင်နာမဲ့ပြီးတော့ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ကြောင်သူတော်တစ်ယောက်ပဲ”
 “မင်း ငါ့ကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကို ပို့လိုက်ရင်စိတ်အေးရမယ်လို့များ ထင်နေသလား၊ မင်းအိပ်မက်မက်နေတာပဲ”
 “အဆင့် ၂ ဆေးစိုက်ခင်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားပြီ၊ မင်းဒါကို ဖယ်ရှားပြီးတော့ ငါ့အပေါ် အပြစ်ပုံချနိုင်မယ်လို့ ထင်နေသလား”
သူက ဟိုဆွဲဒီဆွဲနဲ့ ဆွဲထုတ်သွားခံလိုက်ရပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ စူးရှတဲ့အမုန်းတရားတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက ဝိညာဥ်စွမ်းအင် သိသိသာသာကျဆင်းနေတဲ့ ဆေးစိုက်ခင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရူးတစ်ယောက်လို အော်ရယ်လိုက်တယ်။
 “ဟားဟားဟားဟား စုန့်ယုံဖျင် ငါ မင်းကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနကနေ စောင့်နေမယ်”
သူ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ယွီလင်က နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ဟာကိုစိတ် ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဆေးစိုက်ခင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရွက်တွေ ဝါကျင့်ပြီးတော့ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားတဲ့ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေက ရွှေသက်စောင့်အဆင့်အကြီးအကဲ တစ်ယောက် ရောက်လာရင်တောင် အရမ်းကိုအဆင့်မြင့်တဲ့ဝိညာဥ်ဆေး အကူအညီလိုအပ်တယ်။ ဒါမှပဲ ဆေးစိုက်ခင်းတွေကို ကယ်ဆယ်နိုင်လိမ့်မယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ သူက နှုတ်ခမ်းကိုတင်းနေအောင် စေ့ထားတဲ့စုန့်ယုံဖျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အသာအယာ သက်ပြင်းချမိလိုက်တော့တယ်။ 
ဒါကအဆင့် ၂ ဆေးပင်တွေလေ။ ဒီအပျက်စီးတွေကလဲ စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ညီလေး လုပ်လိုက်တဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နေပုံရတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ခဲ့မိတဲ့သူကလည်းပဲ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းနဲ့ အပြင်စည်းဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်တို့ရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရလိမ့်မယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းတွေမှာဆိုရင် သူ့အဆင့်က အပြင်စည်းတပည့်အဆင့်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။
သူက  စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်စကားပြောပေးလိုက်တယ်။
”ငါ ဘဏ္ဍာထိန်းလျန့်ကို မင်းအတွက် ရှင်းပြပြီးတော့သက်ညှာဖို့ တောင်းဆိုပေးလိုက်ပါ့မယ်”
စုန့်ယုံဖျင်က သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မဖွင့်ချင်ဖွင့်ချင်ဟလိုက်ပြီး သူ့အသံက ပင်ပန်းနေတဲ့ပုံ ဖြစ်နေတော့တယ်။ ”ကျွန်တော့်ညီလေးကို ကောင်းကောင်း မဆုံးမမိဘူး၊ ကျွန်တော်က အပြစ်ပေးခံရဖို့ ထိုက်တန်ပါတယ်”
သူကရှေ့ကို အနည်းငယ်ငုံ့လိုက်ပြီး ညိုးခြောက်နေတဲ့သစ်ရွက်ကို တုန်ယင်နေတဲ့လက်နဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။နောက်ဆူံးတော့ သူက ဆက်ပြီးထိန်းမထားနိုင်တော့တဲ့ပုံစံနဲ့ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီးတော့ မျက်ရည်တွေက ဝိညာဥ်ဆေးပင်အပေါ်ကို တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။
 “ကျွန်တော် ဒီဆေးပင်တွေကို သေချာဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘူး”
သူက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားပြီး ဆေးပင်အကြောင်းပဲ ပြောရမလား။ သူ့ညီလေးအကြောင်းပဲ ပြောရမလား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလုံးအကြောင်းပြောရမလားဆိုပြီး ဘာပြောရမယ်မှန်းမသိအောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ ရင်းနှီးတဲ့အသံတစ်ခုက သူ့နားထဲကို ရုတ်တရက်ဝင်လာခဲ့တယ်။
”ရှင်က ဘာလို့ငိုနေတာလဲ”
 “ဒါကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတယ် မဟုတ်လား”
စူးလီရဲ့စကား ဆုံးသွားတာနဲ့ချက်ချင်း ပတ်ဝန်းကျင်က ကသိကအောက်နိုင်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားတယ်၊၊ အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်နေတဲ့အတွက် အပ်ကျသံကိုတောင်မှ ကြားနိုင်တယ်။
အသက်ရှူသံ တစ်ချက်နှစ်ချက်ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ ယွီလင်က ပထမဦးဆုံး သတိပြန်ဝင်လာတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သူ့မျက်ခုံးတွေကို တင်းနေအောင် ကျုံ့ထားလိုက်တယ်။ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းပညာက ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေရဲ့ အပေါ်ယံပြသာနာတချို့လောက်ကိုပဲ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာ။
အမြစ်ပါပျက်စီးနေတဲ့ ဒီဆေးပင်တွေကို အဆင့်နိမ့် ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းပညာက ဘယ်လိုလုပ် ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာလဲ။
အပြင်စည်းဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက်အားနည်းတဲ့ အုတ်မြစ်ဖွဲ့တည် ကျင့်ကြံရေးတပည့်တစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ်ရှိနေတာလဲ။
သူက ပါးစပ်ဖွင့်ပြီး အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို ပြုပြင်ပေးဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့စုန့်ယုံဖျင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်တယ်။
စူးလီက အရောင်အဝါအပြည့်နဲ့ ဆေးပုလင်းကို နဂိုအခြေအနေ ပြန်ဖြစ်အောင် လက်တစ်ဖက်ထဲနဲ့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးတော့ ပြန်ထည့်လိုက်တာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး သူ့အသံက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ တုန်ယင်လို့နေတယ်။
 “ဆရာကြီး ဒီဆေးပင်စိုက်ခင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းနဲ့ ကုသပေးလို့ရသလား”
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက ယွီလင်နဲ့တခြားတပည့်တွေက သူ့မေးခွန်းကို ကြားတဲ့အချိန်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး နားကြားများမှားသွားသလားလို့ သံသယဖြစ်သွားကြတယ်။
ဒီနေ့စုန့်ယုံဖျင်က လန့်စရာကိစ္စတွေကြီးပဲ တွေ့နေရတော့ ရူးများသွားပြီလား။
မဟုတ်လို့ရှိရင် သူက ဘာဖြစ်လို့ချီ ကျင့်ကြံရေးအဆင့် တတိယအဆင့်ပဲ ရှိတဲ့ အပြင်စည်းတစ်ယောက်ဆီမှာ သူ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ပုံအပ်ထားမှာလဲ။
စုန့်ယုံဖျင်ကတော့ သူတို့စဥ်းစားနေတာကို မသိပါဘူး။ သူက စူးလီကိုပဲ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတော့တယ်။
 “ငါ မလုပ်တတ်ဘူး “စူးလီက စဥ်းစားမနေဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
ဒီအရာတွေကို ပြန်ပြင်ဖို့ ပြန်လည်ရှင်သန်ရေးလျှို့ဝှက်ချက်တွေ သူံးစရာမှမလိုပဲ။ သူမ လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ ဖြစ်တဲ့ကိစ္စလေ။
စုန့်ယုံဖျင်က သူမရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးထဲက အလင်းရောင်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို မှေးမှိန်သွားပြီး သူ့ရဲ့နဂိုက ဖြောင့်တန်းနေတဲ့ကျောပြင်က လျောကျသွားတော့တယ်။
သူက ညီဖြစ်သူအတွက် ရှင်းပြပေးနေတဲ့စကားလုံးတွေကို စူးလီက သရော်ခဲ့တာကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားခဲ့တယ်။ သူက သူ့ကို လုံးဝမကူညီချင်တာပဲ။ သူက သူ့ကို ဒီအတိုင်းပဲ ဟားတိုက်ချင်နေတာ။
သူ့မျက်လုံးတွေ နီရဲသွားခဲ့တယ်။ သူ ပြောလိုက်တဲ့စကားလုံးတိုင်းကလဲ မျက်ရည်အပြည့်နဲ့ ဖြစ်နေတော့တယ်။
”တာအိုရောင်ရင်း မင်းက ဒီဆေးစိုက်ခင်းတွေကို အသုံးချပြီး ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလဲ”
 “ရှင့်ကို ရယ်စရာဖြစ်အောင် လုပ်နေတယ်ဟုတ်လား”စူးလီက အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ မျက်တောင်လေးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့အသံက သံသယအပြည့်ဖြစ်နေပေ မဲ့ရိုးသားတဲ့ပုံလည်းပေါ်နေတယ်။
”ဧကန္တ နင့်ရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းက ဒီကိစ္စမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလား”
ဒီအချိန်မှာတော့ စူးလီက သူမဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
”ဒါပေမဲ့ သူကတော့ လုပ်နိုင်တယ်လေ”
စူးလီရဲ့ ဇဝေဇဝါစကားသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ယွီလင်က ချီကျင့်ကြံရေးအဆင့်လေးသာ ရှိတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ရို့ရို့ကလေး မော့ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။
 “နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က နိမ့်တယ်ဆိုပေမဲ့ အမြစ်တွေက သိသိသာသာ ပျက်စီးသွားတာကို မမြင်ဘူးလား၊ စိတ်ဝိညာဥ်ပင် သင်ကြားရေး သင်ခန်းစာတုန်းက မင်းရဲ့အချိန်တွေကို အလကား ဖြုန်းခဲ့တာပဲ”
“ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းပညာက ဒီဆေးပင်တွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ကယ်တင်နိုင်မှာလဲ”
“မကယ်တင်နိုင်ဘူးလား” စူးလီက  သူမဘေးက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက ပွင့်လွှာသုံးချပ် မြင့်မြတ်ကြာပန်းကို ကုသပေးနိုင်ခဲ့တာ ငါ မှတ်မိသားပဲ။ သူ့အမြစ်တွေက အဲဒီဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေထက်တောင် အများကြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား ပျက်စီးနေသေးတာပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ရို့ရို့ကလေးနဲ့ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာလဲ ဇဝေဇဝါသံသယတွေ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ”ဒါကိုလုပ်နိုင်တယ်... ဟုတ်လား”
သူ့မရဲ့အရင်တုန်းက ဆေးတွေအားလုံးကို ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းသုံးပြီးတော့ ပြန်ယူထားခဲ့တာလေ။
စူးလီက သူမရဲ့ ပြန်ဖြေတဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီး မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူမက ရှေ့ကဆေးစိုက်ခင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ “ဒါဆိုရင် သွားပြီးတော့ စမ်းကြည့်လိုက်လေ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကပြာကယာနဲ့ လက်ခါပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက အားငယ်ချည့်နဲ့လို့နေတယ်။ 
“ကျွန်မရဲ့ဂိုဏ်းတူအကိုတွေရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အရမ်းကိုမြင့်မားတယ်၊ သူတို့တောင်မှ ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မက....”
ဒါပေမဲ့ သူမက စူးလီရဲ့ကြည်လင်ပြီးရိုးရှင်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ဆုံသွားတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ငြင်းဆန်နေတဲ့စကားက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။
ယွီလင်က ဒီအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ကိစ္စတွေကို မြင်ပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာတော့ စုန့်ယုံလဲ့ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နောက်ကတပည့်ကို လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ ထွက်မသွားခင်မှာ သူက အထင်မြင်သေးတဲ့ လေသံတစ်ခုနဲ့ သတိပေးလိုက်သေးတယ်။ 
“ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သူ့တပည့်တွေကို စည်းကမ်းတင်းကျပ်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းကို မြင့်မားတဲ့စံနှုန်းတွေ ရှိတယ်၊ ဂိုဏ်းတူညီမလေး နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့လိမ်ညာတတ်တဲ့အကျင့်တွေကို ပြုပြင်လိုက်ရင် ပိုပြီးတော့ကောင်းလိမ့်မယ်”
အစပိုင်းက လက်လျှော့ဖို့ ပြင်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူရဲ့သရော်တဲ့စကားကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စဥ်းစားမနေတော့ဘဲ ထရပ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့လည်း နောက်ပြန်ဆုတ်ဖို့တော့ မစဥ်းစားနေတော့ဘူး။
 “ကျွန်မ စမ်းကြည့်ချင်တယ်”
အဲဒီလိုပြောလိုက်ပြီးတော့ သူမက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်ပြီး ဆေးစိုက်ခင်းရှိရာဖက်ကို လျှောက်သွားလိုက်ကာ ပြတ်သားတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ လက်ဟန်များကို စပြီးတော့ပြုလုပ်လိုက်တယ်။
အသံကို ကြားလိုက်တော့ ယွီလင်က လမ်းလျှောက်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တခြမ်းပြန်လှည့်ပြီး လက်ပိုက်ထားလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါက အခြေခံအကျဆုံး ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒီလျှို့ဝှက်နည်းလမ်းကသာ ဆေးစိုက်ခင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူကတော့ ဒီမြေပေါ်မှာရှိတဲ့ဝိညာဥ်မြေဆွေးတွေကို အကုန်တောင် စားပလိုက်အုံးမယ်။
အသက်သုံးချက်လောက်ရှူလိုက်ပြီးမှာ-
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ဘေးက ပြန်ရှင်လာတဲ့ဆေးပင်တွေကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ငေးကြည့်နေမိတော့တယ်။
သူက မျက်လုံးလေးကို ဖြည်းဖြည်းလေးမှိတ်ထားလိုက်ပြီး- ဒီနေ့ဖြစ်သွားတဲ့အကြောင်းအရာတွေက အရမ်းကို ထူးဆန်းတယ်လို့ စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ။
သူ့ဘေးမှာ ဒူးထောက်နေတဲ့စုန့်ယုံဖျင်က ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဆေးစိုက်ခင်းဆီကို တဟုန်ထိုး ပြေးသွားလိုက်ပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာတဲ့ဆေးစိုက်ခင်းကို မျက်ရည်ဝဲဝဲနဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့လက်ကိုပြန်ချထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲအမူအရာကို မကြည့်ရဲဖြစ်နေခဲ့တယ်။သူမက ကိုယ့်ဟာကို အရှက်ခွဲမိနေတဲ့ခံစားချက်နဲ့ ခေါင်းကိုငုံထားလိုက်တယ်။
 “ကျွန်မရဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က အရမ်းကိုနည်းပါးပါတယ်၊ ကျွန်မလေ ပြန်လုပ်ပေးနိုင်တာ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မပြည့်ဘူး”
 “ခွင့်လွှတ်ပါနော် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့”
 ...
အပိုင်း(၉)
" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူညီမလေး"
စုန့်ယုံဖျင်က မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပီး ခေါင်းမော့ကာ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို  တလေးတစားနနဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။ "အခုချိန်ကစပြီး ဂိုဏ်းတူညီမလေးက တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်တော်က အကောင်းဆုံးကြိုးစားပေးပါ့မယ်”
 စုန့်ယုံဖျင်ရဲ့စကားသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ယွီလင်က မျက်လုံးကိုဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကတော့ ထိုင်းမှိုင်းနေဆဲပါပဲ။ ဒါက အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပေဘူးကို။
သူက လက်မလျှော့ဘဲ သူရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုသုံးပီးတော့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ချင်းကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်တဲ့အခါမှတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဒီဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့အမြစ်က ပြန်ကောင်းသွားတဲ့အပြင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကလည်း သူရဲ့နဂိုပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာပဲ။
နည်းနည်းလေးမှ အံဩပုံမပြဘဲနဲ့ ဒီလိုပဲဖြစ်ရမှာပေါ့ဆိုတဲ့ရုပ်ဖြစ်နေတဲ့ စူးလီကို သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီနောက်မှာတော့ ခေါင်းငုံ့ထားကာ စိတ်နဲ့ကိုယ် မကပ်ပုံရတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
နောက်တစ်က္ကန်မှာပဲ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီကို အပြေးအလွှား ရောက်သွားတော့တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေး မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ "
သူ့နောက်မှာရှိနေကြတဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက တပည့်တွေကလဲ သတိပြန်ဝင်လာကြပီး တပြိုင်တည်း နားစွင့်ထားလိုက်ကြတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူကြောင့် အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး နောက်ကိုခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားခဲ့တယ်။ သူမက သူရဲ့မေးခွန်းကို မဖြေလိုက်ဘဲ ကပျာကယာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ယွီလင်ကို လေးနက်တဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။
 " အခု ကျွန်မနဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မက မလိမ်ခဲ့ပါဘူး"
ယွီလင်က သူတို့ကို လှောင်ပြောင်သရော်ခဲ့တဲ့စကားကို ပြန်သတိရသွားပြီး‌တော့ သူ့မျက်နှာက နီရဲသွားခဲ့တယ်။ သူက သူမနဲ့စူးလီကို မြန်မြန်ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းအတိုင်း တောင်းပန်လိုက်တယ်။
   " ကျွန်တော်က မသိနားမလည်ပဲ မိုက်မှားခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်တော်က ဂိုဏ်းတူညီမလေးနှစ်ယောက်ကို အထင်လွဲခဲ့မိပါတယ်"
"ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနည်းလမ်းက ဒီလိုအာနိသင်မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တကယ်မသိခဲ့တာပါ” ဒီအချိန်မှာပဲ သူက ညစ်ကျယ်ကျယ်မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး သူ့အသံကို နိမ့်ထားလိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေး မင်းမှာ ဘာလှည့်ကွက်တွေများ ရှိနေတာလဲ"
ချီယွီက လျန်ချန်းကျုံ့‌ကြောင့် ရလာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပြီးတဲ့နောက်မှာ အပြင်စည်းတံခါးကို ထွက်လာပီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လာရှာတယ်။
သူက အချိန်အကြာကြီး ရှာလိုက်ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဆေးစိုက်ခင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ချီယွီရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရင်က တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာခဲ့တယ်။
သူတို့တွေ ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီက ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းကို သိသွားကြပြီးလား။
ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူက သူ့စိတ်အခြေအနေကို ထိန်းညှိထားလိုက်တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့ကို အရမ်းချစ်တာလေ။ ဒီတော့ သူမက တခြားသူရဲ့စကားကို ဘယ်တော့မှ နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလူတွေက သိသွားခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့က ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။
ဒီလိုတွေးလိုက်တော့ သူက ခန့်ညားတဲ့အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ညင်သာတဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
" ယွင်အာ ကိုယ်မင်းကိုရှာနေတာ အရမ်းကြာနေပီး မင်းက ဒီရောက်နေတာကို "
သူက ဆေးစိုက်ခင်းဆီကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နဲ့လျှောက်လာပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနက တပည့်တွေကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
" ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့လည်း ဒီနေရာကိုရောက်နေကြတာကို "
 ဒီမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေကြတာလား။
ယွီလင်ရဲ့ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာက သူ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။ သူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ပျင်းရိလေးတွဲပုံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 " ဒါက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်း‌ရေးခန်းမရဲ့ နေ့စဉ်ဝတ္တရားပဲ "
 " ဂိုဏ်တူညီလေးချီက အချိန်တော်တော်အားပုံရတယ်နော်။ သူက အပြင်စည်းထိ ထွက်လာပြီး ဒီကိုလာခဲ့တယ်ဆိုတော့"
ချီယွီက သူ့စကားသံကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အနည်းငယ်ပြုံးပြလိုက်ပြီး ခေါင်းဆက်ငုံ့ထားတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
" ကျွန်တော် ဒီမှာ ယွင်အာကို လာရှာတာပါ"
 သူက ခေါင်းကိုပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အေးတိအေးစက်နဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ယွင်အာ မင်း ဒီမှာ ဘာလို့ရောက်နေတာလဲ"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က နေရာမှာတင် ရပ်နေပေမဲ့ သူမရဲ့ခန္ဓကိုယ်ကတော့ မသိမသာအနည်းငယ် တုန့်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။
ချီယွီရဲ့အသံက အဲဒီနာကျင်စရာအမှတ်တရတွေကို ပြန်သယ်ဆောင်လာပေးခဲ့တယ်။
 သူမရဲ့မိဘတွေက သူမငယ်ရွယ်စဉ်မှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ဝင်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက ကျင့်ကြံရေးအဆင့်နိမ့်ပြီး စကားပြောစွမ်းရည် ညံ့ဖျင်းတဲ့အတွက်ကြောင့် အပြင်စည်းဂိုဏ်းရဲ့တပည့်တွေ အနိုင်ကျင့်တာခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီနောက်မှာမှ သူမက ချီယွီနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်တယ်။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ ချီယွီက သူမအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းခဲ့ပါတယ်။ သူမက အရင်တုန်းက ဒီလိုနွေးထွေးမှုမျိုးကို တခါမှမခံစားခဲ့ရဘူး။ ဒါကြောင့်မလို့လည်း သူမရဲ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို သူ့အတွက် ပေးလိုက်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချီယွီက သူမအပေါ် အေးစက်လာခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် သူလိုအပ်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို သူမက မပေးနိုင်တဲ့အချိန်မှာပေါ့။ သူက သူမကို အေးတိအေးစက်နဲ့ ပြောတတ်တယ်။ သူမက အသုံးမကျဘူးတဲ့။ သူမက ‘အမှိုက်တစ်စပါ’ဆိုတဲ့စကားကို ပါးစပ်ကနေ ဝန်ခံရတဲ့အထိ ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။ 
သူမက မဟုတ်ပါဘူးလို့ တကယ်တမ်းငြင်းချင်လိုက်ပေမဲ့ ချီယွီက သူမကို ပေးတဲ့နွေးထွေးမှုကိုတော့ လက်လွှတ်မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
အထူးသဖြင့် ချီယွီလိုအပ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို စိုက်ပျိုးပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး ကိုယ်က မင်းကိုပဲ ချစ်တာပါလို့ နူးနူးညံညံနဲ့ပြောခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး သူက သူမရှိရင် မနေနိုင်ပါဘူးလို့တောင် ပြောခဲ့သေးတယ်။
တကယ်တော့ ဒါက မှားယွင်းနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို သူမက ရေးရေးလေးတော့ သိနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ရွှံ့ညွှန်တောထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး လှုပ်လေမြုပ်လေ‌ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခါတိုင်းလိုပဲ နာနာခံခံနဲ့ သူ့ဆီရောက်မလာတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ချီယွီရဲ့မျက်နှာက ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားခဲ့တယ်။
" မင်း ကိုယ့်စကားကိုတောင် နားမထောင်တော့ဘူးလား"
" ကိုယ့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို‌လှည့်ကြည့်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းလို ကျင့်ကြံရေးအဆင့်နိမ့်ပြီး အကျင့်စရိုက်နည်းပါးတဲ့ တစုံတစ်ယောက်ကို သတိထားခဲ့မိတာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ။ အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ဆီက ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားလို့ အပြင်စည်းတပည့်တွေရဲ့ လှည့်စားတာခံရပြီး သေလုနီးပါးခဲ့ရတဲ့အချိန်ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား”
 “ငါတစ်ယောက်တည်းကပဲ မင်းကို သည်းခံပြီးကာကွယ်ပေးလာတာ အပြင်ကလူတွေက မင်းအပေါ် အခွင့်အရေးယူတာပဲရှိမှာ...”
သူ့စကားလုံးတွေက ပင့်ကူအိမ်လို ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို တရစ်ပြီးတရစ် ရစ်ပတ်နေပြီးတော့ သူမကို ရွှံ့ညွှန်တောထဲကို ပိုပြီးနက်အောင် ဆွဲချနေတော့တယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ သူမက  အဟက်ဆိုတဲ့ ရယ်သံကို ကြာလိုက်ရတယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချီယွီရဲ့စကားလုံးတွေကနေ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရယ်မောနေတဲ့ စူးလီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ချီယွီကလည်း ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ကြည့်လာတယ်။
သူ ဖြစ်နေပြန်ပြီ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှည့်စားပြီး သူ့ရဲ့ချမ်းသာမှုကို ပျက်စီးအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့မိန်းမပဲ။
စူးလီက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကိုထောက်ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကတော့ လေးစားတဲ့အသံအပြည့် ဖြစ်နေတယ်။
" ကျွတ်ကျွတ် ဒါက တကယ့်လေးစားထိုက်တဲ့ ကပ်ပါးကောင်ပဲ”
" ဒီလောက်မျက်နှာ အရေထူနေတာ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရခဲ့တာလဲ မဆန်းဘူး "
ချီယွီက ရုတ်တရက်ပျာယာခတ်သွားပြီး မဝံ့မရဲလေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ " မင်း ဘာမဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"
အဲဒီနောက်တော့ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
" ယွင်အာ ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့လူရဲ့‌ သွေးထိုးစကားကို နားမထောင်နဲ့။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းကသာ..."
ဒါပေမဲ့ သူ့စကားကို အမြဲတမ်းနား‌ထောင်ပြီး ညင်သာတတ်တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့ကို ခြင်္သေ့မလေးတကောင်လို ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
" ဂိုဏ်းတူအစ်မကို ရှင် အဲလိုပြောနေတာ ကျွန်မ ခွင့်မပြုဘူးနော်"
ချီယွီ : " ပိုင်ကျစ်ယွင် မင်း ရူးသွားပြီး"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းများကို တင်းနေအောင် စေ့ထားလိုက်တယ်။
သူမက သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သတ္တိနည်းတဲ့လူမှန်း သိပါတယ်။ ချီယွီက သူမကို ဘယ်လောက်ပဲအရှက်ခွဲခွဲ သူမ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ဂိုဏ်းတူအစ်မကို အရှက်ခွဲနေတာတော့ လက်မခံနိုင်ဘူးလေ။
သူမက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လုံးဝမတူတဲ့လောကတစ်ခုကို ပြသပေးခဲ့တာမလား။ သူမက ချီယွီနဲ့ အခြေအတင် ငြင်းခုန်‌ပေးခဲ့ပြီး ချီယွီက အမြီးလေးတလှုပ်လှုပ်နဲ့ အသနားခံတဲ့ပုံကို သူမကို ပြသပေးခဲ့တယ်။ သူမက အားစိုက်ထုတ်မှုအများအပြားလုပ်ပြီး စိုက်ပျိုးခဲ့ရတဲ့ ဆေးပင်ကို ပြန်ယူပေးခဲ့တယ်။ သူမက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်ရဲ့အထင်လွဲခံရချိန်မှာလည်း ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်ကို အမှန်တရားကို သိမြင်လာအောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်။
သူတို့တွေက သိတာသိပ်မကြာ‌သေးဘူးဆိုပေမဲ့လည်း ပိုင်ကျစ်ယွင်ကတော့ သူမကို မိတ်ဆွေတစ်ယောက်လို ဆရာတစ်ယောက်လို စိတ်ထဲကနေ သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
သူမက အံကြိတ်တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်တယ်။ " ဂိုဏ်းတူအစ်မက ကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်မအပေါ် အကောင်းဆုံးလူပဲ။ သူက ကျွန်မဆီက ဘာမှပြန်တောင်းဆိုတာမျိုးမရှိပဲနဲ့ ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့တယ်"
"သူက ကျွန်မရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်နိမ့်တာကိုလည်း စိတ်ထဲမထားသလို ကျွန်မရဲ့မပြတ်သားတဲ့စိတ်ထားကိုလည်း စိတ်ထဲမထားဘူး၊ သူက ကျွန်မကိုလည်း အထင်မသေးဘူးလေ"
  " သူက ရှင်နဲ့တခြားစီပဲ"
စူးလီက အဲဒီစကားကိုကြားလိုက်ရတော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ငါက ဖရဲသီးပဲစားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့အမူအရာကိုကြည့်လိုက်ပြီး ရင်ထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။
ဂိုဏ်းတူအစ်မဆိုတာ အဲလိုပဲ။ သူတို့က တခြားသူတွေကို ဘာမှမပြောဘဲ ကူညီတတ်ကြတယ်။
သူမကိုဖြစ်ဖြစ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုစုန့်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။
သူမက ချီယွီ သူမကိုလှည့်စားနေတာကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့သလို သူ့လိုလည်း ဆွယ်တရားတွေမဟောခဲ့ဘူး။ သူက ချီယွီရဲ့မျက်နှာအစစ်ကိုပဲ မြင်ရဖို့ သူမကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ သူမက ချီယွီ သူမကိုပေးထားတဲ့ အနှောင်အဖွဲ့တွေကနေ လွတ်ထွက်လာပြီး သူမကိုယ်တိုင် ရွှံ့တောထဲကထွက်လာနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပေးခဲ့တယ်။
ဒီလောက်နူးညံသိမ့်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မနဲ့ တွေ့ခွင့်ရတာက သူမ အရမ်းကို ကံကောင်းခဲ့တာပဲ။
ဒီအကြောင်းတွေကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးတော့ သူမက သတ္တိကို စုစည်းလိုက်ပြီး စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
" ဂိုဏ်းတူအစ်မ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မက ဂိုဏ်းတူအစ်မရဲ့ သင်ကြားပေးတဲ့အရာတွေကို မှတ်သားထားပြီး ချီယွီ နောက်တခါအရူးလုပ်တာ ဘယ်တော့မှ ခံတော့မှာမဟုတ်ပါဘူး" 
သူမရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မူလက ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့အမူအရာကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှိန်းဖျော့သွားခဲ့တယ်။
ဖုန်မှုန်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတ်လိုက်တဲ့အခါမှာ ပေါ်လာတဲ့ စိန်တုံးတစ်ခုလိုပါပဲ။
စူးလီက သူမရဲ့ ရိုးသားပြီး အာရုံစိုက်ထားတဲ့ အကြည့်လိုက် ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမရဲ့နှလုံးသားထောင့်တစ်နေရာမှာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်။
ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ချီယွီက ပိုင်ကျစ်ယွင် ပြောလိုက်တဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ မယုံကြည်နိုင်အောင်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူက ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က လျန်ချန်းကျုံ့ မနက်တုန်းက သူ့ကို ခေါ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့‌နောက်ပိုင်းမှာ စူးလီက သူမဘေးမှာ လုပ်ဇာတ်တွေခင်းပြီး သူမကို လိမ်ညာနေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်လည်း သူက သူ့ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်တယ်။
" ယွမ်အာ နင်က ဒီလိုထင်နေတာပဲ ဆရာရဲ့ ကိုယ်အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားက တကယ်တော့လေ ကိုယ်က တချို့ကိစ္စ သေးသေးလေးတွေကို ကောင်းကောင်း မလုပ်ပေးခဲ့လို့ဖြစ်ခဲ့တာပါ"
  " ဆရာက တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ့်အပေါ် နည်းနည်းလေး စည်းကမ်းတင်းကျပ်တတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကလဲ သူ ကို့ကိုတန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ ပြသတဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ"
ဒီစကားကိုကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး သရော်တဲ့ဟန်ပန်နဲ့ ချီယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
အရင်တုန်းကသာဆိုရင်တော့ သူမက သူရဲ့စကားကိုယုံလိမ့်ပါအုံးမယ်။ ဒီအကြောင်းတွေအပေါ်လည်း ရှင်းလင်းချက်တွေကို သူက နားထောင်ပေးလိမ့်ပါအုံးမယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ထူထပ်နေတဲ့မြူထုကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမက သူရဲ့အောက်တန်းကျတဲ့ အပြုအမူတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်တယ်။
သူမက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သရော်စကားပြောလိုက်တယ်။
 “ဒါကြောင့်လည်း ရှင်က ဆရာကြီးလျန်ရဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ဆရာ့မိန်းမကို မြှူဆွယ်ခဲ့တာပေါ့လေ”
!!!
အခုလေးတင်မှ ဆရာဖြစ်သူရဲ့ ဆက်သွယ်လာတာကို ခံရပြီး တပည့်အဖြစ် လက်ခံကြောင်း သိလိုက်ရတဲ့ ယွီလင်က ဆက်သွယ်‌ရေးအဆောင်စာရွက်ကို မသိမ်းရသေးခင်မှာပဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့သတင်းကို ကြားလိုက်ရတော့တယ်။
သူက နားစွင့်ထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာလည်း ဖရဲသီးစားရတော့မှာမလို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်နဲ့ ဖြစ်သွားတယ်။
“မင်း ဘာတွေ....”
ချီယွီရဲ့မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူရဲ့အသံကလည်း ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ပျာယာခတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့တယ်။
သူ ဒီမနက်တုန်းက ဘာတစ်ခုမှ ထုတ်မပြခဲ့တာ သေချာပါတယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး‌တော့ သိသွားတာလဲ။
ဟုတ်နေပါပြီ။ သူက အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ခန့်မှန်းလိုက်တာပဲနေမှာ။  ဧကန္တ သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့ရလို့လား။
ချီယွီက ကိုယ်ဟာကို တည်ငြိမ်အောင် အားထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်ချင်ဟန်ဆောင်လိုက်တယ်။
"မင်းကများ အတင့်ရဲလို့ ငါ့နဲ ငါဆရာရဲ့ဇနီးကိုများ ဒီလိုနာမည် ဖျက်ရသလား "
သူက နောက်ပြန်ဆုတ်မဲ့ပုံမပေါ်တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စု‌ဆောင်းလိုက်ကာ ရက်စက်တဲ့လေသံနဲ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။
"အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ယောက်နဲ့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်ကို နာမည်ဖျက်တာဟာ ဘာပြစ်မှုမြောက်တယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား”
"ကျွတ်ကျွတ်...” ယွီလင်က သူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်သွားတော့တယ်။ သူက မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ရှေ့ကိုလျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ရှေ့မှာ ဝင်ကာထားလိုက်တယ်။
" ဂိုဏ်တူညီလေးရေ မင်းက ဘာလို့တိုက်ခိုက်မှာလဲ"
" ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုယွီ"
ချီယွီက အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုတွေ့သွားတဲ့နောက်မှာတော့ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
"ဒီကိစ္စက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ ဘာမှမပက်သက်ပါဘူး ထင်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား"
ယွီလင်က သူ့ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ပြီး သူ ပြောလိုက်တဲ့စကားကြောင့် ချီယွီရဲ့မျက်နှာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
"ဒီကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငါနဲ့မဆိုင်ရမှာလဲ” ယွီလင်က ပိုင်ကျစ်ယွင် မန္တန်ကို သုံးပြီး ဆေးပင်တွေကို အသက်ပြန်ရှင်လာအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်မိပြီးတော့ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဝင့်ကြွားတဲ့အကြည့်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေးပိုင်က ငါ့ဆရာ ရွေးချယ်ထားတဲ့တပည့်ပဲ၊ သူက ငါ့ရဲ့ဂိုဏ်းတူညီမလေးလေ” ချီယွီက သူ့လက်ကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကလည်း ဖြူဆွတ်သွားခဲ့တယ်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ရယ်စရာတွေမပြောပါနဲ့တော့"
 "အကြီးအကဲဝူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ကျင့်ကြံရေး အဆင့်နိမ့်ပြီး ပါရမီနည်းတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို သူ့ရဲတပည့်အရင်းအဖြစ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ"
အကြီးအကဲဝူဆိုတာ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ နာမည်ကြီး အကာအကွယ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။ တကယ်လို့များ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို တပည့်အရင်းအဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်ဆို သူက သူမကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိန်းချုပ်လို့ရမှာတော့လဲ။
နောက်ပြီးတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အရည်အချင်းကရော... တကယ်လို့များ လျန်ချန်းကျုံ့သာ ဒီဆေးနည်းတွေကို ပိုင်ကျစ်ယွင် လုပ်ခဲ့တာသိသွားခဲ့ရင်... ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဝူဝမ်းယွမ်ရဲ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်တာကို သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်...
အဲဒီအချိန်ကျရင် အဖြစ်မှန်ကို သိထားရက်နဲ့ သတင်းမပို့တဲ့သူ့ကို လျန်ချန်းကျုံ့က အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်သွားတော့မှာပဲ။ သူ့မှာ အသက်ပေါင်းဘယ်လောက်ရှိရှိ လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ဒေါသကို ဖြေသိမ့်ပေးဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
" မင်းက လာနောက်နေတာလား"
ယွီလင်က ချီယွီရဲ့ပျာယာခတ်နေတဲ့စိတ်ကူးကို မသိလေဘူး။ သူက အထင်အမြင်သေးတဲ့ဟန်နဲ့ သူ့ပခုံးပေါ်ကလက်ကို ဖယ်ချလိုက်ပြီးတော့ သရော်လှောင်ပြောင်လေသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
" တကယ်လို့များ ဂိုဏ်းတူညီမလေးပိုင်ကို ဆိုးဝါးတဲ့အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ပြောရင်တော့ မင်းကို အမှိုက်ထုတ်လို့ပဲ ခေါ်ရလိမ့်မယ် "
ချီယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလိုက်ပြီး ယွီလင်ရဲ့စကားလုံးတွကို ငြင်းဆန်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိလေဘူး။
လျန်ချန်းကျုံ့သာ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ဝူဝမ်းယွမ်ထက်အရင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့....
ဒါက အရှုံးကို လျှော့ချနိုင်ပြီး အမြတ်ကိုတိုးမြှင့်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်တော့ ချီယွီရဲ့မျက်ခုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း‌ ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။ သူက သူရဲ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး အလျင်စလိုနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတို့ ကျွန်တော့်မှာ တခြားလုပ်စရာရှိသေးလို့ အရင်သွားခွင့်ပြုပါအုံး "
ယွီလင်က ချီယွီပြန်ထွက်သွားတာကို တအံ့တဩ ကြည့်နေမိလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဂိုဏ်းတူညီမလေးပိုင် "
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူ့အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ခေါင်းကို ပိုပြီးနိမ့်အောင် ငုံ့ထားလိုက်တယ်။ သူမက ခပ်ခပ်တိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
" ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ကျွန်မကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက်ပါ "
" ဂိုဏ်းတူညီမလေး ဘာဖြစ်လို့ အဲလောက်ထိ အားနာနေတာလဲ "
ယွီလင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက််ပြီးပြုံးကာ သွားတွေပေါ်တဲ့အထိ ပြုံးပြလိုက်တယ်။
 ...
အပိုင်း (၁၀)
" ဂိုဏ်းတူ‌မောင်နှမတွေအချင်းချင်း အကူညီပေးတယ်ဆိုတာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က တအံတဩနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဒါက ချီယွီကို ပြန်ဆုတ်သွားဖို့ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားမဟုတ်ဘူးလား။
အကြီးအကဲဝူဆိုတာ ယောက်တန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ သင်ကြားရေး အကြီးအကဲတစ်ယောက်လေ။ ပြီးတော့ သူက သူမလို သာမန်အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်ကို တပည့်အဖြစ်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ ယွီလင်က သူမရဲ့အမူအရာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ သူက သူမဆီကို ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပိုပြီးတော့ကပ်သွားလိုက်တယ်။ သူ ဘာမှမပြောရသေးခင်မှာပဲ လေထဲကနေပြီးတော့ ဖျတ်ကနဲ အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထည်ဝါတဲ့ပုံရိပ်တစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ယွီလင်က သူ့မျက်နှာပေါ်က ကျီစယ်တတ်တဲ့အပြုံးတစ်ခုကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပြီး လေထဲကလူကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“ ဆရာ”
ဝူဝမ်းယွမ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့အာရုံတစ်ခုလုံးကို ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ဆေးပင်တွေကို အာရုံစိုက်ပြီးကြည့်လိုက်တယ်။
သူက သူရဲ့ဝိညာဉ်အာရုံခံကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင် နှစ်ခုရဲ့အမြစ်ကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သဘောကျတဲ့ အရိပ်အရောင်တစ်ခုဖြစ်သွားပြီး သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည်လိုက်တယ်။
ဒီတပည့်လေးက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ပြန်ပြင်တဲ့နေရာမှာ တကယ်ပါရမီ ပါတဲ့သူပဲ။
သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံရေး အဆင့်နိမ့်နေတာကတော့ နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။
သူက အဲလိုတွေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့အသံက ညင်ညင်သာသာ ထွက်လာခဲ့တယ်။
 “မင်း ငါရဲ့တပည့်အရင်း လုပ်လိုတဲ့ဆန္ဒ ရှိသလား....”
သူ့စကာမဆုံးခင်မှာပဲ လှောင်ပြောင်သရော်တဲ့ အသံတစ်ခုက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
 “မင်းရဲ့တပည့် ဖြစ်လာပြီးရင် မင်းရဲ့ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို အထောက်အပံ့ပေးဖို့ လစာဖြတ်ဖို့ စောင့်နေတာမလား”
လျန်ချန်းကျုံ့က ချီယွီရဲ့ဆက်သွယ်ရေး သင်္ကေတကို လက်ခံရရှိပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ဆေးစိုက်ဆီကို အလျင်အမြန်ရောက်လာပြီး ဝူဝမ်းယွမ်ကို အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ သရော်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှ သူက ချီယွီနဲ့ စာရင်းရှင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်တယ်။
 “မင်းရဲ့တပည့်တွေက မင်းကို ဆရာကောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမဲ့ မင်းကတော့ သူတို့ကို အစားအသောက် လုံလုံလောက်လောက် ပေးဖို့တောင်ခက်ခဲနေတာပဲ။
ယွီလင် : “...”
သူတို့ရဲ့ လစဉ်ထောက်ပံ့ကြေးက ဒီအတိုင်း နည်းနည်းလေးပဲ ရတာမဟုတ်ဘူးလား။
သူက ဝူဝမ်းယွမ်ကို မယုံမကြည်နဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဝူဝမ်းယွမ်က အဖြစ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတော့ လျန်ချန်းကျုံ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ ပြန်ချေပလိုက်တယ်။
 “မင်းထက်တော့ သာပါသေးတယ်။ မင်းက အရှက်မရှိ မင်းရဲ့တပည့်တွေဆီကနေပြီး အကျိုးအမြတ်တွေ တောင်းခံနေတာမလား”
" မင်းက မင်းရဲ့တပည့်အရင်းတွေနဲ့ အဲဒီအမည်ခံတပည့်တွေဆီကနေ လုယူထားတာလေ"
အချင်းချင်း ရန်ငြိုးအဟောင်းတွေရှိကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်က တပည့်တစ်ယောက် လက်ခံထားဖို့အရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြဿနာက ကြီးမားလာခဲ့တယ်။ ဒီတော့ စကားနည်းနည်းပဲ ပြောရသေးတဲ့အချိန်မှာပဲ လူနှစ်ယောက်က ဒေါသတကြီး စတင်တိုက်ခိုက်လာတော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က လက်သီးတွေကို ကျစ်နေအောင်ဆုတ်ထားလိုက်တယ်။ အကြီးအကဲဝူက သူမကို သူ့တပည့်အရင်းလို လက်ခံတယ်လို့ ပြောတာကြားလိုက်ရတော့ သူမက တကယ်ကို ဝမ်းသာသွားပြီး အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမရဲ့စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေက ကွဲကြေသွားခဲ့တယ်။
ဟုတ်ပါတယ်။ သူမက ကျင့်ကြံရေးအဆင့်နိမ့်တဲ့ သာမန်အပြင်စည်း တပည့်တစ်ယောက်ပဲကို။ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်က သူမကို တပည့်အဖြစ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံချင်မှာလဲ။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူမက သူတို့ရဲအနိုင်ရလိုစိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုသာသာပါပဲ။
သူမက သူမအယုံကြည်ရဆုံးသူဖြစ်တဲ့ စူးလီဆီကို အမှတ်တမဲ့ ရောက်သွားလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိပဲ ကူကယ်ရာမဲ့နေတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
ပွဲကို ပျော်ပျော်ကြီး ကြည့်နေတဲ့စူးလီက သူမရဲ့အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို အသာအယာလှည့်လိုက်ကာ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ရီဝေနေတဲ့မျက်လုံး‌တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက ဇဝေဇဝါနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “ နင် ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကို အလျင်စလို သုတ်ထားလိုက်ပြီး စိတ်အေးသွားတဲ့အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကိုယ့်ဟာကို အားပေးလိုက်တယ်။
" ဂိုဏ်းတူအစ်မ... ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်"
သူမက ပင့်သက်တချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကို ပိုပြီးတော့‌ အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်‌အောင် ကြိုးစားပြောလိုက်တယ်။
 " ကျွန်မလို လူတစ်ယောက်က တပည့်အရင်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာပါ"
 “နင်က တကယ်ပဲ ဆရာတစ်ယောက်လိုချင်တာလား” စူးလီက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကို ထောက်ထားလိုက်ပြီး လေထဲမှာ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို အထင်သေးတဲ့ အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
" အဲလိုဟာမျိုးကိုလား"
သူ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကလည်း မမြင့်ဘူး။ ဒေါသကလဲကြီးလိုက်တာ သူ့အကျင့်တွေကလဲ တော်တော့်လေးကို မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်နေတာပဲ...
 " အပြင်စည်းဂိုဏ်းက ဘယ်တပည့်ကမှ အတွင်းစည်းဂိုဏ်တပည့် မဖြစ်ချင်တဲ့သူ မရှိပါဘူး”  
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခါးခါးသီးသီးနဲ့ပြောလိုက်ပြီး “ဖြစ်နိုင်တာကတော့.... ကျွန်မက မထိုက်တန်တာပဲနေမှာပေါ့"
" အမှန်ပဲ "
သူမစကားမဆုံးခင်မှာပဲ စူးလီရဲ့ ထောက်ခံအပြည့်နဲ့ အသံက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
စူးလီက ထောက်ခံတဲ့အနေနဲ့ သူမရဲ့ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်တယ်။
" ဒီလူနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ မကောင်းဘူး... နင့်အတွက်လဲ မတန်ပါဘူး"
သူမက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ သူမအပေါ်ထားတဲ့ အဆုံးမရှိကျေးဇူးတရားနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိသွားတယ်။ သူမက အတင်းအဖျင်းတွေကြည့်ရတာကိုပဲ စိတ်ဝင်စားခဲ့တာပါ။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ပြောလိုက်မိတယ်။
 " နင်က ဘယ်လိုဆရာမျိုးကို လိုချင်တာလဲ"
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ပြန်မဖြေရသေးခင်မှာပဲ စူးလီက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ အခြေခံလိုအပ်ချက်တွေကို စာရင်းလုပ်ယူတော့တယ်။
  "အခြေခံကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အရမ်းနိမ့်နေလို့မရဘူး... အနည်းဆုံးတော့ အခြေတည်စ ဝိညာဉ်အဆင့်တော့ရှိမှ ဖြစ်မယ် "
  “စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့လည်း လိုတယ်၊ နင့်ကို မေးခွန်းတစ်ခုကို ဆယ်ခါလောက် ပြန်ရှင်းပြနိုင်ပြီးတော့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ စိတ်ရှည်နိုင်တဲ့လူဖြစ်ရင်တော့ အကောင်း‌ဆုံးပဲ”
" နင့်က အထူးပညာရပ်တစ်ခုလဲ လိုသေးတယ်... "
 “ကိုယ့်ရဲ့အားနည်းချက်တွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့သူပေါ့...”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီရဲ့စကားလုံးတွေကို နားထောင်ရင်း သူမရဲ့မျက်နှာ‌ပေါ်မှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်တဲ့ ခံစားမှုတွေ ဖြစ်လာတော့တယ်။ ဒီလို.... လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ပြည့်စုံပြီး ဆရာတစ်ယောက်က ဒီလောကမှာ ရှိလို့လား။
ဒါက ဆရာတစ်ယောက်ရှာနေတာနဲ့ မတူတော့ဘူးလေ.. နို့ထိန်းတစ်ယောက် ရှာနေတာလိုဖြစ်နေပြီ...
ဂိုဏ်းတူအစ်မကတော့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးနေတာပဲ ဖြစိရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။
သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ရင်ထဲထိသွားတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။ တပည့်အရင်းတစ်‌ယောက် ဖြစ်မလာရခြင်းရဲ့  စိတ်ပျက်မှုတွေကလည်း အများကြီး သက်သာသွားခဲ့တယ်။ စူးလီက လိုအပ်ချက်တွေကို စာရင်းပြုပြီး ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို သင့်တော်တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ကို ရှာပေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့ ဝိညာဉ်သိစိတ်က ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ စာအုပ်ထဲမှာ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီးတော့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ စာမျက်နှာပေါ်မှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရွှေရောင်စာလုံးတွေ ခြည်းခြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့တယ်။
စူးလီက စာလုံးတွေကို ငေးကြောင်ကြောင်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
ဒီလက်ရေးစာတွေက... ပိုင်ကျစ်ယွင် နဲ့များ ပတ်သက်နေသလား။
သူမက အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာပဲ  ဝူဝမ်းယွမ်နဲ့ လျန်ချန်းကျုံ့တို့ကြားက တိုက်ပွဲက ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။ အခြေအနေက သေရေးရှင်ရေးရုန်းကန်ရတဲ့အ‌ခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေသလိုပဲ။
အဲထိ ဆူညံသံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတဲ့အကြီးအကဲများစွာနဲ့ တောင်ထွတ်သခင်တွေက ဆေးစိုက်ခင်းဆီကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။
အခုလေးတင်မှ ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ် လုကျင်းဟွိုင်က တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တင်းမာတဲ့ မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီး လူနှစ်ယောက်ကို ချက်ချင်းခွဲထုတ်လိုက်တယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့နဲ့ ဝူဝမ်းယွမ်တို့က ကပျာကယာနဲ့ မြေကြီးပေါ် ဆင်းလာကြပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့က လူတစ်ယောက်လာနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဆွတ်သွားပြီး မြန်မြန်တလေးတစားနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။
 "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး "
လုကျင်ဟွိုင်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့အသံတစ်ခုနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဂိုဏ်းထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ "
လျန်ချန်းကျုံ့နဲ့ ဝူဝမ်းယွမ်တို့က ခဏလောက်နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ပြိုင်နက် ပြောလိုက်တယ်။
“သူက ကျူပ်ရဲ့တပည့်ကို ခိုးသွားတာလေ”
" ဘာ မင်းရဲ့တပည့်လဲ သူက ငါ့ဆီအရင်ဆုံးရောက်နေတာ သိသိရက်နဲ့” ဝူဝမ်းယွမ်က ဒေါသတကြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ငါ့ရဲ့တပည့်ဆိုတာ သိသာနေရဲ့သားနဲ့” လျန်ချန်းကျုံ့က အကြောမခံပါဘူး။
လုကျင်းဟွိုင်က ဖြစ်ပျက်တဲ့ အကြောင်းအရာကို သိရှိသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ညိုမည်းနေတဲ့မျက်နှာတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
"တော်တော့”
ချီယွီက သူ့လေသံထဲက ဒေါသသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ပီတိတဖွားဖွားဖြစ်သွားတဲ့ ရုပ်နဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်တယ်။ ကိုင်း အခုတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင် တပည့်အရင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ကို မေ့ထားလို့ရပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူ့ကို အပြစ်မယူရင်တောင် ကံကောင်းပဲ။
လုကျင်းဟွိုင်းက ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ဆူဆဲတော့တယ်။
"သူက ချီလေ့ကျင့်ရေး ကျင့်ကြံ့ခြင်းအဆင့်-၄ရှိတဲ့ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်ပဲလေ မင်းတို့နှစ်ယောက်အတွက် တိုက်ခိုက်ဖို့ တန်ရဲ့လား...”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကောင်းကင်ထဲကနေပြီးတော့ ရင်းနှီးပြီးသားအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
[ ပိုင်ကျစ်ယွင် ကံကြမ္မာသတ်မှတ်ချက်နဲ့ မင်းမွေးဖွားလာတဲ့သူ၊ ထူးချွန်တဲ့ပါရမီတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးတော့ အဆင့်ကိုး ကျင့်ကြံရေးဆေးပင်ကို စိုက်ပျိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့သူ]
ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက မှင်တက်အံဩသွားတယ်။ “.....”
အဆင့်ကိုး ကျင့်ကြံရေးဆေးပင် ဟုတ်လား။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာမှ တစ်ပင်ပဲ ရှိတဲ့အရာလေ။
သူက ဆေးစိုက်ခင်းအစွန်းဘက်ကို မယုံမကြည်နဲ့ လှမ်းကြည့်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခြိမ်းခြောက်ခံထားရသလိုဖြစ်နေတော့
သူ့အမူအရာက ငေးကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားတယ်။
အပြင်စည်းတပည့်ဂိုဏ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီးတော့ ကျင့်ကြံရေးက အဆင့်လေးပဲရှိတာ... သူက တကယ်ပဲ ဒီလိုပါရမီရှင်လား။
တတိယအကြီးအကဲကလည်း ကောင်းကင်တာအိုရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ သူက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့လက်တွေကို လှုပ်ရမ်းလိုက်တော့တယ်။ သူက လျန်ချန်းကျုံ့နဲ့ ဝူဝမ်းယွင်ကို ဘေးကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး လုကျင်းဟွိုင်ဆီကို အလောတကြီး လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
" ဂိုဏ်းချုပ် ဒီလိုပါရမီရှိတဲ့သူကို ကျွန်တော့်တပည့်အဖြစ် လက်ခံချင်ပါတယ်”
ချီယွီနဲ့ တခြားသူတွေက နေရာမှာတင် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားခဲ့ကြတယ်။
သူက ဂိုဏ်းရဲ့အကြီးအကဲခန်းမထဲက တတိယအကြီးအကဲလေ။ သူ့အစွမ်းက ဂိုဏ်းချုပ်ပြီးရင် သူက ဒုတိယလူပဲ။
 သူရဲ့တပည့်အရင်း ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ တဆင့်နီးလာတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
ချီယွီမပြောနဲ့ ယွီလင်တောင်မှ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အားကျတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်မိသွားတော့တယ်။
တကယ်တော့ လုကျင်းဟွိုင်ကလည်း အပြင်လောကရဲ့အသံကို ကြားမိတဲ့အခါမှာ နည်းနည်းတော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်ကိုးဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို စိုက်ပျိုးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုရင် သူမက ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ပါရမီရှိတဲ့သူတွေက အများကြီးပဲလေ။
မသေမျိုးအကျင့် ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အလိုကို ဆန့်ကျင်တာပဲ။ ပါရမီရှိရုံတစ်ခုနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သူတို့တွေရဲ့ အစောပိုင်းရက်တွေတုန်းက အင်မတန်မှ ပါရမီရှိလှတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ အများကြီးရှိခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ နည်းပါးသွားခဲ့တယ်။
ဒီလူကို မျက်နှာရဖို့အတွက် တတိယအကြီးအကဲကို အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ပေးလိုက်တာက  ဆိုးတဲ့စိတ်ကူးတစ်ခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။
သူက အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ကာ ခြည်းခြည်းချင်း ပြောလိုက်တော့တယ်။
 " ဒီလိုဆိုရင်တော့..."
ဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ထဲကအသံက ထပ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။
[ ကံတရားက တကယ်ကို ကောင်းမွန်တာပဲ ကံဆိုးတဲ့အချက်ကို ကံကောင်းသွားအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်တဲ့၊ အခုချိန်ကစပြီးတော့ ချောမွေ့တဲ့ ခရီးလမ်းကို လျှောက်လို့ရသွားပြီ၊ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်ကိုလည်း ဘေးဒုက္ခကနေ ကယ်တင်သွားနိုင်ပြီ...]
!!!
ဆီပူအိုးထဲကို ရေလောင်းထည့်ထားလိုက်တဲ့အတိုင်း ဆေးစိုက်ခင်းတစ်ခုလုံးက ပွက်ပွက်ညံအောင် ဆူညံသွားတော့တယ်။
အားလုံးက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ပထမဦးဆုံး သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ လုကျင်းဟွိုင်က ပိုင်ကျစ်ယွင်အနားကို တစ်လှမ်းချင်း အရောက် သွားလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာမျက်ရည်တွေ အပြည့်နဲ့ ရတနာတစ်ခုကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်ရင်း တုန်ရင်တဲ့လေသံနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ အစောကြီးကတည်းက ရှာနေတဲ့တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး"
...