Ch 1-5

အပိုင်း (၁)
“ချန်ထျန်းဂိုဏ်း ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်ဆက်ခံပွဲက ငါတို့ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ တစ်နှစ်စာ အသုံးစရိတ်နဲ့ ညီမျှတာပဲ”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်က အခုလေးတင်မှ ပြီးသွားတဲ့အခမ်းအနားကို အားကျတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အိတ်အလွတ်ကြီးကို ဝမ်းပမ်းတနည်းနဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။
“အဲဒါတင် ဘယ်ကမလဲ” သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူက နှုတ်ခမ်းတွေကို ကွေးထားပြီး ရေရွတ်လိုက်သေးတယ်။ 
“ဒီနေရာကို တက်ရောက်လာကြတဲ့ လူတိုင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းက လာတဲ့သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းထက်တော့ ပိုချမ်းသာကြတယ်လေ”
ကျင့်ကြံရေးလောက တစ်ခုလုံးကို ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... ဆင်းရဲတဲ့နေရာချင်း ပြိုင်ရကြေးဆိုရင် ဘယ်သူက ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲမှာလဲ။
အရင်ဆုံး ပြောလိုက်တဲ့လူက ချောင်းဆိုးသွားပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တော့တယ်။
“အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ဘာလို့အခုချိန်ထိ ရောက်မလာ‌သေးတာလဲ၊ သူက စည်ကားသိုက်မျိုက်နေတာကို အကြိုက်ဆုံး မဟုတ်လား”
“ပြောကြတာတော့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက အစက လာမလို့ပဲတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ သူ အရေးကြီးကိစ္စ ဆောင်ရွက်နေရတဲ့ပုံပဲ....”
“ဘာအရေးကြီး ကိစ္စလဲ...”
“ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမှာလဲဟ” ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူက မျက်စောင်း ထိုးလိုက်ပြီးနောက်မှာပဲ ရုတ်တရက် တက်ကြွတဲ့လေသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“အစ်ကိုကြီးက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အရည်အချင်းအရှိဆုံး တပည့်‌လေ၊ ငါတို့လို အခုမှဝင်တဲ့ တပည့်တွေက သူ့ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမှာလဲ”
“ဟုတ်ပါ့၊ နောက်ဆုံး ငါတို့တွေက ထိုက်အန်းခန်းမထဲတောင် ဝင်နိုင်တာမဟုတ်ဘူး”
-
ထိုက်အန်းခန်းမ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်က ရှေ့က ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာတော့ ဂိုဏ်းကြီးအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေက ထိုင်နေလေရဲ့။ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ နောက်မှာတော့ ဂိုဏ်းရဲ့လေ့ကျင့်ရေးမှာပဲ စိတ်နှစ်ထားကြတဲ့ အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ လူငယ်လေးတွေ ၁၂ယောက်ကျော်လောက်က ရပ်နေကြတယ်။
အားလုံးက အချင်းချင်း ကြည့်နေကြပြီး အနေအထားက တိတ်ဆိတ်ပြီး ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ပါပဲ။
နောက်ဆုံးတော့ ထိပ်မှာထိုင်နေတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က သွေးတိုးစမ်းပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ဧကန္တ ခင်ဗျားလဲပဲ.....”
သူ့အသံက ဆီပူဒယ်အိုးထဲကို ကျသွားတဲ့ ရေစက်လိုပဲ။ ခန်းမထဲက အနေအထားက ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်ချုပ်ကျန်းကလဲ...”
“ကျုပ်ထင်ထားတာက ကျုပ်တို့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းပဲ ဒီလိုဖြစ်နေတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး...”
“ထျန်းကျီးဂိုဏ်းကလဲ အဲလိုပဲ”
အားလုံးက စကားကို တစ်ဝက်ပဲ ပြောနေကြတော့ စိတ်ရှုပ်စရာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခန်းမထဲက လူတိုင်းကတော့ အချင်းချင်း ပြောနေကြတဲ့စကားအဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်ကြတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့လဝက်လောက်တုန်းက စဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်နဲ့အထက် ကျင့်ကြံသူအားလုံးက ကောင်းကင်ကလာတဲ့ အသံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားနိုင်လာခဲ့တယ်။
ဒီအသံ ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြသလို ဒီအသံ ဘယ်တော့ ထွက်လာမယ်ဆိုတာကိုလဲ ဘယ်သူမှ သေချာမသိကြဘူး။ ဒီအသံက လုံးဝမသိရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေအများကြီးကို ပြောပြတယ်ဆိုတာကိုပဲ သိကြတယ်။ ကြောက်စရာအကောင်းအဆုံးအချက်က ဒီလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အတည်ပြုကြည့်လိုက်ရင် မှန်နေတာချည်းပဲ။
ပိုဆိုးတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်နေပါစေ ဒီအပိုင်ရှင်ကို ရှာတွေ့ဖို့ မပြောနဲ့ ဒီတခြားအရပ်က လာတဲ့အသံအကြောင်းကို တခြားသူတွေကို မပြောပြနိုင်ကြဘူး။
ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုသော ကျေးဇူးတင်စရာရှိတာက ဒီအသံပေါ်ထွက်လာရင် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးပြင်ပက လူတွေဆိုရင် ဒီအသံကို မကြားရဘူး။ မဟုတ်လို့ကတော့ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာဆိုရင်ဖြင့်....
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က လောကကြီးမှာ အရာအာလုံးကို တွက်ချက်နိုင်တဲ့ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်ကို လေးနက်တဲ့မျက်နှာ၊ တည်ငြိမ်တဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်နေလေရဲ့။
“ခင်ဗျားတောင်မှ အဲဒီလူရဲ့သရုပ်မှန်းကို အတည်မပြုနိုင်ဘူးလား
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ရဲ့မှုတ်ဆိတ်ဖြူကို ပွဲသပ်ပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့အမူအရာနဲ့ ကောင်းကင်ကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
အားလုံးက မှင်တက်သွားကြတော့တယ်။ - ဧကန္တ အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက ကောင်းကင်ကို တက်လှမ်းမဲ့ နည်းလမ်းနဲ့များ ဆိုင်နေတာလား။
ဒီအခိုက်မှာပဲ လူတွေကို ငိုချင်သွားအောင် လုပ်နေတဲ့ အရမ်းရင်းနှီးလွန်းတဲ့အသံတစ်ခုက ခပ်တိုးတိုးလေး ထွက်လာခဲ့တယ်။
[လူတွေများလှချည်လား]
ဒီအသံ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာပဲ ကိုယ်စီအတွေးတွေနဲ့ အားလုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို သူတို့ရဲ့ အမူအရာကို ထိန်းညှိလိုက်ကြတယ်။
ကျင့်ကြံရေးဆရာကြီးတစ်စုက သူတို့ရဲ့ထိုင်ခုံမှာ အစဉ်လိုက်ထိုင်နေကြတယ်။ လေးနက်တဲ့အမူအရာ၊ တည်ကြည်တဲ့မျက်လုံးနဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေနဲ့ပါပဲ။ သူတို့သာ တစ်ခုခု အမှားလုပ်ခဲ့မိရင် အပြင်လောကကလာတဲ့အသံရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခံရမှာ စိုးရိမ်နေကြတာ။
[နောက်ဆုံးတစ်ခါ ငါ ဖရဲသီးစားတုန်းက... ထျန်းကျီးဂိုဏ်းမှာ စားခဲ့တာပဲ]
[ဒီတစ်ခါလဲ ဆက်ကြည့်လိုက်ရအောင်]
ထိုက်အန်းခန်းမက လူအားလုံးက စိတ်အေးသွားပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြတော့တယ်။ တချို့ဆိုရင် မသိမသာနဲ့ သူတို့ရင်ဘတ်ကိုတောင် ပုတ်လိုက်ကြတယ်။
ဒီလိုလှုံ့ဆော်မှုမျိုးက ဒီကျင့်ကြံသူတွေအတွက် တကယ်ပဲ အရမ်းကို လွန်လွန်းပါတယ်။
လိုက်လျောညီထွေ မဖြစ်တဲ့ တစ်ယောက်သောသူကတော့ အပြုံးက ငိုနေတာထက်ကို ပိုပြီးရုပ်ဆိုးလှတဲ့ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်ပါပဲ။
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းကို နည်းနည်းမော့လိုက်ပြီး အားလုံးရဲ့အမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အကြည့်က ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ရပ်သွားခဲ့တယ်။
ထိပ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က အရက်ခွက်ကို သူ့နှုတ်ခမ်းဆီ မြောက်ထားလိုက်တာ သူက သူ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သောက်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချူပ်က အေးတိအေးစက်ပဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။ သူက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်တင်ပွဲကို မတက်ခဲ့ရင် သူကရော ဒီနေရာမှာ ရှိနေမှာမလို့လား။
‘တာအိုရောင်းရင်းတွေ မရှိတာထက်စာရင် သေသွားတာမှ ပိုကောင်းအုံးမယ်’ဆိုတဲ့ စကားနဲ့အညီပဲ သူကလည်း သူ့ခွက်ကို မြောက်လိုက်ပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ပြီးမှ ကောင်းကင်က လာတဲ့အသံက စကားမပြောခင် သူက အရင်ပြောလိုက်တယ်။
“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကျန်းက တကယ်လို့ ငယ်ရွယ်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ၊ အသက် ၆၀၀မှာပဲ သူက ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ ကျုပ် ဂုဏ်ပြုပါတယ်”
ဒီလိုပြောလိုက်ပြီး သူက အကြံပြုတဲ့ပုံနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါက အခွင့်ရေးကောင်းတစ်ခုပဲလေ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းက ရုတ်တရက် အနားယူသွားတဲ့အကြောင်းကို သူတို့တွေ မသိချင်ကြဘူးလား။ ပုံမှန်ဆိုရင် အလေးထားမခံရဆုံး၊ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကလဲ တခြားဂိုဏ်းချုပ်တွေရဲ့ တပည့်တွေလောက် မကောင်းတဲ့ ကျန်းမုန့်လင်က ဘာဖြစ်လို့ နောက်ဆုံးအနိုင်ရသူ ဖြစ်လာခဲ့တာတဲ့လဲ။
ဒါက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ထက် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်မလား။
သူက လမ်းဖောက်ထားပြီးပြီဆိုတော့ ကျန်တာကို ကျန်တဲ့တခြားဂိုဏ်းတွေအတွက် ချန်ထားပေးလိုက်မယ်။
အပြင်လောကကအသံက ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာရမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီအခွင့်အရေးက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲ ရတဲ့အခွင့်အရေးလေ။
ဘေးဘီက ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။
ဘယ်သူက ဒီအကြောင်းကို မသိချင်ဘဲ နေပါ့မလဲ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်က သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သဘောထားကြီးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက အရမ်းကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းကို နောက်တစ်ဆင့် မြင့်တဲ့အထိ သေချာပေါက် ဦးဆောင်နိုင်မှာပဲ”
တခြားကိုယ်စားလှယ်တွေကလဲ သံယောင်လိုက် ပြောလိုက်ကြတယ်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ဉာဏ်ပညာရှီပြီး ရဲရင့်တယ်၊ ခင်ဗျားက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးနဲ့ ထိုက်တန်ပါပေတယ်”
“ကျုပ် အစောကြီးကတည်း မြင်နေပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ထူးခြားတဲ့ ကံတရားနဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဦးဆောင်မှုနောက်ကို လိုက်ခွင့်ရတာ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းအတွက်တော့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ”
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်”
ကျန်းမုန့်လင်က သူတို့ရဲ့ “ဂုဏ်ပြုပါတယ်”ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို နားထောင်ရင်း သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ တည်ငြိမ်တဲ့အမူအရာတစ်ခုကို  ထိန်းထားလိုက်တယ်။ သူက အံကိုကြိတ်ရင်း ပြောရတော့တယ်။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျုပ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားပါ့မယ်”
[ဒီလူတစ်စုက တစ်ဖက်လူရဲ့မျက်နှာကို ဘယ်လိုဖြစ်များ မဖတ်တတ်ရတာဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်အသစ်ရဲ့ မျက်နှာက ညိုမည်းနေပြီလေ နင်တို့တွေ မမြင်ကြဘူးလား]
[သူ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာတဲ့အကြောင်းအရင်းလား... ဒါပေါ့... အရည်အချင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တာ___]
အားလုံးက အကြောင်းအရာ တစ်ခုခု လွတ်သွားမှာစိုးတာကြောင့် နားစွင့်ထားကြလေရဲ့။ ချန်ထန်းဂိုဏ်းက ကျန်းမုန့်လင်ကို ဂိုဏ်းချုပ်သစ် တင်မြှောက်တဲ့ နောက်ကွယ်ကအကြောင်းအရင်းက တကယ်ရှိနေတဲ့ပုံပဲ။
[အလို... ချန်ထန်းဂိုဏ်းမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ချင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတာပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းက သူ ဂိုဏ်းချုပ်သစ် ရွေးချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ အားလုံးက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထွက်ပြေးသွားလိုက်ကြတာ]
[ဟားဟား ဟားဟားဟား တကယ့်ကို အရည်အချင်းနဲ့ဆိုင်တာဟ၊ တကယ်လို့များ သူသာ ပြေးတဲ့နေရာမှာ အနှေးဆုံး၊ သိုင်းပညာမှာလဲ အားအနည်းဆုံး မဟုတ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးကျန်ခဲ့မှာလဲ၊ သူ့ဆရာကလည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပြားကို သူ့လက်ထဲ ချက်ချင်း ထိုးထည့်နိုင်ခဲ့မှာလဲ ]
ဂိုဏ်းအသီးသီးက ကိုယ်စားလှယ်တွေရဲ့မျက်နှာအမူအရာက အမျိုးမျိုးဖြစ်သွားပြီး အထူးတလည် စိတ်ဝင်စားသွားကြတော့တယ်။ အနောက်တန်းမှာ ရပ်နေကြတဲ့ တချို့တပည့်တွေကတော့ ရယ်ချင်စိတ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းထားရလို့ သူတို့မျက်နှာတွေတောင် ရှုံ့တွကုန်တယ်။
ချန်းထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်သစ်ရွေးတဲ့နည်းလမ်းက အဲလောက် ရယ်စရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
ဒါက ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာလေ။ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်လို့ရတဲ့သလား။
ကောင်းကင်ပေါ်က အသံကတော့ သူတို့ရဲ့အတွေးတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ တစ်ယောက်ထဲ ဆက်ပြောနေလိုက်တယ်။
[ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်နေရာကို ဘာလို့များ အဲလောက်မလိုချင်ကြတာတုံးတဲ့____ အာ... တွေ့ပြီ]
“ကျုပ်တို့ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက တကယ်တော့.....”
အားလုံးရဲ့အာရုံကို ဆွဲ‌ဆောင်ထားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့အသံက အပြင်လောကက လာတဲ့အသံအောက်မှာ ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်ခံလိုက်ရတော့တယ်။
[ဝိုး... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အရမ်းကို ဆင်းရဲသွားတာလားဟ]
[တကယ်တော့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဂိုဏ်းရဲ့ယိုပေါက်တွေကို ဖြည့်ဖို့ အိတ်စိုက်နေရတာပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ် တင်မြှောက်ပွဲအတွက်တောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သူ့ဟာသူ ထုတ်ပေးခဲ့ရတာဟ၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းအသီးသီးက ပို့လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေကိုကျတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ငွေစာရင်းထဲမှာ ထည့်ရတာတဲ့လား ]
[ဒါကြီးကို ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်း ဆင်းချိန်တန်တော့ ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ မဆန်းတော့ပါဘူး]
ထိုက်အန်းခန်းမထဲမှာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ငြီးငွေ့နေတဲ့ပုံဖြစ်နေတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကလွဲရင် အားလုံးက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ နားထောင်နေလိုက်ကြတယ်။
[ဒါကတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အဲလောက်ဆင်းရဲနေပြီးသားကို... သူတို့တွေက အခုချိန်ထိ ဘယ်လိုများ ရှင်သန်နေနိုင်ရတာလဲ]
[နောက်ပြီး ဘာသတင်းမှလဲ မထွက်ခဲ့ဘူး]
ဒီစကားကို ကြားလိုက်တဲ့အချိန်မှာ စောစောက ကြိတ်ပြီးရယ်မောနေခဲ့ကြတဲ့ ထိုက်အန်းခန်းမထဲက လူတွေက သူတို့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပေါ်လာခဲ့တော့တယ်။ သူတို့တွေက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားသလိုပဲ။
သူတို့ အမှတ်မမှားခဲ့ရင်....
[ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ငွေချေးပြီး အသက်ဆက်နေတာကိုးဟ]
[အခုအချိန်ထိ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၄၇သန်း၊ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၃သန်း...]
[ဝိုး... တကယ်တော့ သူ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကနေ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၆.၂သန်းတောင် ချေးထားတာပဲ]
နဂိုက စိတ်ပျက်နေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တအံ့တဩ ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက တကယ်တိရိစ္ဆာန်ပဲဟ။ သူတို့တွေက ဓားသိုင်းကျင့်ကြံတဲ့သူဆီကတောင် ငွေချေးထားတယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ သူတို့ချေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေက စိတ်မချမ်းသာစရာကောင်းလိုက်တာ။ အနည်းဆုံးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့မတည်ငွေက အဲဒီနားမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ...
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီအကြည့်တွေကို သတိထားမိဟန်မတူဘူး။ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်တွေက ဆက်တိုက်ကို တုန်ယင်နေတော့တယ်။ သူတို့ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံရေးလောကမှ နာမည်ဆိုးနဲ့ ကျော်ကြားတဲ့ ဆင်းရဲသားအိမ်ထောင်တစ်ခုဆို သိသင့်ပါတယ်လေ။ ဓားသိုင်းကျင့်တဲ့သူတိုင်းက ငွေသုံးဖို့အရေး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်ချင်နေကြတာ၊ သူတို့တွေက ပုံမှန်ဆိုရင် ဘာကိုမှမစားချင် မဝတ်ချက်ကြဘူး။ သူတို့ငွေအားလုံးကို သူတို့ရဲ့ မွေးရာပါဓားအတွက်ပဲ သုံးကြတာ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ဟောင်းက သူ့ဆီ ငွေလာချေးတုန်းက အတိုးနှုန်း အမြင့်ကြီးပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တာလေ။ သူလည်း ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ မတည်ငွေအားလုံးကို သူ့ကို ချေး‌ပေးလိုက်တာပေါ့။
နောက်ဆုံး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ခုထဲက တစ်ခုမလား။ သူတို့တွေ ဒီလောက်များတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ချေးရဲတယ်ဆိုမှတော့ သေချာပေါက် ပြန်ပေးနိုင်မှာပေါ့... ဟုတ်တယ်မလား။
သူကတော့ စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ဟာကို နှစ်သိမ့်နေလိုက်တယ်။
[ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ပြန်ဆပ်နိုင်မယ်မထင်ဘူး၊ ဆက်မချေးတာနဲ့တင် အသိတရားရှိတယ်လို့ ပြောလို့ရနေပြီ]
နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ကိုင်စွဲထားတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သတိစိတ်မှာ ရုတ်တရက် ကျိုးပျက်သွားတော့တယ်။
သူက စားပွဲကို ဘုန်းခနဲ ထုလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်ပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ဆီကို ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု တောင်းလိုက်ချင်တော့တယ်။
“ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အနိုင်ကျင့်....”
[ဟာ... ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တာလဲ]
ကောင်းကင်ပေါ်က အသံက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့သတိကို ပြန်ဆွဲခေါ်ပေးလိုက်တယ်။
သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ရင်း အံ့ကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက... ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းနဲ့ တကယ်ပဲ အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိပါတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက နောက်ပိုင်းကျရင်လဲ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သတိတရနဲ့ အလည်လာပါအုံး”
[ဒါပေါ့၊ ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ အဆင်းရဲဆုံး ဂိုဏ်းနှစ်ခုက ပြောစရာ မကုန်နိုင်အောင်ရှိမှာပဲ]
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ နဖူးပေါ်က သွေးကြောတွေ ထောင်တက်လာတော့တယ်။ သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ခံစားချက်အားလုံးကို မြို့သိပ်ရင်းက သုန်မှုန်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ပြန်ထိုင်ချလိုက်တယ်။
ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီထူးဆန်းတဲ့အသံကြီး ပျောက်သွားတဲ့အခါကျမှ သူ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ စကားကောင်းကောင်း ပြောလို့ရတာပဲ။
ခုနက သူ့ရဲ့ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် ဖြစ်မယ်။ အပြင်ဘက်က အသံက ရုတ်တရက်ကြီး ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ထုတ်ပြောလိုက်တော့တယ်။
[ငါတို့တွေက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအကြောင်း ပြောနေပြီဆိုမှတော့....]
[အမလေး.... ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အကြီးဆုံးတပည့်က တကယ်တော့ သူ့မွေးရာပါဓားကို ကိုယ်တိုင် မဖွယ်မရာ ပြန်လုပ်ခဲ့တာတဲ့၊ နောက်ပြီး အခု‌လေးတင်မှ မွေးဖွားလာတဲ့ ဓားဝိညာဉ်က အရမ်းကို ဒေါသထွက်ပြီး အဓိကဟာကြီးကို ချက်ချင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်...တဲ့လား]
[ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ဓားကို ဇနီးမယားလို သဘောထားတာကလဲ တင်စားပြီး ပြောရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ထွက်ဆိုချက်တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ]
“အဟမ်း__”
“အဟွတ်--“
“ဒီဓားသိုင်းကျင့်ကြံတဲ့သူတွေက အပေါ်ယံမှာတော့ ဖြောင့်မတ်သလိုနဲ့ တကယ်ကျတော့ ကွယ်ရာမှာ တိတ်တိတ်လေး နည်းပရိယာယ်အမျိုးအမျိုး သုံးနေကြတာလား”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ငေးကြောင်ကြောင်နဲ့ ထိုင်နေပြီး အခုလေးတင် ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံ ပြောတဲ့စကားကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားနေရတော့တယ်။
သူ့အကြီးဆုံးတပည့်လေးက ကျင့်ကြံရေးလောက နာမည်ကြီးပြီး လေးစားခံရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ အသက်၁၀၀မှာပဲ သူက ရွှေအမြုတေအဆင့် ကိုရောက်နေပြီ။၊ သူက ဖြောင့်မတ်တဲ့သူ။ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ ထောင်သောင်းချီတဲ့ တပည့်တွေရဲ့ စံပြတစ်ယောက်ပဲ။
သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... သူ့မွေးချင်းဓားကို သုံးပြီး ဒီလို ကိစ္စမျိုး လုပ်မှာလဲ။
မဟုတ်သေးဘူး။ အခုလေးတင် အပြင်ဘက်ကအသံ ပြောလိုက်တာ ဘာတဲ့ ___ ဓားဝိညာဉ်တဲ့လား။
သူ့အကြီးဆုံးတပည့်မှာ ဓားဝိညာဉ်ရှိတယ်ပေါ့လေ။
ဓားဝိညာဉ်တဲ့လေ။
သူ့နောက်က ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အချင်းချင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်ကြတယ်။
“အခုလေးတင် အသံပြောလိုက်တာကို မင်းကြားလိုက်လား၊ ငါတို့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ပြည့်စုံပြီး အစွမ်းကြီးတဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက တကယ်တော့....”
“အဲဒါကြီး ဖြတ်ခံထားရတာ ဟုတ်လား”
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဒီတစ်ခါ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းကို မလာတော့ဘူးလို့ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တုန်းက ဘာလို့ပါလိမ့်လို့ ငါ စဉ်းစားနေတာ”
“အခုမှပဲ သိတော့တယ်၊ ဓားဝိညာဉ်ကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းမှာ ဓားဝိညာဉ်ရှိတာက နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာပဲ”
ကောင်းကင်အပြင်ဘက်က အသံက ဒီကိစ္စကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားသွားတာ သိသာတယ်။
[တပည့်အရင်းတွေပဲ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းကို လာကြပြီး ဒီအကြီးဆုံးအစ်ကိုကို ယာယီသီးခြားကျင့်ကြံရေးမှာ ထားခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး]
[ဟင်း... ငါ့အဓိကကြီးသာ ဖြတ်ခံလိုက်ရရင် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ဖို့ကောင်းလိုက်မလဲ]
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ ယောက်ျားလေးတပည့်အားလုံးက ကျောချမ်းသွားကြတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့.... ဒီနောက်ဆုံး ဓားဝိညာဉ်အကြောင်း ပါနေတော့... ကျင့်ကြံရေးလောကမှ ဓားဝိညာဉ်သုံးခုပဲ ရှိပြီး မွေးချင်းဓားကနေ ဓားဝိညာဉ် မွေးထုတ်နည်းကို ဘယ်သူကမှ မပြောခဲ့ကြဖူးဘူးလေ။
ဒါက သူတို့ မပြောချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ.... လုပ်ရမဲ့ဟာက အရမ်းကို ကို့ယို့ကားယားနိုင်လွန်းလို့ မပြောရဲကြတာလား။
ရုတ်တရက်ပဲ ထိုက်အန်းခန်းမထဲက အားလုံးက ဓားဝိညာဉ်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသား နှစ်ယောက်ကို သတိရသွားတော့တယ်..
တစ်ယောက်က လက်ရှိဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ နောက်တစ်ယောက်က ဝမ့်ကျန့်းဂိုဏ်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောအကြီးအကဲ...
ဧကန္တ... သူတို့ရဲ့ဓားဝိညာဉ်တွေကလည်း....
လူတော်တော်များက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တိတ်တိတ်‌လေး ခိုးပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။
ဝမ့်ကျန့်းဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူတို့ရဲ့စူးရှတဲ့အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်၊ အံကြိတ်လို့ ကြိုးစားပြီ ငြင်းချင်ပေမဲ့ စကားလုံးတွေက ထွက်မလာခဲ့ဘူး။
သူက သူ့မွေးချင်းဓား ရိုက်တာ မခံရဖူးဘူးလို့ အားလုံးရှေ့မှာ အော်ဟစ်ပစ်ရမှာလား။
သူက အဲလိုပြောရင်တောင် ရယ်စရာတွေပဲ ကြည့်ချင်ပြီး ပြဿနာပဲ ရှာချင်ကြတဲ့ ဒီလူတွေက သူက စကားကပ်ပြောနေတယ်လို့ပဲ ထင်ကြမှာလေ။
ဒါပေမဲ့ သူမှ တကယ်မလုပ်ခဲ့တာဟ။
သူ့မှာ အမှတ်တမဲ့ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး ဘေးကို ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။ သူလဲ အဲလို စဉ်းစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။
သူ့မြင်ကွင်းအဆုံးမှာတော့ မှင်တက်အံ့ဩရလောက်တဲ့ အနီရောင်လေး။
ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က ကျက်သရေရှိပြီးတင့်တယ်လှတဲ့ အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားပြီး သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မတော်မလျော် လုပ်လို့မရနိုင်တဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့စိတ်နေသဘောထားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားလေရဲ့။
သူမက ခေါင်းလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး ပဟေဠိဆန်ဆန်ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခုရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေကို လှစ်ပြလိုက်တယ်။ သူမရဲ့စူးရှတဲ့အကြည့်က လူပေါင်းများစွာရဲ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေတော့တယ်။
ကျင့်ကြံရေးလောကတစ်ခုလုံးမှာ ‘ပြိုင်ဘက်ကင်းအလှ’ဆိုတဲ့ စကားလုံးတဲ့ အမှန်တကယ် ထိုက်တန်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။
သူမက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်သလိုနဲ့ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမကို အာရုံစိုက်နေကြတဲ့သူတွေကို စိုးထိတ်စွားအောင် လုပ်လိုက်တော့တယ်။
ကောင်းကင်က အသံကလည်း ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့အကြည့်ကို သေချာ သတိထားမိလိုက်တယ်။
[ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းရဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ]
အပြင်ဘက်က လာတဲ့အသံကို ကြားလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ စိတ်အာရုံတွေအားလုံးက သူမဆီကို ရောက်သွားတော့တယ်။ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က အင်္ကျီလက်အောက် သူ့လက်တွေကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီးနောက်မှ မသိမသာ ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ဖြစ်နေတာတွေကို ဂရုမစိုက်သလိုနဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ပွတ်သပ်နေလိုက်တယ်။
[အယ်... ကြည့်ရတာ သူတစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးဟ.. တခြားသူကလည်း...]
[ဘယ်လို... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့အကြီးအကဲ၊ ချန်ဖူဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်နဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်တို့အားလုံးက ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အတူနေခဲ့ကြဖူးတယ်တဲ့လား]
.... 
 အပိုင်း (၂)
[ဝိုး...ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလူသုံးယောက်နဲ့ အခုထိ အဆက်အဆံရှိသေးတယ်ဟ]
စူးလီက သလွန်ပေါ်မှာ မှီပြီး တိမ်ကြေးမုံပြင်ပေါ်က မြင်ကွင်းကို ရုပ်ရှင်ကြည့်သလို ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ ကြည့်နေတာပေါ့။
သူမဘေးမှာတော့ အရောင်ဖျော့ဖျော့ စာအုပ်တစ်အုပ်။ အဖုံးပေါ်မှာရေးထားတာက ‘ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွားရာလမ်း’။ ဒီစာအုပ်ထဲမှာ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲ ဖြစ်ထားသမျှ ကိစ္စကြီးငယ်အားလုံးကို မှတ်တမ်းပြုထားပြီး ဖရဲသီးစားဖို့ ‘မှော်ဝင်လက်နက်’တစ်ခုပဲ။
‘ကောင်းကင်ဘုံစာအုပ်’ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အချစ်၊ အမုန်း၊ လက်တုံ့ပြန်တဲ့အကြောင်းကို ဖတ်လိုက်ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားတယ်။ သူက မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့ပုံနဲ့ စာစဖတ်လိုက်တော့တယ်။
[ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်လို့ မပြောရဘူး... သူက လှေတွေအများကြီးပေါ်ကို ပြုတ်မကျဘဲ တက်ခဲ့တာပဲ၊ သူက ငါတို့မျိုးဆက်ရဲ့ စံပြတစ်ယောက်ပဲဟ]
[ကြည့်ပါအုံးမယ်... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ မဟာအကြီးအကဲ.. ဝေါင်း... သူက နှစ်၈၀၀ လူပျိုစင်သန့်သန့်လေးတဲ့...]
[ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းအားလုံးဆီကတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တွေအများကြီး ချေးငှားပြီး ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းဆီက ပဲ မချေးတာ မဆန်းတော့ပါဘူး~ ~]
ထိုက်အန်းခန်းမထဲက လေထုက ထူးထူးခြားခြား အနေကျုံ့သွားကြတော့တယ်။
နာမည်ခေါ်ခံလိုက်ရတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသနဲ့ အရှက်တရားကို မျိုသိပ်ထားရတဲ့ ရုပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူ့ရဲ့ငွေရောင်ဆံပင်တွေက လေထဲမှာ တလွင့်လွင့်နဲ့ သူ့အရောင်အဝါကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေပုံပဲ။
[ရုပ်တည်ကြီးတဲ့ မကြင်နာတတ်တဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်လဲ ရှိသေးတယ်.. သူရဲကောင်းတစ်ယောက်က မိန်းမလှတစ်ယောက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရမယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး~ ~]
[အိုး~ သူက ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ ရှိတဲ့အချိန်ကျတော့ လွယ်လွယ်လေးနဲ့ ရှက်တတ်တဲ့ ကြောင်သူတော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ~]
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ကို မယုံမကြည်နဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။ သူတို့ခမျာ အပြင်‌လောက အသံ ပြောလိုက်တဲ့စကားကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘူး။ သူတို့ကိုယ်ပေါ်ကို ခွက်ထဲက အရက်တွေ ဖိတ်ကျကုန်တာကိုလဲ မသိလိုက်ကြတော့ဘူး။
[နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ စောင့်ဆိုင်းလာခဲ့ကြတဲ့ ချန်ဖူဂိုဏ်းသားတွေကလည်း တကယ်တော့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ခြေတော်ရင်းကို ဆင်းသက်ခဲ့ကြရတာပဲ]
ပွဲအစက ပွဲအဆုံးထိ မျက်လုံးများကို အသာမှိတ်ထားပြီး လက်ထဲမှာ ပုတီးကိုင်ထားကြတဲ့ ချန်ဖူဂိုဏ်းသားကတော့ သူတို့ကို လုံးဝ မထိခိုက်တဲ့အတိုင်းပဲ။ သူ့လက်ထဲက ပုတီးကို အရင်ကထပ် ပိုပြီး တင်းနေအောင်ကိုင်ထားတာကိုတော့ သူနဲ့ရင်းနှီးတဲ့သူလူတွေကပဲ သိလိမ့်မယ်။
[ဝိုး... ဟယ်ယွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကျိတ်ပြီးသဘောကျနေတဲ့သူတွေမှ အများကြီးပဲဟ.. ချန်းထျန်းဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲ၊ ချန်ကျီးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ကြီး...]
[ကျွတ်...ကျွတ်... ကျင့်ကြံရေး လောကတစ်ခုလုံးမှာ မိန်းမလှလေးရဲ့ဆွဲဆောင်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်တဲ့ ဘယ်သူရှိအုံးမှာလဲ]
တခြားသူတွေက အလန့်တကြားနဲ့ လှမ်းခိုးကြည့်လိုက်ကြပြီး သိချင်စိတ်တွေ ဖြစ်သွားကြတော့တယ်။
ဒီလူသုံးယောက်က ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ကြီးမားတဲ့ပုံရိပ် ရှိတဲ့သူတွေပဲ။ တောင်ထိပ်က ပန်းတွေလိုပဲ အမြဲတမ်း ကြည်ညိုဖို့ကောင်းတဲ့သူတွေ။ သူတို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီလို ပြင်းထန်ပြီး သွေးထွက်အောင်မှန်တဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
ယောက်ျားသုံးယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူနေတာတဲ့လေ။
ဂိုဏ်းကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပါတတ်လေ့ မရှိတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲက ခန်းမထဲမှာ ပေါ်လာတာလဲ မဆန်းတော့ပါဘူး။
လျှောက်သွားပြီး နေရာအတည်တကျ မသိတဲ့ ချန်ဖူဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်ကလည်း ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ် ဆက်ခံတဲ့ပွဲကို တိတ်တိတ်လေး လာတက်တာလဲမဆန်းတော့ဘူး။
တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က သောက်ဖို့မှ မဟုတ်တာ။
ဒါပေါ့။ မျက်စိထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံးက အားလုံးရဲ့အာရုံကို ဖမ်းစားထားတဲ့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ် ရန်ဖေးကိုး။
သူမကတော့ လက်တစ်ဖက်မှာ အရက်ခွက်ကို ကိုင်ထားလေရဲ့။ အရက်ခွက်က သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ပိုပြီးသွယ်လျရှင်းလင်းနေစေတယ်။ သူမရဲ့လက်သည်းပေါ်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင်က အားလုံးရဲ့နှလုံးသားထဲကို ပျံ့နှံ့ဝင်ရောက်သွားတဲ့အတိုင်းပဲ။
သူမက  အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေလိုက်တာ အပြင်ဘက်လာတဲ့အသံ ပြောနေတဲ့ ဇာတ်လိုက်က သူမဟုတ်တဲ့အတိုင်း။ အရက်ခွက်ကို ယူပြီး ဣန္ဒြေအပြည့်နဲ့ တစ်ငုံလောက် သောက်လိုက်သေးတယ်။
အံ့ဩစရာအကောင်းဆုံးတော့ မှင်ရည်လို မည်းနက်နေတဲ့ သူ့မျက်ဝန်းအစုံက အမြဲတမ်း စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေတာပဲ။ အများကြီး ငေးကြည့်တာ ခံနေရပေမဲ့ သူကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်လေဘူး။ သူ့မျက်ခုံးတွေကို နည်းနည်းလောက် ပင့်ထားလိုက်ပြီး မပွင့်တပွင့်အပြုံးက လူတွေကို ရှက်သွေးဖြာသွားအောင် လုပ်နေတာ သူ့ကို ထပ်မကြည့်မရဲအောင်ပဲ။
ထိုက်အန်းခန်းမတစ်ခုလုံးက ရင်တထိတ်ထိတ်နဲ့ ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။
ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခိုက်တန့်အတွင်းမှာ စကားတစ်ခွန်း ထွက်မလာခင်အထိပဲ။
[တော်ပါသေးရဲ့၊ အချင်းချင်း သိမနေကြလို့ပဲ၊ မဟုတ်လို့ကတော့ တကယ့်ပွဲဖြစ်မဲ့မြင်ကွင်း]
ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲက သူ့ဒေါသကို ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ဘုန်းခနဲ ရိုက်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်တယ်။
“ရန်ဖေး မင်းပြောတော့ ငါနဲ့နေရတာ အကြိုက်ဆုံးဆို၊ ဘာလို့ တခြားသူတွေနဲ့ရော ပတ်သက်နေတာလဲ”
“မင်း‌ ပြောခဲ့တဲ့ ဒီစကားလုံးချိုချိုတွေအားလုံးက အလိမ်အညာသက်သက်ပဲလား”
ရန်ဖေးက ခပ်ညင်ညင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မဟာအကြီးအကဲဆီ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးတော့ မျက်ဝန်းလှလှလေးတွေနဲ့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်ညာနိုင်ရက်မှာလဲ၊ ကျွန်မ ပြောတဲ့စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရင်ထဲက လာတာပါ”
မဟာအကြီးအကဲရဲ့မျက်နှာထားက ပိုပြီးကောင်းလာခဲ့တယ်။
ရန်ဖေးက ဆက်ပြောတယ်။ “တစ်ခုပဲ ရှင် ကျွန်မကို နားလည်တယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာမိတာ ဒါပေမဲ့ ရှင် အဲလောက် သဘောထားသေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး”
“ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ ကျွန်မမှာ ချစ်တတ်တဲ့နှလုံးသားတစ်ခု ရှိပါတယ်၊ ဒီလောကမှာ ချစ်ရတဲ့သူတွေမှ အများကြီးပဲ၊ ကျွန်မက တစ်ယောက်ထဲကို ချစ်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့ခံစားချက်ကို ဘယ်လို ပစ်ပယ်ထားရက်မှာလဲ”
ချန်ထျန်းဂိုဏ်း မဟာအကြီးအကဲ : “....”
တခြားလူများ : “....”
တော်လိုက်တဲ့အရည်အချင်းပဲ။
ကြာကူလီနေတာကိုတောင် ဒီလို လှပညက်ညောတဲ့စကားမျိုးနဲ့ ဖွင့်ဆိုနိုင်သတဲ့။
ရန်ဖေးက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးလှလှကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
“ကြည့်ရတာ ရှင် တကယ် လက်မခံနိုင်တဲ့ပုံပဲ”
“ရှင်က ဘယ်လို လက်စားပြန်ချေချင်တာလဲ”
သူက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့သွယ်လျလျ လည်တိုင်ကို လှစ်ပြလိုက်တယ်။
“ကျွန်မကို သ-တ်မလို့လား”
မဟာအကြီးအကဲရဲ့လက်ထဲမှာ လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြီး သူက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ 
“ငါ မင်းကို မခွဲရက်နိုင်ဘူးလို့များ မင်းက ထင်နေတာလား”
“မလုပ်နဲ့__”
“ခဏ..”
ဒီအခိုက်မှာပဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ အကာအကွယ်တွေက ရန်ဖေးရဲ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီး သူ့အတွက် မားမားမတ်မတ် ကာကွယ်ပေးထားလို့နေတယ်။
မဟာအကြီးအကဲကလည်း ဟန်ပြသက်သက်ပါလေ။ ရန်ဖေးကို ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူအုပ်ကြီးတဲ့ တုံ့ပြန်မှုက သူကပဲ ရန်ဖေးကို သ-တ်တော့မဲ့ဖြစ်သွားအောင် ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူလည်း လုပ်နေတာကို ကပျာကယာနဲ့ ရပ်ထားလိုက်တော့တယ်။
ရန်ဖေးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မဟာအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ “ရှင်က စိတ်ထဲထားမှတော့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အခုချိန်ကပြီး အဆက်အသွယ်ဖြတ်လိုက်ကြ....”
မဟာအကြီးအကဲက သူ့ရဲ့‌အေးစက်စက် မျက်နှာထားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကပျာကယာနဲ့ လွှတ်ခနဲ ပြောထွက်သွားတော့တယ်။
“ငါ စိတ်ထဲမထားပါဘူး”
အားလုံး: “…”
အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်တဲ့ မဟာအကြီးအကဲကလည်း တကယ်တော့ လိုက်လျောပေးခဲ့ရတာတွေ ရှိသတဲ့လား။
ဒါပေမဲ့....
လူတစ်ယောက်ကတော့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ် ရှိနေတဲ့ဖက်ကို တိတ်တိတ်လေး လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ရန်ဖေးက မဟာအကြီးအကဲရဲ့အဖြေကို အံ့ဩတဲ့ပုံမပေါ်လေဘူး။ သူက နည်းနည်းလောက် မျက်လွှာချထားလိုက်တာ သူ့ပုံစံလေးက  အရမ်းကို လှပလွန်းလို့ လူတွေအားလုံးက အသက်ရှူရပ်သွားတော့တယ်။
အားလုံးက အခိုက်တန့် ငေးမောသွားကြပြီး ဒီလိုမှင်တက်အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ယောက်က လူတချို့လိုပဲ နားလည်ရခက်ပါလားလို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတော့တယ်။
အငြင်းပွားရမဲ့ကိစ္စကို ရှောင်လွဲနိုင်ခဲ့တယ်။
အဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ စူးလီက လေးစားတဲ့ဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးတော့ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
[ဒါ အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ အရမ်းတန်.... နေအုံး... ဘုရားရေ... ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်က မိန်းမတစ်ယောက်လို ဝတ်စားထားတဲ့ ယောက်ျားကြီးတဲ့ဟ]
[မိုက်ချက်ပဲ... ယောက်ျားတွေကပဲ ယောကျ်ားတွေကို အနားလည်ဆုံး ဖြစ်နေတာကိုး]
[စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားဟ]
....အယ် ဘာတဲ့။
ထိုက်အန်းခန်းမမှာ ပြန်ပြီး တရုံးရုံးဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
အားလုံးက ငေးကြောင်ကြောင်နဲ့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ရှိတဲ့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ သူတို့တွေ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ခဲ့ကြပေမဲ့ သူ့အလှကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေမိကြတုန်းပဲ။
လှုပ်ရှားချက်တိုင်းမှာ အရမ်းကို စွဲမက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတုံး။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကလည်း မသိမသာ တုန်ယင်နေလိုက်တာ မသိရင် အပြင်းအထန် အရိုက်ခံထားရတဲ့ပုံပဲ။
“ရန်ဖေး မင်းက တကယ်...”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က သိနေတယ်လေ။ သူသာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် အပြင်လောကရဲ့ သံသယစိတ်တွေက သေချာပေါက် မြင့်တက်လာတော့မယ်။ သူက သူ့မုတ်ဆိတ်မွှေးဖြူပြီးကို သပ်လိုက်ပြီး ဒီကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သလို ဟန်လုပ်ရင်း “ကျုပ်ကြားဖူးတာရှိတယ်၊ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းရဲ့ ချစ်စိတ်တစ်ထောင်ဆံထိုးက အဆင့်ကူးပြောင်းခြင်းအခြေအနေကို တိုတောင်းအောင် လုပ်ပေးပြီး ကျင့်ကြံရေးကို တိုးတက်စေတဲ့အပြင် လိင်ဖြစ်တည်မှုကိုလည်း မကွဲပြားအောင် လုပ်လို့ရတယ်တဲ့...”
ရန်ဖေးက တဟင်းဟင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းချုပ်က အသိပညာ ကြွယ်ဝလှပါပေတယ်”
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူ့အပြုံးကြောင့် တဒင်္ဂ မှင်တက်သွားပြီး မြန်မြန် အကြည့်လွှဲလိုက်တော့တယ်။
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး... စကားအရမ်း များခဲ့မိတာ ကျုပ်အမှားပါ၊ မင်းက တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ကြည့်သင့်ပါတယ်”
သူတို့စကားကို ကြားလိုက်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့မျက်နှာက ပိုပြီးရှုံ့မဲ့သွားခဲ့တယ်။ သူက တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ပြောပါရော။
“ရန်ဖေး မင်းက တကယ်တော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ”
ရန်ဖေးက ပေါ့‌ပေါ့ပါးပါး ခြေလှမ်းတွေနဲ့ သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက လက်မြှောက်ပြီး သူ့ဆံထိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့မှင်ရည်လို နက်မှောင်နေတဲ့ ဆံနွယ်တွေက ပြေလျော့သွားပြီး သူ့ရဲ့ယောက်ျားဆန်တဲ့ လက္ခဏာတချို့က တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာတော့တယ်။
တည်ငြိမ်တဲ့ခွန်အားနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတို့က ပြီးပြည့်စုံအောင် ရောယှက်သွားတယ်။ သူက မျက်လုံးကို နည်းနည်း ပင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်ဝန်းတွေက စွဲမက်ဖွယ်အပြည့်ဖြစ်နေပေမဲ့ ပါးလျလျ စူးရှုမှုတစ်ခုက ရှိနေတုန်းပဲ။
ဒါက မိန်းမတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ထားတဲ့အချိန်တုန်းကထက် သူ့ကို ပိုပြီးထူးခြားသွားစေတယ်။
ခန်းမထဲက လူအားလုံးက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ယောက်ျားရော မိန်းမရောက တစ်ပြိုင်ထဲ တံတွေးမျိုချလိုက်မိပါရော။
ရန်ဖေးက တခြားသူတွေရဲ့ အကြည့်ကို မေ့ထားတဲ့ပုံပဲ။ သူ့အသံလေးက အရင်ကထက် နည်းနည်းလေး ပိုဩနေပေမဲ့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြန်တယ်။
“ယောက်ျားလေး ဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးလို့လား”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က မယုံမကြည်ဖြစ်နေသေးတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့မေးစေ့ကို အသာအယာ ပင့်လိုက်ပြီး သူ့အနား ပိုကပ်သွားလိုက်ပေမဲ့ လက်မအနည်းငယ်အရောက် သူ့နားနားကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့တယ်။
“နောက်ပြီး ရှင်လဲ ကောင်းခဲ့တယ်မလား”
ဝုန်း___
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးအားလုံး သူ့မျက်နှာပေါ်ကို ဆောင့်တက်လာတဲ့အတိုင်းပဲ။ သူက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက်လုပ်နေပေမဲ့ ဘာပြောရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး။
ရန်ဖေးရဲ့အသံက တိုးပေမဲ့ နေရာမှာရှိနေကြတဲ့သူအားလုံးက အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတွေလေ။ ဒီတော့ သူတို့က သူ ပြောလိုက်တဲ့စကားကို ဘယ်လိုလုပ် မကြားဘဲနေမှာပဲ။
အားလုံးရဲ့အမူအရာက ရုတ်တရက် အရမ်းကို ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြတယ်။ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက ဓားဝိညာဉ်ကို ထုတ်ယူနိုင်တဲ့နည်းလမ်းအကြောင်း အပြင်ကအသံပြောတဲ့ခဲ့စကားကို စဉ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ လူအများစုက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ အောက်ဘက်က နေရာကို စဉ်းစဉ်းစားစားနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတော့တယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ်ကြီးလား။
စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အဖုံးကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူးပဲ။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အရမ်းကို ရှက်ရွံ့ ဒေါသဖြစ်သွားပြီး သေချင်စိတ်ပေါက်သွားတော့တယ်။ သူ အဲလိုကိစ္စတွေကို သူနဲ့ လုံးဝမလုပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဒီစကားကို ပြောဖို့ကလည်း အဲလောက် အရည်မထူနေပြန်ဘူး။ သူ့ခမျာ သူ့နာမည် ဖျက်ဆီးခံနေရတာကိုပဲ ရပ်ကြည့်နေနိုင်တော့တယ်။
ရန်ဖေးက သူ့မေးကို ချီထားပြီးတော့ ခန်းမထဲကလူတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ကို မကြည့်ရဲရှာဘူး။
ဘယ်သူကမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလို လူရှေ့မှာ ဖော်ထုတ်ခံရမှာ မလိုလားဘူးလေ။ နောက်ဆိုရင် သူ့မှာ လူသားတစ်ယောက်လို ဘယ်လို ဆက်ပြီးအသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။
ဘယ်သူကမှ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ကို မေးခွန်းမထုတ်ရဲကြဘူး။
ရန်ဖေးကတော့ သူ့ထိုင်ခုံဆီကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်သွားလိုက်တော့တယ်။
စူးလီကတော့ သူမြင်လိုက်တာကို တအံ့တဩဖြစ်မိတုန်းပဲ။
[ဒီလို ပွဲဖြစ်တော့မဲ့အရေးကို တချက်လောက် မှောက်ချီလှန်ချီလုပ်လိုက်တာနဲ့ အဲလောက် လွယ်လွယ်လေး ဖြေရှင်းနိုင်သွားသတဲ့]
[ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ကတော့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ပါပဲ]
[ဒါကို ကြည့်လိုက်ရတော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က တကယ် ကံဆိုးသူဖြစ်သွားတာပဲ]
[တပည့်ကလည်း ပြောပြလို့မရတဲ့ “ဝါသနာတွေနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေ”ရှိတယ်]
[ကြိုက်မိတဲ့သူကလည်း သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ လှေသုံးစီးနဲ့၊ လှေတစ်စီးစီကလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့လက္ခဏာတွေနဲ့၊ သူ့ထက်ဆိုးတဲ့သူတွေ မပါဘူး]
[သူ ကြိုက်တဲ့သူကလဲ မိန်းမလို ဟန်ဆောင်ထားပြီး နှစ်ရာချီအောင် သူ့နှလုံးသားကို လှည့်စားထားခဲ့တာ]
[ဒါက သူ့မှာ အချစ်အတွက်ကလွဲပြီး လုပ်ခဲ့တာ ဘာမှမရှိဘူးလို့ ပြလိုက်တာပဲ]
အဲဒီလိုပြောလိုက်ပြီးတော့ စူးလီမှာ သူ့အတွက် ကိုယ်ချင်းစာမိပြီး မျက်ရည်မကျဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
[တော်ပါ‌သေးရဲ့... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက သူဆီမှာတင်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအကြွေးကို ပြန်မဆပ်နိုင်တာ မသိသေးပေလို့ပဲ မဟုတ်လို့ကတော့....]
သူမ ပြောလိုက်တဲ့ ညည်းညူတဲ့စကားတိုင်းက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကို ပိုပြီး ဖြူဆုတ်လာစေတော့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ပုံပဲ။ ရုတ်တရက်ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ခန်းမရှေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က ဘေးမှာချထားတဲ့ ဖွားဖက်တော်ဓားပေါ်ကို တင်ထားလိုက်ပြီး ရိုက်တော့မဲ့ပုံနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ကျန်းလူကြီးမင်း ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းပေါ်မှာ တင်နေတဲ့ အကြွေး ၆.၂သန်းကို ပြန်ပေးသင့်ပြီ”
အခုတော့ ဖြူဆုတ်သွားတဲ့မျက်နှာပိုင်ရှင်က အခုလေးတင်ပွဲကြည့်နေတဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူက ငိုထာထက်ဆိုးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းထုတ်ပြလိုက်ပြီး “ဒီနေ့တော့ တကယ် အဆင်မပြေသေး....”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဝမ်းနည်းပြီး နစ်နာနေတဲ့လေသံတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အရေတွန့်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေတယ်။
“ကျုပ်တို့ထျန်းကျီးဂိုဏ်းအတွက်လဲ မလွယ်လှပါဘူး၊ ကျုပ်တို့တွေ ပိုင်ဆိုင်မှုအကြောင်း ပြောရတိုင်း အဖြစ်မှန်တွေ ပေါက်ကြားသွားမဲ့အရေးကို စွန့်စားရတယ်၊ ကျုပ်တို့လည်း ကျုပ်တို့ရဲ့ငွေတွေကို ခက်ခက်ခဲခဲ ရှာရတာပါ” ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က ခါးခါးသီးသီး ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ နစ်နာသူတစ်ယောက်လို လုပ်ပြရင်း ခြိမ်းခြောက်နေပြန်တယ်။
“ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းကြီးခြောက်ခုထဲက တစ်ခုပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာရှိပါတယ်၊ သူက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ပြန်မဆပ်ဘဲနဲ့တော့ နေမှာမဟုတ်ပါဘူး”
“ဒီတော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ထျန်းကျီးဂိုဏ်းပေါ်တင်နေတဲ့ အကြွေး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၃သန်းကို ဒီနေ့ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်လိမ့်မယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ချန်းထျန်းဂိုဏ်း၏အကြီးဆုံး အကြွေးရှင်ဖြစ်တဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း အရမ်းများ နောက်ကျသွားရင် ချန်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ ပေးစရာ မကျန်တော့မှာစိုးတာနဲ့ သူလည်း အလောတကြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ဆိုးရိုးစကားအတိုင်းပဲလေ၊ ချေးထားရင်တော့ သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ရမှာပေါ့၊ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက သန်း၄၀လုံး ပြန်မပေးနိုင်သေးဘူးဆိုရင်လဲ အရင်ဆုံး တစ်ဝက်ပေးထားလို့ရပါတယ်”
“ဒီလိုဆိုရင် ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ထပ်လာချေးငှားတဲ့အခါ ကျုပ်လဲ ဂိုဏ်းကို ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ပေးလို့ရတာပေါ့။
“အော်မီတော်ဖော်” ချန်ဖူးဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သနားကြင်နာမှုအပြည့်ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့လက်ထဲက ပုတီးတွေကတော့ မတိုက်ခိုက်မှာပဲ တွေ့ရတဲ့ ရွှေအလင်းတန်းတွေ ထုတ်လွှတ်လို့နေတယ်။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က  အချိန်မရွေးတိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ဝါးစားမတတ် ကြည့်နေကြတဲ့ လူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မှာတော့ သူ့မျက်နှာထက်တောင် ရှင်းလင်းနေတဲ့ ဂိုဒေါင်ကြီးကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါ့ဘဝတော့ သွားပြီ....
သူ့ပြာအိုးကို ဘယ်မှာမြှုပ်ရပါ့လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်ပေါ်ကက  အသံက ထပ်ထွက်လာပြန်တယ်။
[သူ ဒုက္ခရောက်မှာ အကြောက်ဆုံးသူတွေက ကြွေးရှင်းတွေ ဖြစ်ရမှာမလား]
[သူ့မှာ အဲလောက်များတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အကြွေးတင်နေတာ၊ သူ့အတွက် ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက လမ်းကြိုလမ်းကြားထဲ လျှောက်သွားနေဖို့တောင် လုံလောက်နေပြီ]
...
အပိုင်း(၃)
စူးလီက တိမ်လွှာကြးမုံပေါ်က ချန်းထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဖြူဆုတ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ကြည့်ရတာ သူ့ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်တဲ့ပုံပဲ။ အကြွေးပြန်မဆပ်ကြတဲ့ ခေတ်သစ်က အကြွေးပေးရမဲ့သူတွေကို စဉ်းစားကြည့်မိလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
[ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ရတာ သူ့အပြစ်ကြွေးကို ပေးဆပ်ဖို့ သေချင်နေတဲ့ပုံပဲ]
[ကျင့်ကြံရေးလောက လူတွေကလည်း အရမ်းကို လွယ်ကူပြီး ရိုးသားလိုက်ကြတာ]
ထိုက်အန်းခန်းမထဲမှာ အပြင်လောရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်မိတော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူ့ပုံလျက်ကျနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မတ်လာခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကလဲ ပိုပိုပြီး တောက်ပလာခဲ့တယ်။
ဟုတ်တာပဲ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အစကတည်းက ဆင်းရဲပြီးသား။ သူ အသက်ရှင်နေရင် အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် ပြန်ဆပ်နိုင်တာပေါ့။ သူ သေသွားရင်တော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့မယ်။ သူသာ အဲဒီအချိန်အထိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ဆက်မချေးခဲ့ရင် သူတို့လည်း ပျော်သွားကြမှာပဲ။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က သူ့အပေါ်ဝတ်ရုံကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး ကွေးတက်ချင်နေတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ဖိနှိပ်ထားရင်း ‘ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့”မျက်နှာတစ်ခုနဲ့ အားလုံးကို ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
“လေးစားရပါတဲ့ တာအိုရောင်းရင်းတို့... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အခုချိန်မှာ တကယ့်ကို ဆင်းရဲလှပါတယ်၊ ဂိုဏ်းကတပည့်တွေရဲ့ဝင်ငွေတောင် ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ”
“ကျုပ်က ဂိုဏ်းကြီးတွေဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အကြွေးတင်နေပေမဲ့ ကျုပ်မှာလဲ ပြန်ဆပ်ပေးဖို့ရာက တကယ့်ကို အားအင်မရှိသေးတာပါ”
အပြင်လောကရဲ့အသံက ပထမဆုံးတစ်ခွန်း ပြောလိုက်တဲ့အချိန်ကတည်းက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ မျက်နှာက ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေပြီးပြီ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ အဖြေကို ကြားလိုက်ရတော့ သူက မွေးရာပါဓားကို တစ်လက်မချင်း ဆွဲထုတ်ရင်း 
“ဒီတော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ငွေပြန်မပေးတော့ဘူးလား”
ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပြီးတော့ ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလောက် လှမ်းလိုက်ပြီး ဝင့်ဝင့်ကြွားကြွားနဲ့ပဲ ပြောလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရဲရင်တော့ လုပ်လိုက်ကြပါတော့”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်က  အလွန်ဒေါသထွက်သွာပြီး သူ့ရင်ဘတ်တွေက တုန်ခါနေပေမဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကတော့ အရမ်းကို မြဲမြဲမြံမြံပဲ။ ဓားရောင်က စူးလက်နေပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ဆီကို ပြေးဝင်တော့မဲ့အတိုင်းပဲ။
“ချီဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဒါတော့ မဖြစ်ဘူး” သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က မြန်မြန် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ဖမ်းဆွဲထားလိုက်တယ်။
တခြားသူတွေကလဲ သတိဝင်လာပြီး အကြံပြုကြတော့တယ်။
“ချီဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ပေးပါ၊ ဒီနေရာမှာ ကျုပ်တို့လူတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ၊ ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အကြွေးကို ပြန်မဆပ်တဲ့ လူညစ်ကြီးတစ်ယောက်လိုတော့ သေချာပေါက် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်တယ်၊ ဂိုဏ်းအားလုံးက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ဖြေရှင်းစရာကိစ္စတွေရှိနေတာပဲ၊ ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အမြင်ကျဉ်းပြီး အရင်းအနှီးအားလုံးကို ကုန်အောင်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ် ယုံတယ်”
“ဟုတ်တယ်...”
အခုတော့ ဆွေးနွေးဖို့ကလွဲ အားလုံးမှာလဲ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ဖြေရှင်းစရာ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။ ခြေဗလာနဲ့လူကတော့ ဖိနပ်ပါတဲ့သူတွေကို ကြောက်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားခဲ့ရင်လဲ နစ်နာမဲ့သူက ကြွေးရှင်တွေပဲ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ဒေါသတွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးကြိုးစားရင်း သူ့အပေါ် ကောင်းချင်ဟန်ဆောင်နေကြတဲ့ ခန်းမထဲက လူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်း စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ သူ့မှာလဲ ရွေးစရာမရှိလို့ပါလေ။
ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်း၁၀၀ကျော်ကို ချန်ထျန်းဂိုဏ်း အပေါက်ဖြစ်သွားခဲ့ရင်တောင် နည်းနည်းလေး ပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့က လုံလောက်နိုင်စရာမရှိဘူး။
ဂိုဏ်းအတွက် သူ့မှာ ဒီကြွေးရှင်တွေကို တောင်းပန်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
သူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်မှုအပြည့်နဲ့ သူ့မျက်နှာက အခုတော့ ဖောက်ပြန်ချင်တဲ့ရုပ်ဖြစ်နေတော့တယ်။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ချန်ထျန်းဂိုဏ်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေသရွေ့... ကျုပ် ကျန်းမုန့်လင် အသက်ရှင်နေသရွေ့... အလုပ်ကြိုးစားပြီး ဂိုဏ်းက တင်နေတဲ့အကြွေး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ဘေး ရပ်နေပြီး ဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကို တားထားတဲ့ သူ့လက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချထားလိုက်တော့တယ်။ သူ့ရင်ဘတ်က အပြင်းအထန်ကို နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်ဖြစ်နေတော့တယ်။ - ဒီတော့ သူတို့တွေက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ပြန်မရတဲ့အပြင် ချန်ထျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ကျန်းမုန့်လင်ကိုလဲ ကာကွယ်ပေးရမယ်ပေါ့လေ။
ဗျာများနေတဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သူ့ကိုယ်သူ နားချမိတော့တယ်။ - ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၃သန်း၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၃သန်းဟ။ ငါ ကျန်းမုန့်လင်ကို သ-တ်လိုက်ရင် ဘာမှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး။
တခြားသူတွေကလဲ သူ့စိတ်ကူးနဲ့ တထပ်ထဲပဲ။ သူတို့တွေမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေကြရင်တောင် သူတို့တွေက အပေါ်ယံမှာ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေကြတုန်းပဲ။
“တာအိုရောင်းရင်းတို့ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ကြပါ” ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများဆုံး ချေးထားပေးရတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်က ဖြန်ဖြေပေးဖို့ အံကြိတ်လိုက်ပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ် ရှိတဲ့ဘက်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီးတော့ “ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... အခုဆိုရင် တာအိုရောင်းရင်းတို့အားလုံး ဒီနေရာကို ရောက်နေကြပြီ၊ ခင်ဗျားက ကျုပ်တို့ကို ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုတော့ ပေးသင့်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား”
“ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို လက်ဗလာနဲ့တော့ ပြန်ခိုင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
“ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်” ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ခဏလောက် တွေးတွေးဆဆ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကို မြန်မြန် အလုပ်ပေးလိုက်တယ်။
“အခုတော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ မရှိပါဘူး, နောက်ပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် လက်ဆင့်ကန်းလာခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘဏ္ဍာတိုက်ကိုလဲ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသား ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့တပည့်တွေကပဲ ရယူနိုင်ပါတယ်”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာက စိတ်ရင်းပိုပေါ်လာပြီး ပိုလေးနက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ကို တွေ့ကြတဲ့သူတိုင်းကတော့ သူဟာ ပေးထားတဲ့ကတိကို သေချာပေါက်တည်မဲ့ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်လို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။
“ဒီလိုဆိုရင်ကော... ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်အနေနဲ့ ကျုပ် ကတိပေး....”
“အခုချိန်ကစပြီး ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းရဲ့မသုံးမဖြစ် အသုံးစရိတ်ကလွဲရင် ရှာဖွေရသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအားလုံးကို အကြွေးပြန်ဆပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးပါ့မယ်”
လေထုက မွှန်းကြပ်တဲ့တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုနဲ့ ပြည့်နက်သွားခဲ့တယ်...
မနေ့ကဆိုရင်တော့ သူ့ကတိကို လူတချို့က ယုံချင်ယုံလိမ့်မယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီနေ့ပြီးသွားရင်တော့...
ဟဟ...
ကျန်းမုန့်လင်က ဝင်မနှောင့်ယှက်ပါဘူးလို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ သူက အခုချိန်မှာ ကျိန်ပြောနေရင်တောင် ဒါက အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဂိုဏ်းအသုံးစရိတ်နဲ့တင် ဖြတ်ခုတ်စရာ ကြားပေါက်တွေကမှ အများကြီးပဲ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ‘ရင်နာတဲ့’ရုပ်တွေနဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့တယ်။
“ရောင်းရင်းတို့အားလုံးက ကျုပ်ကို မယုံကြဘူးလား”
သူ့စကားဆုံးသွားတာနဲ့ချက်ချင်းပဲ အားလုံးရဲ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှင်းမပြတတ်အောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ - သူတို့လဲ သူ့ကို ယုံချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေ့ သူလုပ်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တောင်လှည့်မကြည့်ဘူးလေ။
သူတို့တွေက ဒါကို ယုံရဲပါအုံးမလား။
“ဒါပေါ့ ကျုပ် ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ယုံပါတယ်” ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်က ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီး တခြားအကြောင်းကို ကို စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“အဲလိုပြောမှပဲ ကျုပ်တပည့်အရင်းက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးရှိတာပဲ”
“ချန်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့်က လမ်းပြပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် သူ အမှန်တရားကို သိနားလည်သွားပြီး မှန်ကန်တဲ့ ကျင့်ကြံရေးလမ်ကြောင်းပေါ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တာ”
“ဒါက အရမ်းကို ရိုးရှင်းတဲ့ကိစ္စလေးပါ.. ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စရာပြော....” 
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်မှာ သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ် စကားဖြတ်ပြောတာ ခံလိုက်ရတယ်။
“ရှချင်က အမြဲတမ်း ကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့စေတနာကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ချင်နေတာပါ” 
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချူပ်က အပြုံးလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်က စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျုပ် ရှချင်ကို ချန်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ ထားခဲ့ပြီး သူ့ကို လည်ပတ်ခွင့်လေး ပေးစေချင်ပါတယ်”
“ကျွန်မက တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဆင့်-၄ ဆေးလုံးကိုပဲ သန့်စင်ပေးနိုင်ပေးနိုင်ပေမဲ့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းကို နည်းနည်းပါးပါးတော့ အကူအညီပေးနိုင်ပါသေးတယ်”
အဆင့်-၄ဆေးလုံးတဲ့ဟ။ နည်းနည်းလေး ပိုကောင်းတဲ့ အဆင့်-၄ဆေးလုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခု၁၀၀၀နဲ့တောင် ဝယ်လို့မရဘူး။ ဒါက အလကားရတာပဲ။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ငြင်းပယ်တော့မဲ့ သူ့စကားလုံးတွေကို ပြန်မျိုချထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။
“ဒါပေါ့ စိတ်မကွက်ပါဘူးဗျာ၊ ကြိုဆိုပါတယ်”
အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို နားထောင်ပြီးသွားတော့ ခန်းမထဲက တခြားဂိုဏ်းချုပ်တွေကလည်း သူတို့စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်ပြီး ဝေဖန်ကြတော့တယ်။ - တကယ့်‌ မြေခွေးအိုကြီးပဲ။
တပည့်တွေကို ချန်ထျန်းဂိုဏ်းကို ပို့ထားပြီး အပေါ်ယံတော့ ကူညီပေးပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ စောင့်ကြည့်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ချန်ထျန်းဂိုဏ်း အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်နေတဲ့အရာကို ပေးခဲ့တာပဲ။ ကျန်းမုန့်လင်က သေချာပေါက် ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့____ ဒီလှည့်ကွက်က တကယ်  အသုံးဝင်တယ်။
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝေ့လိုက်ပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“အခု ခင်ဗျား ပြောလိုက်မှပဲ၊ ကျုပ်တပည့်တွေကလဲ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းအကြောင်း ဟိုးအရင်ကတည်းက လည်ပတ်ချင်နေတာဗျ....”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကလည်း ထပြောတော့တယ်။
“တကယ်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကလဲ....”
....
ဒီလိုနဲ့ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေ ပြန်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေက လက်ဗလာနဲ့ ပြန်သွားခဲ့ရတဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့တပည့်အရင်းတွေကိုလဲ ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ထားခဲ့လိုက်ရတော့တယ်။
ချန်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ နေခဲ့ရမဲ့ ဂိုဏ်းအသီးသီးက တပည့်အားလုံးကို နေရာချထားပေးလိုက်ပြီးတော့ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်လည်း အရမ်းကို ပျော်ရွှင်တဲ့မျက်နှာနဲ့ ယွမ်ချင်းတောင်ကို ပြန်သွားခဲ့တော့တယ်။
ဒီတပည့်တွေက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဝင်ငွေ ထွက်ငွေတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ နေခဲ့ကြတာ သူ သိသားပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ဒါကို မတွေးခဲ့ကြတာပဲ။ တကယ်လို့များ သူတို့တွေက ခါးပတ်ကြိုးကို တင်းအောင်ချည်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ရင် ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက အပြင်မှာ အဲလောက် အကြွေးအများကြီး တင်ပါ့မလား။
ဒီတပည့်တွေကိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ကြီးကြပ်ခိုင်းထားလိုက်တာပေါ့လေ။ ဂိုဏ်းက လတိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ကျန်ရင်တော့ သူ ရှုံးတယ်လို့ သတ်မှတ်ပေးလိုက်မယ်။
အဲဒီအချိန်ကျမှ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ခက်ခဲနေလဲဆိုတာကို သူတို့ရဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ မြင်သွားတဲ့အခါကျတော့လဲ နောက်ထပ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်းလောက် ထပ်ချေးလို့တာပေါ့။
ဒီအချိန်မှာပဲ ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်က ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး လေထုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ စုစည်းလာပြီး သူ  အချိန်အကြာကြီး ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ ပိတ်ဆို့နေတဲ့အဆင့်က အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားခဲ့တယ်။
ခဏလောက်နေပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖျတ်ခနဲအလင်းတစ်ခုက သူ့မျက်လုံးထဲမှာ လင်းလက်သွားခဲ့တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ အပြင်လောကအသံကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ချင်သွားပြီ။ သူသာ သတိမပေးခဲ့ရင် ချန်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့အကြွေးနဲ့ ဒုက္ခရောက်နေအုံးမှာပဲ။ ပြဿနာတွေ ပြည့်နေတဲ့ သူ့စိတ်အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဒီပိတ်ဆို့နေတဲ့အဆင့်ကို ချိုးဖျက်နိုင်မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ရခဲ့တဲ့ အကျိုးအမြတ်က နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ရချင်မှ ရတော့မှာ။
သူက ကျောက်တုံးပေါ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ တွေးတွေးဆဆ အကြည့်တစ်ခု ရှိနေခဲ့တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်ကတည်းက သူ အပြင်လောကရဲ့ထူးဆန်းတဲ့အသံကို ရှာဖို့ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး သုံးခဲ့ပေမဲ့ သူ့အရိပ်အယောင်ကို နည်းနည်းလေးမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။
ဒီအသံ ဘယ်အချိန် ဘယ်နေရာမှာပေါ်လာမယ်ဆိုတာကို အတည်ပြုဖို့ ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိဘူး။
တစ်ခါတလေ အပြင်လောကရဲ့အသံက ချန်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ တစ်ခါ ပေါ်လာတတ်ပြီး ခဏနေကျရင် မိုင်ထောင်ချီဝေးနဲ့ မြို့တစ်ခုဆီ ရောက်ချင်ရောက်သွားတတ်တယ်။
ကြည့်ရတာ ကျင့်ကြံရေးတလောကလုံးမှာ သူ သွားလို့မရတဲ့နေရာမရှိတဲ့ ပုံပဲ။
သူ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်တိုင်း လူတွေကို လုံးဝ စိတ်ရှုပ်သွားအောင် လုပ်ပြီး ထားခဲ့တတ်တယ်။ တခါတလေကျတော့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့  စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်း။ တစ်ခါတလေကျတော့ အပြင်စည်းတပည့်တွေရဲ့ အချစ်၊ အမုန်းတွေအကြောင်း။
ဧကန္တ အပြင်လောကရဲ့ဒီအသံက ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်ပြောသလို ကောင်းကင်တာအိုနဲ့ တကယ်ပဲသက်ဆိုင်နေတာလား။
“ဒါက... ခင်ဗျားပြောတဲ့ပုံစံနဲ့ တကယ်ပဲ တူနေတာလား”
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်တို့က ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေကြတယ်။ သူသည် လေးနက်တဲ့ အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်လိုက်ပြီး “ကျုပ်ကတော့ အဲလိုမထင်ဘူး”
“ကောင်းကင်တာအိုက အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားတာ၊ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ဂုဏ်သရေက ကြီးမြတ်လှတယ်၊ နောက်ပြီး ...”
“ဟိုအရင်ကတည်းက.... ကျင့်ကြံရေးလောကကလူတိုင်းမှာ အန္တရာယ်တွေဖြစ်လာပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာတာ၊ ခင်ဗျားပြောသလို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က သူရဲ့ဖြူအမဲရောနေတဲ့ မှုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
“လုဂိုဏ်းချုပ်က မကျေနပ်မှတော့ ဒါကို သမာသမတ်ကျကျ ရှုမြင်ဖို့ ခက်ခဲမှာ သဘာဝပါပဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်းမှာ ပူးပေါင်းလုပ်ကြံမှုတွေ လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုတွေအများကြီး ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရတယ်၊ ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးက အများကြီး အေးချမ်းလာပါပြီ၊ မဟုတ်ဘူးလား”
“အေးချမ်းတယ်ဟုတ်လား၊ ကျုပ်ကတော့ မမြင်မိပါဘူး”
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်က ဒေါသတကြီးနဲ့ သူ့အင်္ကျီလက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး “ထျန်းကျီးဂိုဏ်းချုပ်က  အဲလောက်သေချာနေမှတော့ ခင်ဗျားအလှည့် ရောက်လာရင်လည်း အခုလို အရမ်းတည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြစ်နေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
“ကျုပ်ကတော့... ကျုပ်တို့ဂိုဏ်းနဲ့ ဝေးနိုင်သမျှ‌ဝေးဝေးမှနေဖို့ပဲ.... မျှော်လင့်တယ်” သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးတွေနဲ့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ 
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ ကျုပ်တို့က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေကြတာပဲ၊ တခြားသူတွေလက်ညှိုးထိုးစရာ...အကြောင်းမရှိပါဘူး”
အားလုံးက ပြဿနာရဲ့ ‘အာရုံစိုက်ရာ’ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာပေါ့။ သူကတော့ သလွန်ပေါ်မှာ ပျင်းပျင်းနဲ့ လဲလျောင်းရင်း ယိုယွင်းနေတဲ့အမိုးကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
စူးလီ ဒီလောကကို ရောက်လာတာ လဝက်လောက်ရှိပြီလေ။
လွန်ခဲ့တဲ့လဝက်လောက်တုန်းက သူမက ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ အလုပ်ကြိုးစား၊ ကြင်နာသနားတတ်ပြီး အတင်းအဖျင်းလေး ပြောတတ်တဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။
မတော်တဆမှုတစ်ခုအပြီးမှာ သူမက ဒီလောကငယ်လေးထဲကို ရောက်လာပြီး ဒီလောကရဲ့ ‘ကောင်းကင်တာအို’ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်တဲ့အလျောက် သူမက အရာရာကို သိမြင်နှံ့စပ်ပြီး အကြွင်းမဲ့တန်ခိုးရှိတယ်။ သူ လိုချင်တာ ရနိုင်သလို လုပ်ချင်တာလဲ လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူကမှ သူမကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ အန္တရာယ်ပြုလို့မရဘူး။ သူမ အရမ်းပျော်တာပေါ့။
နှမြောစရာကောင်းတာက....
ဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်မှာ လျှပ်စီးတစ်ချက် လက်သွားပြီး မိုးခြိမ်းသံ ဟိန်းထွက်လာပြီး ယိုယွင်းနေတဲ့ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ နောက်ထပ်အုပ်ကြွပ်တစ်ချပ် ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။
“ကဲ ထပ်ပြုတ်ကျသွားပြန်ပြီ”
ဒါကိုမြင်တော့ စူးလီက စိတ်ရှုပ်ရှုပ်နဲ့ သလွန်ပေါ်ကို တစ်ဖက်ကိုလှည့်ထားလိုက်ပြီး မမြင်ချင် စိတ်မရှုပ်ချင်တာနဲ့ သူမရဲ့ခေါင်းကို သလွန်ထဲမှာ တိုးဝေ့ထားလိုက်တယ်။
ဒီလောကမှာ ဘာကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေမှန်းလဲ မသိဘူး။ ကောင်းကင်တာအို ပြင်ပေးရမဲ့ ယိုပေါက်တွေကလည်း နေရာတိုင်းပဲ။
ဒီလောကငယ်လေးက ____
မကြာခဏဆိုသလိုပဲ ကောင်းပေါ်ထဲမှာ လျှပ်စီးတွေလက် မိုးတွေခြိမ်း ဖြစ်တတ်ပြီး အိမ်ငယ်လေးရဲ့ ခေါင်မိုးကလည်း နည်းနည်းပို ပျက်စီးလာခဲ့တယ်။
ဒီလိုဆက်ဖြစ်နေရင် အိမ်ကတော့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့အဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မှာပဲ။
ဒီလောကမှာ အလကားရတဲ့နေ့လယ်စာဆိုတာ မရှိဘူး။
“ငါလည်း အပျင်းတစ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကို နေ့တိုင်း လုပ်မှဖြစ်မှာလား” သူမက မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ မတ်မတ်ထိုင်လိုက်တယ်။ 
“နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တောင် ကျန်သေးတာပဲ၊ ဘာလို့ အဲလောက် လောနေမှာလဲ”
“ဒီကြားထဲမှာ ပြင်‌ပေးနေတာပဲ၊ ရှင်က ဘာလို့လုံးဝကို စိတ်မရှည်နိုင်ဖြစ်နေရတာလဲ”
သူမ စကားပြောလို့ပြီးသွားတာနဲ့ အုတ်ကြွပ်တချပ်က ဟလာပြီး ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ထားပါ၊ ထားပါ၊ ငါ ဆင်းသွားလိုက်ရင် ဖြစ်တာပဲမလား” သူမက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလည်း ဒီမှာပဲနေရတာ ပျင်းလာပြီ၊ လက်တွေ့ဘဝမှာ ဖရဲသီးစားပြီး ရုပ်ရှင်ကြည့်ရတာလောက် ပျော်စရာကောင်းတာ ဘယ်မှာရှိနိုင်မှာလဲ”
ဒီယိုပေါက်တွေကို ပြင်ဖို့ ပြီးခဲ့တဲ့ လဝက်အတွင်းမှာ သူမ ‘ကောင်းကင်တာအို စာအုပ်’ကို သုံးခဲ့တာပဲ။ ဒီစာအုပ်က ကျင့်ကြံရေးလောကက ကိစ္စအားလုံးကို သိနိုင်ပြီးတော့ ‘တိမ်လွှာကြေးမုံ’က ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို အကြမ်းဖျဉ်းနားလည်ဖို့ မြင်ကွင်းအားလုံးကို ပြပေးနိုင်တယ်။
အဟမ်း____ ဖရဲသီးစားတာ‌ကတော့ အရံအလုပ်တစ်ခု‌ပေါ့လေ။
လူ့လောကကို ဆင်းပြီး အပေါက်တွေ ဖာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။
သူမလည်း ဘေးမှာချထားတဲ့ ကောင်းကင်တာအိုစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပိတ်တော့မဲ့ဆဲဆဲမှာ စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတယ်။
“ဟမ်... အဓိကဟာကြီးကို ဖြတ်လိုက်တဲ့ ဓားသမားက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဆေး လာတောင်းနေတယ်ဟုတ်လား”
“ဝိုး... ကျင့်ကြံရေးလောကလို့ မပြောရဘူး... သူတို့တွေက ‘ကျိုးသွားတဲ့ဟာကို’ နဂိုအခြေအနေအတိုင်း ဖြစ်အောင် တကယ်ပဲ ပြန်ပြင်လို့ရတာပဲဟဲ့”
ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ လူ့လောကကို ဆင်းမဲ့ပထမဆုံးနေရာက စာအုပ်ထဲကအတိုင်း အင်အားကြီးတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းပဲ။
စူးလီက သလွန်ပေါ်က လျစ်ခနဲ ခုန်ဆင်းလိုက်တယ်။ ဒီလောကငယ်‌လေးထဲမှာပဲ အချိန်အကြာကြီး နေလာပြီးပြီဆိုတော့ ဖရဲသီးစားဖို့ လူ့လောကကို ဆင်းချိန်တန်ပြီ...အဲ..မှားလို့... အပေါက်တွေ ဖာဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့။
...
အပိုင်း(၄)
၁၀ရက်ကြာပြီးနောက်....
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်း ဆေးပင်စိုက်ခင်း။
ဆေးစိုက်ခင်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့အစွမ်းတွေက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ကောင်းကင်တာအိုအစွမ်းထက် မလျော့တာကို စူးလီ ခံစားလိုက်ရပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိနေတယ်။
ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အရမ်းနည်းပါးပေမဲ့ ဒီနေရာက ဝိညာဉ်ဆေးဖော်တဲ့ ဆေးအာနိသင်တွေက ဘာလို့ အဲလောက်အစွမ်းထက်နေတာလဲ။
ဒီလိုနောက်ထပ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတချို့ ရှိနေသေးတာလား။
သူမ သံသယဖြစ်မိတာလဲ မဆန်းပါဘူးလေ။
“ ‘ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ကံကြမ္မာ’ဆိုတဲ့စာလုံးနဲ့ ‘လမ်းရှာဖွေခြင်း’ ဆိုတဲ့စာလုံး နှစ်ခုပေါင်းလိုက်တော့ သွားချင်တဲ့နေရာကို ပို့ပေးတဲ့တံခါး ပွင့်လာပြီး သူမ ရောက်လာတဲ့နေရာကလဲ နှစ်တစ်ထောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မဟုတ်သလို ပင်မဝိညာဉ်အမြုတေရှိတဲ့နေရာလဲ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သွားချင်တဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းဖြစ်နေတာပဲ။
ဒီအချိန်မှာပဲ ဆေးခင်းရဲ့ဘေးကနေ ရုတ်တရက် ရန်ဖြစ်နေတဲ့အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရတယ်။ စူးလီရဲ့မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားပြီး အသံလာရာဘက်ကို သွားမယ်လို့ ပြင်လိုက်တယ်။
တစ်ချိန်ထဲမှာ သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်တာအိုစာအုပ်က ရုတ်တရက် နှစ်ကြိမ်လောက် လင်းလာပြီး သူမကို အပေါက်တွေ ချက်ချင်း ပြင်ခိုင်းနေတဲ့အတိုင်းပဲ။
“ဘာလို့ ငါ့ကို အဲလောက် အတင်း‌လောနေတာလဲ၊ ငါ ဆင်းလာပြီ မဟုတ်ဘူးလား” စူးလီက ပြီးခဲ့တဲ့လဝက်အတွင်းက သူမ သုံးနေကျ အီး‌ရောပေါရော စကားကိုပဲ တွေဝေမနေဘဲ သုံးလိုက်တော့တယ်။
“ငါ ဒီဖရဲသီး စားပြီးတဲ့ စောင့်အုံး၊ ပြီးရင် အပေါက်သွားပြင်ပေးမယ်”
ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ ငြိမ်သွားအောင် လုပ်ပြီး သူမက ဆေးစိုက်ခင်းအစွန်းနားအထိ သွားလိုက်တယ်။
နောက်တော့ အိတ်ကပ်ထဲ လက်ထည့်ပြီး ပွဲကြည့်တော့တာပဲ။
“ပိုင်ကျစ်ယွင် ငါ မင်းကို အရမ်းအလိုလိုက်ထားမိတာလား” ချီယွီက ပိုင်ကျစ်ယွမ်ရဲ့မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖျစ်ထားပြီး သူ့ချောမောတဲ့မျက်နှာကတော့ ညိုမည်းပြီး မုန်းတီးမှုအပြည့်ပဲ။ 
“မင်းကများ အတင့်ရဲလို့ အတွင်းဂိတ်ထဲ သွားရသလား၊ ငါ အရှက်ကွဲလို့ မလောက်မှာကို မင်း စိုးရိမ်နေတာလား”
“ကျွန်မက အတွင်းဂိတ်ကို ဝိညာဉ်ဆေး သွားပို့ပေးခဲ့ရုံပါ၊ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ...ရှာချင်လို့ မဟုတ်ရပါဘူး” 
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး ကိုယ်လုံးလေးက မသိမသာ တုန်ယင်နေပြီး သူမရဲ့မျက်နှာကလည်း ဖြူဆုတ်ပြီး စိတ်ညစ်နေတဲ့ပုံပဲ။
“ဆေးလုံးသွားပို့တာ ဟုတ်လား” ချီယွီရဲ့မျက်နှာက ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာခဲ့တယ်။ သူက လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူမရဲ့ဆံပင် ဆွဲဆောင့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို အတင်း ဆွဲပင့်လိုက်တယ်။ သူ့အသံက အရိုးစိမ့်မတတ် အေးစက်စက်နဲ့ရယ်။
“အပြင်စည်းဂိုဏ်းမှာ တခြားသူတွေ မရှိတော့လို့လား၊ မင်း သွားစရာဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ”
“နောက်ပြီး မင်းစိုက်ထားတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေအားလုံးက ငါ့လက်ထဲမှာလေ၊ မင်းက ဘယ်သူ့ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို သွားပို့နေတာလဲ”
သူက သူမရဲ့မေးစေ့ကို ပင့်ထားတဲ့လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က သွေးတွေကို ညင်ညင်သာသာနဲ့ သုတ်ပေးလိုက်ပြီးတော့...
“ဒါမှမဟုတ် မင်းဟာမင်း ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ဝှက်ထားတာလား”
“မလုပ်ထားပါဘူး” ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ 
“တလောတုန်းက ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်သုတ် ရင့်နေပြီဆိုလို့ ကျွန်မ သူတို့ကို သွားကူပေးခဲ့တာ၊ နောက်ပြီး အတွင်းဂိတ်ကို သွားပို့ပေးဖို့ တာဝန်ပေးလိုက်လို့ပါ”
သူမက ချီယွီရဲ့ သူအပေါ် ဆက်ဆံပုံကို ကျင့်သားရနေပြီးသားဆိုပေမဲ့ သူ သူမကို ဒီလို သံသယဝင်တဲ့အချိန်ဆိုရင် သူရဲ့အထင်လွဲတဲ့စကားတွေကြောင့် သူမရဲ့နှလုံးသား နာကျင်ရတုန်းပဲ။
ချီယွီက နောက်မှ သတိရသွားခဲ့တယ်။ အပြင်စည်းတပည့်တွေအားလုံးကို ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံဖို့ ပြောထားခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခါ သူမရဲ့လုပ်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ ဆေးပင်တွေကို သွားခူးခိုင်းခဲ့တာပဲ။ ဒါက သက်သေပဲ။
သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်‌ပေါ်မှာ ကျန်နေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို ခံစားမိလိုက်တော့ သူမရဲ့ဆံပင်ကို ဆွဲထားတဲ့ သူ့လက်ကို နည်းနည်းလျှော့ပေးလိုက်ပြီး သူမရဲ့ဆံပင် အသာအယာ သပ်ပေးလိုက်တယ်။ 
“ယွင်အာ မင်း သိပါတယ်၊ အစ်ကိုက အတွင်းစည်းဂိုဏ်းမှာ ဘာအာဏာမှ ရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ နောက်ပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ ခက်နေတယ်၊ အစ်ကို့အားနည်းချက်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးလို့မဖြစ်ဘူး”
“မင်းက ကျင့်ကြံရေးအဆင့်နိမ့်ပြီး ဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို အစ်ကို့ရန်သူတွေ ဖမ်းသွားကြရင် ဘယ်သူမှ သတိထားမိလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အစ်ကိုက မင်းကို မထိခိုက်စေချင်လို့ပါ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်” ချီယွီရဲ့နူးညံ့တဲ့စကားကို ခံစားမိလိုက်အပြီးမှာ ဝမ်းနည်းနေခဲ့တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်စိတ်နဲ့ ပြည့်သွားပြန်တယ်။
“ကျွန်မ အမှားပါ၊ ကျွန်မက အတွင်းဂိတ်ကို မသွားခဲ့သင့်ပါဘူး”
သူမရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အရမ်းနိမ့်လို့ သူမက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီနဲ့ မတန်ပါဘူး။
 သူက အရမ်း ပင်ပန်းနေတာတောင် သူမကို နည်းလမ်း‌ပေါင်းစုံနဲ့ စဉ်းစားပေးသေးတယ်။ သူ သူမကို စိတ်ဆိုးတာလဲ ကျိုးကြောင်းသင့်ပါတယ်လေ။
သူမရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်တော့ ချီယွီက သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မသိမသာ ပင့်ထားလိုက်ပြီး 
“ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အမှားမဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကို အတွင်းဂိတ်သွားခိုင်းမှတော့ မင်းလည်း ငြင်းလို့မရဘူးလေ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ဘေးက တပည့်တွေကို ကျဥ်ခိုင်းထားပြီး သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ခိုင်းပြီး တစ်ယောက်ထဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းထားတာ တန်သွားပြီ။ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အချိန်အကြာကြီး ဖိနှိပ်ပြီး ချော့ထားခဲ့ရတာ။
အခုတော့ သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမက ကျေးဇူးတင်စိတ်နဲ့ လက်ခံလိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
သူက ဝမ်းသာသွားတဲ့ပုံနဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို သူမရဲ့ခါးပေါ်တင်ထားလိုက်တယ်။ - သူ စိုက်ထားတဲ့ ဆေးပင်တွေရဲ့ကျေးဇူးနဲ့ သူ ယောင်တန်းတောင်ထွတ်သခင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့တစ်ဦးတည်းသောတပည့် ဖြစ်လာခဲ့တာလေ။
သူမ ဖော်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေကလည်း အရမ်းအသုံးဝင်တယ်။ သူမကို သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွှတ်ပေးလိုက်လို့မဖြစ်ဘူးလေ။
ဒါကို စဉ်းစားမိလိုက်တော့ သူ့မျက်လုံးတွေက မည်းမှောင်သွားပေမဲ့ သူ့လက်တွေကတော့ သိမ်မွေ့နေတုန်းပဲ။
“ဒါပေမဲ့ ယွင်အာ နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အပြင်စည်းက ထွက်လုပ်ရမဲ့ တာဝန်ပေးလာခဲ့ရင် အစ်ကိုကလည်း အတွင်းစည်းမှာ လုပ်စရာရှိနေတော့ အစ်ကိုတို့တွေ အရမ်းဝေးသွားလိမ့်မယ်”
“ယွင်အာ အစ်ကို့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံတစ်ခု ရှိတယ်၊ ဒါကို မင်းရဲ့ သိစိတ်နယ်ပယ်ထဲမှာ စိုက်ထားသရွေ့ မင်းကို အပြင်စည်းဂိုဏ်းထဲမှာပဲ ရှိနေအောင် ထိန်းထားလို့ရတယ်”
“ဒီလိုဆိုရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်သူကမှ မင်းကို ဒီနေရာက ထွက်သွားခိုင်းဖို့ ဘာအကြောင်းမှ မရှိတော့ဘူး”
“သူ့စကားကို ကြားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က တအံ့တဩနဲ့ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အလန့်တကြားနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါကို သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ စိုက်ထားရမယ်ဟုတ်လား”
သူမ ကြောက်လန့်လန့်နဲ့ ခေါင်းခါရင်း သူ့ကို အသနားခံတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်ကိုချီ တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိမှာပါ၊ နော်”
သိစိတ်ပင်လယ်ဆိုတာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အရမ်းအရေးကြီးတာ။ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကလည်း ဘယ်တော့မှ အဆင့် တက်လာတော့မှာမဟုတ်ဘူး။
“ယွင်အာ”
ချီယွီက သူမရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အားထည့်ရင်းကနေ သူ့အသံထဲမှာ ဖိနှိပ်တဲ့အရိပ်အယောင်တွေ ပါလာခဲ့တယ်။
“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က ချီလေ့ကျင့်ရေးအဆင့်-၄မှာပဲ ရပ်နေတာ ၁၀နှစ်ကျော်နေပြီ၊ ရှေ့ဆက်တိုးတက်အောင် လုပ်ဖို့ ခက်သွားပြီ၊ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို စိုက်တာကလဲ ဘာမှ ထိခိုက်တာ ရှိလာမှာမဟုတ်ဘူး”
အစ်ကို့ကို ကူညီတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါကွာ၊ ဒါမှ နောက်ပိုင်းကျရင် အစ်ကို မင်းကို စိတ်ပူစရာမလိုတော့မှာ၊ ဟုတ်ပြီလား” ချီယွီက လက်တစ်ဖက်မှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို ဆော့ကစားနေပြီး သူမကို ညင်ညင်သာသာနဲ့ ချော့ပြောနေလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ချစ်စိတ်မွှန်တဲ့အကြည့်နဲ့ သူ့ကို ကြည့်နေမိတယ်။ သူမက သူရဲ့မဆုံးနိုင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို လိုက်လျောပေးတာနဲ့ နေသားကျနေခဲ့တာ ကြာပြီပဲ။
သူမရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကလည်း အချိန်ကြာလာတဲ့အထိ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဘူး။ ဒါက သူ သူမကို စိတ်ပူနေတာ လျှော့ချပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်...
သူမက မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းမှိတ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တစ်စက်က တိတ်တိတ်လေး ကျဆင်းသွားခဲ့တယ်။
“ကောင်းပါပြီ”
စူးလီက ပီတိဖြာပြီး လှုပ်ရှားတော့မဲ့ ချီယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး အားနည်းကူကယ်ရမဲ့ပြီး အချစ်အတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ အပြည့်ပဲ။
ငါ တစ်ခုခုများ မှားနေတာလား။
အပြင်လောကက အန္တရာယ်ရှိလို့ လူတွေကို ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်း စိုက်မယ်လို့ ဒီလူက ဘာလို့ ပြောနေတာလဲ။
နောက်ပြီး အမျိုးသမီးကလည်း မငြင်းချင်ဘူးတဲ့လား။
ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခုလွဲနေတယ်လို့ သူ မစဉ်းစားမိဘူးလား။
စူးလီက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးထောက်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို မေးလိုက်တော့တယ်။ 
“နင် အခု... တကယ်ပဲ သဘောတူတော့မလို့လား”
ရုတ်တရက်ပေါ်လာတဲ့အသံက သစ်ပင်နားမှာရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားစေခဲ့တယ်။
ချီယွီက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက ကြည်လင်လှပတဲ့ရုပ်သွင်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ ထင်ရှားတဲ့ သံသယစိတ်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေတယ်။ သိမ်မွေ့ပြီး သဘောထားကြီးတဲ့ သူမရဲ့ကိုယ်နေဟန်ထားက အမှတ်တမဲ့ လူတွေကို သဘောကျသွားစေနိုင်တယ်။
သူမ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာရပ်ခဲ့မှန်း ဘယ်သူမှ မသိလိုက်ဘူး။
သူက သူမရဲ့ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာ‌ပေါ်က လန့်သွားတဲ့အမူအရာက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားခဲ့တယ်။ သူမက ချီ‌လေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်-၃ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး။
သူ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှည့်စားဖို့ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေ သူမ ကြားသွားရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူမက သူ့ကို အခြေတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မေးခွန်းထုတ်ရဲမှာလား။
“ငါ ဂိုဏ်းတူညီမလေးပိုင်နဲ့ ဂိုဏ်းကိစ္စတိုင်ပင်နေတာ မင်း မတွေ့ဘူးလား” ချီယွီက မျက်နှာပေါ်မှာ သိက္ခာရှိတဲ့ရုပ်သွင်နဲ့ လက်ယမ်းပြလိုက်ပြီး
“မြန်မြန်...”
သူ့ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူမက ရှေ့နှစ်လမ်းတိုးလာတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ခြေလှမ်းတွေက အေးဆေးနေပေမဲ့ ရှင်းမပြတတ်တဲ့ ဖိနှိပ်ခြင်းအာရုံတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်တယ်။
ချီယွီက အမှတ်တမဲ့ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ‘ထွက်သွား’ဆိုတဲ့ စကားကို လုံးဝ မပြောလိုက်ရဘူး။
စူးလီက သူ့ကိုတောင် မကြည့်ပါဘူး။ သူမရဲ့အာရုံက မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ချီယွီကို တမ်းတမ်းတတ ကြည့်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီမှာပဲ။
သူမက ချီယွီကို လှည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ဖြတ်သွားလိုက်ပြီး လေးစားမှုအပြည့်ပါတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ဆီကို လာခဲ့လိုက်တယ်။
စူးလီက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဒါကို သည်းခံနိုင်ဖို့ နင့်ခံနိုင်ရည်အားက ဘယ်လောက်ကောင်းလို့လဲ...”
သူမက သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတဲ့ ချီယွီကို လှည့်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးတဲ့ စကားလုံးတစ်ခုကို ရွေးစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ဆန်ကုန်မြေလေး”
သူမရဲ့အသံကို ကြားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က တအံ့တဩလှည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အလွန်ကို ရိုးသားတဲ့အကြည့်နဲ့ အကြည့်ချင်းဆုံသွားခဲ့တယ်။ သူမက ချီယွီကိုယ်စား အမှတ်တမဲ့ ဆင်ခြေပေးလိုက်သေးတယ်။
“ရောင်းရင်း ရှင် အထင်လွဲနေတာပါ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီက လူဆိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒီနေ့ သူက ကျွန်မကို စိုးရိမ်သွားလို့ပါ ဒါကြောင့် သူ....”
ချီယွီရဲ့မျက်နှာက အလန့်တကြား သုန်မှုန်သွားခဲ့တယ်။ သူ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းကို ဝင်လာပြီး ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တစ်ဦးသောတပည့် ဖြစ်လာပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ သူ့ရှေ့မှာ သူ့ကို ဒီလို မလှောင်ပြောင်ရဲဘူးလေ။
သူက စူးလီ သူ့ကို ဘေးချိတ်ထားပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောတာကို တွေ့လိုက်တော့ သူ ဒါကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သူမကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်ဆိုပြီး သူ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းကို သူမကို အရှိန်နဲ့ ပစ်သွင်းလိုက်တော့တယ်။
သူက စူးလီနဲ့ လက်ဝါးတစ်ခုစာ အကွာအဝေး ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် တောင်ကြီးတစ်လုံးက သူ့အပေါ် ဖိထားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပြီးတော့ မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
စူးလီက သူ့လုပ်ရှားမှုတွေကို သတိမထားမိတဲ့ပုံပဲ။ သိချင်စိတ်တွေနဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွစ်ကိုပဲ ကြည့်နေလိုက်ပြီး “သူက နင့်ကို စိတ်ပူနေတာလို့ ပြောလိုက်တာလား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အာရုံက လဲကျသွားတဲ့ ချီယွီဆီ လုံးဝရောက်သွားခဲ့တယ်။ သူက ကပျာကယာနဲ့ ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလောက် လှမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို တွဲထူပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
စူးလီက အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူမရဲ့မြင်ကွင်းကို ကွယ်ထားလိုက်ပြီး လေသံထဲမှာ သံသယဖြစ်နေတဲ့အရိပ်အယောင်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“သူက နင့်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်း စိုက်တာက နင့်ကို စိတ်ပူလို့လို့ နင်က ထင်နေတာလား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က တွေဝေမနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “အင်းပေါ့”
“ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က နိမ့်တယ်လေ၊ ကျွန် အပြင်ဘက်ကို ထွက်ရင် အန္တရာယ် တွေ့နိုင်တယ်၊ ဒီနေရာမှာ နေတာကအလုံခြုံဆုံးပဲ”
“အစ်ကိုချီက ကျွန်မကောင်းဖို့အတွက် ဒီလို လုပ်တာပါ”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါက သူကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ခဲ့တာ” မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ချီယွီက ခေါင်းကို မဝံ့မရဲ မော့လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဆင်ခြေပေးဖို့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့စကားကို ထောက်ခံလိုက်တယ်။ “ငါက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးချင်ရုံသက်သက်ပါ”
“ငါ နားလည်ပြီ” သူတို့ရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တော့ စူးလီက တွေးတွေးဆဆနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူမက ချီယွီရှိတဲ့ဘက်ကို လှည့်လျှောက်လာပြီး “ငါ ထင်တာမမှားရင် နင့်ကျင့်ကြံရေးအဆင့်က အခြေတည် ကနဦးအဆင့်ပဲ ရှိပါသေးတယ်”
“ဒီကျင့်ကြံရေးအဆင့်နဲ့ဆိုရင် နင် ဂိုဏ်းထဲက ထွက်တာနဲ့ သေချာပေါက် အန္တရာယ် ကြုံရမှာပဲ”
ဒီအရမ်းကို ရင်းနှီးတဲ့ စကားလုံး‌တွေကို ကြားလိုက်ရတော့ ချီယွီ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေလဲ ကြောက်စိတ်အပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
စူးလီက ဆက်ပြောတယ်။
“ဒါက ရှင့်ကို ချစ်တဲ့လူတွေကို စိုးရိမ်စရာဖြစ်စေမှာပဲလေ”
သူမက ချီယွီရဲ့ဘယ်ဖက်ခြမ်းကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို အသာလေး ဆွဲယူလိုက်ပြီး “ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို စိုက်ထားသရွေ့ ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသွားလိမ့်မယ်”
“မလုပ်...” ကြောက်စိတ်ကြောင့် ပေါက်ထွက်လာတဲ့ ချီယွီရဲ့အသံ။
“မလုပ်___”ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်နှာပေါ်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုးရိမ်နေတဲ့အကြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တပြိုင်ထဲ တားလိုက်သံကို ကြားလိုက်တော့ စူးလီက ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး 
“ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်း စိုက်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲလို့ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံး ပြောခဲ့တယ်မလား”
“ဘာလို့ ကောင်းတဲ့ကိစ္စကို တွန်းထုတ်နေကြသေးတာလဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ချီယွီအတွက် ခုခံပေးချင်သွားတယ်။
ချီယွီကတော့ စူးလီရဲ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင် စကားမစောင့်ဘဲ သူ့အမှားကို ဝန်ခံလိုက်ပြီး စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ အသနားခံတော့တယ်။
“ငါ မှားသွားပါတယ်၊ ဒီမကောင်းတဲ့ပစ္စည်းကို ယွင်အာဆီမှာ မသုံးခဲ့သင့်တာပါ”
“ငါ နောက် မလုပ်တော့ပါဘူး”
သူက မျက်ရည်လည်ရွဲနဲ့ တောင်းပန်ရင်း သူ့ဆရာ သူ့ကို ပေးထားတဲ့ အသက်ကယ်အဆောင်ကို ချေဖျက်ဖို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေအားလုံးကို ခိုးသုံးလိုက်တယ်။
အသက်ကယ်အဆောင်က ထွက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မြင်လိုက်တော့ ခေါင်းထောင်ဖို့ ရုန်းကန်လိုက်ပြီး ဆိုးညစ်တဲ့အကြည့်နဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“ငါ့ဆရာ ဘယ်သူလဲ မင်း သိလား”
“ခဏနေ သူငါ့ကို လာကယ်တော့မှာ၊ မင်း ငါ့ကို အခုလွှတ်ပေးရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ့ဆရာကို တောင်းဆိုပေးလို့ရတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့...”
“ရှင့်ဆရာက...” စူးလီက သိစိတ်ပင်လယ်ထဲ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်ဖို့ စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ယောင်တန်းတောင်ထွတ်ရဲ့ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းချုပ် လျန်ချန်းကျုံ့ လား”
သူမ စကားဆုံးသွားတာနဲ့ လျန်ချန်ကျုံ့ရဲ့ ထည်ဝါလှတဲ့ပုံရိပ်က သူတို့သုံးယောက်ရှေ့မှာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။
“ ဆရာ၊ ဆရာ နောက်ဆုံးတော့  ရောက်လာပြီ” ချီယွီက လျန်ချန်းကျုံ့ကို မြင်တော့ ဝမ်သာသွားပြီး ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်တော့တယ်။
“ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါအုံး၊ ဒီစုန်းမ ကျွန်တော့်ကို သ-တ်ချင်နေတာ”
လျန်ချန်းကျုံ့က မြေကြီးပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ တပည့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူမရှိတဲ့ဘက်ကို ရွှေဆေးလုံးတွေနဲ့ လှမ်းပစ်လိုက်တယ်။
“ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ငါ့တပည့်တွေကို ဘယ်သူ အနိုင်ကျင့်ရဲတာလဲ”
စူးလီက လေပြေလေး ဖြတ်တိုက်သွားသလိုပဲ ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာမှ မခံစားလိုက်ရဘူး။
သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက ဖရဲသီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာအမူအရာ လုပ်ရမယ်မှန်းတာင် လုံးဝမသိတော့ဘူး။
[ချီယွီက မိန်းမတွေအများကြီးနဲ့ ပရောပရီလုပ်ပြီး သီလရှင်တွေကိုလဲ လှည့်စားခဲ့တာ လျန်ချန်းကျုံ့က သိရဲ့လား]
အပြင်လောကရဲ့အသံ။
လျန်ချန်းကျုံ့က အပြင်လောကရဲ့အသံ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပေါ်လာတာကို ကျင့်သားရနေပြီးသားဆိုပေမဲ့ ဒီတခါ ဖရဲသီးက သူ့တပည့်အကြောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့တော့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။
ဒါက ယောကျ်ားနဲ့မိန်းမတွေကြားက စိတ်ကူးချစ်မှုရေးရာတွေပဲ။ တစ်ယောက် ဆန္ဒရှိမှာတော့ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကလည်း လိုလိုလားလား အနိုင်ကျင့်ခံမှာပေါ့။
ဒါက လူအများကြီးကို လှည့်စားနိုင်တဲ့ သူ့တပည့်ရဲ့အရည်အချင်းပဲ။
အခုချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက ချီယွီကို ကယ်ဖို့ပဲ။
သူက ရွှေဆေးလုံးရဲ့ သက်ရောက်မှု လုံးဝ မခံစားလိုက်ရတဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာက နည်းနည်းပိုပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့တယ်။
ကြည့်ရတာ ဒီလူမှာ အကာကွယ်မှော်လက်နက်တစ်ခု ရှိတဲ့ပုံပဲ။
ဒါပေမဲ့.... မှော်လက်နက်က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေအုံးတော့ သူက ချီလေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့် တပည့်တစ်ယောက်ပဲ။ သူ လုပ်ချင်ရင် သူ သူမကို အချိန်မရွေး နင်းခြေလိုက်လို့ရတယ်။
စူးလီက သူ့စဉ်းစားနေသည့်ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ချေ။ သူမက မျက်တောင်လေး ခတ်ကာ ခုနက ချီယွီရဲ့အပြုအမူကို သုံးသပ်နေလိုက်တယ်။
“ရှင့်တပည့်က သူ့ကိုချစ်တဲ့ တခြားတပည့်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်း စိုက်ချင်နေတာ ရှင် သိလား’
“ဒါက နောက်လိုက်တပည့်တွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေတဲ့ပုံပဲ ဟုတ်တယ်မလား”
လျန်ချန်းကျုံ့က သူ့ကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်ပြီး နေရာမှာ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမက အဆင့်-၄ ချီလေ့ကျင့်ခြင်းအဆင့်မှန်း ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အထင်သေးတဲ့အရိပ်တစ်ယောက် ဖျတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူက မျက်နှာပေါ်မှာ သဘောမကျတဲ့အကြည့်နဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တယ်။
“ဒီလို ကိစ္စမျိုးက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ကျေနပ်လို့ လုပ်တဲ့ကိစ္စပဲ”
“ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူတို့ရဲ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ငါ့အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး ဖိအားပေးလို့ရမှာလဲ”
“မင်းမှာလဲ မင်းအကြောင်းနဲ့ဆိုတော့ ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်” လျန်ချန်းကျုံ့က စူးလီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘယ်ဂိုဏ်း၊ ဘယ်မိသားစုရဲ့ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားမှ မရပါတာကို ခံစားမိလိုက်တယ်။ သူက စဉ်းစဉ်းစားစားနဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ပင့်ထားလိုက်တယ်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ။ အခုတလော သူ့မိန်းမက ရွှေဆေးလုံးရဲ့ တိုက်ခိုက်ခံရတာကနေ ကာကွယ်နိုင်တဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခု လိုချင်နေတာ။
သူ့လက်ထဲမှာ စုစည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်းတွေနဲ့ သူက ပြောလိုက်တယ်။
“မင်း အခုနေ အကာအကွယ်လက်နက်ကို လွှဲပေးလိုက်ရင် ငါ မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်၊ မဟုတ်လို့ကတော့...”
စူးလီက သူ့ပြန်ပြောလိုက်တဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက အစိမ်းရောင်နဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
[ကျင့်ကြံ‌ရေးလောကမှာ နှစ်ယောက်လုံးက ဆန္ဒရှိရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်လို့ရတာကိုး]
[ကြည့်ရတာ လျန်ချန်းကျုံ့က သူ့မိန်းမနဲ့ ချီယွီတို့ နောက်ကွယ်မှာ ရှုပ်နေကြတာ သိရင်တောင် သူ ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့]
[နောက်ဆုံးက ဒါက လူနှစ်ဦးကြားက အပြန်အလှန်သဘောတူညီမှုတစ်ခုဆိုတော့]
လျန်ချန်းကျုံ့က ငြိမ်ပြီးရပ်နေမိပြီး သူ့လက်က စုစည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကလည်း ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အစအနမကျန်အောင် ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
သူ့တပည့်နဲ့ သူ့မိန်းမ ဟုတ်လား။
မဖြစ်နိုင်ဘူး။
သူက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်တယ်။ သူ့မိန်းမနဲ့ သူးတပည့်ကိုတော့ လုံးဝ သံသယဖြစ်စရာ မရှိပါဘူး။
သူ့မိန်းမက သိမ်မွေ့လှပပြီး အရမ်းကို သိုသိုသိပ်သိပ်နေတတ်တာ။ သူတို့တွေကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ကြတာပဲ။ သူ့တပည့်တွေက သူ့ကို အဖေလို့ သဘောထားပြီး သူတို့ရဲ့ဆရာကို လေးစားတယ်။ သူ့အပေါ်လဲ အရမ်းကို လိမ္မာသိတတ်တာပဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူး။
စူးလီက ဖရဲသီးစားနေရတာကို အရမ်းစိတ်ဝင်စားသွားပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။ သူ့မှာ တခြားကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး။
[လျန်ကတော်က ချီယွီအပေါ် တကယ်ကောင်းတာပဲ၊ သူက လျန်ချန်းကျုံ့ သူကို ပေးထားတဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ချည်လုံးကို သုံးပြီး ချီယွီရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ပြင်တယ်တဲ့]
[ဝိုး~ လျန်ကတော်က ကိုယ်တိုင်လဲ အင်္ကျီချုပ်ပေးသေးတယ်]
[သူတို့တွေက အချင်းချင်း မချစ်ကြဘဲနဲ့ ဒီလို လိုလိုလားလား လုပ်ပေးတာလို့ပြောရင် ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ]
လျန်ချန်းကျုံ့က ရုတ်တရက်လှည့်ပြီး ချီယွီကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူက အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်လိုက်ပြီးနောက်မှ ပေါ်လာတဲ့ ချီယွီရဲ့အတွင်းအင်္ကျီပေါ်က ပိုးချည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
နှစ်တစ်ထောင်ပိုးချည်တွေက အင်မတန်မှ မာကြောပြီး ကာကွယ်ရေးနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအင်တွေရှိလို့ အရမ်းကို ရှားပါးတဲ့ပစ္စည်း။
ယောင်တန်းတောင်ထွတ်သခင်အနေနဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ ရထားခဲ့တဲ့ဟာကို သူ့မိန်းမကို ပေးလိုက်တာလေ။
ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့တပည့်ဆီမှာ ရောက်နေတာလဲ။
သူတို့တွေ တကယ်ပဲ...
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...
သူ့မိန်မးက ဒီလိုအဆင့်နိမ့် မျက်နှာများပြီး စိတ်ကောင်းမရှိတဲ့ကောင်ကို စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ။
ကောင်းကင်ရဲ့အပြင်က အသံက သူ့မေးခွန်းတွေကို ပြန်ဖြေပေးနေတဲ့အတိုင်းပဲ။
[ပြောပါတယ် လျန်ကတော်က စွမ်းအားကြီးပြီး အဲလောက်လှတာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ချီယွီကို စိတ်ဝင်စားနိုင်မှာလဲ]
[ဪ ... သူ့ကြောင့်ကိုး_____]
[သူမက အိပ်ရာထဲမှာ အရမ်းကောင်းတာတဲ့ဟဲ့]
ဒီသတင်းက သူ့ခေါင်းကို ပေါင်တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ သူ့သိစိတ်ပင်လယ်က တုန်ခါသွားပြီး ပါးစပ်အပြည့် သွေးတွေ အန်ထွက်လာပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ခြေနှစ်လှမ်းလောက် ယိုင်သွားခဲ့တယ်။
သူမက  အရမ်းကို စင်ကြယ်တာလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူက...
သူ့မိန်းမကို ပြုစားခဲ့တာ ဒီကောင်ချီယွီပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ချီယွီကို သုန်မှုန်နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လိုက်နေလိုက် လူသေတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။
ကောင်းကင်ရဲ့အသံက ပိုပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာခဲ့တယ်။
[ကျွတ် ကျွတ်... ချီယွီက မ‌နေ့က အိပ်ရာထဲကမှာ သူ့ဆရာရဲ့မိန်းမကို မေးလိုက်သေးတယ်ဟဲ့... ဘယ်သူက ပိုကောင်းလဲ သူလား သူ့ဆရာလားတဲ့~ ~]
[ဆရာ့မိန်းမရဲ့အဖြေက_____]
[နင်က အရမ်းကောင်းတာပဲတဲ့၊ နင့်ဆရာက နင့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယှဉ်နိုင်မှာလဲတဲ့ ဟား ဟား ဟားဟားဟား]
“ဝေါ့--“
လျန်ချန်းကျုံ့ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်အပြည့် သွေးအန်သွားတော့တယ်။
...
အပိုင်း (၅)
ချီယွီမှာ လျန်ချန်းကျုံ့ သွေးတွေအန်နေပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးတွေ ပြူးထွက်လာတာ မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။
ဆရာက သူ့ခံစားချက်တွေကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မပြတတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတော့ သူခံလိုက်ရတဲ့ကိစ္စကြောင့် ဆရာက အရမ်းဒေါသထွက်ပြီး သွေးတွေ အန်ထွက်လာတာပဲ။
သူ့ဆရာက သူ့ကို အသုံးချနေတာလို့ အစကတုန်းက သံသယဖြစ်နေခဲ့တာ။ တကယ်တော့ သူမှားသွားတာပဲ။
ဒီမိန်းမဆိုးကြီးကတော့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ အမျက်ဒေါသနဲ့ ရင်ဆိုင်ပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလို့ သေမှာပဲ။
ချီယွီက စူးလီရဲ့သေဆုံးမှုက အရမ်းကို သနားစရာကောင်းတော့မှာပဲလို စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်းက အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သူ့တည့်တည့်ကို ပြေးဝင်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အထိတ်တလန့်အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရိုက်ချတာ ခံလိုက်ရပြီး မြေကြီးပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့လူပုံသဏ္ဌာန်အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ဆရာ... ဆရာ..” သူ လူမှားပြီး ရိုက်မိတာလား။
စူးလီက သတိပြန်ဝင်မလာသေးတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မြန်မြန်ဆုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောဖို့ လုံလောက်တဲ့အကွာအဝေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။
သူမက သနားစရာကောင်းတဲ့အခြေအနေဖြစ်နေတဲ့ မြေကြီးပေါ်က ချီယွီကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ပီတိတဖွားဖွား ဖြစ်သွားတော့တယ်။
[အခု‌လေးတင် ရန်ဖြစ်သွားတာလား]
[ဧကန္တ လျန်ချန်းကျုံ့က ချီယွီရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဉ်ရတနာတွေကို အာရုံခံမိသွားတာများလား...အဟား-- အများစုက သူ့မိန်းမ ပေးထားတဲ့ဟာတွေလေ~ ~]
[ဟုတ်တာပေါ့.. သူက လူတွေကို ခိုးတဲ့အပြင် ရတနာပစ္စည်းတွေလဲ အများကြီး ယူသွားသေးတယ်၊ လျန်ချန်းကျုံ့ ဒေါသထွက်တာလဲ မဆန်းဘူး]
[ကြည့်လိုက်ပါအုံးမယ်... နှင်းနက်မြက်၊ ကိုးလွှာဒိုင်း၊ အဆင့်-၅နဉ်ချွမ်ဆေးရည်၊ အဲဒါက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းလောက်မှ လျန်ချန်းကျုံ့က သန့်စင်ဖို့ အများကြီး အားစိုက်ထုတ်ထားခဲ့တဲ့ဟာပဲ...]
[ဝိုး... ချီယွီက သူ့ဆရာထက်ကို ပိုချမ်းသာလုနီးပါးပဲ ဟုတ်ရဲ့လား]
လျန်ချန်းကျုံ့မှာ အဲဒီစကားကို ကြားပြီးတော့ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ချီယွီကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပါးထပ်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။
“အရိုင်းအစိုင်းတိရိစ္ဆာန်ကောင်”
သူက ချီယွီရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သိုလှောင်အိတ်ကို သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ ဆွဲဖြံလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သိစိတ် အမှတ်အသားကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ နောက်ဆုံး သိုလှောင်အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်လာတော့တယ်။
ချီယွီမှာ သိုလှောင်အိတ် ပွင့်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လေ‌အေးထဲမှာ လွင့်နေတဲ့ အဝတ်စုတ်တစ်ခုလို တုန်ခါနေပြီး သူက ကပျာကယာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အဲဒါက... အဲဒါက...”
လျန်ချန်းကျုံ့က သူ့ကို စကားပြောခွင့် လုံးဝ မပေးတော့ဘူး။ သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို လက်ဖဝါးဆီ ပို့လိုက်ပြီး ချီယွီကို ထပ်ခါ ထပ်ခါ ပါးချပစ်လိုက်တယ်။
“မင်းက အတင့်ရဲလှချည်လား- မင်း ဆရာကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်...”
[စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ]
စူးလီက သူ့မျက်လုံးတွေကို လက်တွေနဲ့ကာထားလိုက်ပြီး လက်ချောင်းကြားထဲကနေ ဆန်ကုန်မြေလေး အသေအရိုက်ခံနေရတာကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်နေလိုက်တယ်။
[ချီယွီ သူ့မိန်းမဆီကို သွားတဲ့အကြိမ်တိုင်း သူတောင်မသုံးရက်တဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေအများကြီး ရထားမှန်းသာ လျန်ချန်းကျုံ့ သိသွားရင်တော့ ပိုပြီးတော့တောင် ဒေါသထွက်နေအုံးမှာပဲ]
[ဝိုး~ ~ သူတို့တွေ အိပ်ရာထဲရောက်တဲ့အကြိမ်တိုင်း ချီယွီက သူ့မိန်းမကို တီတီတာတာ ချစ်စကားတွေ ပြောတတ်သေးတယ်ဟဲ့]
[လျန်ချန်းကျုံ့က သူနဲ့ သူ့မိန်းမ အခုတလော စကားများရန်ဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မစဉ်းစားမိတာလား၊ သူ့တပည့်က အိပ်ရာထဲမှာ ပြဿနာရှာနေလို့ဖြစ်ရတာလေ]
[ဒီလိုတပည့်မျိူးနဲ့တော့ လင်မယားနှစ်ယောက်က ဘာဖြစ်နိုင်အုံးမှလာဲ]
အပြင်လောကရဲ့အသံ ပြောလိုက်တဲ့ စကားတိုင်းကြောင့် လျန်ချန်းကျုံ့က ချီယွီကို ပိုပိုပြီး ရိုက်တော့တာပဲ။
ချီယွီက အထက်က အသံကို မကြားနိုင်လေတော့ သူ့အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေအားလုံး ဖော်ကောင် လုပ်ခံလိုက်ရမှန်း လုံးဝ မသိလေဘူး။
လျန်ချန်းကျုံ့က သူနဲ့ သူ့ဆရာရဲ့ မိန်းမတို့အကြောင်းကို ဘယ်လောက်အထိ သိသွားလဲဆိုတာကို မသိလေတော့ သူ့မှာ ရှင်းပြလို့ကလဲ မရဘဲ ပြုသမျှ ခံလိုက်ဖို့ပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့က စိတ်လျှော့လိုက်ပြီးတော့ သူက...
ဒါပေမဲ့ သူ့စွမ်းအားဗဟိုချက်ထဲမှာ ခပ်ပါးပါး အက်ကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရပြီး အလန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။
သူ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေရင် ကိုယ်အင်္ဂါ ချို့တဲ့ကုန်တော့မှာပဲ။
“ဆရာ၊ ကျွန်တော် မှားပါတယ်၊ ကျွန်တော် နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး” သူ့မှာ အကျိုး အပြစ်ကို မချင့်ချိန်နိုင်တော့ဘဲ မျက်ရည်လည်ရွဲနဲ့ သူ့အမှားကို ဝန်ခံလိုက်တော့တယ်။ “ဆရာ တပည့်ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
သူ့မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ပြင်းထန်တဲ့နာကျင်မှုကို အံတုရင်း သူ့ဦးနှောက်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် အလုပ်လုပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင် စိုက်ထားပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီ‌ဆေးပင်တွေကြောင့်ပဲ သူ လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်လာခဲ့တာလေ။
“ဆရာ နောက်ပိုင်းကျရင် တပည့်ကို ဘာပဲ ဖြစ်စေချင်ချင် တပည့် ဆရာ့အတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးပါ့မယ်” ချီယွီက လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ နောက်လက်သီးတစ်ချက် ရောက်မလာခင် ကမန်းကတမ်း အော်ပြောလိုက်တယ်။
လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ပိတ်ဆို့သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဆင်ခြင်ဉာဏ်နည်းနည်း ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။
သူ အခု ချီယွီကို သ-တ်လို့မရသေးဘူး။ သူပေးတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေက အဆင့်နိမ့်ပြီး တခြားဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေနဲ့ မကွာဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ အာနိသင်က အရမ်းကောင်းတယ်။
ဒီလိုဆေးရည်နဲ့ ဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်ရင်အောင်နိုင်တဲ့နှုန်းက မြင့်တယ်။ နောက်ပြီး အာနိသင်ကလည်း အဆင့်တူဆေးလုံးတွေထက် အများကြီးပိုကောင်းတယ်။
သူအခု ဆေးလုံးအသစ်ကို စူးစမ်းနေတာ။ ချီယွီက သူ့အတွက်  သုံးဝင်လောက်တယ်။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီးတော့ လျန်ချန်းကျုံ့က မည်းမှောင်နေတဲ့မျက်နှာနဲ့ သူ့လက်ကို ပြန်ချထားလိုက်တော့တယ်။ _ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့အသက်ကို ချမ်းသာထားပေးလိုက်အုံးမယ်။
စူးလီက လျန်ချန်းကျုံ့ ရပ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမ မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ - ရှင်က ကလေးကို နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရိုက်ပြီး ခြောက်နေတာလား။
သူမက အာရုံကို ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပြီး
[ဒါနဲ့ ဆရာ့မိန်းမက လျန်ချန်းကျုံ့ကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူးတဲ့... သူ့မှာ လုံလောက်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘဲ ကြာကြာမခံလို့များလား]
[ဟုတ်နေပါပြီ...]
စူးလီက စိတ်လှုပ်ရှားတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကို ဖတ်လိုက်တယ်။
[လျန်ချန်းကျုံ့က တကယ်တော့ ရေ လုံးဝ မချိုးဘူးတဲ့ဟယ်]
[နှစ်တစ်ရာတောင် ရှိပြီတဲ့၊ သူ တစ်ခါလေးတောင် ရေမချိုးတာတဲ့]
လျန်ချန်းကျုံ့က မျက်‌မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဝေ့ရမ်းလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက လုံးဝငြင်းဆန်နေတဲ့ရုပ်နဲ့။ - သူက အညစ်အကြေး ဖယ်ရှားတဲ့နည်းကို သုံးထားတာပဲ။ ဘာလို့ ရေချိုးနေစရာ လိုသေးလဲ။
အချိန်အလကားကုန်တယ်။
အဲဒီအစား ဒီအချိန်ကို ဆေးလုံးတွေ သန့်စင်တဲ့နေရာမှာ သုံးလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား။
[ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်တုန်းက ဖိုထိုးနေတုန်းက မီးပြင်းဖို ပေါက်ကွဲသွားလို့ နံစော်နေတာ တစ်လ ကြာတယ်တဲ့၊ အညစ်အကြေး ဖယ်ရှားတဲ့ နည်းကလည်း အနံဆိုးကြီးကို ပျောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး]
[ကောင်းလိုက်လေ... သူက သူ့မိန်းမကို တစ်လလုံး မှိုင်းတိုက်ထားခဲ့တာလေ]
[လျန်ကတော်ရယ်... ရှင်က တကတည်း ဘာကို ကြည့်ပြီး ယူခဲ့တာလဲ]
[သူက အသက်ကြီးလို့လား၊ သူ့က ရေမချိုးလို့လား]
လျန်ချန်းကျုံ့မှာ နင်သွားတော့တယ်။
[ဘုရားရေ လျန်ချန်းကျုံ့က တကယ်တော့ ကပ်စေးနဲတဲ့အပြင် သူက တကယ်တော့ ]
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက သူ့ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးဖို့ အားတက်သရော ကြိုးစားနေတာကို ကြားလိုက်ရတော့ လျန်ချန်းကျုံ့မှာ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရနေတဲ့ ချီယွီကို ကောက်မပြီး သူ့နေရာကို ပျံထွက်သွားခဲ့တယ်။
သူ တခြား ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလေ။ သူ ဆူဆူညံညံလုပ်ပြီး အပြင်လောကကအသံကို ကြားနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆွဲဆောင်မိမှဖြင့် ပြစရာမျက်နှာ မရှိဘဲ နေတော့မယ်။
[သွားပြီလားဟ..]
စူးလီက လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှမြောစိတ်နဲ့ပဲ သူမရဲ့စိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်ကင်စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူမဘေးက လူဆီကို အာရုံပြောင်းလိုက်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ကတော့ လျန်ချန်းကျုံ့ရဲ့ ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်ကြောင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး ဘာဖြစ်သွားမှန်းတောင် သေချာမသိလိုက်ဘူး။ ချီယွီက သူ့ဆရာရဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ထိုးကြိတ်ခံရတာကိုပဲ ခပ်ရေးရေးလေး မှတ်မိတော့တယ်။
သူမက ချီယွီထွက်သွားတဲ့နေရာကို ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ငေးကြည့်နေပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝဲနေတဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲမှာလဲ ရင်နာခြင်းအပြည့်နဲ့ သူ့ကို စိုးရိမ်နေလေရဲ့။
သူမဘေးက စူးစမ်းနေတဲ့အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်မှ နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာတဲ့ပုံနဲ့ အလန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး သူမရဲ့အသံက ဒေါသရိပ်လေးတောင် ပြည့်နေသေးတယ်။
“တောင်ထွတ်သခင်က ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တစ်ဦးတည်းသောတပည့် မဟုတ်ဘူးလား”
သူမက စူးလီအဖြေကို မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ သူ့ဟာသူ နှစ်သိမ့်လိုက်တယ်။ “ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီက အရမ်းသန်မာတာ၊ သူ အဆင်ပြေမှာပါ”
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ နူးညံ့ပြီး နောင်တမရှိတဲ့ပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချီယွီက သူမကို ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ သူမက ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံက အရမ်းကို ဖြူစင်တဲ့လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“နင် အဲဒီ ဆန်ကုန်မြေလေးကို ချစ်ရဖို့ ပြီးအောင်လုပ်မဲ့ တာဝန်တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား”
“တာအိုရောင်းရင်း ရှင် အထင်လွဲနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 
“ရှင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့အကြောင်းကို ပြောနေရတာလဲ” သူမက အရမ်းကို လေးလေးနက်နက်နဲ့ ရှင်းပြနေပြန်တယ်။ 
“ဒီနေ့ ဖြစ်သွားတာကလဲ အသေးအဖွဲမတော်တဆ ကိစ္စလေးပါ”
“ရှင်ကတော့ သိမှာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်မအပေါ် တကယ် အရမ်းကြင်နာပေးတာပါ”
“ဥပမာ ပြောကြည့်လေ” စူးလီက အရံသင့်မေးလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ကော့ညွှတ်နေတဲ့မျက်တောင်ရှည်တွေက မသိမသာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမရဲ့အသံက နည်းနည်းလေး ရှက်နေတဲ့ပုံနဲ့ “ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်မအပေါ်ကို အရမ်းဂရုစိုက်တာပါ၊ ကျွန်မ နေမကောင်းရင် အမြဲတမ်း သတင်းမေးတတ်တယ်”
“မေးရုံပဲ...လား”
သူမရဲ့မေးခွန်းကို ကြားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က လက်သီးကို နည်းနည်းလေး တင်းအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး အသံကို နည်းနည်းမြင့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ နေမကောင်းတာ သူ သိသွားရင် သူက ကျွန်မ ကောင်းကောင်းနားဖို့၊ ရေနွေး ပိုသောက်ဖို့ပြောတယ်”
“ပြောရုံပဲ...လား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့အသံကို ပိုကျယ်လာပြီး အလောတကြီးနဲ့ ပြောပြန်တယ်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက အရမ်းအလုပ်များနေရင်တောင် သူက အချိန်ပေးပြီး ကျွန်မကို လာတွေ့တယ်”
“လာတွေ့ရုံ...ပဲလား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က လက်သီးကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး “ဂိုဏ်းတူအစ်ကို.. သူက... သူက ကျွန်မနာမည် ထွင်းထားတဲ့ ကျောက်ပြားတစ်ခုလဲ ပေးသေးတယ်”
“ဟင်းနော်... နင် ပြောချင်တာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝမရှိတဲ့ နင်ကိုယ်တိုင်တောင် အခန်းအပြည့် ကျောက်တွေ ထွင်းနိုင်တယ်လို့ ပြောနေတာမလား”
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့မျက်နှာက နီရဲသွားပြီး စူးလီကို ဘယ်လိုပြန်ငြင်းရမလဲလို့ ခက်ခက်ခဲခဲ စဉ်းစားနေရတော့တယ်။
စူးလီက သူမရဲ့အတွေးတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။
“ကျင့်ကြံရေးလောကက လူတွေက အရမ်းကို ရိုးရှင်းပြီး ရိုးသားလိုက်ကြတာ (နောက်ပြီး လှည့်စားဖို့ လွယ်တယ်)”
“တစ်နေ့ သုံးခါလောက် နှုတ်ဆက်၊ တစ်လတစ်ခါလောက် အချင်းချင်း တွေ့ကြပြီး ခြောက်လတစ်ခါလောက်မှ အလကားရတဲ့ လက်ဆောင်သေးသေးလေး ပေးတာကို...”
ကြည့်ရတာ ချီယွီက အခြေအနေ သိတဲ့သူပဲ။ သူ့ခြေထောက်ကို လှေ၈စင်းပေါ်တောင် တင်ထားနိုင်တယ်။ ငါသာဆိုရင်လဲ ငါ့ခြေထောက်ကို လှေ၈စင်းပေါ် တင်နိုင်မှာပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရှေ့က စူးလီရဲ့သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရတော့ သူမရဲ့အမူအရာက ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။နောက်ဆုံးတော့လည်း နောင်တမဲ့တဲ့ ယုံကြည်မှုကိုပဲ စွဲကိုင်ထားတုန်းပဲ။
“အဲဒီ ကျောက်ပြားလေးက ဂိုဏ်းတူအစ်ကို သူကိုယ်တိုင် ထွင်းထားပေးတာပါ” သူမက ရှေ့ကို ပြေးလာပြီး ချီယွီအတွက် အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ခုခံပေးရှာတယ်။ 
“ဆွဲချက်တိုင်းက ကျွန်မအတွက် သူ့ရဲ့အနက်ရှိုင်းဆုံးအချစ်ကို ကိုယ်စားပြုပေးတယ်”
“သူ ကျွန်မက ကျောက်ပြားလေးပဲ ပေးခဲ့ပေမဲ့ ရှင့်မျက်လုံးထဲမှာ ဒီကျောက်ပြားလေက တန်ဖိုးမရှိပေမဲ့”
 သူမက မျက်နှာပေါ်မှာ ခံစားအချက်အပြည့်နဲ့ ရင်ဘတ်ကို ကိုင်ထားပြီး “သူ့အကြင်နာတရားကတော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်ပါဘူး”
စူးလီက ဒီကျင့်ကြံရေးလောကမှာ ဆန်ကုန်မြေလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူပြီး အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေကို အလွယ်တကူ လှည့်စားနေတာကို တစိမ့်စိမ့်နဲ့ စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမဘေးကို ရွေ့လျားလာတဲ့အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“သူက နင့်ကို ဘာလို့ ကျောက်ပြားတစ်ခုပဲ ပေးခဲ့တာ ဘယ်ဟုတ်မလဲ” သူမက စဉ်းစားမနေဘဲ ထပ်ပြောလိုက်သေးတယ်။ 
“သူ နင့်ကို ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းလဲ ပေးခဲ့သေးတယ်မလား”
“အရမ်းတန်ဖိုးရှိတာဆို၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အခု၅၀၀ ကျော်တန်တယ်တဲ့”
လူတစ်ယောက်ကို သ-တ်ပြီး သူ့နှလုံးသားကို ဖျက်ဆီးနေတာလေ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ စကားလုံးတွေအားလုံးက သူ့ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ တစ်ဆို့သွားပြီး သူ့ပါးစပ်က အကြိမ်ကြိမ် ပွင့်လိုက် ပိတ်လိုက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ခဏကြာတော့ သူမက ကိုယ့်ဟာကိုယ် အယုံသွင်းလိုက်တဲ့ ပုံပါပဲ။ သူမရဲ့အသံက ပြတ်သားမှုအပြည့် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
“ဟုတ်တယ်လေ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်မအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီး လိုလိုလားလား သုံးပေးထားတာ၊ သူ ကျွန်မကို သေချာပေါက် ချစ်တယ်”
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀ကျော်တောင်လေ၊ ဒါက အပြင်စည်းတပည့်တစ်ယောက်အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ လစာနဲ့အတူတူပဲ”
စူးလီ : “....ဟင်း”
“သူက နင့်ကိုယ်မှာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်း စိုက်တာကို နင့်ကောင်းကျိုးအတွက်လို့ ထင်နေသေးတာလား” သူမက ရပ်လိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စဉ်းစားနေပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တော့တယ်။ “ဟုတ်တယ်လေ”
“ရောင်းရင်းရယ် ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါအုံး”
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ဝိညာဉ်ချည်နှောင်သံချောင်းကို တခြားသူဆီမှာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မဆီမှ စိုက်ချင်ခဲ့တာလဲ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ဆက်ပြောတယ်။ “ကျွန်မက သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမလို့ပဲပေါ့”
“သူ ကျွန်မကို အရမ်းချစ်မြတ်နိုးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
စူးလီ : “ငါတော့ နားမလည်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ့်ကို လန့်သွားပြီ” လန့်သွားတဲ့ရုပ်လုပ်ပြလိုက်တယ်။
သူမက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်နဲ့ စပ်စုပြီး မေးလိုက်သေးတယ်။
“ရှင့်ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက တခြားမိန်းမတွေနဲ့ရော မြာပွေနေပြီးတော့ လူတကာနဲ့ သောင်းပြောင်း-င်ဆက်ဆံပြီး မိန်းမရှုပ်တဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့ရင်ကော”
“မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“ရှင်က ဘာလို့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီကို ဒီလိုနာမည်ဖျက်နေတာလဲ” ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက ဒေါသကြောင့် ပြူကျယ်သွားခဲ့တယ်။ 
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီက ကြင်နာတတ်တယ်၊ စိတ်ရင်းကောင်းတယ်၊ သတ္တိလဲရှိတယ်၊ သူက အောက်ကတပည့်တွေကို ဂရုစိုက်တတ်ပြီး သူ့ဆရာကိုလည်း လေးစားတယ်၊ သစ္စာရှိတယ်...”
ဂုဏ်ရည်တွေကို တသီတတန်းကြီး ပြောလိုက်ပြီးတော့ သူမက ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။ 
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက လူတွေအပေါ် အရမ်းကြင်နာတတ်တာ၊ ရှင် ပြောနေတဲ့စကားတွေက အထင်လွဲနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“မဟုတ်ရင်တော့ ရှင် ကျွန်မကို တမင်တကာ လုပ်ကြံပြီးပြောနေတာပဲ”
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ပင်လယ်ပင်လို ပြတ်သားနေမှုကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆရာဖြစ်သူရဲ့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆွဲခေါ်သွားခံရလိုက်တဲ့ ချီယွီရဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရုတ်တရက် ထွက်လာခဲ့တယ်။
သူမက ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားပြည့်နေတဲ့အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 
“လာခဲ့၊ လာခဲ့”
“ကြားတာကို ယုံမှာလား၊ မြင်ရမှာ ယုံမှာလား၊ ငါနင့်ကို ရှင့်ရဲ့ကြင်နာပြီး သစ္စာရှိလှပါတယ်ဆိုတဲ့ နင့်ရဲ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီကို တွေ့ရအောင် ခေါ်သွားပေးမယ်”
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တော့ ပိုင်ကျစ်ယွင် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ တအံ့တဩ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ - ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီကို သွားတွေ့မလို့တဲ့လား။
အဲဒါက အတွင်းစည်းလေ။ သူတို့က ဘယ်လို ဝင်လို့ရမှာလဲ....
သူမမှာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်အများကြီးမရလိုက်ခင်မှာပဲ မူးနောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်ကျတော့ လုံးဝကို မရင်းနှီးတဲ့ခန်းမတစ်ခုထဲ ရောက်လာခဲ့တယ်။
ခန်းမရဲ့ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အိုးကြီးနှစ်လုံး ရှိနေပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြည့်နေတဲ့ ဆေးနံ့တစ်ခုက လှိုက်တက်လာခဲ့တယ်။
‘”ဒါက....” သူမက ဇဝေဇဝါနဲ့ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး သူမဘေးက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ပုံဖြစ်နေတဲ့လူကို အူကြောင်ကြောင်လေး ကြည့်လိုက်တယ်။
နောက်တော့ သူမရဲ့ရင်ကို ခွဲခဲ့တဲ့ ရင်းနှီးနေတဲ့အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
“ဆရာ ကျွန်တော်မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော် တကယ်မှားသွားပါတယ်” ချီယွီက ရှက်ရှက်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေပြီး ခန်းမရဲ့ ထိုင်ခုံကြီးပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ လူကို ဦးချနေလေသည်။ 
“ကျွန်တော် ဆရာ့ဇနီးကို မဖျားယောင်းခဲ့သင့်ပါဘူး၊ သူနဲ့ မရှုပ်ခဲ့သင့်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ပိုင်ကျစ်ယွင်မှာ တဒင်္ဂအတွင်း မှင်တက်အံ့ဩသွားခဲ့တယ်။ ခန်းမထဲက လူနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ဘာလို့မမြင်ကြလဲဆိုတာကိုတောင် စဉ်းစားချိန်မရလိုက်ဘူး။ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။
ငါ ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ် လို့လေ။
မဟုတ်ရင် သူမရဲ့ဉာဏ်ပညာရှိပြီး သတ္တိရှိလွန်းတဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုချီက အရမ်းကို ဦးနှောက်မဲ့လွန်းလို့ သူ့ဆရာရဲ့မိန်းမကို သိက္ခာချရဲတဲ့စကားကို ကြားနေမှာလဲ။
စူးလီက ချီယွီရဲ့ နောင်တအပြည့်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်အပြစ်တင်နေတဲ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်တစားနဲ့ မှတ်ချက်ပေးလိုက်တယ်။
“နင်က သေချာလဲ ကိုယ်ကို ဝပ်မထားဘူး၊ နင့်အသံကလဲ စိတ်ရင်းအပြည့်ပါဘူး၊ နင့်ငိုသံကလည်း တော်တော်လေး မမှန်ဘူး...”
သူမက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အားတက်သရော ပြောတော့တယ်။ “သူ့သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က လိုသေးတာပဲ”
ငေးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူမက သူမကိုယ်တိုင်တောင် လက်မခံနိုင်တဲ့ မျက်လုံးထဲက မျှော်လင့်ချက်နဲ့ တွေတွေကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အစ်ကိုချီ... သူတကယ်ပဲ သူ့ဆရာရဲ့မိန်းမနဲ့ ပွေရှုပ်ခဲ့တာလား”
“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
စူးလီက စဉ်းတောင်မစဉ်းစားဘဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စိတ်အေးသွားပြီး သက်ပြင်းချလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ စူးလီ ထပ်ပြောလိုက်တဲ့စကားကို ကြားလိုက်တယ်။
“ဆရာ့မိန်းမတစ်ယောက်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သူ့မှာ တွဲခုတ်နေတာ လူ၁၀ယောက်နီးပါးတောင် ရှိတယ်”
စူးလီက ဖြူဆုတ်သွားတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မလုံမလဲနဲ့ ပြောလိုက်သေးတယ်။
“စိတ်မပူပါနဲ့လေ၊ သူ မိန်းကလေးတွေ အများကြီးနဲ့ တွဲချိတ်နေတယ်ဆိုရင်တောင် နင့်က အရေးအကြီးဆုံးလူ ဖြစ်နေတုန်းပဲ”
“အရမ်းသနားဖို့ကောင်းတာပဲ”
...