Ch 36-40

အပိုင်း (၃၆)
ဥယျာဉ်ထဲက မေပယ်သစ်ပင်အောက်မှာ ကြက်သွေးရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ရပ်နေတယ်။ သူ့မှာ ချောမောတဲ့ရုပ်သွင်တစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ရမ္မက်ပြည့်လျှံနေတဲ့ မက်မောဖွယ်မျက်လုံးတစ်စုံလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကြောင့် အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားက ဖမ်းစားခံရပြီးပြီးလည်းတောင် မသိဘူး။
သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းထားလိုက်ပြီး ချိန်းဆိုထားတဲ့နေရာကို ရောက်လာတဲ့သူကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းသာရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
စုယွိရှင်က အမျိုးသားကျင့်ကြံသူကို တွေ့လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့ မြန်ဆန်နေတဲ့ခြေလှမ်းတွေက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့တယ်။ သူမက နဉ်ဖုန်းရဲ့ရင်းနှီးပြီးသား မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
အကြောင်းတချို့ကြောင့် သူမရဲ့နှလုံးသားက အရင်လို လှုပ်ရှားမ‌နေတော့ပဲနဲ့ အဲဒီအစား ငြိမ်းချမ်းတယ်လို့ ခံစား‌နေမိတယ်။ သူမက ခေါင်းလောင်းတီးဖို့ ချန်းဖူဂိုဏ်းကို အားတက်သရောနဲ့‌တောင် သွားလိုက်ချင်တော့တယ်။
သူမက စိတ်ထဲကနေပြီး ကိုယ့်ဟာကို ပြန်ရှာဖွေနေတဲ့မေးခွန်ကို မနေနိုင်ပဲ မေးမိတော့တယ်။ ဒီလောက်အချိန်အခါကောင်းမှာ ဘာဖြစ်လို့ သွားမလေ့ကျင့်ပဲနဲ့ နဉ်ဖုန်းကိုတွေ့ဖို့ ဒီကိုဘာလို့လာခဲ့တာတဲ့လဲ။
နဉ်ဖုန်းက စုယွိရှင်ရဲ့အမူအရာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့မျက်ခုံးတွေက မသိမသာကျုံ့သွားတော့တယ်။
ဒီကာလအတွင်းမှာ သူက စုယွိရှင်ကို သူမရဲ့နာမည် မေ့သွားလောက်‌တော့မဲ့အထိ ပြုစားထားခဲ့တာလေ။ သူမက ဒီနေ့ကျမှ သူ့ကိုတွေ့လိုက်တော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုတုံ့ပြန်နေတာလဲ။
ဒီနေ့ သူ့တာဝန်ကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက စိတ်ထဲက သံသယတွေကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ နှစ်လိုဖွယ်အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ စုယွိရှင်ဆီ မြန်မြန်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“မိန်းကလေးစု နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့နော်”
သူက စုယွိရှင်ရဲ့ရှေ့မှာရပ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ပါးလေးကိုကိုင်ဖို့ လက်ကိုဆန့်လိုက်တယ်။
စုယွိရှင်က ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်းက သူမရဲ့ အလှရသခံစားမှုကို တဖန်သံသယ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ တကယ်ပါပဲ။ ဒီနဉ်ဖုန်းဆိုတဲ့လူက ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးထိုက်တန်နေလို့ သူမရဲ့ကျင့်ကြံခြင်း  အချိန်တွေကို အလကားဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရမှာလဲ။
ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး သူမက မကျင့်ကြံရသေးဘဲ ဒီအတိုင်း နဉ်ဖုန်းဆီကို လာခဲ့တာကို စဉ်းစားမိလိုက်တော့ သူမက အင်မတန် အနေရခက်သွားသလို ခံစားလိုက်မိပြီး ရုတ်တရက်  ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရွံရှာသလို ဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူမက နဉ်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပုံမှန်ဖြစ်ပေမဲ့လည်း အလျင်စလိုလေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ဒီနေ့အရေးကြီးကိစ္စရှိနေလို့ ရှင့်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဈေးထဲ သွားလည်လိုက်တော့”
နဉ်ဖုန်းက သူမရဲ့အသံထဲက ဘာမှဂရုမစိုက်တဲ့လေသံကို ကြားလိုက်ရအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ အချင်းချင်း တစ်ရက်လောက် မတွေ့ရတာနဲ့ စုယွိရှင်ရဲ့ သူ့အပေါ်သဘောထားက ဒီလောက်မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားရတဲ့အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတော့တယ်။
“အရေးကြီးကိစ္စ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကိုယ့်ကို တွေ့ဖို့ထက် ပိုအရေးကြီးတာ ရှိသေးလို့လား”
စုယွိရှင်က နှစ်ခါတောင်ပြန်မစဉ်းစားပဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တော့တယ်။
“လေ့ကျင့်မလို့”
နဉ်ဖုန်းက ရုတ်တရက် နင်သွားတော့တယ်။
သူမရဲ့အကြောင်းပြချက်ကလည်း အရမ်းကိုနမော်နမဲ့ နိုင်လွန်းတယ်မလား။
စုမိသားစုရဲ့တတိယသခင်မလေးက ကျင့်ကြံရေးကို အမုန်းဆုံးဖြစ်ပြီး စားသောက် လည်ပတ် ပျော်ပါးရတာကို သူမရဲ့ဘဝမှာ အကြိုက်ဆုံးဆိုတာ ထျန်းလျိုမြို့က လူတိုင်းသိကြတာပဲ။
သူက ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးဟန် အမူအရာကို ကြိုးစားထိန်းသိမ်းထားလိုက်တယ်။
“ ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေးစုက မနေ့က ပြောခဲ့တယ်မလား။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို စုမိသားစုရဲ့ ရှူးဖုန်းအင်းကွက်ကို ပြမယ်လို့ပြောထားတယ်လေ”
သူက မျက်လွှာကို အသာအယာချထားလိုက်ပြီး သူ့အသံထဲမှာလည်း အထီးကျန်နေတဲ့ဟန် အနည်းငယ် စွက်ထားလိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်က ဒီဟာကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်စားလာရတာ”
စုယွိရှင်က သူ့ရဲ့သတိပေးစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီကိစ္စကို ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားတော့တယ်။ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း မယုံကြည်နိုင်မှု အပြည့်ဖြစ်သွားတော့တယ်။‌ သူမက ရူးနေတာလား။ သူမက စုမိသားစုရဲ့ ပင်မအင်းကွက်ကို ပြဖို့ နဉ်ဖုန်းကို ခေါ်သွားမယ်လို့ တကယ်ပဲ သဘောတူခဲ့ မိတာလား။
သူမက နောက်တစ်ခေါက်တောင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းဆန်လိုက်တယ်။
“စုမိသားစုရဲ့တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသူမျိုးဆက်ကလွဲရင် ရှူးဖုန်းအင်းကွက်ကို ဘယ်သူမှကြည့်ခွင့်မရှိဘူး”
နဉ်ဖုန်းက လုံးဝတွန့်ဆုတ်နေခြင်း မရှိတဲ့ သူမမျက်နှာပေါ်က ငြင်းဆန်တဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားကာ ရယ်သွမ်းသွေးပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
“မိန်းကလေးစုနဲ့ ကွန်တော်တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကလည်း သိပ်မကြာခင်.. ကျွန်တော်က အပြင်လူ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
စုယွိရှင်က အဆုံးမသတ်နိုင်တဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပြည့်လျှံနေသယောင်ဖြစ်နေတဲ့ သူရဲ့မက်မွန်ပွင့်ပုံစံ မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမစိတ်ထဲက ကျင့်ကြံဖို့စိတ်ကူးဟာလည်း မြက်ခင်းတစ်ခုလုံးကို မီးတောက်သွားသလို မီးပွင့်သွားပြီး ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူမရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ မီးတွေ လောင်ကျွမ်းသွားလာတော့တယ်။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ လေ့ကျင့်ရမယ်။
သူမက ဒီခံစားချက်ကို ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စုမိသားစုရှိရာဘက်သို့ မြန်မြန် ပျံသန်းသွားလိုက်တယ်။
“ကျွန်မ ကျင့်ကြံရေးက ပြန်ထွက်လာတဲ့အချိန်ကျမှ ပြောကြတော့ပေါ့”
“မိန်းကလေးစုက ဘယ်တော့ပြန်ထွက်လာမှာလဲ” နဉ်ဖုန်းက အံကြိတ်ပြီး သူမရဲ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာမေးလိုက်တယ်။
“ နှစ်တစ်ရာပြီးရင်”
ဆွန်းရွှီနှင့် စုယွိရှင်တို့လို ဖြစ်သွားကြတဲ့ကျင့်ကြံသူတွေလည်း အများကြီးတွေ့ရတယ်။
သူတို့အားလုံးက အထင်ကရမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသူတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ သူတို့ရဲညံ့ဖျင်းတဲ့ အရည်အချင်း သို့ဒါမှမဟုတ် ပျင်းရိတဲ့အကျင့်စရိုက်ကြောင့် မိသားစုက သူတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက် အများကြီး မထားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ရဲ့နေ့စဉ်အပြုအမူတွေက မကြာခဏဆိုသလို စည်းကျော်နေတတ်ကြတယ်။ မိသားစုတွေကလည်း အကြောင်းအရင်းကို မစုံစမ်းခဲ့ကြဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသူမျိုးဆက်အနေနဲ့သူတို့မှာ သီးခြားအိမ်ထောင်စုခွဲတွေ မရနိုင်တဲ့ မိသားစုရဲ့လျှိုဝှက်ချက်တွေနဲ့ ရတနာတွေကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တယ်။ သူတို့ဆီကနေ စပြီးကိုင်တွယ်ရင် မျှော်လင့်မထားတဲ့ဆုလာဘ်တွေကိုလည်း မကြာခဏရရှိတတ်ကြတယ်လေ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့...
ပိန်းပိတ်အောင် မဲမှောင်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ ယဲ့ရန်က နေရာအနှံက ရောက်လာတဲ့သတင်းတွေကို နားထောင်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက အလွန်မှ ညိုမည်းသွားပြီး မဲမှောင်နေတဲ့အခန်းနဲ့ ရောနှောသွားတော့တယ်။
ချစ်ခြင်းတရားနှင့် ခံစားချက်တွေကို လက်လျှော့ပြီး ကျင့်ကြံရေးကို လုပ်တော့မဲ့ နောက်ထပ်ဒုတိယမျိုးဆက် လူချမ်းသာတဲ့လား။
သူတို့တွေ ရူးသွားကြတာလား။
ကျင့်ကြံခြင်းက ဘာတွေအဲလောက် ကောင်းနေလို့လဲ။ ခက်ခဲပြီး ပင်ပန်းလိုက်တာကိုများ။
သူတို့တွေအတွက် စီစဉ်ပေးထားတဲ့အချောအလှတွေက လုံလောက်‌အောင် မချော‌မောကြလို့များလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ ရှာပေးထားတဲ့ပစ္စည်းတွေက အဲလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ မ‌ကောင်းလို့လား။
ယဲ့ရန်က ဒီကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူရဲ့မဲနက်ပြာလဲ့လဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ဒေါသနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်သွားတော့တယ်။
အစတုန်းကတော့ လူကြီးမင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို လုပ်ပေးနေတာ အရမ်းကို အဆင်ပြေနေသားပဲ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းအတွင်းပိုင်းက ချင်ထျန်းရှန်းရေစင် သက်ရောက်မှု အရှိဆုံးနေရာပဲ။ သူက ဂိုဏ်းထဲမှာရှိတဲ့ လူတွေကိုယ်ပေါ်မှာ ဖြန်းစရာတောင် မလိုဘူး။ ဂိုဏ်းက သူ့အလိုလို ဖရိုဖရဲဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ လူကြီးမင်းကလည်း အချစ်ကြောင့် လမ်းလွဲသွားကြတဲ့သူတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ကံတရားကို စုပ်ယူနိုင်လိမ့်မယ်။
သူက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းပတ်ဝန်းကျင်က မြို့တွေထဲမှာလည်း လူအင်အားကို ထည့်ထားပြီး အဓိကမြို့ကြီးတွေမှာ ရှိတဲ့ အထင်ကရမိသားစုတွေကို တဖြည်းဖြည်း ယိုယွင်သွားအောင် လုပ်လာခဲ့တယ်။
ဒီလိုဆက်သွားနေရင် နောက်ထပ်နှစ်ရာချီကြာသွားရင် သူက သူ့ဆန္ဒတွေလည်း ပြည့်သွားပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကိုလည်း ဖျက်ဆီးနိုင်လိမ့်မယ်။ ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းရဲ့မူလကြွယ်ဝခြင်းတွေလည်း သူ့ဆီကို ကူးပြောင်းလာလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းမှာ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကံကောင်းခြင်းတွေ စီးဝင်လာတဲ့အရေအတွက်ကလည်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီး အခုတော့ လုံးဝကိုမရှိ‌တော့သလောက်ပဲ။
သူက အကြောင်းအရင်းကို စုံးစမ်းဖို့အချိန် မရလိုက်ခင်မှာပဲ ဒီမြို့ကြီးတွေက စပြီးတော့ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းလွတ်လာကြပြီးတဲ့လား။
သူတို့တွေက ချင်ထျန်းရှန်းရေစင်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်ကို ရောက်နေပြီး ခံစားချက်တွေကိုလည်း အထူးတလည် အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားနေသင့်တာ။ အခုမှ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး နှလုံးသားမဲ့သွားကြတာလဲ။
သူ သတိမထားမိတဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုက လွဲချော်သွားတာဖြစ်ရမယ်။
သခင်ကြီးက အခုချိန်မှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံနေတာ။ ဒီလအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့တာတွေကို သူသာသိရင်တော့ ငါတော့ပွဲသိမ်းပြီ။
သခင်ကြီးရဲ့နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ မနေနိုင်ပဲ ကြက်သီးထသွားတော့တယ်။
သခင်ကြီးထွက်မလာခင် ဒီပြဿနာတွေကို သေချာပေါက်ဖြေရှင်းမှရမယ်။ ယဲ့ရန်က ပထမဦးဆုံးထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားတဲ့ ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်မိပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အေးစက်လာကာ ပြတ်သားလာတော့တယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်-
စူးလီက သလွန်ပေါ်မှာ ပျင်းပျင်းရိရိ လဲလျောင်းနေပြီး အဝေးက ကောင်းကင်ပြာကို ကြည့်ရင် ငြီးငွေ့စွာနဲ့ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်‌လိုက်တော့တယ်။
ဒီအချိန်ကာလအတွင်းမှာ ရွှင့်ခန်းဂိုဏ်းမှာ စားလို့ရသမျှ ဖရဲသီးတွေအားလုံးနီးပါးကို စားခဲ့ပြီးပြီ။ ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်ပေါ်က အဆင့်ခြောက် ဟွားရွှီးမြွေကြီးက ဘေးအိမ်က အဆင့်ခြောက် ရွှမ်းထော်ကြိုးကြာကို ကြိတ်ကြွေနေတာတောင်မှ သိခဲ့ရပြီးပြီ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သူမကို ဆွဲဆောင်စရာအများကြီး မရှိတော့ဘူ။
 သူမက မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး လက်တဖက်ကို နဖူးပေါ်တင်ထားရင် ကျန်တဲ့ လက်တဖက်က ကျောက်စိမ်းစားပွဲပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အစားအသောက်ကို လေးလေးတွဲတွဲနဲ့ ကောက်ယူလိုက်တယ်။ တစ်‌ကိုက်လောက် ကိုက်ပြီးသွားတဲ့အခါ ပြန်ချထားလိုက်ပြီး တော်တော်လေး ပျင်းနေတယ်လို့ ခံစားနေမိတယ်။ သူမက ပျင်းရိလွန်းလို့ အိပ်ပျော်သွားတော့မဲ့အချိန်လေးမှာပဲ သူမရဲ့စိတ်ထဲကို အတွေးတစ်ခုက ရုတ်တရက်ဝင်လာတော့တယ်။
စကားမစပ် ငါ‌မေ့နေတာတစ်ခုခု ရှိသလိုပဲ။
ဟိုက်--
ယိုပေါက်တွေလေ။
စူးလီက မျက်လုံး‌တွေကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ယိုပေါက်တွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီကိစ္စကို အာရုံမစိုက်မိခဲ့ရင်  ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက‌တော့ မမြင်ရက်လောက်အောင် အရမ်းကို ယိုယွင်းပျက်စီးနေတော့မှာပါ့လား_ _
အလို
ဘယ်မှာလဲ ယိုပေါက်တွေ။ အပေါက်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။
သူမက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိသွားတယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ အလယ်က အပေါက်အကြီးကြီးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တဲ့ဟာက အလယ်မှာ အပေါက်သေးသေးလေးတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်သွားတာလဲ။
သိပ်မကြာခင်တုန်းက ကြည့်လိုက်တုန်းကတောင်မှ ဒီအပေါက်တွေက ကောင်းကင်က ကြယ်တွေလို ဖြစ်နေပြီး ရေတွက်မရအောင်ထိ များနေတာလေ။
ငါသာ ကောင်းကင်တာအို မဟုတ်ခဲ့ရင် ဒီယိုပေါက်တွေက ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်တုန်းကထက် ပိုပြီး နည်းသွားတယ်ဆိုတာကို သတိထားမိလိုက်မှာ‌တောင် မဟုတ်ဘူး။
ဒီကာလအတောအတွင်းမှာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ငါ မသိလိုက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်သွားသေးလို့လား။
ဒါကလည်း နဉ်ဖုန်း မေးချင်တဲ့မေးခွန်းပဲ။
သူက သာမန်ကျင့်ကြံသူလို ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲ ခိုးဝင်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ပစ်မှတ်တစ်ခုကို ရွေးလိုက်ပြီး ကျက်သရေရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှတဲ့ ဟန်အမူအရာတစ်ခုနဲ့ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။
“ဒီက မိန်းကလေး”
သူက အသံကို နှိမ့်ထားလိုက်ပြီး သူ့အသံထဲမှာလည်း စွဲမက်ဖွယ်ရာ နူးညံသိမ်မွေ့မှုတစ်ခု ပါဝင်နေတယ်။
“ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အရမ်းကို ကြီးနေလို့ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေပြီးထင်တယ်”
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရော့ချင်းက အလွယ်တကူ လှည့်စားလို့ရပြီလို့ထင်ရတဲ့ ရိုးသားတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တယ်။
ဒီအချိန်မှာ ယဲ့ရန်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို လူအများကြီး လွှတ်ထားခဲ့ပြီးပြီလေ။
သူတို့တွေ ဒီကိုရောက်လာတဲ့ရည်ရွယ်ချက်က အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်ချုပ်က ဘာတွေဖြစ်သွားလည်းဆိုတာကို ရှာတွေ့ဖိုပါပဲ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက နက်နဲသိမ်မွေ့ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အုတ်မြစ်တစ်ခုရှိတဲ့ သူ့အဓိကတောင်ထွတ်နှစ်ခုက ယောက်တန်းတောင်ထွတ်နဲ့ ဟွားဖူတောင်ထွတ်ပဲ။ တာဝန်တွေကို လက်ခံဖို့နဲ့ ဆေးလုံးတွေကို လာတောင်းဖို့အတွက် ဒီနေရာကို မကြာခဏဆိုသလို သီခြားကျင့်ကြံသူတွေ လာတတ်ကြတယ်။ သူတို့တွေကလည်း ဒီလူတွေနဲ့ရောပြီး ဝင်လာတော့ သိပ်မသိသာတော့ဘူးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာ အလွန်သတိထားဖို့ လိုသေးတယ်။ နောက်ဆုံး ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းထဲမှာ အစွမ်းရှိပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိပြီး နှစ်ထောင်ချီသက်တမ်းရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလေ။ အမှားအယွင်း သေးသေးလေးကနေ သူတို့ကိုသိသွားနိုင်တယ်။
ဒါကြောင့် သူတို့တွေက လူတွေကို ရှာတဲ့အခါ အဓိကတောင်ထွတ် အားလုံးကို ဂရုတစိုက် ရှောင်ရှားခဲ့ပြီး အုတ်မြစ်တည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့် ကျင့်ကြံဆင့်ရှိတဲ့တပည့်တွေကိုပဲ ရှာခဲ့ကြတယ်။ သူတို့တွေက ပြဿနာကို လုံးဝသတိထားမိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး နဉ်ဖုန်းက ပါးနီတွေနှင့် အမျိုသမီးကျင့်ကြံသူကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူမြန်လာကာ သု့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ဂရုမစိုက်တဲ့ အရိပ်အရောင်တစ်ခု ဖျက်ခနဲလက်သွားတယ်။ သူလှုပ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ နောက်ထပ်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ပြေးဝင်လာတော့မယ်လေ။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလိုအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူတွေ ရှိနေတာကြောင့်ပဲ သူ အသုံးချလို့ရနေတာလေ။
နဉ်ဖုန်းက သူ့ဘေးကလူဆီ ကပ်သွားလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“မိန်းကလေး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲမှာ သီးခြားကျင့်ကြံသူတွေကို တာဝန်ထုတ်ပေးတဲ့ နဉ်းလင်တောင်ထွတ်နဲ့ ဝေးသေးလား”
“တာအိုရောင်းရင် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ပေးပါ၊ ကျွန်မတို့ ခဏနေ ရောက်ပါတော့မယ်”
ယွင်ရှောင်လန်ရဲ့အသံတွေက စိုးရိမ်လှုပ်ရှားပြီး မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခုပြည့်နေတယ်။
နဉ်ဖုန်း ထင်ထားသလိုတော့ မဟုတ်ဘူး။ အခုလက်ရှိအချိန်မှာ သူမရဲ့အမူအရာတွေက ရှက်ရွံ့နေတာ မဟုတ်ဘဲ သူမက ကျင့်ကြံခြင်းဆန္ဒကို အကောင်းဆုံး ဖိနှိပ်ထားရတာကြောင့်ပဲဖြစ်တယ်။
သူမက နဉ်ဖုန်းကို ပထမဆုံးတွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းလိုဇောတွေက အင်မတန်မှ ထိုးတက်သွားပြီး နေ့ညမနား လေးဆယ့်ကိုးရက်တိတိ ကျင့်ကြံချင်စိတ်တွေ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ သူမမှာ လုပ်စရာ ပိုကြီးအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စ ရှိနေတယ်။
ယွင်ရှောင်လန်က နဉ်ဖုန်းကို တွေ့လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ရဲ့မူမမှန်တဲ့‌တုံ့ပြန်တွေကို စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။ နဉ်ဖုန်းက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးသုံးပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ လျှိုဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေပုံကို စဉ်းစားမိတယ်။ သူမက ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဟာကို တည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားလိုက်တယ်။
သူမက ပိုင်ရှို့တောင်ထွတ်မှာရှိနေတဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအစ်မတွေကို ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကနေတဆင့် ကြိုပြီးသတင်းပို့ထားပြီးတော့ တာဝန်တွေကို ချမှတ်ပေးနေတဲ့ နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ကို လာစုဝေးခိုင်းလိုက်တယ်။
နဉ်ဖုန်းမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေလား မရှိနေလားဆိုတာကို သူမက သေချာမသိတာကြောင့် သူမရဲ့အသိပညာကြွယ်ဝတဲ့ အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတွေကို သူ့ကို လေ့လာစေချင်တယ်။
နဉ်ဖုန်းက လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမက ဒီအတိုင်း စိတ်ပူပြီး အတွေးလွန်ပြီး စိတ်ပူနေတာ။ ဒါဆိုရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူကတကယ်ပဲ ဂိုဏ်းကို အန္တရာယ် ပြုချင်တာဆိုရင်တော့ သူမ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ထိုက်တန်ပါတယ်။
လော့ရှူးတောင်ထွတ်မှာ စူးလီက တောင်ထွတ်အတွင်းက ဆူညံသံတွေကိုကြားလိုက်ပြီး သိချင်စိတ်နဲ့ အပြင်ကို ရောက်လာလိုက်ကာ တပည့်တစ်ယောက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး မေးလိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်ကြတာလဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့အရမ်းကို စည်ကားသွားတာလဲ” ဂိုဏ်းက တပည့်တစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြစ်နေတယ်။
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုမင်ဖုန်းက ပြောတယ်၊ ဂိုဏ်းထဲကို လူစိမ်းတွေလာနေတယ်တဲ့။ နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ကို သွားကြမယ်တဲ့”
“သူစိမ်း ဟုတ်လား”
စူးလီက ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့  နောက်ဆုံး နည်းနည်းလေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်။ သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစားပွဲပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အစားအသောက်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ “သွားမယ်။တစ်ချက်လောက်သွားကြည့်ရ‌အောင်”
စူးလီက နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ မသိမသာ စုဝေးနေကြတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းသား ၁၂ယောက်ကျော်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီလူတွေအားလုံးက ခမ်းနားသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ချောမောလှပတဲ့မျက်နှာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ သူတို့တွေက သီးခြားကျင့်ကြံသူတွေလို စုဝေးနေကြတဲ့ နဉ်းလင်တောင်ထွတ်အပြငက နေရာကို ကြည့်နေကြတယ်။
အလယ်မှာ အဝိုင်းခံထားရတဲ့ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က တစ်ခုခု လွဲနေတာကို သိရှိသွားတဲ့ပုံပဲ။ အားတင်းပြီး တည်ငြမ်နေတဲ့ဟန်နဲ့ သူ့ဘေးကလူကို မေးလိုက်တယ်။
“မိန်းကလေးယွင် နဉ်းလင်တောင်ထွတ်မှာ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိတာလား “
“နဉ်းလင်တောင်ထွတ်က သီးခြားကျင့်ကြံသူတွေ တာဝန်ကိုလက်ခံထားတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တောင်ထွတ် မဟုတ်ဘူးလား”
ဒီအချိန်မှာပဲ အားလုံးနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားအသံတစ်ခုက ထွက်လာတယ်။
[ဒီလူတွေကြားမှာ တကယ်ပဲ တစ်ခုခုလွဲနေတာပဲ]
စကားထွက်လာတာနဲ့ချက်ချင်း အရေးပေါ်အသံတွေ ထွက်လာတော့တယ်။
“ဟာ သွားပြီ၊ ဒါက ထောင်ချောက်ပဲ၊ အားလုံးမြန်မြန်ပြန်ဆုတ်ကြ”
နဉ်ဖုန်းက အားလုံးကို ပြန်ဆုတ်ဖို့ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်တယ်။ သူ နားမလည်တော့ဘူး။ သူက ကောင်းကောင်းလေးကို ရုပ်ဖျက်လာခဲ့တာပဲ။ ဒီတုံးမ အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူရဲ့ တစ်ချက်အကြည့်လေးမှာပဲ ဘာလို့ သတိထားမိသွားတာလဲ။
“ပြဿနာတစ်ခုရှိနေတယ်။ သူတို့ကိုဖမ်းထား ”
စူးလီက သူတို့တွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
[ဒီလူအုပ်ကြီးက ဒီနေရာကိုရောက်လာတာ ကြည့်ရတာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ လတ်တလော ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လျှိုဝှက်ချက်တွေကို လေ့လာဖို့များလား]
[ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ရှိလို့လဲ။ မဟုတ်သေးဘူး။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ပြောင်းလဲသွားလို့များလား]
[ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ငါတောင်မှ သတိမထားခဲ့မိတာလဲ]
ငါကဖြင့် ဒီနေရာကို ရောက်တာကြာ‌နေပြီလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲတွေကို သတိမထားမိနိုင်ရတာလဲ။
ဒီလူတွေက တစ်နေရာရာက ကောလာဟလတွေ ကြားခဲ့ပုံရတယ်။ အတိအကျတော့ လုံးဝဟုတ်ပုံ မရဘူး။
ဒီအချိန်မှာတော့ နဉ်ဖုန်းဦးဆောင်တဲ့  ကျူးကျော်သူတွေက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့တပည်တွေနဲ့ စတင်ပြီးတိုက်ခိုက်နေကြပြီ။
သူတို့တွေက အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံရေးနဲ့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်ရှိတဲ့ကျင့်ကြံရေးကို ပိတ်ဆို့ဖို့ မှော်လက်နက်တွေကို သုံးလိုက်တယ်။ ဒီတော့ သူတို့က အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်း ကျင့်ကြံရေးနဲ့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့် ကျင့်ကြံရေးတပည့်တွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ချက်ချင်းပဲ နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အလယ်မှာ ရှိတဲ့နေရာက အခုတော့ ရှင်းလင်းသွားတယ်။ နဉ်ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်လက်နက်ကို အတူတူ အသက်သွင်းနိုင်သရွေ့ ထွက်သွားလို့ရနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရောက်လာဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အခါ သူက ဒီနေရာကို လှည့်စားပြီးခေါ်လာခဲ့တဲ့ ယွင်ရှောင်လန်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး စုစည်းလိုက်ကာ သူမကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ သူ့လက်ထဲမှာ ရက်စက်တဲ့အရောင်အဝါတစ်ခုကို လုံလောက်အောင် စုစည်းလိုက်တော့တယ်။
ယွင်ရှောင်လန်က ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာမို့လို့ လုံးဝမခုခံနိုင်ခဲ့ဘူး။
သူမက နဉ်ဖုန်းရဲ့ အညှာအတာကင်းမဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ရိုက်ခံမိတော့အချိန်မှာပဲ စူးလီကလည်း တစ်ချက်လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန် ဖျတ်ခနဲပေါ်လာတဲ့ ဓားရောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ နဉ်ဖုန်းရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကလည်း ရုတ်တရက် ထွက်လာတဲ့ဓားစွမ်းအင်ကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့တယ်။ သွေးတွေက နေရာအနှံလွင့်စဉ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ဆီကို တာဝန်‌လက်ခံဖို့ရောက်လာကြတဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သီးသန့်ကျင့်ကြံသူတွေက နောက်ကနေပြီး ဝိညာဉ်ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူတို့ကို အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ ဝိုင်းထားလိုက်တော့တယ်။
အခိုက်အတန့်ဆိုသလို တောက်ထွတ်ပေါ်မှာ ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးတွေ တက်လာတော့တယ်။
စူးလီက ဝိညာဉ်ဓားကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်နေတဲ့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိသွားတယ်။
[ဒီသာမန်ကျင့်ကြံသူတွေက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့တပည့်တွေ မဟုတ်လား]
[ဒီဝိညာဉ်ဓားတွေက အရမ်းကို ထင်ရှားတာပဲ။ အဲဒီဓားတွေက သူတို့ရဲသရုပ်မှန်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်မထား‌ပေးနိုင်ဘူး]
[ ဒီတပည့်တွေက သူတို့ရဲ့ဂိုဏ်းထဲမှာမနေပဲနဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ဘာလို့လာခဲ့တာလဲ]
သူမက ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရိုက်နှိက်ခံနေရတဲ့ ကျူးကျော်သူတွေက ကြောက်လန့်တကြား ပတ်ပြေးနေပြီး ထွက်ပြေးလို့ မရနိုင်တဲ့အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း စိတ်အေးအေးနဲ့ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်တယ်။
[သူတို့တွေက ရွှီးရန်ဆေးလုံးကို တောင်းဖို့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့တာပဲ]
[ရွှီးရန်‌ဆေးလုံးက ကိုယ်အင်္ဂါတွေကို ပြန်ပြီးထုတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဆေးလုံးတစ်ခုလို့ ပြောကြတယ်မလား။ သူတို့တွေက ဒီပစ္စည်းကို လာတောင်းကြတာ ဘာလို့များ....]
[သင်းကွပ်လိုက်တာမလား။ အဲဒီအရေးကြီးတဲ့ဟာကိုလေ။ ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးမှာ ဒီအစိတ်အပိုင်းက တန်ဖိုးမရှိတာများလား ]
[သူတို့တွေ ရူးများသွားတာလား။ ဒါကကျိုးကြောင်းသင့်လို့လား]
...
အပိုင်း(၃၇)
 [ဒါဆိုရင် ငါက ပထမဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဖြစ်တယ်လို့ ပြောရင်ရော သူတို့တွေက ဘာလို့မယုံကြတာလဲ]
ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူမက ရုတ်တရက်ဆိုသလို သန်မာပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့ အမျိုးသမီးဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတွေကြားထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
 [အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတွေက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကိုလာခဲ့တာ သူတို့ရဲ့အသက်သွေးကြောအတွက် ရွှိယွင်ဆေးလုံးကို တောင်းဖို့လေ။ ဒီအမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူက လာရတဲ့အကြောင်းအရင်ကရော ဘာဖြစ်.... ]
 [ဘာရယ်]
 [လိင်ပြောင်းလဲတဲ့ ဆေးလုံးကို ရှာဖို့တဲ့လား]
 [သူက အမျိုးသားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်တာလား။ ပြီးရင် သူ့ဟာသူ ဖြတ်ပြစ်မလို့လား]
စူးလီက နှုတ်ဆိတ်ပြီး မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားမိတော့တယ်။
 [...ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးကတော့ ပျက်စီးနေပြီထင်ပါတယ်]
လုကျင်းဟွိုင်က မှိုင်မှိုင်တွေတွေနဲ့ ခေါင်းခါတော့တယ်။ မဟုတ်ပါဘူး- ပျက်စီးနေတာက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းပါ။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ ရွှေသက်စောင့်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ အစွမ်းထက်လှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိနေတာကို ခံစားမိလိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းပြီး မကျေနပ်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်ကို တစ်ယောက်နှစ်ယောက်လောက်ပဲ ကြားသွားတယ်ဆိုရင်လည်း ထားပါတော့။ ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့ သူတို့တွေက ကိုယ့်ဟာကို သင်းကွပ်လိုက်တဲ့ကိစ္စကို တစ်လောကလုံးက သိသွားကြပြီလေ။
သူတို့မှာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို သတိနဲ့လာခဲ့ရတာ။ သူတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့အတွက် သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ မွေးချင်းဓားကို ဂရုတစိုက်နဲ့ ရုပ်ဖျက်ထားရတယ်။ သူတို့ကို အလွယ်တကူ  မသိသွားနိုင်အောင်လို့ပေါ့။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီးမှ သူတို့တွေက မျက်နှာပေါ်မှာ ကြောက်စရာကောင်းပြီး လူသတ်လို့စိတ်အပြည့်နဲ့ အကြည့်တစ်ခုက ကျူးကျော်သူတွေဆီကို ရောက်သွားတော့တယ်။ သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ဒေါသကို ဖွင့်ချဖို့အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ စတင်ပြီး လှုပ်ရှားကြတော့တယ်။
သူတို့ကြောင့်ပေါ့။ သူတို့ကြောင့် သူတို့တွေက အပြင်လောကရဲ့ ဖော်ထုတ်တာကိုခံလိုက်ရတာ။ ဒါကြောင့် သူတို့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။
တစ်ဖတ်သတ် တိုက်ခိုက်ခံရပြီးတဲ့နောက်မှာ လုကျင်းဟွိုင်က ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရင်းက အရိုက်ခံနေရတဲ့ ကျူးကျော်သူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက မျက်နှာပေါ်က ထိတ်လန့်မှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူရဲ့ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ဆွဲဆန့်လိုက်ကာ လေးနက်တဲ့မျက်နှာတစ်ခုနဲ့ နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံမစိုက်ဘဲ မြေကြီးပေါ်က ကျူးကျော်သူတွေကို ထိုးနှက်ကန်ကျောက်နေတဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူကမတတ်သာတော့ပဲ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ရတော့တယ်။
“အဟမ်း___”
ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူခေါင်းဆောင်က နောက်ဆုံးတော့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူလုပ်နေတဲ့အရာကို အင်တင်တင်နဲ့ ရပ်တန့်လိုက်တယ်။
သူက ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက လုကျင်းဟွိုင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက စိတ်အတွင်းက မွှန်ထူနေတဲ့ခံစားချက်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလု”
လုကျင်းဟွိုင်က သူ့ကိုကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အခိုက်အတန့် သူရဲ့ထိန်းညှိထားတဲ့ အမူအရာတစ်ခုကို ဖော်ပြထားပြီး သူက အံ့သြတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရှဲ့ယိက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဒုတိယတပည့်ဖြစ်တယ်။ သူက အင်မတန်မှ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ။ အသက်သုံးရာမှာပဲ သူက အခြေတည်ဝိညာဥ်အဆင့်ကိုရောက်သွားပြီး အခြေတည်ဝိညာဥ်ကျင့်ကြံခြင်း ကောင်းကင်မိုးကြိုးဆီက ဓားသိုင်းစွမ်းအင်ကို နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကဆိုရင် သူ့မှာ လုပ်စရာမရှိတိုင်း သူ့ရှေ့မှာ ဒီတပည့်အကြောင်းကို ကြွားလုံးထုတ်နေတာလေ။ နောက်ပြီး သူက သူ့ရဲ့ချီးမွမ်းစကားတွေကိုပဲ ပြန်ရွတ်ပြတော့မဲ့အတိုင်း....
သူကလည်း တကယ်တမ်းကျတော့....
လုကျင်းဟွိုင်က အမှတ်တမဲ့ ရှဲ့ယိရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည်မိတယ်။
ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက အကြည့်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး မေးလိုက်တော့တယ်။
 “ကျုပ်ရဲ့တူတော် နေကောင်းရဲ့လား”
ရှဲ့ယိက နင်သွားတော့တယ်။ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ပန်နဲ့တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်တယ်။ 
“ဝမ်ပေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက စိုးရိမ်ပေးတာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လုကျင်းဟွိုင်က ခြောက်ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ နှစ်ကြိမ်လောက် ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်တော့တယ်။
“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
သူ့စကားဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ လေထုက အခိုက်တန့် ငြိမ်သက်သွားတော့တယ်။
သူက ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဟန်ပန်အမူအရာကို ဖော်ထုတ်လိုက်တယ်။ သူက မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်လိုက်ပြီး အတိတ်ကအကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောတော့တယ်။
 “မင်းတို့ရဲ့ဆရာကြီးရော အခုတလောနေကောင်းရဲ့လား။ သူနဲ့မတွေ့တာတောင် အရမ်းကြာသွားပြီ။ သူ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှဲ့ယိရဲ့ အမူအရာကလည်း ပြေလျော့သွားတော့တယ်။
 “ဆရာကြီးက နေကောင်းပါတယ်ခင်ဗျာ”
 [ဘာကောင်းတာလဲ ]
စူးလီက သူတို့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှတဲ့ စကားဝိုင်းကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ လှန်လှောနေရင်းက အတိတ်အကြောင်းကို ပြန်စဥ်းစားလိုက်တော့တယ်။ ဝမ့်ကျန့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့လက်ရှိ အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့အခါ သူမမှာ ပိုပြီးတော့ အလန့်တကြား ဖြစ်ရတော့တယ်။
[ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ ချန်းထျန်ဂိုဏ်းကို ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကို ချေးငှားလိုက်တာကြောင့် ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၆.၂သန်းစာ တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်လေ ]
[ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဒီတွင်းကြီးကို ဖြည့်တင်းပေးဖို့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံတွေကို နေ့နေ့ညည ရှာရင်းနဲ့ အလုပ်များနေတာလေ]
လုကျင်းဟွိုင်ကလည်း ချန်းထျန်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ ဆက်ခံခြင်းအခမ်းအနားမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့အကြောင်းအရာကို နောက်ကျမှပဲ သတိရလိုက်တော့တယ်။
အဟမ်း -  ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအတွက်က ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး ၆.၂သန်းဆိုတာက တကယ့်ကို အရမ်းများပါပေတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရောက်နေတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက်လေ။ သူ့ဘေးမှာလည်း ဝိညာဥ်ဓားတစ်ချောင်း ရှိသေးတယ်။ ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ သူနဲ့ပြိုင်ဘက်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်လှဘူး။
သူသာ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးတွေကို ရှာချင်တာဆိုရင် အရမ်းကိုလွယ်ကူမှာ သေချာတယ်။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ အပြင်လောက ကလာတဲ့အသံက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
 [ကျွတ်ကျွတ်... မနေ့က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဥ်အိမ်မွေးကောင်လေးကို ရှာတဲ့တာဝန်တစ်ခု ယူမိပါတယ်၊ တစ်နေ့လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ လုပ်လိုက်ရတာ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံး အခု ၃၀၀ကိုပဲ ရခဲ့တယ်]
လုကျင်းဟွိုင်: “….”
[တစ်မြန်နေ့တုန်းကလဲ သူက ပေါင်းမြက်ရှင်းလင်းရေး တာဝန်ကိုယူခဲ့သေးတယ်။ ပေါင်းမြက်တွေက အဆင့်၃ရှိပြီး သူက မွေးချင်းဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်လေ။ ပေါင်းမြက်တွေမပြောနဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေပါ ကုန်သွားတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဝိညာဥ်ကျောက်တုံးအခု ၁၀၀၀ပါ အရှုံးပေါ်သွားတယ်]
[ဟိုတစ်နေ့ကလည်း...]
လုကျင်းဟွိုင်က သူ့အပြုံးကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး သူရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို အကောင်းဆုံး ကြိုးစားထိန်းသိမ်းရင်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရတော့တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးချီ အဆင်ပြေတယ်ဆိုတော့ စိတ်အေးရပါပြီ”
 “သိပ်မကြာခင်တုန်းက အကြီးအကဲယွင်နဲ့ လက်ဖက်ရည်အတူတူ သောက်ဖို့ ချိန်းဆိုခဲ့သေးတယ်လေ။ သူ ဘယ်အချိန် အားမလဲတောင် မသိဘူး။ ငါက....”
 [ငါ့အထင်တော့ သူအားမယ်လို့ မထင်ဘူး]
စူးလီက အကြီးအကဲယွင်ရဲ့ လတ်တလောအခြေအနေကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရှင်းမပြတတ်တဲ့ အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 [သူက ဒီတစ်လ အတွင်းကို ဝိညာဥ်ဓားကို သုံးပြီး သူ့ဟာသူ ဖြတ်ပြစ်လိုက်တာ သုံးကြိမ်ရှိပြီတဲ့။ ဟိုက်... သူက လေးကြိမ်မြောက်ဖြတ်ဖို့အတွက် အလုပ်များနေသေးတယ်]
 “အဟွတ်အဟွတ်.....”
လေထဲမှာရပ်နေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲက ချောင်းမဟန့်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
အကြီးအကဲယွင်ဆိုတာ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ သဘာပတိအကြီး အကဲတစ်ယောက်လေ သူက ပုံမှန်ဆိုရင် မသေမျိုးတစ်ယောက်နဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့များ သူက....
ချောင်းဟန့်လိုက်တဲ့သူက သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်လေဘူး။ နဉ်းလင်တောင်ထွတ် တစ်ဝှမ်းလုံးက ချောင်းဟန့်သံတွေက ကွက်ကြားကွက်ကြား ပေါ်လာပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ အတွေ့အကြုံတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လေတော့တယ်။ သေချာမသိရင် သူတို့တွေက စုပေါင်းပြီး သံစဥ်တီးလုံးတွေ လုပ်နေကြတယ်လို့ ထင်နေကြတော့မှာပဲ။
စူးလီက ထူဆန်းသွားတဲ့ပုံနဲ့ ခေါင်းမော့လိုက်တော့တယ်။
 [သူတို့တွေအားလုံးက အဆိပ်များ မိနေကြတာလား] 
လုကျင်းဟွိုင်ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ရှဲ့ယိရဲ့ထိတ်လန့်မှုဟန်ကလည်း သူတို့ထက်တော့ မနိမ့်လေဘူး။
သူတို့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာ ကြီးမားလှပြီး ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်လှတဲ့ အကြီးအကဲကလည်း တကယ်တမ်း ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားမိဘူးလေ။
သတိပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူက စကားဆက်ပြောဖို့ပြင်နေတဲ့ လုကျင်းဟွိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြက်သေသေနေရင်းက သူ့မျက်နှာကို သုတ်လိုက်တော့တယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါ်ကုန်တော့မှာပဲ။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးခင်ဗျာ”
ရှဲ့ယိက လုကျင်းဟွိုင် စကားမပြောရသေးခင်မှာပဲ သူ့အသံက တောင်းပန်တိုးလျိုးတဲ့ အရိပ်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့ ဒီသူခိုးတွေကို ထိန်းသိမ်းပြီးသွားပါပြီ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူတို့ကိုဘယ်လို အပြစ်ပေးချင်ပါသလဲ”
ဒီအချိန်ကျမှ လုကျင်းဟွိုင်က ဒီနေရာကိုရောက်လာရတဲ့ မူလက ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရသွားတော့တယ်။ သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဒီသူခိုးတွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့အတွက် ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်”
သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ စောင့်ကြည့်ရေးအဖွဲဝင်တွေက မြေကြီးပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေကြတဲ့ နဉ်ဖုန်းနဲ့တခြားသူတွေကို သတိရှိရှိ ဆွဲထုတ်သွားကြတယ်။
ဒီလူတွေကို ဆွဲထုတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယိကို တောင်းပန်တဲ့အရိပ်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“တူတော်မောင်ရေ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကြောင့် ဒီတစ်ခါတော့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကတပည့်တွေက အန္တရာယ်ကင်းခဲ့ရပါတယ်”
“ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ ဆေးလုံးတွေအများကြီးရှိတယ်။ ငါရဲ့တပည့်တွေကို မင်းအတွက် ရွှိယွမ်ဆေးလုံးတချို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်”
ဆေးလုံးရဲ့နာမည်ကို ထုတ်မပြောသင့်ဘူးဆိုတာ နားလည်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက မြန်မြန်ထပ်ပြီး ပြောလိုက်ရတော့တယ်။
“မင်းရဲ့ချီကျင့်ကြံရေးကို တိုးပွားစေမဲ့ဆေးလုံးပါ”
ရှဲ့ယိနဲ့တခြားသူတွေက ဆင်းရဲလွန်းလို့မှ အစကတည်းက ရွှိယွမ်ဆေးလုံးဖိုးပဲ တတ်နိုင်တဲ့သူတို့တွေက ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဂိုဏ်ချုပ်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လုကျင်းဟွိုင် ပြန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းပတ်ဝန်းကျင်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းသားတွေကလည်း တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြန်သွားတော့တယ်။ စူးလီတစ်ယောက်လည်း ဖရဲသီးစားလို့ ဝသွားတာနဲ့ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ဒီအချိန်မှာပဲ နောက်ကျမှရောက်လာတဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။
သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အဝတ်အစားတွေကိုဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးဓားရေးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ တမူထူးခြားတဲ့ သူရဲကောင်းမလေး ဟန်ပန်တစ်ခုရှိနေပြီး ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေမှာပဲ ရှိတဲ့ မျက်လူံးထဲက စူးရှမှုတစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ ခြေလှမ်းတွေထဲမှာ ပြတ်သားပြီး လူသတ်လိုတဲ့အငွေ့တစ်ခုပါနေတယ်။
စူးလီက အမျိုးသမီးကျင်ကြံသူရဲ့ဘေးက ဝိညာဥ်ဓားကိုကြည့်လိုက်ပြီး အူကြောင်ကြောင်လေးနဲ့ မျက်တောင် ခပ်မိသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့ အမျိုးသမီးဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူ ရှိနေတာလဲ။ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူက သူမရှေ့ကို လျောက်လာနှင့်ပြီးဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်တော့ သူမက မနေနိုင်ဘဲ မေးမိတော့တယ်။
“ရှင်ကရော ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ဘာလာလုပ်တာလဲ”
 “ကိုယ်အင်္ဂါ ပြောင်းလဲမဲ့ဆေးလုံးအတွက် လာတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား”
လော့ယွင်တောင်ထွတ်ကနေပြီး အခုလေးတင်မှ ပြန်ရောက်လာတဲ့ ရှောင်းရှီးက ဘယ်ညာတစ်ချက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရပ်လိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူဇဝေဇဝါနဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
 “တာအိုရောင်းရင်း ရှင် ကျွန်မကိုပြောနေတာလား”
စူးလီက စိတ်ရင်းအတိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ရှောင်းရှီးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပေမဲ့ အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ပါတယ်။
 “ကျွန်မ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကိုလာတာ ရွှိယွမ်ဆေးလုံးကို တောင်းဖို့လေ”
စူးလီက အခိုက်တန့်နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး မယုံမကြည့်နဲ့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဒါကရော နောက်ထပ် အဝတ်အစားတွေ ဆန့်ကျင့်ဘက်ဝတ်ထားတဲ့သူ များလား။
ရှောင်းရှီးကလည်း သူမရဲ့လှုပ်ရှားပုံတွေကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
 “တာအိုရောင်းရင် ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ....”
စူးလီနဲ့သူမက တစ်ချိန်ထဲမှာပဲထုတ်ပြောလိုက်တယ်။
 “ရှင်က ရွှိယွမ်ဆေးလုံးကိုသုံးတာ.....”
ရှောင်းရှီးက စိတ်မလုံမလဲတဲ့အမူအရာတစ်ခုနဲ့ သူမရဲ့ဘေးက ဝိညာဥ်ဓားကိုကြည့်လိူက်တယ်။ သူမရဲ့ဝိညာဥ်ဓားက လူတွေကို ခေါင်းကိုဖြတ်ပြီး ရန်သူတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့သုံးသင့်တာလေ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဓားဝိညာဥ်ကိုရဖို့အတွက် သူမက ဓားကို စွန့်လွှတ်ရတာပေါ့။
 “ကျွန်မက ကိုယ်တိုင်အတွက် တချို့သားရဲတွေကို သင်းကွပ်ခဲ့တာလေ”
စူးလီမှာ တစ်ဖန်ငြိမ်ကျသွားရပြန်တယ်။ နောက်ပြီး သူက ထပ်မေးလိုက်တယ်။
 “ဒါဆိုရင် ရှင်က ရွှိယွမ်ဆေးလုံးကို ဘာအတွက်သုံးမှာလဲ”
ရှောင်းရှီးက အေးတိအေးစက်နဲ့ ပြုံးလိုက်တော့တယ်။
 “ကျွန်မက စိတ်ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ မသတ်ဖြတ်လိုက်ရတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ရှိတယ်လေ။ ဒီတော့ ကျွန်မက သူ့ကို မွေးပြီး နောက်တစ်ခါမှပဲ သတ်မယ်လို့ စီစဥ်ထားတာ”
...
အပိုင်း(၃၈)
နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး မပြန်ကြရသေးတဲ့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ယောကျာ်းလေးတပည့်တွေက ရှောင်းရှီးရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ခါးတွေက အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူတို့တွေက မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ပူးကပ်ထားလိုက်မိပြီး သူတို့ရဲစိတ်ထဲမှာလဲ ကိုယ့်ဟာကို ပြန်မေးလိုက်တော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက ဘာဖြစ်လို့အဲ့လောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းနေတာလဲ။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူတို့အားလုံးက တွန့်လိမ်နေတဲ့ကိုယ်နေဟန်ထားနဲ့ နဉ်းလင်တောင်ပေါ်ကနေပြီး အလောတကြီး ပြန်ထွက်သွားကြတော့တယ်။
စူးလီက နဉ်းလင်တောင်ထွတ်ပေါ်က လက်ရှိအခြေအနေကို ဂရုမစိုက်လေဘူး။ သူမက ရှောင်းရှီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်နဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကပဲ ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ ပြောင်းလဲတိုးတက်မှုတွေကို အမှီမလိုက်နိုင်ပဲ ခေတ်နောက်ကျနေတာလားလို့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စပြီးတော့သုံးသပ်ကြည့်မိတော့တယ်။
ကိစ္စမရှိပါဘူး နှစ်ခါလေးပဲ ဖြတ်တာပဲ။ ကြီးကြီးမားမားကိစ္စမှမဟုတ်ပဲ။
ဒါပေမဲ့.... ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲမှာ သူမ ဖတ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းအရာကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်တယ်။ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့အသက်သွေးကြော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို အရမ်းကို အစွဲအလမ်းကြီးလွန်းကြတဲ့ အကြောင်းပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ သူမမျက်လုံးထဲက အကြည့်တွေက တမူထူးခြားပြီး သိမ်မွေ့လာတော့တယ်။
သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ရှောင်းရှီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကိုနှစ်လှမ်းတိုးလိုက်ကာ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း မေးလိုက်တော့တယ်။
 “ဝိညာဥ်ဓားကိုရယူဖို ဒီနည်းလမ်းက သိပ်ပြီးတော့ စိတ်မချရဘူးလို့ ရှင်မထင်ဘူးလား”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ရှောင်းရှီးကလည်း စိတ်ထဲကအတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ဒီနည်းလမ်းက တကယ့်ကိုမယုံနိုင်စရာပဲ”
 “ရှင်လဲ အဲ့ဒါကိုသိတယ်နော်”
စူးလီရဲ့မျက်လုံးတွေက သူမရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာ ခဏလောက် စိတ်အေးသွားတော့တယ်။ တော်ပါသေးရဲ့။ ဒီဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက ငါ ထင်ထားသလောက် မတုံးအပေလို့ပဲ။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူမက တစ်ခုခုသတိရသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာတစ်ခုနဲ့ သူမရှေ့က လူတွေကို ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
 “ဒါဆိုရင် ရှင်တို့တွေက အခုထက်ထိ....”
ရှောင်းရှီးက စူးရှတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ အဝေးတစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
 “ကျွန်မကဓားသိုင်းကို စပြီးကျင့်ကြံလာကတည်းက လူတိုင်းက ကျွန်မကို ပြောကြတယ်လေ။ ကျွန်မရဲ့ မွေးချင်းဓားကို ဓားဝိညာဥ်လေးတစ်ခု မွေးဖွားစေချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတစ်ခု ရှိဖို့လိုအပ်တယ်တဲ့။ ကြိုးစားပြီးလေ့လာရမယ်။ ဓားကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ဘဝလို ချစ်မြတ်နိုး ရမယ်တဲ့....”
သူမက စကားပြောလိုက်ပြီးတဲ့အခါ စူးလီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာ လောကဓံကို ခံစားနေရတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတိုင်းက ကိုယ်တိုင်ကိုက ဒါကို လိုလိုလားလား တောင်းဆိုကြတာလေ။ နှစ်ပေါင်းရာချီကြာလာတဲ့အထိ ဓားဝိညာဥ် ပိုင်ဆိုင်ကြတဲ့ကျင့်ကြံသူတွေက လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ ရှိတယ်။ နောက်ပြီး ဝိညာဥ်ဓားကို ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ မသိကြဘူးလေ”
 “ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မတို့တဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့ မွေးချင်းဓားက ဓားဝိညာဥ်ကို မွေးဖွားခဲ့တဲ့အကြောင်းအရင်းကို ကျွန်မတို့ သေချာသိလိုက်ရပြီလေ။ နောက်ပြီး ဒါက သူ့ကိုယ်သူ သင်းကွပ်လိုက်လို့ပေါ့”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူ့မရဲ့အသံက စွဲလမ်းမြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်ပြီး အပြစ်မတင်နိုင်တဲ့ လေသံတစ်ခု ဖြစ်လာတော့တယ်။
 “ဒါကယုံကြည်ချင်စရာ မရှိဘူးဆိုရင်တောင် မျှော်လင့်ချက် ရေးရေးလေး ရှိနေသေးသရွေ့တော့ ကျွန်မတို့ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေက နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သေချာပေါက်မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားရမှာပေါ့”
ရှောင်းရှီးရဲ့အဖြေက အရမ်းကို သဘာဝကျပြီးတော့ ရှင်းလင်းပြီး လက်တွေ့ကျတဲ့အတွက် အခိုက်တန့်အတွင်းမှာ စူးလီက ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး။
အချိန်ခဏကြာပြီးမှတော့ သူမရဲ့အသံက လုံးဝကိုမသိသာတဲ့ ကံကြမ္မာအပြောင်းအလဲအရိပ်တစ်ခု ပါနေတဲ့အသံ ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 “ဒီဝိညာဥ်ဓားကို မွေးထုတ်မှဖြစ်မှာလား”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ရှောင်းရှီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက် ဝိုင်းစက်သွားပြီး ‘ရှင်ကလေ ဘာလို့အဲ့လောက်တောင်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှုမရှိရသလဲ’ ဆိုတဲ့အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒီမေးခွန်းကို မေးစရာလိုသေးလို့လား။
ဒါက ဝိညာဥ်ဓားလေ။
စူးလီက သူမရဲ့မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်ပြီး ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်တော့တယ်။
 “ရှင်တို့တွေ စိတ်ချမ်းသာသလိုနေကြပါ”
စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမထဲမှာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့အကြီးအကဲ ခန်းမထဲက အကြီးအကဲတွေအာလုံးက တည်ကြည်တဲ့အမူအရာတွေနဲ့ ဒီနေရာမှာ စုဝေးလာကြတယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ပြုံးနေတတ်တဲ့ အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲကတောင် အင်မတန်မှလေးနက်နေပုံပေါ်တယ်။ 
လုကျင်းဟွိုင်က အမြင့်ဆုံးနေရာတစ်ခုမှာ ရပ်နေလိုက်ပြီး သူရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာကြင်နာသနားတက်တဲ့အရိပ်မှ မရှိလေတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူက လူတွေကိုကြောက်ရွံ့သွားအောင် ခံစားရစေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားအရိပ်အဝါတစ်ခုနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့တယ်။ သူက စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမရဲ့ အလယ်မှာ အပြိုပြိုအလဲလဲဖြစ်နေပြီး လုံးဝသတိမေ့မျောနေကြတဲ့ ကျုးကျော်လာသူ ခုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်မှုနဲ့ တင်းမာရက်စက်မှုအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
ရွှင့်ချန်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက အဓိကဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ခုထဲကတစ်ခုလေ။ သတင်းအချက်အလက်ကို စုံစမ်းချင်လို့ တာဝန်လက်ခံချင် ဟန်ဆောင်ပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို သီခြားကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး လာလေ့ရှိသလို တချို့ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေကို တိတ်တိတ်လေး ယူချင်လို့ လာတဲ့သူတွေလည်း ရှိတယ်။
ဒီလူခုနှစ်ယောက်က အတူတူပဲလို့ အစတုန်းက ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူက ဒီကိစ္စအပေါ် အများကြီးတောင် မစဥ်းစားထားဘဲ ဒီကိစ္စကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမဆီကိုပဲ အပြည့်အ၀ လွှဲလိုက်မယ်လို့ စဥ်စားထားတာ။
မျှော်လင့်မထားပဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးခန်းမက အကြီးအကဲက သူတို့ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့အခါ အရမ်းကိုမှ ရင်းနှီးတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒါက အရမ်းကို အားနည်းပြီး စိတ်ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တာလို့ ထင်ရပေမဲ့လည်း ပထမဆုံးအခိုက်အတန့်မှာပဲ သူ့ကို သတိကပ်သွားစေတယ်။
ဒီလူတွေဆီမှာပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်လှိုင်းက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံးရတနာဖြစ်တဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်နဲ့ အရမ်းကိုဆင်တူနေတယ်။
ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်သူက ထားခဲ့တဲ့ မှော်ရတနာတစ်ခုလေ။ ဒါက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို နှစ်ထောင်ချီအောင် ပေါများကြွယ်ဝလာစေဖို့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ့။
ဒါက အရမ်းကို အဖိုးထိုက်တန်တာကြောင့် သူ့ကို သေးငယ်တဲ့လောကတစ်ခုထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားပြီး ဘိုးဘေးတွေကပဲ အထူးတလည်ဖွင့်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီလောကငယ်လေးကို ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲခန်းမထဲက အကြီးအကဲအားလုံးရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအားတွေကို လိုအပ်တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ မျက်နှာက အင်မတန်မှ ညို့မှိုင်းသွားခဲ့တယ်။ သေးငယ်တဲ့လောကလေး နောက်ဆုံးပွင့်သွားတဲ့ အချိန်တုန်းက သူ့ရွှင်ချန်ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာတဲ့အချိန် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း၂၀၀နီးပါး လောက်တုန်းကပေါ့။ 
ဧကန္တ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရာချီအတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကိုများ ထိခဲ့လေသလား။
 “ဒီလူတွေရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ပြီးပြီလား”
ကျန်းမြန်က သူ့လက်ထဲက အဆောင်စာရွက်ကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး လေးနက်တဲ့အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “အဖြေက ဝိညာဥ်ရှာဖွေခြင်းဆေးက ရတဲ့အဖြေနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဒီလူတွေက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ကြီးကြပ်မှုအောက်က မြို့တွေထဲက မြို့သူမြို့သားတွေပဲ သူတို့တွေကမြို့ထဲမှာနေလာတာ အနည်းဆုံးနှစ်ပေါင်းတစ်ရာလောက်ရှိပြီ”
 “မြို့သခင်တွေ ပြောတာကတော့ သူတို့တွေက ပုံမှန်ဆိုရင် မိသားစုအသီးသီးက သခင်လေး၊ သခင်မလေးတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်တဲ့။ စုမိသားစုရဲ့ တတိယသခင်မလေး ပြောတဲ့စကားအရတော့ ဒီနဉ်ဖုန်းက သူမကိုအသုံးချပြီး စုမိသားစုရဲ့အမွေအနှစ် ဓားသိုင်းကွက်ကို မြင်ချင်တာတဲ့”
ကျန်တဲ့လူတွေဆီက ရတဲ့အချက်အလက်တွေကလည်း တော်တော်လေးကို ဆင်တူတယ်။
ဒုတိယအကြီးအကဲက မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြတ်လိုက်တော့တယ်။
 “ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ရာချီတုန်းက သူတို့တွေက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းဖို့အတွက် အစီအစဥ်ချထားတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပေါ့”
 “နောက်ကွယ်ကကြိုးကိုင်သူကို မရှာနိုင်တာကတော့ နှမြောစရာပဲ”
အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ ပုံမှန်ဖော်ရွေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကိုသိမ်းဆည်း ထားလိုက်ပြီး အေးတိအေးစက် ပြောလိုက်တယ်။
 “ဒီလူတွေက နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူတွေရဲ့ လူမိုက်တွေသက်သက်ပဲ၊ သူတို့ရဲ့စိတ်ဝိညာဥ်ထဲကို ရှာဖွေရင်တောင် အဲ့ဒီလူရဲ့သဲလွန်စကို လုံးဝရှာမတွေ့နိုင်ဘူး”
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက သူ့လက်ထဲက အဆောင်စာရွက်ကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပြီး အညှာအတာကင်းမဲ့စွာ အရေးအကြီးဆုံးမေးခွန်းကို ထောက်ပြလိုက်တယ်။
“အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီကိစ္စရဲ့နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ခဏလောက်ဖယ်ထားလိုက်အုံး။ အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာဖြစ်တဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်မဟုတ်လား”
“ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို တွေ့ရဖို့အတွက် ငါတို့တွေတောင်မှ အရမ်းကိုခက်ခဲခဲ့တာ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ဆီမှာ ချင်ထျန်းနတိသမီးရေစင်ရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေရှိနေတာလဲ”
လက်ဖဝါးထဲက ပါးလွှာတဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခံစားကြည့်လိုက်တယ်။ သူကတစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်သလို သူ့မျက်လုံးတွေကို ရုတ်တရက် ပြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။
 “ဒါက ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင် မဟုတ်ဘူးလား”
အားလုံးကသူကို တအံ့တသြနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဒုတိယအကြီးအကဲက မနေနိုင်တော့ပဲ မေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့တယ်။
 “ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ငါကချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို တစ်ခါပဲတွေ့ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုပေမဲ့ ဘယ်တော့မှမမှားပါဘူး”
အကြီးအကဲက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။
 “ဒါက နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်ပဲ”
ဒီနတ်သမီးရေစင်နှစ်မျိုးက သူ့ရဲ့လာရင်းနေရာက အတူတူပဲ။ သူတို့ရဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကလည်း အင်မတန်မှဆင်တူတယ်။ ပိုဆိုးတာက သူတို့လက်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်က အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းနေတယ်။ သူသာ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်နဲ့ အထူးတလည် ရင်းနှီးမှုမရှိဘူးဆိုရင် ဒါကိုအလွယ်တကူ သတိထားမိလိမ့်မှာတောင်မဟုတ်ဘူး။ 
နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်က ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ သန့်ရှင်းပြီးကြည်လင်တဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်နဲ့ မတူဘဲ သူကို့ ခံစားချက်နဲ့ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ချစ်ခြင်းတရားကို နိုးဆွလာအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်ဆုံးမှာတော့ အချစ်စိတ်ထဲ အပြည့်အ၀ သက်ဆင်းသွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်။ သူရဲ့သန့်စင်ခြင်းနဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေကလည်း နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်အတွက် အာဟာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။
လုကျင်းဟွိုင်ကလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာဆိုတာ သေချာပြီးတဲ့အတွက် သူရဲ့အမူအရာက လုံးဝကိုမအေးချမ်းတော့ဘဲ ပိုပြီးတည်ကြည်လေးနက် လာတော့တယ်။
 “အကြီးအကဲ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရာချီအတွင်းမှာ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ အများအပြားက အချစ်ရေးမှာ စွဲလမ်းခဲ့ကြတယ်လို့ မထင်မိဘူးလား”
ယွင်ရှောင်၊ စီးရှ၊ ဆွန်းရွှီ....
 “ဒီလူတွေက အင်မတန်မှ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက အချစ်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တချို့တွေက သူတို့ရဲ့အသက်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်”
မဟာအကြီးအကဲကလည်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အင်မတန်မှ ကြောက်စရာကောင်းလာတော့တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ခင်ဗျားဆိုလိုချင်တာက...”
ဂိုဏ်းရဲ့တန်ဖိုးအရှိဆုံး ရတနာဖြစ်တဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကလည်းပဲ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာပြီလား။
လုကျင်းဟွိုင်က သူ့ကို ပြန်မဖြေလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲအားလုံးကို တည်ကြည်တဲ့အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
 “အားလုံးပဲ ကျုပ်တို့တွေ လောကငယ်လေးဆီကို သွားမှဖြစ်တော့မယ်”
အကြီးအကဲတွေက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အားလုံးရဲ့ ပုံရိပ်တွေက လောကငယ်လေးရဲ့ ကွာဟတဲ့နေရာနားမှာ လာပေါ်တော့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်က ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး အလယ်က ဟနေတဲ့နေရာလေးက ဝိညာဥ်အမှတ်ကို ဖိချလိုက်တယ်။ အကြီးအကဲအားလုံးရဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေကို ပတ်ဝန်းကျင်နေရာနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တံဆိပ်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းထည့်သွင်းလိုက်တယ်။
မျက်စိကျိန်းလောက်တဲ့ အလင်းရောင်တစ်ခုက လင်းလက်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ အားလုံးကလောကငယ်လေးထဲမှာ ပေါ်လာတော့တယ်။ သူတို့က ဒီနေရာကို ဝင်ရောက်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြည့်လျှံနေတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကိုပေါများနေတဲ့အတွက်ကြောင့် လောကငယ်လေးထဲမှာ ဝိညာဥ်နှင်းမှုန့်လေးအဖြစ် စုစည်းသွားတော့တယ်။
လုကျင်းဟွိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြည့်တော့ဘဲ လောကငယ်လေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို သည်းခံထားလိုက်ရင်း လေထဲမှာမျောနေတဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို အာရုံစိုက်ပြီးကြည့်လိုက်တယ်။
သူက ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို ခံစားကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်းလေး လေးလံသွားတော့တယ်။
အင်မတန်မှ အားနည်းချိနဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ ခမ်းနာထည်ဝါလွန်းတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ထဲက ထူးခြားတဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သေးတယ်။ နည်းနည်းလေး ထိလိုက်တာနဲ့ မသက်မသာခံစားရစေတယ်။
မဟာအကြီးအကဲကလည်း အဲ့ဒီလိုပဲခံစားလိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဆုတ်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း မယုံကြည်နိုင်စရာအပြည့် ဖြစ်သွားတယ်။
ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က တကယ်ပဲ ညစ်ညမ်းသွားပြီလား။
သူက သူ့မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်ပြီး သူရဲ့ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အားလုံးကို သုံးလိုက်ကာ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ရဲ့ ညစ်ညမ်းနေတဲ့အပိုင်းကို ခွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
အသက်သုံးချက်ရှူလိုက်တဲ့အတွင်းမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေ အားလုံးက လျော့ပါးသွားပေမဲ့ ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကတော့ လုံးဝမပြောင်းလဲသွားဘူး။
ဒုတိယအကြီးအကဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်နည်းပါးသွားတဲ့ ပထမအကြီးအကဲကို ထောက်ပံ့ပေးလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေကလည်း တည်ငြိမ်မှုအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဒါက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အုတ်မြစ်လေ။ ဒီအုတ်မြစ်က ညစ်ညမ်းသွားပြီဆိုတာနဲ့ နှစ်ထောင်ချီနေတဲ့အမွေအနှစ်တွေက အချိန်မရွေး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။
မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ တပည့်တွေရဲ့သေဆုံးမှုက ဒီအချက်ကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်တယ်။
ပိုအရေးကြီးတာက နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်က ကံကောင်းခြင်းအပြည့်ရှိတဲ့ တပည့်တွေရဲ့အချစ်စိတ်ကို ဆက်တိုက်နိုးဆွနေပြီး သူတို့ရဲ့ကံကောင်းခြင်းတွေကို ယူသွားတယ်။ တကယ်လို့ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ဖြစ်နေရင် ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က လုံးဝကို ညစ်ညမ်းသွားတော့မယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က မြင့်မြတ်ရတနာတစ်ခုလေ။ ပြီးတော့ သူက နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်နဲ့လည်း အခိုင်အမာချိတ်ဆက်ထားတယ်။ တကယ်လို့ ဒီနှစ်ခုကို ခွဲထုတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားနဲ့တောင် ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။
နောက်ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကလက်ရှိမှာ အရမ်းကို အရေးကြီးနေတယ်။ ဒီအကြောင်းကို တခြားသူတွေကို အသိပေးလို့ မဖြစ်သလို ဂိုဏ်းကိုလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်လို့မရဘူး။
ဒီအခိုက်မှာ အားလုံးက ဒီပစ္စည်းနှစ်ခုကို ခွဲထုတ်ဖို့နည်းလမ်းများ ရှိနေမလားလို့ အသည်းအသန် စဥ်းစားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း နည်းလမ်းက လုံးဝထွက်မလာဘူး။
ဒါကမြင့်မြတ်ရတနာတစ်ခုလေ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို လက်ဆော့ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် တက်လှမ်းပြီးသွားတဲ့ အမတတစ်ယောက် ပြန်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီရတနာနဲ့ နှိုင်းယှဥ်နိုင်တဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်လုပ်နိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် သူရဲ့ဝိသေသလက္ခာတွေကလည်း နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့လိုသေးတယ်။ ဒါကဒီအတိုင်းကို ရိုးရိုးလေးကို မဖြစ်နိုင်တာပဲ။
ပထမအကြီးအကဲက သူ့ကိုထောက်ခံပေးထားတဲ့ ဒုတိယအကြီးအကဲရဲ့ လက်ထဲက ထွက်လာလိုက်ပြီး ရှေ့ကိုခြေနှစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်ကာ လုကျင်းဟွိုင်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အခုလောလောဆယ် ကျုပ်ရဲ့သားကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဒုက္ခပေးရပါလိမ့်မယ်”
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့အခါ လုကျင်းဟွိုင်က သူ့ကို တအံ့တသြနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
မဟာအကြီးအကဲက ညစ်ညမ်းနေတဲ့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
 “ဒီနေရာက ရှိနေကြတဲ့ အားလုံးထဲမှာမှ ကျုပ်တစ်ယောက်ကပဲ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်အကြောင်းကို အသိဆုံး၊ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး အနက်နဲဆုံးလေ့လာမှုတွေကိုလည်း လုပ်ခဲ့တယ်”
“ကျုပ်က နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်နဲ့ နတ်သမီးရေစင်ကို မခွဲထုတ်နိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ကို ဖြန့်ကျက်ပြီးတော့ ဒါကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်သေးတယ်”
သူက ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး အားလုံးကိုပြုံးပြလိုက်ကာ သိမ့်မွေ့တဲ့လေသံတစ်ခုနဲ့ပြောလိုက်တယ်။
 “ရှန်းအာက ခေါင်းမာတက်တဲ့ အကျင့်တစ်ခုရှိတယ်။ဒီတော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်စား သည်းခံပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်”
နှမြောစရာကောင်းတာက သူကအခုမှ ရှန်းအာနဲ့ အသိအမှတ်ပြုပြီးစပဲ ရှိသေးတယ်။ သူနဲ့ အချိန်ပိုနေပေးဖို့တောင်မှ အချိန်မရလိုက်ဘူး။
ဒီနေရာမှာနေခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ သူက သူ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးကို အကုန်အသုံးပြုဖို့အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြုလုပ်ထားခဲ့ပြီးသားပဲ။
သူက မြင့်မြတ်ရတနာအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုတစ်ခု ရှိချင်တယ်ဆိုရင် သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ သူက ဒါကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ သူရဲ့သက်တမ်းတစ်ခုလုံးကို အသုံးပြုဖို့ပဲရှိတယ်။
 “တခြားနည်းလမ်းတွေ သေချာပေါက်ရှိမှာပါ”
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်း ဖြစ်နေတာကို အားလုံးက သိကြတယ်။ ရေဆာလို့ အဆိပ်ကို သောက်လိုက်ရတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလိုမျိုး။
တတိယအကြီးအကဲက ပထမအကြီးအကဲဆီလျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပြုံးကာသူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်တယ်။ 
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းက နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြိုးစားပြီး ထိန်းထားပေး ငါက နောက်ထပ်နှစ်အနည်းငယ်လောက် ချင်ထျန်းရေစင်ကို ကိုယ်ဟာကိုစိတ်နှစ်ပြီး လေ့လာထားလိုက်မယ်။ ကျုပ်က မင်းလောက်နီးပါး ဒီအကြောင်းကို ရင်းနှီးလာတဲ့အခါကျရင် ခင်ဗျားနေရာကို ယူပေးမယ်”
 “ကျုပ်လို အဆောင်စာရွက်ကို လေ့လာကျင့်ကြံတဲ့သူတစ်ယောက်က ခင်ဗျားတို့တွေလို ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို စပြီးလေ့လာရလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှတောင် မတွေးထားခဲ့ဘူးဘူး”
အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက သက်ပြင်းချပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ 
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က နဂိုကတည်းက ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်။ ဒီတော့ ခင်ဗျားထက်အချိန်ယူရတာ ပိုပြီးနည်းပါလိမ့်မယ်”
...
အပိုင်း(၃၉)
 “ဪ....ကျုပ်က ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရောက်ပြီးသားပဲ၊ တစ်ညလုံးလေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်လို့တောင် မထင်ထားခဲ့ဘူး”
အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲက သူရဲ့ခရမ်းဖျော့ရောင်ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့အသံက နဂိုကအတိုင်း အေးစက်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ လေသံတစ်ခု ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
ကျန်းမြန်ကလည်း ရပ်နေတယ်....
ဒီအခိုက်မှာပဲ ရင်းနှီးလှတဲ့အသံတစ်ခုက ရုတ်တရက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။
 [သူတို့တွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ]
 [သူတို့အားလုံးက သေတော့မဲ့အတိုင်းပဲ ဘာလို့ပြုံးနေကြတာလဲ]
စူးလီက လော့ရှူးတောင်ထွတ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက်မှာ ပျင်းပျင်းရိရိ ရှိနေတုန်း ဒီနေ့ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူတွေအကြောင်း စဥ်းစားမိလိုက်တယ်။ သူမက သူတို့တွေ ဘယ်လိုများနေသလဲလို့ ကြည့်ချင်မိတယ်။
သူမက တိမ်လွှာကြေးမုံကို ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လုကျင်းဟွိုင်နဲ့ အကြီးအကဲအများစုရဲ့ အမူအရာက သေဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့အတိုင်း တည်ငြိမ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူမက မျက်နှာပေါ်မှာ ဇဝေဇဝါအကြည့်တစ်ခုနဲ့ သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
 [အယ် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံးရတနာက ညစ်ညမ်းသွားသတဲ့လား]
[နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်က ညစ်ညမ်းသွားတဲ့ချင်ထျန်းနတ်ရေစင်ရဲ့ နာမည်တစ်ခုပဲ။ သူက ကံကောင်းမှု မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့နှလုံးသားထဲက အချစ်စိတ်ကို အမှတ်တမဲ့နှိုးဆွနိုင်ပြီး သူတို့ကိုအချစ်ထဲမှာ စွဲလမ်းသွားအောင်လုပ်နိုင်တယ်]
 [ဒါက အချစ်ရူးတွေအကြောင်း ပြောနေတာမဟုတ်ဘူးလား] 
[ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ အချစ်ရူးတွေဘာလို့ အဲ့လောက်များနေသလဲလို့ စဥ်းစားနေတာ။ သူတို့ကို ကြည့်ရတာ တကယ်ခေါင်းကိုက်ချင်စရာပဲ။ သူတို့တွေက ဒီပစ္စည်းရဲ့လွှမ်းမိုးခြင်း ခံနေရတာက်ိုး]
[ဒါပေမဲ့ ဒီရတနာက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတဲ့အထိညစ်ညမ်းလာခဲ့တာ။ သူတို့တွေက အခုမှ ဒါကိုတွေ့တာတဲ့လား]
လောကငယ်လေးထဲက လူအားလုံးက မှင်တက်အံ့သြသွားကြတယ်။ အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို လောကငယ်လေးထဲကနေတောင် ကြားရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့တွေက ထင်မထားခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကက လာတဲ့အသံနဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကြားက ရင်းနှီးတဲ့ဆက်ဆံရေးကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ အားလုံးက ဣန္ဒြေကို ပြန်ဆယ်ထားလိုက်တယ်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ လုကျင်းဟွိုင်က ရှက်ရှက်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး ကြီးစွာ နောင်တရမိတော့တယ်။
ကောင်းကင်တာအိုပြောတဲ့စကားကလည်း မှန်ပါတယ်။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင် ညစ်ညမ်းနေတာကို အခုမှ တွေ့လိုက်ရတယ်လေ။ သူက သူရဲ့တာဝန်ကို လုံးဝပစ်ပယ်ထားခဲ့မိတာပဲ။ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်နှာကလည်း သူ့အတိုင်းပဲ ကိုယ်ဟာကိုယ် အပြစ်တင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတော့တယ်။
 [နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်ရဲ့ အာနိသင်အကြောင်းပြောရရင်တော့....]
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေကို ဖတ်လိုက်ရင်း တွေးတွေးဆဆနဲ့ မျက်တောင်ခတ်မိသွားတယ်။
[ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ချန်းရှင်းကွာယွီဆေးလုံးနဲ့တွဲပြီး.... မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးပဲ ဖြစ်ရမှာမလား]
လုကျင်းဟွိုင်က ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိဘဲနဲ့ အဲ့ဒီစကားလုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 [စကားမစပ် ဒီရက်ပိုင်းမှာ ပိုင်ကျစ်ယွင်က ပိုပြီးထိရောက်တဲ့ ကျင့်ရှင်းဆေးလုံး ထုတ်နေတယ်လို့ ထင်တာပဲ]
စူးလီက ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းအတွင်း ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကြိုးစားပြီးလုပ်နေတဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်မိတဲ့အခါ သူမက ပြောလိုက်တယ်။
 [အဆင့်ခုနှစ် ရှန်းရှန်းမြက်၊ အဆင့်ခြောက် ယွင်ချင်းရေစင်...]
သူမက စကားတစ်လုံးကို ဖတ်လိုက်တိုင်း လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာခဲ့တယ်။
ဒီဝိညာဥ်ဆေးပင်တစ်ခုတိုင်းရဲ့ အဆင့်တွေက ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ရှာမတွေ့နိုင်တဲ့အဆင့်တွေပဲ။ ဥပမာ ရှန်းရှန်းမြက်ပင်ဆိုရင် အဆင့်ငါးထိ အမြင့်ဆုံးပဲရှိခဲ့တယ်။ ပိုင်ကျစ်ယွင် တစ်ယောက်တည်းကသာ ရှန်းရှန်းမြက်ပင်ကို အဆင့်ခုနှစ်အထိလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်းရှိတယ်။
ဒီရှားပါးတဲ့ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အကြီးအကဲပိုင်ရဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းပါ ထပ်ပေါင်းလိုပ်ရင် ဧကန္တက တကယ်ပဲ....
အခုတော့ မျှော်လင့်ချက် ရေးရေးလေးတစ်ခုရှိလာရင်တောင် သူတို့က ဒီသေးငယ်တဲ့ မျှော်လင့်ချက်လေးအတွက် အကောင်းဆုံးကြိုးစားရလိမ့်မယ်။
မဟာအကြီးအကဲကလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီးပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဟုတ်တယ် အကြီးအကဲပိုင်ရဲ့ကျင့်ရှင်းဆေးလုံး”
အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲ စိတ်မရှည်လက်မရှည်နဲ့ တန်းပြောလိုက်တယ်။
 “ကျုပ်အခုချက်ချင်းပဲ အကြီးအကဲပိုင်ကို သွားဖိတ်ခေါ်လိုက်မယ်”
လုကျင်းဟွိုင်က တွေဝေမှုမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။ ဒီလောကငယ်လေးထဲကို ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ အကြီးအကဲခန်းမက အကြီးအကဲတွေပဲ ဝင်လို့ရတယ်ဆိုပေမဲ့ အခုချိန်က အခြေနေအရေးပေါ် ဖြစ်နေတာကြောင့် ဘယ်သူက ကိစ္စအများကြီးကို စဥ်းစားနိုင်ပါ့မလဲ။
တကယ်လို့များ ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးက ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင် အပေါ် အာနိသင်ရှိတယ်ဆိုရင် သူမကို ဒီနေရာမှာ ခေါ်လာခွင့်ပေးလိုက်တာကလည်း အဆင်ပြေတာပါပဲ။
အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲက အင်မတန်မှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားလိုက်တော့တယ်။ လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ဝက်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပဲ သူက မျက်နှာပေါ်မှာ ဇဝေဇဝါရုပ်လေးဖြစ်နေတဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို လောကငယ်လေးထဲ ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီးဖြစ်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က များပြားလွန်းတဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကြောင့် မွှန်ထူသွားပြီး နှစ်ချက်လောက် ချောင်းဆိုးလိုက်တယ်။ အဆင့်ခုနှစ်အကြီးအကဲက သူမရဲ့ဘေးမှာ သီးခြား ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့အခါမှ ဘေးမှာရှိနေတဲ့အနေအထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လိုက်ရတော့တယ်။
အကြီးအကဲအားလုံးက သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမက မနေနိုင်ဘဲ နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး တီးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ အကြီးအကဲတို့ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ”
လုကျင်းဟွိုင်က အခြေအနေကို တက်နိုင်သလောက် အကျဥ်းချုပ်ပြောပြလိုက်ပြီး သူမကို လေးလေးနက်နက်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “အကြီးအကဲပိုင် မင်းက လတ်တလောမှာ အဆင့်ပိုမြှင့်တဲ့ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နေတယ်လို့ ကျုပ်ကြားထားတယ်။ ဒီအကြောင်းကို တိုင်ပင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျုပ်တို့အားလုံးက မင်းရဲ့ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးကို စမ်းကြည့်ချင်လို့ပါ”
စူးလီက ဒီအကြောင်းကို မသေချာသလို ပြန်စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောထည့်လိုက်တယ်။
[သူတို့တွေက ခုနတုန်းက ဒီကိစ္စကိုတိုင်ပင်ခဲ့လို့လား။ ငါက ဘာဖြစ်လို့ မမြင်မိပါလိမ့်]
လုကျင်းဟွိုင်က အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို အာရုံစိုက်မနေတော့ဘဲ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ကိုယ့်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ တွေဝေမနေဘဲ သူမက သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဆေးပုလင်းတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြီး လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က အရမ်းကို တန်ဖိုးကြီးလှပါတယ်။ ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးက အသုံးဝင်ပါ့မလားဆိုတာတော့ ကျွန်မ မသိဘူး”
ဒီကာလအတွင်းမှာ သူမက တစ်ချိန်လုံးရှိနေခဲ့တဲ့ သိမ်ငယ်တဲ့အမူအရာကို လုံးဝမရှိတော့ဘူး။ ဒီလိုအစွမ်းထက်လွန်းတဲ့ မြင့်မြတ်ရတနာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသယဖြစ်မနေဘဲ အလေးအနက်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကဆက်ပြီး လေ့လာနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မက အကောင်းဆုံးကြိုးစားမယ်။ ကျွန်မသေချာပေါက်...”
သူမရဲ့စကား မဆုံးသေးခင်မှာပဲ လုကျင်းဟွိုင်က ဆေးပုလင်းထဲက ဆေးလုံးကို ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ထဲကို ပျော်ဝင်သွားအောင်လုပ်ဖို့ မစောင့်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတော့တယ်။
အားလုံးရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်က အခိုက်တန့် လင်းလက်သွားပြီး လျစ်လျူရှုလို့ မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပနေတဲ့ အနီရောင်အငွေ့လေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတယ်။ အနီရောင်အငွေ့လေးက ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ သွားထိလိုက်တဲ့အခါ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကြောင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပျော်ဝင်သွားတော့တယ်။
 “အလုပ်ဖြစ်တယ်”
အကြီးအကဲရဲ့အသံက နည်းနည်းလေး တိမ်ဝင်နေတော့တယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ကယ်တင်နိုင်ပြီ။
လုကျင်းဟွိုင်ကလဲ ဝမ်းသာလွန်းလို့ မေ့လဲမတက်အောင် ဖြစ်တော့မဲ့ပုံစံ ဖြစ်နေတော့တယ်။
ကျင့်ရှင်းဆေးလုံးက တကယ်ပဲ နတ်သမီးမေတ္တာရေစင်ရဲ့ ညစ်ညမ်းနေတဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပျော်ဝင်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။
ဖိနှိပ်ထားတာမျိုးမဟုတ်ဘဲနဲ့ ချေဖျက်လိုက်တာ။ 
မဟာအကြီးအကဲက ထပ်မစောင့်နိုင်ဘဲ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်ကို ခံစားကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
 “ဒီကျင့်ရှင်းဆေးလုံးရဲ့ အာနိသင်နဲ့ဆိုရင် တကယ်လို့ငါတို့ဆီမှာ နောက်ထပ်အလုံးငါးရာလောက်ရှိရင် ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို ပြန်ထားလို့ရနိုင်သွားပြီ”
အားလုံးကစိတ်အေးသွားပြီး အဆင့်ငါးအကြီးအကဲက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ ပခုံးကို ချက်ချင်းထိလိုက်ကာ သူ့အသံထဲမှာလည်း ငိုသံလေး စွတ်နေတော့တယ်။
 “ဝမ်းသာလိုက်တာ တကယ်ဝမ်းသာစရာပဲ”
 “အကြီးအကဲပိုင် မင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကတော့....”
ဒီအခိုက်မှာပဲ လုကျင်းဟွိုင်က သူ ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ ပထမဦးဆုံးတွေ့တဲ့အချိန်တုန်းက ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံ ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ရုတ်တရက်မှတ်မိသွားခဲ့တယ်။
 “ပိုင်ကျစ်ယွင်၊ ကံကြမ္မာနဲ့အတူ မွေးဖွားလာတယ်။ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီအရည်အချင်းရှိတဲ့ အဆင့်ကိုး မသေမျိုးဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်တယ်။ သူ့ကံကောင်းခြင်းက အင်မတန်မှ ကောင်းမွန်ပြီး သူက မကောင်းတဲ့ကံတွေကို ကောင်းသွားအောင် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူ့ဘဝကလည်း ချောချောမွေ့မွေ့ရှိလာပြီး သူက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ကပ်ဘေးကနေ ကယ်တင်ပေးလိမ့်မယ်တဲ့”
ဒါကရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို အန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်ပေးနေတာပဲမဟုတ်လား။
တကယ်လို့များ အပြင်လောကက လာတဲ့အသံသာ မရှိခဲ့ရင် သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်လို အဆင့်နိမ့်အပြင်စည်းတပည့်ကို ခေါ်မလာခဲ့ရင် ပြသာနာတွေက လုံးဝကိုပြင်းထန်သွားမှာပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်သာ မရှိခဲ့ရင် အကြီးအကဲခန်းမက အကြီးအကဲတွေကလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ သူတို့ကိုယ် သူတို့ စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မယ်။သူတို့တွေက ချင်ထျန်းနတ်သမီးရေစင်ကို နှစ်၁၀၀လောက် ဖိနှိပ်ထားပေးမဲ့လည်း သူတို့ကဘာတတ်နိုင်အုံးမှာလဲ။
အစွမ်းရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အကာအကွယ်သာမရှိရင် ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သီးခြားဂိုဏ်းတစ်ခုလို ကျန်ခဲ့ပြီး အပြင်ကရန်သူတွေရဲ့ အချိန်မရွေးဝါမျိုတာကို ခံသွားရနိုင်တယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူက မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြောဆိုလိုက်တယ်။
 “ကောင်းကင်တာအိုက သနားညှာတာမှုအပြည့် ရှိတယ်။ ကောင်းကင်တာအိုက စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝတယ်”
 “ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက လုကျင်းဟွိုင်က ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အကာအကွယ်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုကစပြီး ကျုပ်က ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အလိုအတိုင်း လိုက်လျောပြီး ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအားလုံးကို ဦးဆောင်ပါ့မယ်”
စူးလီက တိမ်လွှာကြေးမုံကို အူကြောင်ကြောင်လေး ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံးက သူမကို ကျေးဇူးတင်ပြီး ချီးမွမ်းစကား ပြောနေကြတော့တယ်။
ငါဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ။ သူတို့တွေက ငါ့ကို ရုတ်တရက်ကြီး ချီးမွမ်းစကားပြောနေကြတာလဲ။
လုကျင်းဟွိုင်က အချိန်အကြာကြီး စကားပြောလိုက်ပြီးနောက် ရပ်လိုက်တာတောင်မှ မကျေနပ်နိုင်သလို ခံစားမိသေးတယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတွေတုန်းက အပြင်လောက ကလာတဲ့အသံက ခါတိုင်းထက်ပိုပြီးတော့ အကြိမ်ရေ စိပ်လာတယ်လေ။ ဒါတော့ မဖြစ်သေးဘူး။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာ သူ့မျက်စိလျှမ်းပြီး ကျော်သွားခဲ့တဲ့ တခြားပါရမီရှင်တွေ ရှိနေလောက်သေးတယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့မသိသေးတဲ့ တခြားပြသာနာတွေ ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။
သူက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မုတ်ဆိတ်မွှေးကိုသပ်လိုက်ပြီး စတင်စဥ်းစားလိုက်တယ်။ သူက ဟန်ဆောင်ပြီး နောက်ထပ်လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရင်ကောင်းမလား။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီး သူက ဘေးမှာရှိနေတဲ့ အကြီးအကဲတွေကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
သူတို့တွေက ကိုယ့်ဟာကို စွန့်လွှတ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူး။ လျှို့ဝှက်ချက်အသစ်လေးကို နည်းနည်းပါးပါး ပြောပြလိုက်တာပေါ့။ သူတို့တွေက သေချာပေါက် စိတ်ကွက်ကြလိမ့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
သုံးရက်ကြာပြီးနောက် -
ပိုင်ကျစ်ယွင်က မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ စူးလီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အသံကလည်း လုံးဝမခွဲခွာချင်ဟန် အပြည့်ဖြစ်နေတော့တယ်။
 “ချန်ပေ့၊ ချန်ပေ့ကတကယ်ပဲ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သွားတော့မလိုလား”
စူးလီက သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်က မခွဲခွာချင်တဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လွှာအနည်းငယ် ချထားလိုက်ကာ မတတ်သာဘဲ သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့မရဲ့ခေါင်းလေးကို ညင်ညင်သာသာ သပ်ပေးလိုက်တယ်။ 
ပိုင်ကျစ်ယွင်က ခဏလောက် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားတယ်။ ဒါက ချန်ပေ့အနေနဲ့ သူမ အပေါ်မှာ အလွန်ကြင်နာသနားပြတာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်ပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း စူးလီထွက်သွားတော့မဲ့အကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက ပျော်ရွှင်မှုတွေကလည်း ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အထီးကျန်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့တယ်။
စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်နဲ့ ပထမဦးဆုံးတွေ့တဲ့ အချိန်ကိုသတိရသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမက ချီယိအတွက် သူမရဲ့ရှိသမျှအားလုံးကို လိုလိုလားလား ပေးချင်နေခဲ့တာ။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ လက်ရှိပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က နောက်ဆုံးတော့ သူရောက်သင့်တဲ့ အမြင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားပြီပဲ။
ဒါပေမဲ့...
ပြီးခဲ့တဲ့သုံးရက်လောက်တုန်းက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မြို့တွေက သူမရဲ့မျက်နှာထက် အပြစ်ကင်းပြီး ပိုသန့်ရှင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အခုတလော ကောင်းကင်စာအုပ်ကလဲ လုပ်စရာမရှိတော့ လင်းလာတဲ့အချိန်က အကြိမ်တွေကလည်း လျော့သွားတယ်။ ငါလည်း ဖရဲသီးစားရမှာ အရမ်းပျင်းလာပြီ။ မျက်လုံးတွေလဲ နာလှပြီလေ။
အရေးကြီးဆုံး အကြောင်းအရာက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဖရဲသီးတွေအားလုံး စားပြီးသွားပြီလေ။
မနေ့ညက လရောင်အောက်မှာ မဟာအကြီးအကဲက အမျိုးသမီးအဝတ်အစားနဲ့ ကခုန်နေတာကို မြင်လိုက်ရတာကို ပြန်စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက အမူအရာကပိုပြီးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာလာတယ်။
ငါ ဒီမှာ ဆက်ပြီးတော့ မနေနိုင်တော့ဘူး။ 
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ပြတ်သားတဲ့အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ပြောင်းလဲလို့မရနိုင်မှန်း သိလိုက်တော့တယ်။
ချန်ပေ့က ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ စိတ်နှစ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလေ။ ဒီတော့ သူဒီကနေ ထွက်သွားပြီးရင်လည်း ပိုအရေးကြီးတဲ့လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိမှာသေချာတယ်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့အတ္တတစ်ခုအတွက် သူ့ကို ဒီမှာဆွဲထားနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမက ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ကာ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက လုကျင်းဟွိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်မေးလိုက်တယ်။
 “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျွန်မက တကယ်ပဲ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သွားလို့မရဘူးလား”
လုကျင်းဟွိုင်က ကြိတ်ပြီး ဝမ်းသာမှုတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့စကားကိုနားထောင်နေလိုက်တယ်။ စူးလီက ပိုင်ကျစ်ယွင်အပေါ်မှာ ကြီးမားတဲ့လွှမ်းမိုးမှုတစ်ခု ရှိတယ်လေ။ နေ့တိုင်းဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်ပေးတာအပြင် ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီအတွက် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ပေးဖို့အနည်းဆုံး သုံးနာရီလောက် အချိန်ပေးတက်တယ်။
သူက နေ့တိုင်း အရမ်းကိုဂရုစိုက်နေရတာ။ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို ခနလောက်လေး အနားယူစေချင်ရုံပေါ့။ သူမက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်မဟုတ်လား။ တကယ်လို့များ သူမ  ပင်ပန်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမကစူးလီကို တွေ့လိုက်ပြီဆိုတာနဲ့ တခြားအရာတွေအားလုံးကိုမေ့သွားပြီး စူးလီ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်အစားအသောက်တွေစားရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲနေတာကို တွေ့ချင်နေတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် အနားယူချိန်တောင် မချန်ထားတတ်ဘူး။
ဒါက သူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာအတွက် အရမ်းကိုပင်ပန်းစရာ ဖြစ်နေမှာမလား။
ဒီတော့ စူးလီထွက်သွားတော့မယ်ဆိုတာကို သူသိလိုက်တဲ့အခါ သူက ပိုင်ကျစ်ယွင်ရဲ့ အတွေးတွေကိုသာ ထည့်မစဥ်းစားပေးရင် အောင်ပွဲခံဖို့ မီးရှူးမီးပန်းတွေတောင် ပစ်ဖောက်လိုက်ချင်သေးတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင်က စူးလီနဲ့လိုက်သွားချင်တဲ့အကြောင်းကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။
လုကျင်းဟွိုင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေက အားနည်းချိနဲ့သွားပြီး ဒူးထောက်မိမတတ်ပဲ။
သူက သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တောင်းပန်ခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား။ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သူမကို တကယ်ပဲမလွှတ်လိုက်နိုင်ဘူးလေ။
သူမက တခြားဂိုဏ်းမှာဆေးလုံးတွေကို သန့်စင်ပေးနေတယ်ဆိုရင်တော့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကဘယ်သူကမှ စိတ်အေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
စူးလီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်တယ်။
 “ငါက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သွားတာလေ။ တာအိုလမ်းစဥ်ကို တက်လှမ်းတာမှမဟုတ်တာ။ ကျင့်ကြံရေးလောကကနေ ထွက်သွားတာလဲ မဟုတ်ဘူးလေ”
သူမရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို အလွန်မှပေါ့ပါးတဲ့ အနေအထားနဲ့ ပွေ့ဖက်ပေးလိုက်တယ်။
 “ငါတို့တွေ ထပ်တွေ့ကြအုံးမှာပါ။ ငါကတိပေးတယ်”
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အပူချိန်ကိုခံစားမိလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းအမ်းလေး ဖြစ်သွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာတော့တယ်။ 
အဲ့ဒီနောက်မှာ သူမကမျက်နှာပေါ်က မျက်ရည်တွေကိုသုတ်လိုက်ပြီး သူမအစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး စူးလီရဲ့လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
 “ချန်ပေ့ ဒါတွေက ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျွန်မကြိုးစားပြီး အဆင့်မြင့်တင်ပေးထားတဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးလုံးတွေပါ။ ကျွန်မက ဒါတွေကိုလည်း အသုံးပြုပြီး ဆေးလုံးတွေအများကြီးကို သန့်စင်ပေးထားတယ်။ သူတို့အားလုံးကို အဆင့်ခွဲထားပြီး နေရာတကျ ထည့်ထားပေးတယ်”
 “ဪ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် အစားအသောက်တွေလည်း ပါသေးတယ်နော်”
သူမက နောက်ထပ်သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်တယ်။
 “ဒီထဲမှာတော့ ချန်ပေ့ရဲ့ အကြိုက်ဆုံး သရေစာတွေနဲ့ မုန့်တွေပါတယ်”
စူးလီက သူမရဲ့မဆုံးနိုင်တဲ့စကားတွေကို နားထောင်လိုက်ပြီး  သူမရဲ့လက်နဲ့ ဆံပင်အနားကို သပ်ပေးလိုက်တယ်။ သူမ အစောကြီးကတည်းက ရရှိထားတဲ့ ကောင်းကင်ရဲ့ ချည်နှောင်ခြင်းတွေပဲ။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က သူမရဲ့မှာကြားချက်စကားတွေ ပြောပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ အစောကြီးကတည်းက သူမကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက နောက်ထပ် သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်ကာ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို အဆင့်ခြောက်ဝိညာဥ်ဆေးပင်နဲ့ အဆင့်ခြောက်ဆေးလုံးတစ်ခုစီ ပေးလိုက်တယ်။
 “ဒီကာလအတွင်းမှာတော့ ကျွန်မက ရှင်တို့ကိုပဲအားကိုးရပါမယ်”.
သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေကို ထုတ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက အားတက်သရော မှာကြားလိုက်တယ်။
 “ချန်ပေ့က ငေးမောနေရတာကို ကြိုက်တယ်။ သူ အဲ့လို ငေးမောနေတဲ့အချိန် တခြားသူတွေ နှောင့်ယှက်တာကို မကြိုက်ဘူး။ ချန်ပေ့က အချိန်ဖြုန်းဖို့အတွက် ဝိညာဥ်သစ်သီးတွေ စားရတာကို ကြိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင် သစ်သီးတွေကို အခွံခွားပြီး အစိတ်လေးဖြစ်အောင် လှီးပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ချန်ပေ့က သူလက်တွေ ပေသွားလိမ့်မယ်။ သူက စားဖို့တောင် ပျင်းသွားမှာ။ ဒါနဲ့စကားမစပ် ချန်ပေ့က နောက်ထပ်....”
ရှဲ့ယိက သူမျက်နှာပေါ်မှာ ဘာစိတ်မရှည်တဲ့ ဟန်အမူအရာမှမရှိဘဲ သူမ ရှင်းပြနေတဲ့ အချက်အလက် တတွဲလုံးကို နားထောင်ပေးလိုက်တယ်။
သူက သူ့လက်ထဲက ပစ္စည်းကိုကြည့်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ များများလေး ရှင်းပြပေးပါ မဟုတ်ရင် သူက ဒီပစ္စည်းကို လက်ခံဖို့ စိတ်အေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။
ပိုင်ကျစ်ယွင်က စကားဆုံးသွားတဲ့အခါ လုကျင်းဟွိုင်က စူးလီဘက်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူက စူးလီကို တကယ်ကျေးဇူးတင်ရပါတယ်။ သူမက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာလေ။ အဲလိုသာ မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ....
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူက ခွဲခွာဖို့အတွက် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသလို ခံစားမိတော့တယ်။
သူက အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “ရောင်းရင်းစူး ဒါက ကျုပ် မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားပေးတဲ့ မှော်လက်နက်တချို့ပါ၊ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သွားတဲ့ခရီးက ရှည်လျားတယ်။၊ ဓားပျံကိုသုံးတာထက် လှေပျံကိုသုံးတာက ပိုပြီးအဆင်ပြေလိမ့်မယ်။ ဒီမှာ အဆင့်ခြောက်အဆောင်လေး တစ်ခုပါတယ်။ ဒါက သေချာပေါက် အကာအကွယ်ဖြစ်စေ လိမ့်မယ်။ မင်းကအနားယူနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ဒါကိုထုတ်လာလိုက်ရုံပဲ”
သူရဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်းမြန်၊စီးရှနဲ့ အခြားလူတွေက တန်းစီနေပြီး စူးလီကို နှုတ်ဆက်စကားပြောဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေရဲ့။
နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ လုကျင်းဟွိုင်က အဝေးကို ပျံထွက်သွားတဲ့ လှေပျံကို ကြည်ရင်း ကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လှည့်လိုက်ကာ ဂိုဏ်းရဲအနာဂတ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရေးကြီးကိစ္စအကြောင်းကို စတင်စဥ်းစားမိလိုက်တော့တယ်။
ဒီနေ့ညတော့ ကြည့်ရတာ အပြင်လောကရဲ့အသံကို ဆွဲဆောင်မဲ့သူက တတိယအကြီးအကဲ အလှည့်ဖြစ်တော့မလား။
..
အပိုင်း (၄၀)
လှေပျံ ပေါ်မှာ-
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက လှေပျံ ရဲ့ထောင့်အသီးသီးမှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကြတယ်။ တချို့တပည့်တွေက လှေပျံပေါ်က ခမ်းနားလှတဲ့ အပြင်အဆင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး လှေပျံနဲ့ တော်တော်လေးကို မလိုက်ဖက်လှတဲ့ သူတို့ရဲ့အဝတ်အစားတွေကို ဝမ်းနည်းတဲ့စိတ်နဲ့ ကြည့်‌နေကြတယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို ဆေးလုံးလာတောင်းကြတဲ့တပည့်တွေထဲက လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ တပည့်လောက်သာ ချမ်းသာကြတယ်။
မဟုတ်ရင် သူတို့တွေက ရွှိယွင်ဆေးလုံးကို လာတောင်းဖို့အတွက် အဲလောက်ထိဆင်းရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ရွှိယွင်ဆေးလုံးကို သုံးပြီးသားကို ပြန်ရောင်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူတို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် သူတို့တွေက တတ်နိုင်ပါသေးတယ်။
သူတို့တွေက ဆင်းရဲတယ်လို့ ပြောဖို့ကလည်း တော်တော်လေး မသင့်တော်သေးဘူး။ သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအားလုံးကို သူတို့ရဲ့မွေးချင်းဓားအတွက်ပဲ သုံးကြတာလေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက်ကတော့ သူတို့အားလုံးက အသက်ရှင်ရုံလေးဆို ရပြီလို့ သဘောထားကြတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း... လှေပျံတစ်စီးကို စီးရတာက သူတို့ရဲ့ဓားပေါ်မှာ ပျံရတာထက် အများကြီးပိုပြီးတော့ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်တာတော့အမှန်ပဲ။
ရှဲ့ယိက တခြားတပည့်တွေလိုပဲ အဲဒီလိုစိတ်ကူးရှိခဲ့တယ်။ သူက သူ့ရဲ့အောက်မှာ မြန်မြန်ကြီး ပျံသွားနေတဲ့ လှေပျံကို ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး လန်းဆန်သွားတဲ့ရုပ် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးမပျော်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။
သူက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို လာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တစ်တုံးလေးတောင် မသုံးလိုက်ရပဲနဲ့  ရွှိယွင်ဆေးလုံးကို ရခဲ့တယ်လေ။ အဟမ်း____ သူ့အတွက် ဆယ်ကြိမ်စာ စမ်းသပ်ဖို့ လုံလောက်ပြီ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲပိုင် သူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ဝိညာဉ်ဆေးပင်လည်း ရှိသေးတယ်။ အဆင့်ခြောက် ရှိုးယွမ်ဆေးပင်။
ကျင့်ကြံရေးလောကထဲက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေအကြောင်း နည်းနည်းပဲ သိတဲ့သူတောင်မှ ရှိုးယွမ်ဆေးပင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်က အဆင့်လေးထက် မပိုဘူးဆိုတာ သိကြတယ်။
ဒါဆိုရင်တော့ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်ထင်သလဲ။ သူက ဒီဆေးပင်ကို ထုတ်ပြီး အမြင့်ဈေးနဲ့ ရောင်းလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။
အကြီးအကဲပိုင် သူ့ကိုပေးလိုက်တဲ့ အဆင့်ခြောက်ဆေးလုံးလည်း ရှိသေးတယ်။ ပြောတာကတော့ ဒီဆေးလုံးကလည်း ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ မရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်မျိုးနဲ့ လုပ်ထားတာတဲ့။
ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်မိပြီး ရှဲ့ယိက ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြန်မလာခင် ပိုင်ကျစ်ယွင် မှာလိုက်တဲ့စကားကို သတိရသွားတော့တယ်။
သူက သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ညောင်စောင်းပေါ်မှာ ပျင်းရိပျင်းတွဲမှီပြီး လဲလျောင်းနေတဲ့လူကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ သံသယရိပ်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲလက်သွားတော့တယ်။
ဒီသာမန်ကျင့်ကြံသူက ချီအဆင့်ကျင့်ကြံရေးအဆင့်သုံးပဲရှိသေးတာ။ သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထူးထူးခြားခြား ရှိတာမျိုးလည်း မထင်ရပါဘူး။ အကြီးအကဲပိုင်က ဘာဖြစ်လို့ အဲလောက် အရေးပေးနေရတာလဲ။
အကြီးအကဲပိုင်က ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးက အရမ်းကို အထင်ကြီးလေးစားတန်ဖိုးထားရတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လေ။ သူက အရမ်းကိုမှ တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်။ သူမက နောက်ထပ် ခြေလှမ်းလေးတစ်လှမ်း ပိုလှမ်းလိုက်ရင်‌တောင် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလုက သူမ ပင်ပန်းသွားမှာကို စိုးရိမ်ရတဲ့အထိပဲ။
အားလုံးရဲ့ဂရုစိုက်မှုကို ခံယူနေရတဲ့ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က သူ့ကိုလည်း အဲလောက်ဂရုမစိုက်တဲ့ သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့စကားကိုများ ဘာဖြစ်လို့နားထောင်နေရတာလဲ။
ကိစ္စတော့မရှိပါဘူး။ ဒါက သူနဲ့လုံးဝမဆိုင်ဘူးလေ။
သူက ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို လက်ခံထားပြီးပြီးဆိုတော့ ပိုင်ကျစ်ယွင် မှာထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပေးသင့်တာပေါ့။
ဒီလိုစဉ်းစားလိုက်ပြီး ရှဲ့ယိက လက်ကိုဆန့်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲက ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်တယ်။ သူက လက်ထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သစ်သီးကို အခွံခွာလိုက်ကာ တစ်ချက်နှစ်ချက်လောက် လှစ်ခနဲ လှစ်ခနဲလှုပ်ရှားလိုက်ရင်း အစိပ်ကလေးဖြစ်အောင် စိပ်ပေးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပန်းကန်ပြားထဲမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထည့်‌ပေးလိုက်တယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ပိုင်ကျစ်ယွင် သူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ဟာတွေလေ။
အဲလိုမှမဟုတ်ရင် သူ့လိုဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သစ်သီးတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခွံခွာပေးနိုင်မှာလဲ။
ဒါကဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်လုံးပဲလေ။ တစ်ကိုက်လောက်နဲ့ သွားကြားတောင်မညှပ်ဘူး။
သူက စူးလီလက်ထဲကို ဝိညာဉ်သစ်သီးပန်းကန် လှမ်းထည့်ပေးမယ်လို့ ကြံလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သိပ်မဝေးလှတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့စကားက သူ့နားထဲကို ဝင်လာတော့တယ်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့တွေ ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းကို လာတာ အရမ်းတန်သွားပြီ။ တစ်ခုပဲ ငါတို့တွေက ဒီကာလအတွင်းမှာ ဂိုဏ်းထဲမှာ ရှိမနေကြတော့ ငါတို့တွေက လေ့ကျင့်ရေးကိုလည်း လျစ်လျူရှုမိထားရတယ်”
အခုတလော နေ့တိုင်းခြောက်နာရီတောင်မပြည့်ဘဲ ကျင့်ကြံနေရတယ်လို့ထင်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
“ငါတို့တွေ ဂိုဏ်းကိုပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီကာလအတွင်းမှာ လွတ်သွားတဲ့ ဒီကျင့်ကြံခြင်းတွေကို သေချာပေါက် ပြန်လုပ်ရမယ်”
အခုတစ်လော တစ်နေ့ကို လေးနာရီပဲ ကျင့်ကြံရတဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူ : “.....”
“အစ်ကိုရာ တစ်ခါတလေလေး ခဏလောက်အနားယူတာကလည်း ဆိုးဝါးတဲ့ကိစ္စမဟုတ်ပါဘူး”
“ သူက ဒီလိုပြောလိုက်ပေမဲ့လည်း တစ်နေ့ကို ရှစ်နာရီလောက်လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ခေါင်းထဲမှာ အချိန်ပိုပြီး တိုးလိုက်သေးတယ်။ ဒီကာလာအတွင်းမှာ သူက တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံတဲ့အချိန်နည်းခဲ့တယ်လေ။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ ရေစီးကြောင်းကို ဆန့်ကျက်ပြီး ရွက်လွှင့်နေရသလိုပဲ။ မင်းက မတိုးတက်လာဘူးဆိုရင် ဆုတ်ယုတ်နေတဲ့သဘောပဲပေါ့”
ပထမဆုံးစကားပြောလိုက်တဲ့တပည့်က စကားပြောလိုက်ပြီးတဲ့အချိန်မှာပဲ တစ်ခုခုကို သတိရသွားတဲ့ဟန်နဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အားကျရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
“ ဟုတ်တာပေါ။ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေနဲ့ တူတဲ့ တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက လွဲရင်လေ”
သူ့ဘေးနားက တပည့်တွေကလည်းခေါင်းညိတ် သဘောတူကြတယ်။
“ အမှန်ပဲ”
နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဆိုတာ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ တတိယမြောက်တပည့်လေ။ သူက နေ့တိုင်း ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်တာ မရှိပေမဲ့ အင်မတန်မှ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဖြစ်တယ်။  သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း အရမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ တိုးတက်လာပြီး သူ့ရဲ့ဓားသိုင်းကျင့်ကြံခြင်းကလည်း အင်မတန်မှတိုးတက်လာခဲ့တယ်။
ဂိုဏ်းထဲကတပည့်တွေ ယှဉ်ပြိုင်ကြတဲ့အချိန်တိုင်း တတိယအစ်ကိုက မကြာခဏ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့ အနိုင်ယူခံရတာလွဲရင် ဂိုဏ်းထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ပြောကြသလောက်ပဲ။
သူ့ရဲ့ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို‌တွေကြားက ပြောစကားကို ကြားလိုက်ပြီးရတဲ့နောက်မှာ ရှဲ့ယိက မတတ်သာတော့ဘဲ အားကျစိတ်နဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
သူက သူ့ရဲ့နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူညီလေးကို တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း သူက လေ့ကျင့်နေတယ်ဆိုတာ ရှားရှားပါးပါးပဲ။ သူ့ကို့တွေ့လိုက်တဲ့အချိန်တိုင်း သူက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းရဲ့အလုပ်များနေတဲ့နေရာနဲ့ ဆန့်ကျင့်ပြီး ပန်းတွေကိုကြည့်လိုက် စစ်တုကစားလိုက်နဲ့ပဲ ဖြစ်နေတယ်။
သူက ကျင့်ကြံရေးမှာ လုံးဝဂရုမစိုက်ပေမဲ့လည်း သူရဲ့ဓားသိုင်းနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကတော့ နေ့တိုင်းကြိုးကြိုးစားစား‌လေ့ကျင့်ကြသူတွေထက် လုံးဝမနိမ့်လေဘူး။ နည်းနည်းလေး‌တောင် ပိုပြီးသာနေသေးတယ်။
အစတုန်းကတော့ သူက ရှားပါးတဲ့ပါရမီရှင်တစ်ယောက်မလို့ သူ့ဆရာလက်အောက်မှာ သင်ယူနိုင်တာလို့ ထင်ထားခဲ့တာလေ။ ဒါပေမဲ့ သူရဲ့တတိယဂိုဏ်းတူညီလေးက အမြဲတမ်း ကိုယ့်ထက်သာတဲ့သူဆိုတာ ရှိတဲ့အကြောင်း နားလည်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။
ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ယိက ဘာမှမတတ်သာ‌တော့သလို ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ငါက သူနဲ့မယှဉ်နိုင်ပါဘူးလေ။
စူးလီက ညောင်စောင်းပေါ်မှာ ပျင်းပျင်းနဲ့ လဲလျောင်းနေပြီး နေပူစာလှုံနေလိုက်တယ်။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲကနေ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအကြောင်း ကောလာဟလသတင်းအသစ်‌တွေ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ရှာဖွေမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း သူမက အရမ်းကိုပျင်းရိပြီး ဘာအားအင်းမှ မထုတ်ချင်ဖြစ်‌နေလိမ့်မယ်လို့‌တောင် ထင်မထားမိဘူး။
သူမက စိတ်ထဲမှာ ခွဲခွာရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကို မသိမသာ ခံစားလိုက်မိပြီး မျက်လုံးကို အသာအယာ မျက်‌တောင်ခတ်မိလိုက်တယ်။ ဒီခံစားချက်က အရမ်းကို ထူးဆန်းတာပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း သည်းမခံနိုင်တာမျိုးတော့ ဟုတ်ဟန်မတူဘူး။
ဒီအခိုက်အတန့်မှာပဲ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေ ပြောနေတဲ့စကားကို ကြားလိုက်တယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက အဲလောက်တောင် ဝင့်ကြွားထောင်လွှားတာတဲ့လား။
နေ့တိုင်း‌ခြောက်နာရီလောက် လေ့ကျင့်တာကိုပဲ နမော်နမဲ့လျစ်လျူရှူ့ပြီး လေ့ကျင့်တယ်လို့ ထင်သလား။
ခေတ်သစ်မှာဆိုရင် တနေ့လုံး ဆယ့်နှစ်နာရီဆက်တိုက် အလုပ်လုပ်ရရင် အလုပ်သမားရုံးကိုတောင် တိုက်ရိုက်သွားလို့ရတယ်။
ဒီတော့ တက်ကြွနေတဲ့ ငါးဘုရင်တွေရဲ့ကြားမှာ ငါးဆားနယ်တစ်ကောင်အကြောင်း ကြားလိုက်ရတော့ သူမက စိတ်မဝင်စားပဲ ဘယ်နေနိုင်တော့ပါ့မလဲ။
စူးလီက အကြောဆန့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင်ပဲ ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သူမက ထူးထူးဆန်းဆန်း ငြိမ်ကျသွားတော့တယ်။
[ ချီဟယ့်ငါးဆားနယ်က မလေ့ကျင့်ဘူး ဟုတ်လား]
လှေပျံပေါ်က တပည့်တွေက အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာလည်း ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အရောင်တွေ ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်ထွက်လာတာလဲ။ သူမက သူတို့ရဲ့ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို တကယ်ပဲ ပစ်မှတ်ထားနေပြီလား။
စူးလီက လှေပျံပေါ်က လူတွေကို အာရုံစိုက်မနေဘူး။ သူမက တစ်နေ့လုံး ချီဟယ့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လေးစားမှုအရိပ်အရောင်တစ်ခု ထိုးထွက်လာတော့တယ်။
[ချီဟယ့်ကို သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်ဆိုရင် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ဇွဲလုံလရှိသူတွေတောင်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး]
အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ တပည့်တွေအားလုံးက မတုံ့ပြန်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး ဇဝေဇဝါကြည့်လိုက်မိတယ်။
အပြင်လောကက လာတဲ့အသံက ထေ့ငေါ့ပြီးပြောနေတာလား။
နံပါတ်သုံးအစ်ကိုကို ဇွဲလုံလရှိတယ်လို့များ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သတ်မှတ်နိုင်ရက်တာလဲ။ သူက နေ့တိုင်းပန်းတွေကို သွားကြည့်ဖို့ နာရီဝက်လောက် သုံးနိုင်တယ်လေ။
သူက လက်ဖက်ရည်သောက်လိုက်၊ စစ်တုရင်ကစားလိုက်၊ ကဗျာတွေဘာတွေစပ်ပြီး မိတ်ဆွေ‌တွေဖွဲ့လိုက်တောင်လုပ်နိုင်သေးတယ်။ အမယ်လေး။ သူက အိပ်လည်းအိပ်တတ်သေးတယ်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူကတကယ်ပဲ အိပ်သတဲ့။
သူက ကျင့်ကြံရေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တာတွေ အကုန်လုပ်တတ်ပြီး အချိန်တွေကို ဖြုန်းနေတတ်တာလေ။
သူတို့တွေ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာပြီးကတည်းက ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက သူ့ဓားကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးထုတ်တာတောင်မှ မမြင်ခဲ့ရဘူး။
ဒါကိုများ လုံလရှိတယ်လို့တွေးရင် သူတို့တွေ တစ်နေ့ကို ရှစ်နာရီလောက်လေ့ကျင့်နေတာက ဘာဖြစ်သွားမှာလဲ။
တပည့်တွေအားလုံးက သူတို့စိတ်ထဲမှာ ချီဟယ့်ရဲ့ပျင်းရိမှုတွေကို ဝေဖန်နေတုန်းပါပဲ။ ကောင်းကင်က လာတဲ့အသံက ဆက်ပြောတယ်။
[ကျွတ်ကျွတ် ဒီချီဟယ့်က အရမ်းအံဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ တစ်ရက်မှာ ဆယ်နှစ်နာရီရှိတာ။ သူက နေ့တိုင်း ဆယ့်တစ်နာရီလောက်လေ့ကျင့်တယ်။ ကျန်တဲ့နာရီကိုတော့__ __]
[ ဟားဟား တခြားသူတွေရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ပြနေတာပဲ။ ပန်းတွေကို ရှုစားလိုက်၊ စစ်တု‌ရင်တွေ ကစားလိုက်၊ ကဗျာတွေရွတ်ပြလိုက်၊ နှစ်ကြောင်းစပ်ကဗျာတွေ ဖွဲ့ပြလိုက်နဲ့တဲ့...]
[ချီဟယ့်က သူတို့တွေ မြင်အောင် အချိန်တိုင်း ဒီကိစ္စတွေလုပ်ပြနေတာ ဘာလို့များလဲလို့ ဒီလူတွေက တစ်ခါမှတောင် မစဉ်းစားမိကြဘူးလား]
[ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက နင်တို့တွေအတွက်ပဲ သီးသန့်ဟန်ဆောင်ပြနေတာလေ]
စူးလီကခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး နှစ်နှစ်ရာကျော်တိုင်တိုင် ချီဟယ့်ရဲ့ လှည့်စားခံထားရတဲ့ လေပေါ်က ဂိုဏ်းသားတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သနားတဲ့အရိပ်အရောင်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
[ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားက ဒီတုံးအတဲ့ကလေးတွေကတော့ ချီဟယ့် အရူးလုပ်တာခံခဲ့ရတာပဲ ဟုတ်တယ်ဟုတ်]
လှေပျံပေါ်မှာ အားလုံးက မှင်တက်အံ့ဩသွားကြပြီး ရှဲ့ယိကတောင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
ဟင်။
နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက တကယ်တော့ နေ့တိုင်းဆယ့်တစ်နာရီလောက် လေ့ကျင့်တယ် ဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ဒါကို တခါမှမတွေ့ခဲ့မိပါဘူး။
ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက အဖြေကိုပေးလိုက်တယ်။
[ကျွတ် ကျွတ် သူရဲ့ဉာဏ်ကောင်းလွန်းတဲ့အကျင့်စရိုက်ကြောင့် ချီဟယ့်က နေ့တိုင်းလေ့ကျင့်နေတာကို တခြားသူတွေ မမြင်အောင် ဂရုတစိုက်ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့တယ်]
[တကယ်တော့ သူအတွက်လည်း မလွယ်ကူပါဘူး။ သူက လူသူနည်းပါးတဲ့နေရာတွေကို သွားရတဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ဘဝတစ်လျှောက်မှာ အချိန်တိုင်း သူ့ရဲ့ဓားစွမ်းအားကို ချုပ်တီးဖို့အတွက်လည်း ကိုယ့်ဟာကို လေ့ကျင့်နေရသေးတယ်]
[သူက ကျင့်ကြံရေးအတွက် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဝယ်ဖို့အတွက် ငွေပမာဏအများကြီးလည်း သုံးလိုက်ရသေးတယ်။ သူက နေ့တိုင်း အထဲမှာ ခုနှစ်နာရီလောက်ပဲ နေနိုင်တာလေ။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကိုတော့  သူက လေ့ကျင့်ဖို့အတွက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာရသေးတယ်]
[ နင်တို့တွေ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းထဲမှာ စစ်ရှီးကို မြင်ဖူးသလား။ သူကတော့ နေ့တိုင်းမြင်ဖူးတယ်လေ]
ချီဟယ့်ကို အထူးတည် လေးစားအားကျရတဲ့ တပည့်တစ်ယောက်ရှိလေတယ်။ အပြင်လောကက လာတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှာ သူက တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး သူ့အတွက် ကြိုးစားဖာထေးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်တော်တို့နဲ့ တကယ်ပဲ ကွာခြားလှပါတယ်။ သူက ဓားဝိညာဉ်ရဖို့ ငါတို့တွေလို နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးတာ တစ်ခါမှမမြင်ခဲ့ဖူးဘူး”
“ ကြည့်ရတာ နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျင့်ကြံရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး သာမန်ဖြစ်တဲ့ပုံပါပဲ။ အဟမ်း”
စူးလီက အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သနားတဲ့အရိပ်အရောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
[သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေး]
[ နင်ကဖြင့် နင်ရဲ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တိတ်တိတ်လေး ခိုးပြီးကျင့်ကြံနေတာ‌တောင် မမြင်ဖူးပဲနဲ့များ။ သူက သူ့ဟာသူ တိတ်တိတ်လေး လေ့ကျင့်နေတာကို နင်ကဘယ်လိုလုပ်ပြီး မြင်နိုင်မှာလဲ]
သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲမှာ အသေးစိတ်ဖတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့လေသံထဲမှာ မလေးစားဘဲ မနေနိုင်တဲ့အရိပ်တစ်ခု ပါသွားတော့တယ်။
[ဘုရားရေ ဒီချီဟယ့်ကတော့ တကယ်ပါပဲ.... စိတ်ဝိညာဉ်လေ့လာခြင်းကိုတောင် တကယ်လုပ်ခဲ့သတဲ့]
[တကယ်တော့ သူက သူ့ရဲ့ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို တိတ်တိတ်လေး မူးအောင် တိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက မွေးချင်းဓားကနေ ဓားဝိညာဉ်ကို ဘယ်မွေးဖွားသလဲဆိုတာကိုလည်း အသေးစိတ်ဆွဲထုတ်ခဲ့သေးသတဲ့]
[ ဒီဓားက ကိုယ့်ဟာကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက်များ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရပြီပြီးလဲ။ လားရာနဲ့အရှိန်နဲ့ကောလား။ အဓိကဟာကို ဖြတ်တဲ့နေရာမှာ ရှုထောင့်နဲ့ အင်အားကိုရော...]
စူးလီ တော်တော်လေး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့တယ်။
[တကယ်ကို အံဩစရာကောင်းပါပေတယ်]
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်သားအားလုံး: “...”
လှေပျံပေါ်က ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားက ကသိကအောက်နဲ့ ငြိမ်ကျသွားတော့တယ်။
အားလုံးက အပြင်ကလာတဲ့အသံစကားကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေရင် သူတို့ရဲမျက်လုံးတွေက အထိတ်တလန့်ဖြစ်ပြီး မှေးမှိန်သွားတော့တယ်။
တချို့လူတွေ သတိပြန်ဝင်လာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ခေါင်းတွေကို မသိမသာ ငုံ့ထားလိုက်ကြတယ်။ သူတို့တွေက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေကြတဲ့ပုံပါပဲ။
ဒီကာလအတောအတွင်းမှာ သူတို့တွေက ကောလာဟလနောက်လိုက်ပြီး ဓားဝိညာဉ်လုပ်ဖို့ သူတို့ဟာသူတို့ သင်းကွပ်တဲ့နည်းလမ်းကို အားကိုးခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကြည့်ရတာ နောက်ခံအကြောင်းတရားကလည်း အရမ်းကို အရေးကြီးနေတဲ့ပုံပဲ။
နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုရဲ့နည်းလမ်းက တကယ်ကို ပိုပြီး‌တော့ ပြင်းထန်ပါသေးတယ်။ အဲလိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် သူတို့လည်းပဲ.... အကြီးဆုံးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို မူးအောင်တိုက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ရင်ကောင်းမလား။
ဒီအခိုက်မှာပဲ ရှဲ့ယိရဲ့ခန္ဓာကိုယ်‌ပေါ်က ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းက ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် လက်လာခဲ့တယ်။ သူက ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အဲဒီအပေါ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်တယ်။ သူက ခဏလောက် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာတစ်ခုနဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်တော့တယ်။
“ နံပါတ်သုံးဂိုဏ်းတူညီလေး”
“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို(၂) အစ်ကိုရဲ့အသံ ကဘာဖြစ်လို့ နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းနေတာလဲ။ လေ့ကျင့်ရတာ အရမ်းများသွားလို့ ပင်ပန်းနေတာလား”
ချီဟယ့်ရဲ့အသံကို လှေပျံပေါ်ကလူတိုင်းက ရှင်းလင်းနေအောင် ကြားလိုက်ရတယ်။ 
“ကျွန်တော့်အထင်တော့ အစ်ကိုက နားနားပြီးမှ လေ့ကျင့်သင့်တယ်။ အလုပ်နဲ့အနားယူခြင်း ပေါင်းစပ်ပြီးလုပ်တာက မှန်ကန်တဲ့အလုပ်တစ်ခုပဲ”
ရှစ်ရီရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလှတယ်။ သူက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ပြန်မေးလိုက်တယ်။
“ဒီတော့ဂိုဏ်းတူညီလေးက အခုဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ကျွန်တော်ကအခု...”
[သူက ရွှိယွင်ဆေးလုံးကို အခုလေးတင် သောက်ပြီးတော့ နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း အိပ်ရာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာလေ]
ချီဟယ့်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကိုင်ထားတဲ့လက်တွေက ရုတ်တရက် အေးခဲ့သွားပြီး သူ့ဦးနှောက်ကလည်း အခိုက်အတန့် ဗလာအတိ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုပဲ ကျန်ခဲ့တော့တယ်။ သူရဲ့တစ်သက်လုံးရထားတဲ့ နာမည်ကတော့ ပျက်စီးပါပြီ။
သူက မျက်နှာပေါ်မှာ အူကြောင်ကြောင်အမူအရာတစ်ခုနဲ့ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မြန်မြန်လေး ရှင်းပြလိုက်တယ်။
“အစ်ကို ဆရာက အစ်ကို့ကို ကျန့်ယို့မြို့ကိုသွားခိုင်းနေတယ်။ ကျန့်ယို့မြို့က ရှန်မိသားစုမှာ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုနဲ့ မျိုးဆက်တစ်ခု ပေါ်လာလို့တဲ့၊  ဆရာက သူ့ကို ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းဆီခေါ်လာဖို့ အစ်ကို့ကို ပြောလိုက်တယ်”
ဒီလိုပြောလိုက်ပြီးတော့ သူက ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆိုတဲ့စကားကိုတောင် မစောင့်တော့ပဲ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို မြန်မြန်ချလိုက်တော့တယ်။
ရှဲ့ယိက မည်းနက်သွားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေးပစ္စည်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးမျက်လုံးထဲမှာ အံ့သြသွားတဲ့အရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုတဲ့လား။
နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်က ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိုယ်ထည်လေ။ ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုးရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက လမ်းတစ်ဝက်မှာ မသေဆုံးသွားသရွေ့ သူတို့တွေအားလုံးက အစွမ်းထက်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလိုကိုယ်ခန္ဓာမျိုးက အရမ်းကိုရှားပါးပြီး ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တစ်ထောင်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့သူတွေက လက်ချိုးရေလို့‌တောင်ရတယ်။
နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အစစ်ထက် နည်းနည်းလေးနိမ့်ကျပေမဲ့ သူ့မှာလည်းပဲ ဓားသိုင်းကျင့်စဥ်ကို လေ့လာဖို့ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုရှိတယ်။
ဒါကသူတို့အတွက် လောလောဆယ်မှာ တကယ်ကို အဖိုးတန်တာပေါ့။
...