Ch 41-45

အပိုင်း(၄၁)
ဒါပေမဲ့ ဒီနတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်က ရှန်မိသားစုထဲမှာ ပေါ်လာတယ် ဟုတ်လား။
ရှဲ့ယိရဲ့မျက်ခုံးတွေက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားခဲ့တယ်။
ရှန်မိသားစုက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကတည်းက အပေါများ အကြွယ်ဝဆုံးမိသားစုတွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ရှန်မိသားစုရဲ့  ဘိုးဘေးက နှစ်ရာကျော်တဲ့အထိ ရှန်မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးဖို့အတွက် အတိဒုက္ခကာလတုန်းက သူ့ကျင့်ကြံရေးကို အသုံးချခဲ့တာ။
အဲဒီတုန်းက ရှန်မိသားစုဟာ မောက်မာထောင်လွှားတဲ့မျက်နှာရှိပြီး အားလုံးကို အထင်သေးနေခဲ့တာ။
ဒီနေ့ ရှန်မိသားစုရဲ့ဘိုးဘေးက ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ နှစ်တစ်ထောင်ကျော် ရှိပြီ။ ဒီနှစ်တစ်ထောင် ကာလအတွင်းမှာ ရှန်မိသားစုက ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းရှိတဲ့ မျိုးဆက်တွေကို လုံးဝ မမွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရှန်မိသားစုက တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာပြီး ကျန့်ယို့မြို့ထဲက သာမန်မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကံဆိုးချင်တော့ ရှန်မိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲ ကျဆင်းလာပါစေ ရှန်မိသားစုဝင်တွေရဲ့ တခြားသူတွေအပေါ် အထင်သေးတဲ့သဘောထားက ဘယ်တော့မှ ပြောင်းလဲမှ မသွားခဲ့ဘူး။
ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး ရှဲ့ယိက မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။ ဒီတစ်ခါ သူ ရှန်မိသားစုဆီ ရောက်သွားရင် သူတို့ရဲ့သဘောထားတွေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားအုံးမလဲ မသိဘူး။
ရှန်မိသားစုအစည်းအဝေးခန်းမ။
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက အပေါ်မှာထိုင်နေပြီး အောက်မှာရှိနေတဲ့ ရှန်မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်ခံသူတွေနဲ့ အကြီးအကဲနှစ်တန်းကို ခံ့ညားထည်ဝါစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသရိပ်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ယွိကျူးကို လာခေါ်ဖို့ တပည့်တွေနည်းနည်းပဲ လွှတ်လိုက်တယ်ဟုတ်လား”
ဘိုးဘေး အသက်ရှင်တုန်းကဆိုရင် ရှန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့အထွတ်အထိပ် ရောက်တဲ့အချိန်ပဲ။ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကတောင် သူတို့ကို လေးစားရတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့...
ဘိုးဘေးလည်း ဆုံးပါသွားပြီးကတည်း ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ရှန်မိသားစုကို ပိုပိုပြီးအလေးမထားတော့ဘူး။
သခင်ကြီးက ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မကျေနပ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
“နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကိုရှားပါးတာ၊ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ဒါကို လျစ်လျူရှု့ရဲတယ်ပေါ့လေ”
ဒီအချိန်မှာပဲ သူက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး အံကြိတ်ရင်း ပြောလိုက်တော့တယ်။
“မင်းတို့တွေက နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ဂရုမစိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ရှန်မိသားစုနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ချင်နေတာလား မသိတော့ဘူး”
ဘေးမှာရှိနေတဲ့အကြီးအကဲက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်တွေ့ကျကျ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“တကယ်လို့ ယွိကျူးမှာ တကယ်ပဲ ဓားခန္ဓာကိုယ် ရှိခဲ့တယ်ဆိုရင် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အခုလောက်ဆို ရှန်မိသားစုမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်‌တော့ လာနေပြီးလောက်ပြီပေါ့”
“ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ကြီးရှားပါးနေတာ မဟုတ်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ရှန်မိသားစုကို ခမ်းခမ်းနားနားနဲ့ လာချင်နေတာဖြစ်မှာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ယွိကျူးက ကျုပ်ရဲ့ရှန်မိသားစုထဲမှာ မွေးဖွားလာတာလေ”
ဒီစကားကိုကြားလိုက်တဲ့အခါ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။
“ဒီတော့ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ အရင်းအမြစ်နဲ့ အရည်အချင်းတွေ ဆက်ပြီး ထိန်းထားနိုင်သရွေ့ သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းက သေချာပေါက် အဲဒီဓားခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကိုသာ လွန်သွားမှာပဲ”
“ရှန်ယွီကျူးက ရှန်မိသားစုအတွက် သန်းပေါင်းများစွာသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ယူလာပေးလိမ့်မယ်”
နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက ထိပ်တန်းအရည်အသွေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိထားပေမဲ့လည်း ဒါက နှစ်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ ရှန်မိသားစုထဲမှာ အရည်အချင်းရှိဆုံး မျိုးဆက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လေ။ ဒီတော့ သူက သူ့ရဲ့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရှန်ယွိကျူးအပေါ်မှာပဲ ပုံချထားတော့မှာပေါ့။
အခုအချိန်မှာတော့ သူရဲ့ရင်ထဲမှာ ရှန်ယွိကျူးရဲ့နေရာက အမြဲတမ်း အမြတ်တနိုးအလိုလိုက်လာခဲ့တဲ့ သူရဲ့မြေးဖြစ်သူ ရှန်ချိုးယန်ထက်တောင် ပိုပြီးကြီးမားနေသေးတယ်။
ရှန်ချိုးယန်အကြောင်း စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူက ပြီးခဲ့တဲတဲ့ရက်ပိုင်းကကိစ္စကို သတိရသွားပြီး ရုတ်တရက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“ချိုးယန်က ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ခိုးသွားတဲ့ ရှန်မိသားစုအခွဲကို ဒေါသထွက်နေသေးသလား”
လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ချိန်တုန်းက ရှန်မိသားစုရဲ့ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက ရုတ်တရက် အခိုးခံလိုက်ရတယ်။
ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက ရှန်အိမ်ကို မြေလှန်ပြီး ရှာလိုက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးတော့ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ရှန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုခွဲတစ်ခုထဲက တပည့်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရှန်ဟုန်လက်ထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးရှိနေခဲ့မှန်း သူလဲသိလိုက်တယ်။ ရှန်ဟုန်ရဲ့အ‌နေအထားနဲ့ဆိုရင် ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းရဲ့ တည်နေရာကို သူသိနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက်ပြီးတော့ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ထားတဲ့လျှို့ဝှက်ခန်းထဲကို ဝင်လို့ရတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက သူရဲ့မြေးရှန်ချိုးယန်ပဲ။
ဒီကိစ္စထဲမှာ တစ်ခုခု မူမမှန်ဘူးဆိုတာကို သူသိထားပေမဲ့လဲ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက ရှန်ဟုန်ရဲ့လက်ထဲမှာ ရောက်နှင့်နေပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ ဒီတော့ သူကလည်း ရှန်ဟုန်ကို ဖမ်းဖို့ တိုက်ရိုက်အမိန့်ချလိုက်ပြီး အမှောင်ခန်းထဲမှာ လှောင်ပိတ်ထားခိုင်းလိုက်တယ်။
သံသယရှိသူ ရှန်ချိုးယန်ကိုတော့ သူ့အိမ်မှာ လတော်တော်များများကြာအောင် အကျဥ်းချုပ်ထားဖို့ အမိန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ ရှန်ချိုးယန်က သူ့ရဲ့အမြဲတမ်း မျက်နှာသာပေးခံထားရတဲ့သူ။ သူက နေအိမ်အကျယ်ချုပ် ခံထားရမယ်လို့ သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့ဒေါသတွေကို ရှန်ဟုန်အပေါ်ပုံချတော့တာပေါ့။
သခင်ကြီးက သူအစည်းအဝေးခန်းမကို လာခဲ့တဲ့အချိန်မှာ မြင်ခဲ့တဲ့မြင်ကွင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ထားတော့တယ်။
“သခင်လေးက အမြဲတမ်း သူလုပ်ချင်တာပဲသူလုပ်ခဲ့တာ”
“သူ့ကို သောင်းကျန်ခွင့်ပေးထားလိုက်စမ်းပါ”
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက သူ့ကိုမျက်နှာသာ ပိုပေးမဲ့ အရိပ်အယောင်မရှိတော့ဘဲ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေရောက်လာရင် ငါတို့တွေရှန်ဟုန့်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းမယ်၊ ဝမ့်ကျန်ဂိုဏ်းသားတွေကို မိသားစုရဲ့စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းနဲ့ ငါတို့ရှန်မိသားစုရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာက ဘာလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းလေး ပြပေးလိုက်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
အားလုံးကို ရှင်းပြပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ရှန်သခင်ကြီးက ကိုယ်ကိုပြန်လှည့်လာပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ စုံတွဲတစ်တွဲကို ကြင်နာသနားဟန်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဖုန်းကဲ”
“သခင်ကြီး”
ရှန်ဖုန်းကဲက ထရပ်လိုက်ပြီး သခင်ကြီးရှန်ကို တလေးတစား ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
”ဖုန်းကဲရှိပါတယ်”
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက ပြုံးကာလက်ဝှေ့ရမ်းပြလိုက်ပြီး
“ငါတို့တွေက မိသားစုတစ်ခုပဲ မင်းက ဘာလို့အဲ့လောက်အထိ ယဥ်ကျေးပြနေတာလဲ”
“ယွိကျူးက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး။ ငါ ဂိုဒေါင်ကို ပြောပြီး ဆေးလုံးတွေယူသွားပေးဖို့ ပြောထားတယ်။ ဒါမှ ယွိကျူးလည်း သူ့ဟာသူဂရုစိုက်နိုင်မှာ”
ရှန်ဖုန်းကဲက ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး”
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးမျက်နှာက ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ပုံ ဖြစ်နေသေးတယ်။
“ငါ့ကို အဲ့လောက်အထိလည်း ကျေးဇူးမတင်ပါနဲ့၊ ငါသာ ယွိကျူးရဲ့အရည်းအချင်းကို စောစောတည်းက သိခဲ့ရင် မင်းတို့ကို မိသားစုခွဲမှာ အကြာကြီးနေခိုင်းပြီး ဒီလောက်ဒုက္ခခံခိုင်းခဲ့မိမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဒီအချိန်မှာတော့ သူက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
“ယွိကျူးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွက်တော့ သနားပါတယ်။ သူသာ ရှန်မိသားစုထဲမှာ ပြန်ကောင်းမွန်လာအောင် အားမွေးနိုင်ရင်သေချာပေါက် ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်။ သူရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းတွေကလည်း အခုလောက်ဆို အုတ်မြစ်တည်အဆင့် ရောက်ပြီးလောက်ပြီ”
ရှန်ဖုန်းကဲက မြန်မြန်ပြောလိုက်တယ်။
“ယွိကျူးက အခုမှ အသက်သုံးဆယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူက ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်သရွေ့မကြာခင်မှာ အုတ်မြစ်တည်အဆင့်ကို ရောက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက သူရဲ့မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပြုံးရင်းသပ်လိုက်တယ်။
“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အုတ်မြစ်တည်အဆင့် ရောက်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ”
အစည်းအဝေးခန်းမထဲက ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ရှန်ဖုန်းကဲက သူ့မျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်တဲ့အမူအရာကို ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ သူရဲ့မျက်ခုံးတွေက တင်းနေအောင် တွန့်ချိုးသွားတော့တယ်။
သူက သူ့ဘေးက မိန်းမဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ပျာယာခတ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
“ယွိကျူးက နှစ်ရက်အတွင်း ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကိုသွားရလိမ့်မှာ၊ ဘယ်သူမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်....”
“ယောကျာ်း”
စွန်းယွိယောင်က သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သတိပေးနေတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ သူမရဲ့လေသံက ရုတ်တရက် လေးနက်သွားခဲ့တယ်။
“ယွိကျူးက နဂိုကတည်းက နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုနဲ့ မွေးဖွားလာတာလေ။ ဒီတော့ တခြားလူတွေက ဘာလို့ မသိနိုင်ရမှာလဲ”
အနှစ်သုံးဆယ်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ရှန်ယွိကျူးထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာတာကြာနေပြီ။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု တောင်ဖြစ်လာပြီ။
ရှန်မိသားစုက စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်နေတဲ့အချိန် ဘယ်သူကမှ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို သတိမထားမိခဲ့ကြဘူး။
ရှန်မိသားစုက ကြွယ်ဝချမ်းသာတယ်။ သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပဲ။ ရှန်မိသားစုက ဘာပြဿနာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးဆိုတော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကလည်း ဒါကိုသေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
စွန်းယွိယောင်က ရှန်ဖုန်းကဲရဲ့မျက်နှာပေါ်က တွန့်ဆုတ်မှုနဲ့ကြောက်ရွံ့တဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်ကာ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“ယောကျာ်း အခုကျွန်မတို့မှာ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး”
“ယွိကျူးက ကျွန်မတို့ လိုချင်တာအားလုံးကို ယူလာပေးနိုင်တယ်ဆိုတာ မမေ့လိုက်နဲ့”
ရှန်ဖုန်းကဲက ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြတ်သားမှုအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
“မင်း ပြောတာမှန်တယ်”
“မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက ယွိကျူးဆီကို ဆေးလုံးတွေအများကြီး ပို့ပေးလိုက်တယ်။ ငါ အခုချက်ချင်း သူ့ဆီကို ဆေးလုံးတွေပို့ပေးရမယ်”
စွန်းယွိယောင်က အသာအယာပြုံးလိုက်ပြီး
“ယွိကျူးက မကြာခင် ဝမ့်ကျန်ဂိုဏ်းကို သွားရတော့မယ်။ ဒီတော့ ဒီကာလအတွင်း သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး အနားယူခိုင်းရမယ်။ လေ့ကျင့်နေတာနဲ့ပဲ အလုပ်များခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူး”
“ယွိကျူးမှာက အရည်အချင်းရှိပြီးသားလေ။ သူက ဝမ့်ကျန်ဂိုဏ်းကို ရောက်သွားတာနဲ့ အရည်အချင်းတွေက သေချာပေါက်ထိုးတက်သွားမှာ”
“ရှင်မ ပြောတာ မှန်တယ်”
သမီးဖြစ်သူအကြောင်းကို ပြောနေတဲ့အချိန်မှာ ရှန်ဖုန်းကဲရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုကို ပြနေတယ်။
တစ်ရက်ကြာပီးနောက်မှာ-
ရှဲ့ယိက လှေပျံပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ ရှန်အိမ်တော်တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေကြတဲ့ ရှန်မိသားစုရဲ့ သူစိမ်းဆန်ဆန်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ပင့်သက်တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ပြီး အငယ်တစ်ယောက်လို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
“ရှန်မိသားစုသခင်ကြီး”
“ဒီတော့ ငါ့တူတော်ရှဲ့ယိပေါ့”
ရှန်သခင်ကြီးက သူ့ကို ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးပြလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ဖို့ မပြောလိုက်ဘူး။ အဲဒီအစား သူက ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“ဝမ့်ကျန်ဂိုဏ်းရဲ့ဂိုဏ်သားတွေ အများစုက ရှာရခက်တာပဲ။ မင်းကို တွေ့ဖို့အရေး တော်တော်လေးကို ခက်ခဲလှပါတယ်”
ရှဲ့ယိက သူ့ရဲ့သဘောထားတွေအပေါ်  လုံးဝမအံ့သြနေဘူး။ သူက ကြိတ်ပြီးသက်ပြင်းချလိုက်ကာ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
“ရှန်သခင်ကြီးက ရယ်စရာပြောနေပြန်ပါပြီ။ ရှန်မိသားစုက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သက်တမ်းရှိတဲ့ မိသားစုတစ်ခုပါ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်က သခင်ကြီးနဲ့ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူစရာတစ်ခုဖြစ်နေပါပြီ”
သူ့စကားဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက လာရင်းကိစ္စကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်တော့တယ်။
“နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုနဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်က အခု ဘယ်မှာလဲမသိဘူး”
 ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက ရှန်ယွိကျူးရဲ့အရည်အချင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူ့အသံထဲမှာ သက်ပြင်းချသံနဲ့အတူ ဝင့်ကြွားမှုတစ်ခုပါနေတယ်။
“ယွိကျူးက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတစ်ခုရခဲ့တာပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက ရှန်မိသားစုထဲမှာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကောင်းကောင်း ဂရုမစိုက်ခံခဲ့ရဘူး။ အခုတော့ သူက နည်းနည်း အားနည်းနေတယ်”
“ဒီနေ့ သူက သိပ်ပြီးနေမကောင်းလို့ အခန်းထဲမှာပဲအားမွေးနေတယ်”
သူက မုတ်ဆိတ်ကိုသပ်လိုက်ပြီး ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေကို သူရဲ့ရှန်မိသားစုရဲ့ပါရမီရှင်ကိုတွေ့ခွင့်ပေးဖို့ အဆင်သင့်မဖြစ်တဲ့ဟန် ပြောလိုက်တယ်။
ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာကလည်း ပါရမီရှင်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့မာနတစ်ခု ရှိတာ သာဘာဝပဲပေါ့။
“မင်းတို့အားလုံးက ရှန်မိသားစုကို အခုမှရောက်ဖူးကြတာ၊ ကျုပ်က မင်းတို့ကို အရင်ဆုံးရှန်မိသားစုကို ခေါ်ပြပေးမယ်”
ဒီလိုပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်သခင်ကြီးက ရှဲ့ယိနောက်က ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ချီကျင့်ကြံရေးသာ ရှိတဲ့ စူးလီကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဖျတ်ခနဲ အထင်သေးတဲ့အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ဒီလိုတပည့်မျိုးကိုလည်း မွေးထုတ်နိုင်သေးသတဲ့လား။
စူးလီကတော့ သူရဲ့အမူအရာကို လုံးဝဂရုမစိုက်‌လေဘူး။ သူမက သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ရှန်မိသားစုအပေါ်က  လေထုထဲမှာ အပေါက်ကြီးနှစ်ပေါက်ကိုကြည့်ရင်း ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်မိသားစုက ကျဆင်းသွားတာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လောက် ရှိပြီမလား။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အပေါက်ကြီးနှစ်ပေါက် ရှိနေတာလဲ။ အကြီးတစ်ခုက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက အပေါက်နီးပါးလောက်တောင် ကြီးတယ်။
ဒီအခိုက်မှာ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့အတူ အိမ်တော်အတွင်းထဲ လျှောက်သွားနေနှင့်ပြီး ဖြစ်တယ်။
စူးလီက ရှောင်းရှီး ကမ်းပေးလာတဲ့ ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ယူလိုက်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုစားရင် စိတ်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး တခြားတပည့်တွေနဲ့အတူ ဝင်သွားတော့တယ်။
နာရီဝက်လောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှဲ့ယိက ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအကြောင်း ချီမွှမ်းခန်းဖွင့်နေတာကို နားထောင်ရင် မသမ်းဝေမိအောင် သည်းခံနေရတော့တယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက ရှန်မိသားစုရဲ့ဘိုးဘေးတွေကို အရူးအမူး လေးစားနေကြတာမှန်း သိလိုက်ရ‌တော့တယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက ရှန်မိသားစုဘိုးဘေးအကြောင်း အားလုံးသိကြတယ်။
ရှန်မိသားစု ဘိုးဘေးထိုင်ခဲ့တဲ့ ကျောက်တုံးထိုင်ခုံကအစ ရှန်မိသားစုဘိုးဘေးအနားယူတဲ့ ဝိညာဉ်လေသာဆောင်အထိ။ ရှန်မိသားစု ဘိုးဘေးရေးခဲ့တဲ့ စာလုံးတစ်လုံးနှစ်လုံးအထိကို မှတ်မိနေတယ်။
သူက ကျောက်ပြားပေါ်က ဖတ်ရရုံသာရေးထားတဲ့လက်ရေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုဝင်တွေ ချီးမွှမ်းခန်းဖွင့်နေတဲ့စကားလုံးတွေကို နားထောင်နေလိုက်တယ်။ သူက ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူရဲ့အနုပညာရသခံစားမှုအပေါ် သံသယဝင်သွားတော့တယ်။
သူကပဲ အရမ်းကို အမြင်ကျဉ်းနေလို့ ဒီစာလုံးတွေကို ချီးမွှမ်းရကောင်းမှန်း မသိတာလား။
သူ့အပေါ် ရှန်မိသားစုရဲ့‌နှိပ်စက်မှုက အဆုံးအထိ မရောက်သေးပါဘူး။ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာ သန်မာတဲ့ ထင်းရှူးပင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ရှန်သခင်ကြီးက လေးစားမှုအပြည့် လွမ်းတသသနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
“အဲဒီကျောက်စိမ်းထင်ရှူးပင်ကြီးကို ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် စိုက်ထားခဲ့တာလေ။ သူက ရှန်မိသားစုရဲ့ ကလေးတွေကို ဒီထင်းရှူးပင်ကြီးလို ဖြောင့်မတ်မာကျောစေချင်တဲ့ ဆန္ဒနဲ့ပေါ့”
ရှဲ့ယိက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ဆွံ့အသွားတဲ့ အကြည့်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူက စိတ်ဝင်စားချင် ဟန်ဆောင်နေလိုက်ရသေးတယ်။ သူက ပြောသမျှ အရာအားလုံးကို အကြိမ်တိုင်း ခေါင်းညိတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဘေးမှာရှိနေတဲ့စူးလီက နောက်ဆုံးတော့ အပေါက်ကြီးနှစ်ခုကို လေ့လာလို့ ပြီးသွားခဲ့တယ်။ ကြည့်ရတာ ရှန်မိသားစုက အချိန်အကြာကြီး ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပုံပါပဲ။ ပြဿနာကို လုံးဝရှာဖွေနိုင်ပုံတောင် မရဘူး။ ဒီတော့ ငါကလည်း အရင်ဆုံး ဖရဲသီးစားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့မယ်။
သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ကိုဖွင့်ပြီး ရှန်မိသားစုမှာ ဘာဖရဲသီး‌တွေရှိလဲလို့ ကြည့်ဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက သိပ်မဝေးလှတဲ့ ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ ကပ်ထားတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုရဲ့ဆွဲ‌ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ‌တော့တယ်။
ကျောက်တိုင်တစ်ခုပေါ်မှာ လက်တွေကိုဖြန့်ပြီး ကပ်ထားခဲ့ရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်။ သူက ခေါင်းကိုငုံ့ထားတယ်။ သူ့ဆံပင်‌တွေက မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း သွေးအလိမ်းလိမ်းနဲ့ ဖုံးကွယ်နေတယ်။
သူမက ဇဝေဇဝါနဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တော့တယ်။
“ အဲဒါဘယ်သူလဲ”
သူမရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက မောက်မာတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ သူမကို  ကြည့်လိုက်ပြီး အထင်သေးတဲ့ဟန့်နဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
“အဲတာက ဘိုးဘေးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရတနာကို ခိုးသွားတဲ့သူခိုးလေ။ သူက ရှန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုအခွဲကလူဖြစ်ပေမဲ့ သု့ရဲ့အကျင့်စရိုက်ကတော့ အင်မတန်မှဆိုးဝါးတယ်။ သူက တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးရဲ့ အနက်ရောင်‌ရေခဲကျောက်စိမ်းကို မက်မောရဲတယ်လေ”
ဒီအချိန်မှာပဲ သူက ရှန်မိသားစုအကြောင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ထပ်ပြောပြန်တော့တယ်။
“ အဲဒါက ဘိုးဘေးကြီးမသေခင်က သူသဘောအကျဆုံးကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေ။ သူခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ မကြာခဏဆိုသလို ဝတ်ဆင်ထားတတ်တယ်”
ကျောက်တိုင်ပေါ်က ရှန်ဟုန်က ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးရဲ့ သူ့အပေါ် အကဲဖြတ်နေတဲ့စကားကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ကွဲအက်နေတဲ့နှုတ်ခမ်းထောင်ပေါ်မှာ သရော်ဟန်အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
ဟ ဟ။ ဒီရှန်မိသားစုကတော့။
ရွံစရာကောင်းပြီး အကျင့်ပျက်ချစားမှုတွေအပြည့် ဖြစ်နေတဲ့နေရာမှာ သူက နေပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ဆွေမျိုးကောင်းစားရေးကိုကျင့်ကြံပြီး အမှန်နဲ့အမှားကိုတောင် မဝေခွဲနိုင်ဘဲနဲ့များ။
ဒီအခိုက်တန့်မှာပဲ သူ့နှလုံးသားထဲမှာကျန်ရှိနေတဲ့ ရှန်မိသားစုအပေါ်ထားတဲ့ စွဲလမ်းချစ်မေတ္တာတွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
စူးလီက အထင်အမြင်သေးတဲ့ဟန်နဲ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီး မဆုံးနိုင်အောင် ပြောနေတဲ့စကားကို နားထောင်ရင်း သူမရဲ့သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
[ကြည့်ပါအုံးမယ်။ ရေခဲနက်ကျောက်စိမ်းကို ခိုးသွားတဲ့သူခိုးတဲ့လား]
[မဟုတ်ပါဘူး။ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို သူ့မြေး ရှန်ချိုးယန်က ခိုးသွားတာ ရှင်းနေတာပဲ]
[ ကျွတ်ကျွတ် ရှန်ချိုးယန်က ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ မသိတော့လို့ သူက ဒါကို ချက်ချင်း ရောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်တဲ့။ သူက ပြီးခဲ့တဲနှစ်ရက်က ကုန်အောင် သောက်ပစ်လိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဝိုင်အရက်နဲ့ အလဲအလှယ်လုပ်ခဲ့တာတဲ့]
ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက နေရာမှာတင် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားတော့တယ်။
ဘာတဲ့။
ရှန်ချိုးယန်က ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ရောင်းပစ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်လား။
ဒီတော့ ရှန်ဟုန်ပေါ်မှာ တွေ့လိုက်တဲ့ဟာက ဘာလဲ။ ကောင်းကင်ကလာတဲ့အသံက သူ့မေးခွန်းကို ဖြေပေးလိုက်တဲ့ပုံစံဖြစ်သွားတယ်။
[ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက ရှန်ဟုန်ကို မွေးလာကတည်းက သူဝတ်လာတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ဖြစ်နေတာပဲ]
[သူ့မှာ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ရှိနေတဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့လား__ _]
[ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက__]
[ဝိုး__ ရှန်ဟုန်က တကယ်တော့ ရှန်မိသားစုရဲ့အဘိုးတွေ ပြန်ဝင်စားတဲ့သူဖြစ်နေတာကိုး]
ရှန်မိသားစုရဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ ခြေထောက်တွေက အားအင်ချိနဲ့သွားပြီး ဖုတ်ခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားတော့တယ်။
...
အပိုင်း (၄၂)
ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်လိုက်ကြပြီး ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ စကားသံရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ကြိုးစားပြီး နားလည်အောင် လုပ်နေရတော့တယ်။
ရှန်ဟုန်က ဘယ်သူ ပြန်ဝင်စားတာ...
ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ပြန်ဝင်စားတာ ဟုတ်လား။
ဒီတစ်ချိန်လုံးမှာ သူတို့တွေ ဘာလုပ်နေခဲ့ကြတာလဲ။
အိုး
သူတို့တွေက ဘိုးဘေးကြီးကို သူတို့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ခိုးတယ်ဆိုပြီး မှားယွင်းစွပ်စွဲခဲ့မိတာပဲ။ သူရှင်းပြတာကိုတောင် နားမထောင်ဘဲနဲ့ သူ့ကို အမှောင်ခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တယ်။ ရှန်မိသားစုဝင်တွေက သူတို့ရဲ့ ဒေါသကို ဖွင့်ချဖို့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခွင့်တောင် ပေးထားလိုက်သေးတယ်...
ဒီအချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဘုတ်ခနဲ မြည်သံတွေက ရှန်မိသားစုအိမ်ထဲကနေ ဆက်တိုက် ထွက်လာတော့တယ်။
အပြင်လောကကလာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက ရှန်ဟုန်ရှိတဲ့ဘက်ကို အစဥ်အတိုင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ကြတော့တယ်။
ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဆိုတာ ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံးရဲ့ ယုံကြည်ရာ တစ်ခုလိုပဲလေ၊ သူက အထက်အမြင့်မှာ ရှိပြီး ပုန်ကန်စော်ကားပြောဆိုခွင့် မရှိတဲ့သူပေါ့။
ရှန်မိသားစုတွေအားလုံးက မွေးလာကတည်းက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေအကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွေကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြတာ။ နှစ်တစ်ထောင်ကျော် ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည့်တိုင်အောင် ရှန်မိသားစုရဲ့ ကျဆင်းမှုက ကျန့်ယို့မြို့မှာ နေရာတစ်ခု ရနိုင်သေးတယ်။ ဘိုးဘေးတွေချန်ထားခဲ့တဲ့ မှော်ရတနာအသီးသီးရဲ့ အကာအကွယ်ကို အားကိုးနေခဲ့ရတာ။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက တကယ်တမ်းကြတော့...
အရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက သူ့ခေါင်းကို မြေကြီးနဲ့နာနာလေး ဆောင့်လိုက်တော့တယ်။
စူးလီက သူမရှေ့က ဆူညံသံကို နားထောင်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ရှန်မိသားစုကို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ မျက်လုံးထဲမှာ အံသြတဲ့ အရိပ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။
 [ဘာဖြစ်ကြတာလဲ.. သူတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ အဲလောက်တောင် ညီညီညာညာလေး ဒူးထောက်နေကြတာလဲ]
[သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ဘိုဘေးတွေကို မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ စော်ကားနိုင်ကြပြီးမှ စုပေါင်းပြီး ဘာဖြစ်လို့ ဒူးထောက်နေကြတာလဲ]
[ကျွတ် ကျွတ် သူတို့တွေက ဒီနေ့ ရှန်ဟုန်ကို ကွပ်မျက်ဖို့ စီစဥ်ထားကြတာပဲ ဟုတ်လား]
[ကိုယ့်ရဲ့ဘိုးဘေးအရင်းကြီးတွေကို ကွပ်မျက်မယ်တဲ့.. တကယ်ကို တော်လိုက်တဲ့ အရည်အချင်းပဲ]
သူမရဲ့စကားဆုံးသွားတာနဲ့ ချက်ချင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တွေက အရိုးမရှိတော့သလို မြေကြီးပေါ်ကို လဲကျကုန်တော့တယ်။ 
အပြစ်ပေးခန်းမက အပြစ်ပေးဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ အကြီးအကဲက ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မေ့လဲသွားတော့တယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက ကောင်းကင်ကလာတဲ့ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေက မျက်လုံးထဲမှာ ပိုပြီးသနားသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ရှန်မိသားစုကို ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
ကျင့်ကြံခြင်းတလောကလုံးထဲမှာ လူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး သစ္စာဖောက်ရဲခဲ့ပြီဆိုရင် အားလုံးရဲ့ အထင်သေးခြင်းခံရပြီး ခွင့်မလွှတ်ခြင်း ခံရလိမ့်မယ်။
ရှန်မိသားစုက ရှန်ဟုန်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အရင်တုန်းက မသိခဲ့ကြပေမဲ့လဲ ကြီးမားတဲ့အမှားတစ်ခုကိုတော့ လုပ်နှင့်ပြီးသား ဖြစ်သွားတယ်။
အပြင်လောကက လာတဲ့ အသံပြောစကားအရဆိုရင် ရှန်မိသားစုက စည်းမျဥ်းကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြုပြင်လို့ရပြီး အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လို့ရခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘိုးဘေးတွေကို ဖျက်ဆီးခြင်းအမှုက ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။
အရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ရှဲ့ယိက နှုတ်ဆိတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့အမှားပဲလေ။
စူးလီက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကို ထောက်ထားပြီး ရှန်မိသားစုကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလူတစ်စုက ရုတ်တရက် ဒီလိုဖြစ်သွားတာ ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ။ ဧကန္တ...
[ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှ အကျိုးအပြစ်ကို ချိန်ဆပြီး စစ်ဆေးရတဲ့အရာမျိုး ရှိတယ်မလား၊ သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ကွပ်မျက်ဖို့ ကြိုးစားမယ်ဆိုရင်လေ]
[ဒါက သူတို့တွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် ဝဋ်လည်တာလား ဒါမှမဟုတ် သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ အသိတရားကို ပြန်လည် ရှာဖွေနေကြတာလား]
ရှန်မိသားစုရဲ့ အကျည်းတန်တဲ့ ရုပ်အသွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စူးလီက ရွံရှာဟန်နဲ့ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။ သူမက သူတို့တွေ ဒီလိုလုပ်နေတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ခန့်မှန်းရမှာ အရမ်းကို ပျင်းနေတာမလို့ သူမရဲ့ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကိုပဲ လှန်လှောလိုက်တော့တယ်။
ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ရှန်မိသားစုအပေါ်ထားတဲ့ ချစ်ခြင်းတရားနဲ့ အကျိုးဆောင်မှုတွေအကြောင်း ရေသားထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်လိုက်ပြီး သူမက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါမိကာ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
[အလို ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက ရှန်မိသားစုရဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာခြင်းအတွက် သူ့ဘဝမှာ တာအိုရောင်းရင်းတစ်ယောက်တောင် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခွင့် မရခဲ့ဘူး၊ သူက အမြဲတမ်းလိုလို ရှန်မိသားစုက ကလေးတွေရဲ့ ပြသာနာကိုပဲ လိုက်ရှင်းပေးနေခဲ့ရတယ်]
[သူသေသွားတော့လဲ ရှိစုမဲ့စု ဝိညာဥ်စွမ်းအားရှိတဲ့ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းလေးက လွဲရင် တခြားဝိညာဥ်ရတနာတွေ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူက ရှန်မိသားစုအတွက် အားလုံးကို ချန်ထားပေးခဲ့တာ] 
[သူက ရှန်မိသားစုအတွက် စိတ်မချနိုင် ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒီတော့ နှစ်တစ်ထောင်ပြီးသွားတဲ့အခါ သူက ရှန်မိသားစုကို ဆက်ပြီး ကာကွယ်ချင်တဲ့အတွက် ရှန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်ပြီးဝင်စားခဲ့တာ] 
[ကောင်းလိုက်တဲ့ စေတနာပဲ ဒါပေမဲ့ အခုကျတော့...]
အရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူ့ပါးကို နှစ်ချက်ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်ပြီး အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတဲ့အတွက် သွားသုံးချောင်းက ကျွတ်ထွက်သွားတော့တယ်။
သူက တကယ့်ကို တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ပဲ။
သူက ဒူးထောက်နေရင်း ကမန်းကတမ်းနဲ့ ရှန်ဟုန်ဆီကို လေးဘက်ထောက် သွားလိုက်တယ်။ တုန်ယင်နေတဲ့လက်တွေနဲ့ ရှန်ဟုန်ကို ကျောက်တိုင်ပေါ်က ချပေးလိုက်တယ်။
သွားကျိုးသွားတဲ့အတွက် ယောင်ကိုင်းနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက သူ့အသံက စိမ့်ထွက်လာခဲ့တယ်။
 “လောင်ကျူး ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်”
ရှန်ဟုန်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တွေက အမာရွတ်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သူ့ကို ချပေးပြီးလိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သူ့မှာ နာကျင်မှုကြောင့် မရပ်နိုင်ရှာဘူး။
ဒါပေမဲ့လည်း ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက သူ့လက်ကိုတွဲထားတာ မြင်လိုက်တဲ့အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို သည်းခံရင်း နောက်ကို ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကာ သူ့လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်ကြီးကို မှီထားလိုက်တော့တယ်။
အခုတော့ သူက ရှန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်သည့် အရာအားလုံးကို တကယ်ပဲမုန်းသွားပြီ။
ရှန်ဟုန်က ခေါင်းတောင်မမော့တော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ ထူထဲလှတဲ့မျက်တောင်တွေက မျက်လုံးအောက်မှာ အရိပ်တစ်ခုဖြစ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက ဝိုးတဝါး သရော်ဟန်ကို ဖုံးကွယ်ထားတယ်။ သူ့အသံထဲမှာ စွပ်စွဲခံရတဲ့အတွက် ဒေါသနဲ့ဝမ်းနည်းမှုတွေ အရိပ်အယောင် မရှိနေဘူး။ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောလိုက်တယ်။
“ရှန်သခင်ကြီးက ဘာဇာတ်လမ်းတွေ ခင်းနေတာလဲ” ရှန်ဟုန်ရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်မိသားစုသခင်က သူ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားတော့တယ်။ သူက ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လက်တွေက ရှန်ဟုန်ကို ခုနကတွဲထားတဲ့ ဟန်အတိုင်း ဆက်ထိန်းထားလိုက်တယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီး ကျွန်တော်တို့ပါ”
သူ့စကားမဆုံးသေးမှာပဲ သူ့နောက်ကလူတွေက ပျာယာခတ်ပြီး ရှန်ဟုန်ဆီ ပြေးဝင်သွားကြတော့တယ်။ တစ်ယောက်ချင်းစီက သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ နက်နက်နဲနဲ နောင်တရတဲ့အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်နေကြတယ်။
 “သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ် ကျွန်တော်တို့က သခင်ကြီးရဲ့သင်ကြားမှု နောက်ကိုလိုက်ပြီး မျှမျှတတ တရားမျှတအောင် နေခဲ့ပါတယ်၊ ဘက်လိုက်တာလဲမရှိသလို အကျင့်ပျက် ခြစားတာမျိုးလဲ မရှိခဲ့ပါဘူး”
“သခင်ကြီး ကျွန်တော်တို့က သခင်ကြီးကို မှားယွင်းမစွပ်စွဲခဲ့သင့်ပါဘူး၊ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက အမှန်တကယ်ပဲ သခင်ကြီးရဲ့ ကျောက်စိမ်း ဖြစ်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်__”
 “သခင်ကြီး  သခင်ကြီးက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သခင်ကြီးရဲ့လက်ထဲမှာ ကြီးလာခဲ့တာလေ၊ သခင်ကြီးက မေ့သွားပြီလား ကျွန်တော်က__”
စူးလီက ရှန်မိသားစုဆီက လာတဲ့ ဝိုးတဝါးအသံတွေကို ကြားလိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်တယ်။
[ရှန်ဟုန်က ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူတို့တွေက ဘယ်လိုသိသွားကြတာလဲ]
ဒါပေမဲ့လည်း သူမက ရှန်ဟုန် ခေါင်းကိုမော့လိုက်တဲ့အချိန် သူ့မျက်လုံးတွေကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးပုံတူကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်ပွင့်သွားသလို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့တယ်။
[သူတို့တွေ သိသွားကြတာလဲ မဆန်းပါဘူး၊ ရှန်ဟုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးမျက်လုံးတွေနဲ့ တစ်ထပ်တည်းပဲ သူ့မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကတောင် တစ်ပုံစံထဲပဲ]
[ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ အခုကြမှ သိသွားကြတာလဲ၊ အရင်တုန်းက သူတို့တွေက ဘာတွေလုပ်နေကြလို့လဲ]
အကြီးအကဲက ရှန်ဟုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြီး ထိန်းမထားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။သူက မျက်ရည်တွေ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျလာတော့တယ်။
“ဘိုးဘေးကြီး တကယ် ပြန်လာပြီ”
ဟုတ်သားပဲ။ သူက ဘာဖြစ်လို့ အခုမှ သိလိုက်ရတာလဲ။
ရှန်မိသားစုဝင် တစ်ခြားသူတွေအားလုံးက သူတို့တွေက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတိုင်း ဦးချ ကန်တော့လိုက်ကြတော့တယ်။
ရှန်ဟုန်က အားလုံးရဲအကြည့်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တော့တယ်။ သူရဲ့မျက်လုံးတွေက ဘာမှအမှုမထားတဲ့ပုံစံက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ပိုပြီး အသက်ဝင်လာတော့တယ်။
 “မင်းတို့တွေ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ” 
“မင်းတို့တွေက မင်းတို့ရဲ့နည်းလမ်းကို ပြောင်းပြီး ငါ့ကို ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်း ခိုးပါတယ်လို့ ဝင်ခံခိုင်းစေချင်နေတာလား”
ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက ဖျတ်ခနဲ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်တော့တယ်။
 “ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကျောက်စိမ်းပဲ၊ ဘိုဘေးကြီးက ဘာဖြစ်လို့ ခိုးတာဖြစ်ရမှာလဲ”
 “ရှန်ချိုးယန်မှာ အဲဒီ့ မလိမ်မာတဲ့ တိရစ္တာန်က ဘိုးဘေးကြီး မသေခင်မှာ ဘိုးဘေးကြီးရဲ့အထွတ်အမြတ်ရတနာကို ထိရဲခဲ့တယ်လေ” 
ဒီအချိန်မှာ အရက်သောက်ပြီး ပျော်ပါးနေတဲ့ ရှန်ချိုးယန်က ရှန်မိသားစုအိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ စည်းကားနေတဲ့မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး မိန်းမလှလေးဆီက ဝယ်လာတဲ့ လက်ကိုင်ပဝါကို သိမ်းလိုက်ကာ ဘာမှမဖြစ်သလို အမူအရာနဲ့ လျှောက်လာခဲ့တော့တယ်။
 “အဘိုး၊ ဦးလေး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာမှာ ဒူးထောက်နေရတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းကောင်းတွေကို နောက်ထပ် ရှာတွေ့လို့လား”
သူ့စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်စီးကြောင်း တစ်ခုက ကောင်းကင်ပေါ်ကို ထောင်တက်သွားပြီး သူ့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း လာရိုက်မိတော့တယ်။
ရှန်ချိုးယန်က နောက်ကို မီတာတော်တော်များများ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာလဲ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အစင်းရာတွေ ထင်သွားတော့တယ်။ သူက အရိုးတွေကျိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး နာကျင်မှုကြောင့် မြေကြီးပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေတော့တယ်။
 “သေလိုက်ပါတော့၊ ဘယ်သူက ရှန်အိမ်ထဲမှာ ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ ကြည့်အုံးမယ်”
အဲလိုလုပ်ခဲ့တဲ့သူက သူ့ကို အမြဲတမ်းချစ်ခဲ့တဲ့ သူ့အဘိုးဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မယုံမကြည်နဲ့ သွေးတွေကို အန်ထုတ်မိသွားတော့တယ်။
 “အဘိုး ကျွန်တော် ချိုးယန်လေ”
 “အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရိုက်ရက်တာလဲ”
ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက ယောင်ယမ်းနေတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုဖြစ်နေပြီး ညှာတာတဲ့ဟန် မပြလေဘူး။ သူ့အတွက်တော့ ရှန်မိသားစုက ရှန်ချိုးယန်ထက် အဆတစ်ရာ ပိုပြီး အရေးကြီးတယ်လေ။ ရှန်မိသားစုရဲ့ဘိုးဘေးက ရှန်ချိုးယန်ထက် အဆတစ်ထောင် ပိုပြီးတော့ အရေးကြီးတာပေါ့။
သူလိုချင်သ၍ အနာဂတ်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင်များတဲ့ မြေးတွေကို ရနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ဘိုးဘေးက ဒီတစ်ယောက်ထဲပဲ ရှိတာ။
 “ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကိုမှ မင်းက ခိုးရဲရတယ်လို့၊ နောက်ကွယ်မှာတောင် ရောင်းပစ်လိုက်သေးတယ်” 
ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ကြမ်းတမ်းပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ရှန်ချိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက ပြောရင်းဆိုရင်း ရှန်ချိုးယန်ကို နာနာကျည်းကျည်း ရိုက်နှက်တော့တယ်။
 “မင်းက သစ္စာမဲ့တယ်၊ မသိတတ်မလိမ်မာဘူး၊ သနားညှာတာမှုမရှိတဲ့အပြင် တရားမျှတမှုလဲ မရှိဘူး၊ မင်းက အရမ်းကို ရဲတင်းလွန်းတာမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အပြစ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သေးတယ်”
ရှန်ချိုးယန်မှာ အသက်ရှူရပ်သွားတဲ့အထိကို အရိုက်ခံရတော့တယ်။ သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက သူအချစ်ရဆုံး ဝမ်းကွဲဖြစ်တဲ့ သူ့ဦးလေးဆီကို လေးဘက်ထောက်သွားပြီး အကူအညီတောင်းတော့တယ်။
“ဦးလေး ကျွန်တော့်အဘိုးက ရူးသွားပြီဗျ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါအုံး”
သူ့ကို လှမ်းကြည့်နေတဲ့သခင်ကြီးက ရှေ့ကို နှစ်လှမ်းလောက်လျှောက်လာပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးဆီကို ရောက်လာကာ အေးစက်စက် မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ ဝိညာဥ်ကြာပွတ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။
 “ဒါကိုသုံး”
 “မီးကြာပွတ်က အရိုက်ခံရစဥ်အတွင်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို နိုးထနေအောင် လုပ်ထားပေးနိုင်တယ်။ ဒီတော့ သူက သတိလစ်မေ့မြောသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”
ရှန်ချိုးယန်က မယုံမကြည်နဲ့ သခင်ကြီးကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက် ပြောဆိုတော့တယ်။
 “ဦးလေး ဦးလေးရူးနေလား၊ အဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်ပြီး အသေသတ်ချင်နေတာလေ”
သူတို့က အခုလေးတင် ရှန်မိသားစုသခင်ကြီး ပြောလိုက်တဲ့စကားကို သတိရသွားပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို ခိုးတဲ့သူခိုးက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ကျောက်စိမ်းကိုခိုးသွားတာ ရှန်ဟုန်လေ”
 “ကျွန်တော်တို့တွေ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကို သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ တွေ့ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”
ရှန်ချိုးယန်က ဒီစကားလုံးတွေက သူ့ကို လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မယ်လို့ အစက ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့လဲ သူ့စကားဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးနဲ့ အိမ်တော်ထိန်းတွေ သူ့ဘေးက ရှန်မိသားစုဝင်တွေ အားလုံးကတောင် သူ့ကို ကျောထဲစိမ့်တဲ့ အကြည့်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ဘူး။ 
သူက သူတို့တွေမှာ ဒီလို အမူအရာတွေ ရှိနေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို မသိရှာဘူး။ ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ လက်ထဲက မီးကြာပွတ်က အားကုန်သုံးပြီး သူ့ဆီ ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က အုတ်မြစ်တည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် ရှောင်လွှဲဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး နာနာကျင်ကျင်နှင့် အော်ဟစ်ရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။
စူးလီက ဒီပွဲကြီးပွဲကောင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း ပျင်းရိပျင်းတွဲနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။ 
[ဒီရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းက သူ့မြေးနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို သိပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား]
 [မနေ့တုန်းကတော့ ရှန်ဟုန်ကို အပြစ်ပေးခွင့်ပေးထားပြီး လုံးဝကို ဂရုမစိုက်ခဲ့တာလေ၊ သူက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သတိပေးချင်လို့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ ရှန်ဟုန်ကို ကွပ်မျက်ဖို့တောင် လုပ်ချင်နေသေးတာ]
 [ဟုတ်လိုက်တဲ့လူကြီး၊ သာမာန်လူတစ်ယောက်ကို မှားယွင်းစွပ်စွဲထားပြီးတော့ အဆင်ပြေတယ်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့လဲ အခုကြတော့ သူက သူရဲ့ဘိုးဘေးကို မှားယွင်းစွပ်စွဲမိပြီးတဲ့အခါ ပြန်ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားချင်နေသေးတာလား]
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက သူ့လက်ထဲက လွှဲယမ်းနေတဲ့ မီးကြာပွတ်ကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက သိပ်မဝေးလှတဲ့ ကျောက်တိုင်နားမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို မှီနေပြီးရပ်နေတဲ့ ရှန်ဟုန်ရဲ့ ပုံရိပ်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြောင့်တန်းနေတဲ့ကျောပြင်က ရုတ်တရက် ကိုင်းကျသွားပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးကလည်း ရုတ်ခြည်းဆိုသလို နှစ်တစ်ရာလောက် ပိုပြီး အိုသွားတဲ့ဟန် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်က အားလျော့သွားပြီး သူ့လက်ထဲက မီးကြာပွတ်ကလဲ ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်ခုနဲ့ မြေကြီးပေါ်ကို ကျသွားတော့တယ်။
လူအုပ်ကြီးရဲ့ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေတဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက ရှန်ဟုန်ရှိရာဘက်ကို လေးလေးနက်နက်နဲ့ ဒူးထောက်ချပြီး ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ကျွန်တော်က ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဘက်လိုက်မိပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့မြေး ရှန်ချိုးယန်ကို အပြစ်ကနေ ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တမင်ရည်ရွယ်ထားခဲ့ပြီး ရှန်မိသားစုအိမ်က တခြားကလေးတွေကို မှားယွင်းစွပ်စွဲခဲ့မိပါတယ်”
 “နောင်တမရခဲ့တဲ့အပြင် ရှန်မိသားစုရဲ့ နောက်မျိုးဆက်တွေကို မှားယွင်းစွပ်စွဲပြီး ကွပ်မျက်ချင်ခဲ့ပါတယ်”
 “ကျွန်တော့်ရဲ့ဘိုးဘေးတွေရဲ့ သင်ကြားပြသခြင်းအပေါ် တကယ်ပဲ အရှက်ရခဲ့မိပါတယ်။ ကျွန်တော်က ရှန်မိသားစုသခင်ကြီး ဖြစ်ဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး”
ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးက သူ့ခေါင်းကို မြေကြီးနဲ့ရိုက်လိုက်တော့တယ်။
 “ဒီနေ့ ကျွန်တော်က ရှန်မိသားစုခေါင်းဆောင်နေရာကနေ လက်လျှော့လိုက်ဖို့ လိုလိုလားလားရှိပြီး အကြီးအကဲထံမှလဲ အပြစ်ဒဏ်ကို လိုလိုလားလား ခံယူပါ့မယ်”
ရှန်ဟုန်က မြေကြီးပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေကြတဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးရဲ့ စိတ်ရင်းအတိုင်း ဝန်ခံနေတဲ့စကားကို နားထောင်နေလိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မဖြစ်သွားလေဘူး။
သူက ရေမသောက်ရတာ အလွန်ကြာသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့အသံက အနည်းငယ် ခြောက်ကပ်နေတော့တယ်။
 “ဒီတော့ အကြီးအကဲရဲ့စကားအရ ကျွန်တော်က ရှန်မိသားစုရဲ့ဘိုးဘေး ပြန်ဝင်စားတာပေါ့ ဟုတ်လား”
သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ မဟာအကြီးအကဲက မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်”
 “ဟုတ်ပါတယ် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘိုးဘေးပါ”
 “ဒီ သရုပ်သဏ္ဌာန်က မှန်ကန်တာဖြစ်ဖြစ် မှားနေတာဖြစ်ဖြစ် တကယ်လို့များ ကျွန်တော့်မှာ ဒီသရုပ်သဏ္ဌာန်သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်...”
ရှန်ဟုန်ရဲ့ အသံထဲမှာ ခံစားချက်တွေ သိပ်ပြီး မပါလေဘူး။
 “ကျွန်တော်က ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရှေ့မှာ သူခိုးဆိုတဲ့ပြစ်မှုနဲ့ သေရမှာပေါ့ ဟုတ်လား” 
ဒီကိစ္စ မတိုင်ခင်တုန်းကတော့ ဒီနေရာက လူအားလုံးက သူ့ကို အထင်သေးရွံရှာဟန်နဲ့ ကြည့်ခဲ့ကြတာ ရွှမ်ရွှမ်ကျောက်စိမ်းက သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ သူတို့တွေက သိခဲ့ကြတာတောင် သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေက လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ဘူး။
သူတို့တွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူက ကိုယ်စားအပြစ်ခံတဲ့သူအဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာသာပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ကြတော့ အမှန်လား အမှားလားမသိရတဲ့ နောက်ထပ် သရုပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်ပြီး ဒီလူတွေက သူ့ကို အရမ်းကိုမှ တလးတစား ရှိနေကြပြန်တယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့တွေက ရွှမ်ရွှမ်ကျောက်စိမ်းကို ခိုးသွားတဲ့ တကယ့်တရားခံကို ဖော်ထုတ်လိုက်ကြတယ်။
လူသားတွေရဲ့ဘဝကို အထင်သေး အာဏာကိုမြှောက်ပင့် အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်တယ်။ ဒါက ရှန်မိသားစုတဲ့လား။
...
အပိုင်း (၄၃)
တစ်ချိန်ထဲမှာပဲ သူက ဘာမှမဖြစ်သလို ခံစားမိလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်တောင်မှ မသိလိုက်တဲ့ သူ့နလုံးသားထဲမှာ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
ရှန်မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက ဒူးထောက်ခါ သူ့ရှေ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဒူးထောက်ပြီး လာတော့တယ်။
 “အဘိုး ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားပါ အမှားအမှန်ကို မသိခဲ့ဘဲ အဘိုးကို မှားယွင်းစွပ်စွဲခဲ့မိပါတယ် ရှန်မိသားစုက တခြားလူတွေနဲ့ လုံးဝမဆိုင်ပါဘူး”
 “မဆိုင်ဘူး ဟုတ်လား”
ရှန်ဟုန်က သရော်ဟန် သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်က မြင့်တက်သွားပြီး မှုန်တေတေနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ခင်ဗျားက မဆိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်ရင်လဲ မဆိုင်ဘူး ဖြစ်သွားရောပေါ့”
ရှန်မိသားစုရဲ့ တစ်ခြားမိသားစုဝင်တွေက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကြတော့တယ်။ ရှန်ဟုန် အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုတာ သူတို့တွေ တကယ်တမ်း မသိတာရော ဟုတ်ရဲ့လား။
 
သူတို့တွေက သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက မိသားစုခွဲက ကလေးတွေအတွက် ရှန်မိသားစုသခင်ကြီးရဲ့ အချစ်ရဆုံးမြေးလေးကို မဆန့်ကျင်လိုကြဘူးလေ။
သူတို့တွေကလည်း အပြစ်ရှိတဲ့ သူတွေပါပဲ။
အတွင်းရေးအကြောင်းအရာကို သိထားကြတဲ့ ရှန်မိသားစုတွေက မြေပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထားလိုက်ကြပြီး ရှန်ဟုန်ရဲ့ရှေ့မှာ အပြိုပြိုအလဲလဲ ဖြစ်သွားကြကာ သူ့ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံနေတဲ့ဟန်တွေ ဖြစ်နေကြတယ်။
 “တကယ်လို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲ ဘိုးဘေးဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုရင်...”
ရှန်ဟုန်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုဝင်တွေကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
 “ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားက ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်ပေါ့”
ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက တပြိုင်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြတယ်။
 “ကျွန်တော်တို့တွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဘိုးဘေး ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာပါ့မယ်”
 “ကျွန်တော် ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားချင်တယ်”
ရှန်ဟုန်က သူ့ကို ဦးချနေကြတဲ့ သူတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာအံ့သြမှုမှ မဖြစ်နေဘူး။ အဲဒီအစား သူက သဘာဝကျတယ်လို့ပဲ ခံစားမိတော့တယ်။ ကြည့်ရတာ သူက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ ဆက်စပ်မှု ရှိနေတဲ့ ပုံပါပဲ။
ဒါပေမဲ့လည်း ဒါတွေအားလုံးက အတိတ်အကြောင်းအရာတွေပဲလေ။ အခုတော့ သူက ရှန်မိသားစုထဲကနေ ထွက်သွားချင်တာပဲ ရှိတော့တယ်။
 “ရှန်မိသားစုထဲက ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်နောက် မလိုက်လာဖို့နဲ့ ကျွန်တော် သွားတဲ့နောက်ကို ကြိုးစားပြီး နောက်ယောင်ခံမလိုက်ဖို့ မျှော်လင့်နဲ့”
 “ဘိုးဘေးကြီး”
မဟာအကြီးအကဲက အူကြောင်ကြောင်နဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်ဟုန်ပြောတဲ့ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို မစဥ်းစားရဲအောင် ဖြစ်နေတော့တယ်။
“ကျင့်ကြံရေးလောကကြီးက ပျက်စီးနေတဲ့အနေအထား ဖြစ်နေတာပါ၊ ဘိုးဘေးကြီးက...”
ဒါပေမဲလည်း သူက ရှန်ဟုန်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သရော်ဟန်ကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ရဲ့အသံက ရုတ်တရက် ရပ်သွားတော့တယ်။
ဒီမတိုင်ခင်မှာ ရှန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးကို ပြသာနာတွေ သယ်လာပေးတဲ့သူ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ။
သူ့နောက်က ရှန်မိသားစုဝင်တွေကလဲ ရှန်ဟုန်ရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ မယုံမကြည်နဲ့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ရှန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုဝင်တွေအနေနဲ့ သူတို့အားလုံးက ဘိုးဘေးကြီးဟာ ရှန်မိသားစုကို ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ သေချာတယ်။ သူ မဆုံးပါးသွားခင်က နှစ်တစ်ရာလောက် ရှန်မိသားစုအတွက် ကြိုတင်စီစဥ်မှုတွေ ပြုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေကို ချန်ထားပေးခဲ့တယ်။
ဘိုးဘေးကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားနိုင်ရက်တာလဲ။
သူတို့တွေက နားကြားမှားခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီး တကယ်လို့ အပြင်ထွက်ပြီး အနားယူချင်တယ်ဆိုရင်လဲ ကိုယ့်ရဲခန္ဓာကိုယ်ကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ရပါမယ်”
သခင်ကြီးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ဟန်နဲ့ ရှေ့ကို တိုးသွားလိုက်တယ်။
 “တကယ်လို့များ ဘိုးဘေးကြီးက တစ်ခုခုကိုလိုအပ်တယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး ကျွန်တော့်ကို အသိပေးလိုက်ပါ”
 “ကျွန်တော်ပြောတာက ကျွန်တော် ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားချင်တယ်”
ရှန်ဟုန်က သူ့ကို အကောင်းဆုံး ဆက်ပြီးထိန်းသိမ်းထားဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ လူအားလုံးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲက မည်းမှောင်နေတဲ့ အရိပ်တစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ သူ့မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ် မျက်လွှာချထားလိုက်တယ်။
ရှန်မိသားစုက သူ့ကို ဘယ်လောက်အထိ ဆက်ပြီး နေစေချင်လဲဆိုတာကို ကြည့်ပါအုံးမယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီး “
ရှန်မိသားစုထဲက မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက ပျာယာခတ်သွားတော့တယ်။ ဘိုးဘေးကြီးက တကယ်ပဲ ရှန်မိသားစုကို စွန့်ပစ်ခဲ့တော့မှာလား။
ရှန်ဟုန်က ပြန်လည်ဝင်စားလာတဲ့ ဘိုးဘေးကြီး တကယ်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် ရှန်မိသားစုဆီကို ပြန်ခေါ်ယူလာပေးနိုင်တဲ့ အရာတွေကို သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီက သိထားကြတယ်လေ။
ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင်သူက ရှန်မိသားစုကို နောက်ထပ် နှစ်တစ်ထောင်လောက် အမွေအနှစ်တွေ ဂုဏ်ရောင်ဂုဏ်ဝါတွေနဲ့ ယူလာပေးနိုင်တယ်။ အဲဒီ့အပြင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း ယူလာပေးနိုင်တယ်။ ရှန်မိသားစုက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကအတိုင်း ကျင့်ကြံရေးလောကထဲမှာ ထိပ်သီးမိသားစုတစ်ခု ပြန်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးကြီးကသာ ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒါတွေအားလုံးက ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
 “အဘိုး ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ရှန်မိသားစုဝင်ထဲက မိသားစုဝင်တစ်ယောက်က ခါးခါးသီးသီး အော်ငိုရင်း နှလုံးကွဲမတတ် အော်ဟစ်နေတော့တယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ဒေါသတွေကို ဖြေလျှော့နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကို သတ်ပစ်လို့လဲ ရပါတယ်”
 “ဟုတ်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး ဘိုးဘေးကြီးက အခုအချိန်မှာ အုတ်မြစ်တည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ၊ ရောက်သေးတာ အပြင်လောကမှာ အန္တရာယ်တွေများပြားလွန်းလှပါတယ်၊ တကယ်လို့ ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်တော်တို့ကို တွေ့ရတာ စိတ်ပျက်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က အခုချက်ချင်း ရှန်အိမ်တော်ကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်”
 “ကျွန်တော် ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားချင်တယ်”
ရှန်မိသားစုက ဘယ်လိုပဲ ငိုယိုခြိမ်းခြောက်နေပါစေ ရှန်ဟုန်ကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဒီစကားကိုပဲ ထပ်ပြောလိုက်တော့တယ်။
တချို့လူတွေက ရှန်ဟုန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီးက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့လည်း မတတ်သာဘဲ ခေါင်းငုံ့နေရတယ် အခုအချိန်မှာ ဘိုးဘေးကြီးက အုတ်မြစ်တည်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ သူတို့တွေက သူ့ကို ဖိအားပေးပြီး နေခိုင်း....
ခဏလောက် ငြိမ်ကျသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မဟာအကြီးအကဲက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အိုမင်းသွားတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို မော့လိုက်ပြီး သူ့အသံထဲမှာ လေးစားမှုအပြည့် ဖြစ်နေတော့တယ်။
မဟာအကြီးအကဲ: “ဒါက ရှန်မိသားစုရဲ့ အမှားပါ၊ ကျွန်တော်က ဘိုးဘေးကြီး အရွယ်ရောက်ဆက်ခံခြင်း အခမ်းအနားမတိုင်ခင်အထိ ဘိုးဘေးကြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ်ရတနာတွေ အားလုံးကို လူလွှတ်ပြီး ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ် ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ခရီးကို ဂရုစိုက်ပါ”
ဒီလို ပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက နောက်တကြိမ် လေးလေးနက်နက်နဲ့ ဦးညွှတ်လိုက်တယ်။
မဟာအကြီးအကဲ: ...
ရှန်မိသားစုရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မိသားစုဝင်တွေကသူ့ကို မေးခွန်းထုတ်တဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ မဟာအကြီးအကဲက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘိုးဘေးကြီးကို ဒီလိုလွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ နောက်ပြီးတော့ ဘိုးဘေးကြီး မဆုံးပါးခင် ထားသွားခဲ့တဲ့ ဝိညာဥ်ရတနာတွေကိုလဲ ယူသွားခိုင်းတယ်တဲ့လား။
အဲဒီ ဝိညာဥ်ရတနာတွေသာ မရှိရင် ရှန်မိသားစုက မကြာခင် ကျဆင်းသွားတော့မှာပဲ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှန်မိသားစုက အထက်တန်းစား မိသားစုတစ်ခုရဲ့ နာမည်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။
 “ကျုပ်က ရှန်မိသားစုရဲ့ မဟာအကြီးအကဲပဲ” 
မဟာအကြီးအကဲက ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်နှာထားတစ်ခုနဲ့ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်တယ်”
 “ကျုပ်က ရှန်မိသားစုထဲမှာ အတွေ့အကြုံ အရင့်ဆုံး လူတစ်ယောက်ပဲ”
 “ဒီနေ့ ကျုပ်က နောက်ဆုံးစကားကို ပြောရမယ်”
သူ စကားဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သက်ပြင်းချပြီး ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
.”ရှန်မိသားစုရဲ့ ဝိညာဥ်ရတနာတွေအားလုံးက ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ဟာတွေ အခု ဘိုးဘေးကြီးက ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားတော့မယ်၊ ဒီဝိညာဥ်ရတနာတွေက သူတို့ရဲ့ပိုင်ရှင်နဲ့ အလိုလို ထွက်သွားရမှာ သဘာဝပဲ”
 “ဘိုးဘေးကြီးကို အရှက်ရအောင်လုပ်ခဲ့တာ ရှန်မိသားစုပဲ”
အကြီးအကဲက သူ့ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
 “ဘိုးဘေးကြီးက နှစ်တစ်ထောင်ကျော်တဲ့အထိ ရှန်မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးလာခဲ့တယ်၊ အခုအချိန်မှာတော့ ကျုပ်က ဘိုးဘေးကြီးအနေနဲ့ သူလုပ်ချင်တာကိုလုပ်ပြီး လောကကြီးထဲ ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင်လဲ သူ့သဘောအတိုင်း ဖြစ်စေချင်တယ်”
ရှန်မိသားစုဝင်တွေကလဲ တည်ငြိမ်သွားတော့တယ်။ သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်အတ္တနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိကြပေမဲ့လဲ ဘိုးဘေးကြီးအပေါ်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ လေးစားမှုကတော့ စစ်မှန်ကြပေတယ်။
 “ကျွန်တော်က ရွှမ်ရွှမ်းကျောက်စိမ်းကိုပဲ လိုချင်ပါတယ်”
ရှန်ဟုန်က သူတို့ရဲ့အကြည့်ကို ရှောင်ရှားဖို့ ခေါင်းကိုအနည်းငယ် မျက်နှာလွှဲထားလိုက်တယ်။
 “ဝိညာဥ်ရတနာတွေ အနေနဲ့ကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့အရင်ဘဝမှာ ခင်ဗျားတို့ကိုထားပေးခဲ့တဲ့ အရာတွေဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါတွေက ခင်ဗျားတို့ဟာတွေပါပဲ”
ရှန်ဟုန်က စိတ်မပြောင်းလဲသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ရှန်မိသားစုဝင်တွေက ငိုယိုကြပြီး ရှန်ဟုန်ထွက်သွားဖို့အတွက် သိုလှောင်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးကြတော့တယ်။
အံ့ဖွယ်ဆေးလုံး၊ ဆေးရည်၊ မှော်ရတနာ၊ မှော်တူရိယာ....
ရှန်ဟုန်က ရှန်မိသားစု သူ့ကိုပေးလိုက်တဲ့ ဆေးလုံးကို သောက်လိုက်ပြီးနောက်မှာ သူ့ဒဏ်ရာတွေအာလုံးက ပျောက်ကင်းသွားတယ်။
သူက သိုလှောင်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ထွက်မသွားခင် ရှန်မိသားစုကို နောက်ဆုံးအကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ကောင်းတာတွေ စုဝေးနေတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ကို ရရှိလိမ့်မယ်၊ မကောင်းတာတွေ စုဝေးနေတဲ့ မိသားစုတစ်ခုကတော့ သေချာပေါက် ဘေးအန္တရာယ်တွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့တွေ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဂရုစိုက်သင့်တယ်”
ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ဒူးထောက်ထားလိုက်တယ်။
 “ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ကျွန်တော်တို့ဘိုးဘေး သင်ကြားပြသမှုကို လိုက်နာပါ့မယ်”
တဖြည်းဖြည်း အဝေးကို လျှောက်ထွက်သွားတဲ့ ရှန်ဟုန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက တိတ်တိတ်လေး မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ကြတယ်။
စူးလီကတော့ အားလုံးရဲ့မျက်ရည်တွေ ကြားထဲမှာပဲ ဖရဲသီးကို ဝမ်းသာအားရ စားလို့ပြီးသွားတော့တယ်။
နေရာအသစ်ကို သွားလိုက်တာ တကယ်ပိုကောင်းသွားတာပဲ။ ဖရဲသီးက ပိုပြီးလတ်ဆတ်ပြီး ပိုပြီးအရသာရှိတယ်။ စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ သတင်းတစ်ခုနဲ့ စိတ်ကိုလန်းဆန်းစေတဲ့ ဖရဲသီးတစ်ခုနဲ့ သူက ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး ရှန်မိသားစုတွေရဲ့ ဝမ်းနည်းနေတဲ့မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကိုထောက်ထားလိုက်ပြီး တိတ်တိတ်လေး ကောက်ချက်ချလိုက်တော့တယ်။
[ကျွတ် ကျွတ် ဘိုးဘေးကြီးကတော့ သွားရှာပြီ]
ငိုသံတွေက ရုတ်တရက် ပိုပြီးတော့ ကျယ်လောင်လာခဲ့တယ်။
[ကျွတ် ကျွတ် သူတို့တွေက သူတို့ရဲ့ လက်တွေနဲ့သူ့ကို ထွက်သွားအောင် ဖိအားပေးခဲ့ပြီးတော့] 
ငိုယိုသံတွေက အရင်ကထက်ပိုပြီး ကျယ်လာပြန်တယ်။
 
[ကျွတ် ကျွတ် ဂုဏ်အရှိန်အဝါ ချမ်းသာမှုနဲ့ ကြွယ်ဝမှုတွေ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအောင် ရှိလာခဲ့တာ အားလုံးက သွားပါပြီ]  
ငိုယိုသံတွေက ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရမ်းကို ကျယ်လောင်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီးအထိ ရောက်သွားသလို ခံစားရတော့တယ်။
စူးလီက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဝုန်းခနဲ စောင့်ပိတ်လိုက်ပြီး ရွံရှာတဲ့ဟန်နဲ့ သူမရဲ့နားကို ပိတ်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက ရှန်သခင်ကြီး သူ့မြေးကို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ အလုပ်များနေကြပြီး တစ်ခြားသူတွေကလဲ ဒီကိစ္စကိုသိသိရက် သတင်းမပို့ခဲ့ဘူး။ သူတို့တွေက အရမ်းကိုအလုပ်များပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြတဲ့အတွက် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေကို ဧည့်ဝတ်ပြုပေးဖို့ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ အချိန်မရနေဘူး။
ရှန်ယွိကျူးရဲ့အဖေက သူ့ရဲ့ခြံဝန်းထဲကို စောစောပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။
ရှန်ဖုန်းကဲက ခြံဝန်းထဲမှ မျှော်လင့်တကြီး သူ့ကိုကြည့်နေတဲ့ ရှန်ယွိကျူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒီနေ့ ရှန်မိသားစုသခင်ကြီး လုပ်လိုက်တဲ့ကိစ္စအတွက် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိတော့တယ်။
ဒီနေ့က သူ့သမီးယွိကျူး ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက် ဖြစ်လာရမဲ့နေ့လေ။ သူမရဲ့ အရည်အချင်းတွေကိုလဲ ချီးမွမ်းခန်းဖွင့်ပေးရမှာ။ ဒါပေမဲ့လည်း ဘိုးဘေကြီးပေါ်လာတဲ့ ကိစ္စနောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူကမှ ယွိကျူးရဲ့အရေးပါတာကို သတိမရတော့ဘူး။
 “အဖေ”
ရှန်ယွိကျူးက သူ့ကို မြင်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ရှန်ဖုန်းကဲဆီကို ပြေးလာခဲ့တယ်။
 “ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကလူတွေက သမီးရဲ့အရည်အချင်းကို အားကျနေပြီတဲ့လား၊ သူတို့တွေက သမီးကို ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းဆီ တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်ဝင်ဖို့ တောင်းဆိုနေကြပြီလား”
ရှန်ဖုန်းကဲက သူမကို အမြတ်တနိုး ကြည့်လိုက်ပြီး
 “ဒါပေါ့၊ အဖေရဲ့ယွိကျူးက ဓားခန္ဓာကိုယ်နဲ့မွေးဖွားလာတဲ့သူပဲ၊ သမီးကို အားမကျတဲ့သူ ဘယ်သူကရှိမှာလဲ”
သူ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှ ရှန်ယွိကျူးက ဝင့်ကြွားကာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မျှော်လင့်တကြီးအမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။ 
“ဒါဆိုရင် သမီးက သူတို့ကို ဘယ်တော့တွေ့ရမှာလဲ”
ရှန်ဖုန်းကဲက ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ပြုံးလိုက်ခါ ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
 “အဖေတို့ရဲ့ ယွိကျူးကို တွေ့ဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက် ဘယ်လွယ်ပါ့မလဲ”
 “မိသားစုရဲ့သခင်ကြီးက မနက်ဖြန် စီစဥ်ပေးပါလိမ့်မယ်”
ရှန်ယွိကျူးက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ သူမက တစ်ခုခုကို သတိရသွားတဲ့ဟန်နဲ့ မျက်လုံးကိုပင့်ထားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်က အပြုံးကလဲ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့တယ်။
 “ဒီနေ့ သမီးလေ မသုံးရသေးတဲ့ ဆေးလုံးတချို့ကို တွေ့လိုက်တယ်၊ ဒါကြောင့် ဆေးလုံးတွေကို အစ်မကို ပေးလိုက်ချင်တာ”
 “အစ်မကလေ အဲဒီဟာကို မလိုချင်တဲ့အပြင် သမီးကိုလဲ  ဆေးလုံးနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့ ပြောလိုက်မယ်လို့တောင် မထင်ထားဘူး”
သူမက ဆေးလုံးတွေကို ရှန်ချန်းဟန်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဆိုးဝါးတဲ့သဘောထား ထုတ်ပြခဲ့ကြောင်းကိုတော့ မပြောပြလိုက်ဘူး။ သူမက ကျွန်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ ညည်းညူလိုက်သေးတယ်။  
“သမီးက အစ်မကောင်းဖို့အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ဟာကို”
သူမက မကြာခင် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို သွားရတော့မှာလေ။ သူမရဲ့အစ်မဖြစ်သူကတော့ မိဘတွေနဲ့ တစ်ယောက်ထဲ နေခဲ့ရတော့မှာ။ သူမရဲ့မိဘတွေက အစ်မဖြစ်သူကို စပြီးသဘောကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ။
သူမက သူမရဲ့မိဘတွေကို တခြားသူတွေနဲ့ဝေမျှ ပေးရမှာ မကြိုက်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ရှန်ချန်းဟန်ကိုပေါ့။
သူမက စောစောစီးစီး ပြင်ဆင်ထားပြီး မိဘတွေက အစ်မဖြစ်သူကို လုံးဝမကြိုက်အောင် လုပ်ထားရမယ်။
ရှန်ဖုန်းကဲက သူမရဲ့လေသံထဲက စိတ်သဘောထားကို ကြားနိုင်လေတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့မျက်လုံးထဲက ကြင်နာသနားတဲ့အရိပ်ကတော့ တစ်စက်ကလေးမှ ပျောက်ကွယ်မသွားဘူး။
 “အဖေက ယွိကျူးရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ဆက်ပြီး မယူတော့ဘူးဆိုင်ရင်တောင် အဖေတို့က အဲဒီ့ပစ္စည်းကို တခြားသူကို မပေးနိုင်ပါဘူး”
 “အစ်မဆီကိုလဲ မပေးနိုင်ဘူးလား”
ရှန်ယွိကျူးက သူ့ရဲ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ပြုံးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရက်ရောတဲ့ အမူအရာတစ်ခုနဲ့ မေးလိုက်သေးတယ်။
 “ဒါပေါ့”
ရှန်ဖုန်းကဲရဲ့အသံက တွန့်ဆုတ်မှု လုံးဝမရှိဘူး ရှန်ယွိကျူးပြောလိုက်တဲ့ ရှန်ချန်းဟန်က သူရဲ့သမီး မဟုတ်တဲ့အတိုင်း။
သူ့အဖြေကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့အခါ ရှန်ယွိကျူးက သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာမှာ ကျန်နေတဲ့ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက်ကို ရန်စတဲ့ဟန်နဲ့ ကြည့်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်ဖုန်းကဲရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ရွှေအမြုတေကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ရှန်ချန်းဟန် ရှိနေတာကို သတိထားမိပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူရဲ့ စကားလုံးတွေက အရမ်းကိုမှ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှန်ချန်းဟန်အတွက် နွေးထွေးမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိလေဘူး။
သူ့အတွက်ကတော့ ရှန်ချန်းဟန်ဆိုတဲ့ သမီးက ရှန်ယွိကျူးလောက်တောင် ရင်နှီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။
ရှန်ချန်းဟန်က သူတို့ရဲ့စကားတွေကို နားထောင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခံစားချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေတယ်။ သူမက ဒီစကားလုံးတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြားလာရတော့ ကျင့်သားရနေပြီလေ။ တစ်ယောက်ကတော့ ကျောက်စိမ်းလို ပုလဲလို လှပချောမောပြီး ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကတော့ အမြဲတမ်း အေးတိအေးစက်နဲ့ ညှိုးငယ်နေတတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့နာမည်တွေကလဲ သူတို့ရဲ့သဘောထားကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေတယ်။
သူတို့ကို ဂရုစိုက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းနေမဲ့အစား သူမကတော့ သူမရဲ့အားနည်းတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသဖို့အတွက် အလုပ်ပိုလုပ်ပြီး ဆေးဝါးကို လဲလှယ်ဖို့ပဲ ရှိတယ်။
သူမက အားနည်းချိနဲ့ပြီး မွေးဖွားလာခဲ့တာ သူမရဲ့ဝိညာဥ်သွေးကြောတွေက အရမ်းကိုပါးလွှာတဲ့အတွက် ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေ စီးဆင်းဖို့ ခက်ခဲတယ်။ သူမကသူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် ဆေးဝါးတွေ အများကြီးရအောင် ကြုးစားခဲ့ရတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာပြီးတဲ့နောက်မှ သူမက ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စွမ်းအင်တွေ ဆွဲယူနိုင်စပဲ ရှိသေးတယ်။
ရှန်ယွိကျူးရဲ့ ကျန်းမာရေးကလဲ မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အရည်အချင်းရှိတယ်။ အရည်အချင်း အရမ်းရှိတဲ့အတွက်ကြောင့်လဲ သူမရဲ့ မိဘတွေက သူမအပေါ် အားစိုက်ထုတ်မှုအကုန်လုံး သုံးဖို့ လိုလိုလားလား ရှိကြတယ်။
သူမက ဒီအကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းတဲ့ အရိပ်အရောင် တစ်ခုက ပေါ်လာတော့တယ်။
သူမက အသားမာတက်နေတဲ့ လက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းဆီ ဆုပ်ထားလိုက်တော့တယ်။
သူမက ဓားသိုင်းကို တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံချင်တာ။
ကြည့်ရတာ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကတပည့်တွေက ဘေးကခြံဝန်းထဲမှာ နေတဲ့ပုံပဲ။
ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ဝိညာဥ်ဓားတစ်ချောင်းတောင် မရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်။ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကိုလဲ အခုမှ ချီစွမ်းအင်ကို ဆွဲယူနိုင်စပဲ ရှိသေးတယ်။ သူမက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကတပည့်တွေနဲ့ တွေဆုံဖို့ တကယ်ကော အရည်အချင်းရှိရဲ့လား။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို ဝင်နိုင်ကြတဲ့တပည့်တိုင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ပါလာကြတဲ့သူတွေတဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့... 
သူမက အဲလို စဥ်းစားလိုက်တယ် ဆိုပေမဲ့လဲ ဘေးကခြံဝန်းဆီကို တစ်စတစ်စ ရွေ့လျားလာ သေးတယ်။ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာကို သူမက တစ်ခါလောက်ပဲ မြင်ဖူးချင်ရုံပါ။
နောက်ဆုံး ဒီတကြိမ်ပြီးသွားရင် သူမက သူမလေးစားအားကျရတဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းတပည့်တွေနဲ့ ထပ်ပြိးတွေ့ဆုံဖို့ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်နိုင်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး။
စူးလီက ရှန်မိသားစု သူမအတွက် စီစဥ်ပေးထားတဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ခြံဝန်းလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ကြိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
ချွေချွေတာတာနေရာကနေ ချမ်းသာတဲ့ဘဝကို သွားရတာ တကယ်ပဲ လွယ်ကူပေမဲ့ ချမ်းသာပြီး ချွေတာတဲ့ဘဝကို နေရမှာကတော့ ခက်ခဲပေတယ်။
အရင်ကအချိန်တွေကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်မိလိုက်တယ်။ သူမက သူ့မရဲ့ကမ္ဘာငယ်လေးထဲက ယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာလေးထဲမှာ တစ်လခွဲလောက် နေလာခဲ့တာပဲ။ အခုတော့ ဒီခြံဝန်းလေးက သူမရဲ့ကမ္ဘာငယ်လေးထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကြေးများနေပြီး သူမနဲ့ ကိုက်ညီမှု မရှိဘူးလို့တောင် ခံစားနေမိသေးတယ်။
ဒီလိုစဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမက ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းက သူမရဲ့မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးကို သတိမရဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
သူမမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာတဲ့ ဒီမကောင်းတဲ့အကျင့်တွေ ရှိနေပုံပဲ။
စူးလီက မျက်လုံးထဲမှာ ခပ်ရေးရေး အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာပြီး သူမရဲ့လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ရမ်းလိုက်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ပေါင်းမိုးလေးနဲ့ အဆောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရမ်းကို လက်ရာမြောက်လွန်းတဲ့အတွက် ခြံဝန်းထဲမှာပေါ်လာတဲ့ အနုပညာ အလုပ်ရုံတစ်ခုလို့တောင် ခေါ်လို့ရတယ်။
သူမက အထဲကို ဝင်နားတော့မယ်လို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ခြံဝန်းတံခါးနားမှာ ယောင်လည်လည် ဖြစ်နေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတော့တယ်။
သူမက ဒီနေ့ သူမ စားခဲ့တဲ့ဖရဲသီးကို အရမ်းကျေနပ်နေမိတာ။ အိပ်ယာထဲဝင်ပြီး ကောင်းကောင်းလေး အိပ်လိုက်ချင်တော့တာပဲ ရှိတယ်။
သူမက အဆောင်ထဲကို လှမ်းဝင်သွားတော့မယ်လို့ပြင်ဆင်လိုက်တဲ့အခါမှာပဲ ရုတ်တရက် တံခါးနားကလူရဲ့ မျက်လုံးနဲ့ အကြည့်ချင်း ဆုံသွားတော့တယ်။ တွန့်ဆုတ်ပေမဲ့ ဇွဲကြီးပြီး သတ္တိရှိတဲ့အပြင် တလေးတစား ရှိတဲ့ပုံ။
မိတ်ဆွေဟောင်းလေးတစ်ယောက်နဲ့ တကယ်တူတာပဲ။
...
အပိုင်း (၄၄)
ဒါကိုမြင်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ စူးလီက အခိုက်အတန့်ဆိုသလို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတယ်။ အဆောင်လေးထဲကို ရောက်နေတဲ့ ခြေလှမ်းက ရပ်တန့်သွားကာ ခြံဝန်းထဲက ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းလေး ထိုင်ချလိုက်တော့တယ်။
သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကျောက်စားပွဲပေါ်ကို ထောက်ထားလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့လက်တစ်ဖက်ကတော့ တံခါးနားမှာ ရှိနေတဲ့သူကို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်တယ်။
“ဝင်လာချင်ရင် ဝင်လာလေ”
တံခါးနားမှာ ယောင်လည်လည်လုပ်နေတဲ့ ရှန်ချန်းဟန်က သူမရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
သူမက ပျာယာခပ်သွားပြီး ခြံဝန်းထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုက စူးလီကို စိတ်မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိသွားတော့တယ်။
ရှန်မိသားစုမှာ သူမရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းက အဆင့်နိမ့်ပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မိဘတွေလဲ မရှိဘူး။ ဒီတော့ သူမက ဂရုတစိုက် နေဖို့ပဲ ရှိတော့တာပေါ့။ တကယ်လို့များ သူမက အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူတွေကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့မိရင် သူတို့တွေက အသာလေးတစ်ချက်လောက် ရိုက်လိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်က အဲဒီ့ ရိုက်ချက်ကို လုံးဝ သည်းခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။
ဒါကြောင့်မလို့လဲ သူမက အမြဲတမ်း သတိနဲ့နေနေရတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါလဲ သူမက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေကို အဲလောက်တောင် မြင်တွေ့ချင်စိတ် မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမက ဒီလိုစွန့်စားမှုမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်လိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။
သူမက စူးလီရဲ့အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ တုံ့ဆိုင်းသွားတော့တယ်။
နှောင့်ယှက် ခံလိုက်ရတဲ့အတွက် ရွံရှာတာ အထင်သေးတာ ဒေါသဖြစ်တာမျိုးတွေ မရှိနေဘူး။
စူးလီက သူမကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ပဲ ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်သိမ်မွေ့ပြီး မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတဲ့ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတဲ့ပုံ ဖြစ်နေတယ်။
ရှန်ချန်းဟန်က အမှတ်တမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူမကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းတွေကို ဂရုတစိုက် လှမ်းရင်း ခြံဝန်းထဲသို့ ဝင်လာတော့တယ်။ စူးလီရဲ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်ပြီးတော့ သူမက တလေးတစားနဲ့ မြန်မြန်ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
 “ဝမ်ပေ့ ရှန်ချန်းဟန်၊ ချန်ပေ့ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
စူးလီက ဒီနာမည်ကိုကြားလိုက်တဲ့အခါ မတတ်သာတော့ဘဲ ခေါင်းခါမိသွားတော့တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးတော့ နာမည်ကပါ လာပြီး ဆင်တူနေရတာလဲ။
ရွှင့်ချန်ဂိုဏ်းမှာနေခဲ့တဲ့ ပိုင်ကျစ်ယွင်ကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မကြုံစဖူး ရှင်းမပြတတ်တဲ့ နူးညံ့တဲ့အငွေ့အသက်တစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
အစတုန်းက ရှန်ချန်းဟန်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ပဲ စိတ်ကူးရှိထားတဲ့ စူးလီက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့ဘေးက ကျောက်တုံးထိုင်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်တယ်။
 “ထိုင်ပါအုံး”
 “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ပေ့”
ရှန်ချန်းဟန်က နည်းနည်းလေး ကြောက်ရွံ့နေပေမဲ့ စူးလီရဲ့ သဘောကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်မှာ ဂရုတစိုက် ထိုင်ချလိုက်တယ်။
စူးလီက သူမဆီ မကြာခဏဆိုသလို ရောက်လာတဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး မသိမသာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်တယ်။ သူက ဘာဖြစ်လို့များ ငါ့ဘေးမှာ အန္တရာယ်ရှိနေတဲ့ပုံစံနဲ့ အဲလောက်အထိ သတိထားနေရတာလဲ။
ရှန်ချန်းဟန်က နောက်တစ်ကြိမ် ခိုးပြီးကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ သတိထားတဲ့ အပြုအမူကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမက မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုလှည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အကြည့်နဲ့ မတော်တဆ တွေ့ဆုံသွားအောင် လုပ်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်ချန်းဟန်က ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းကို မြန်မြန်ငုံ့ထားလိုက်တယ်။
“နင်မေးချင်တာရှိတာ ဘာမဆို မေးလို့ရတယ်လေ”
စူးလီက ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ သမ်းဝေလိုက်တယ်။ သူမက တခြားသူတွေနဲ့ စကားပြောရတာထက် အတင်းပြောရတာကိုပဲ ပိုကြိုက်တာလေ။
ရှန်ချန်းဟန်က ခေါင်းမော့လိုက်တဲ့အခါ စူးလီရဲ့ အေးအေးလူလူ ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမက သတ္တိကို ကြိုးစားစုဆောင်းလိုက်ပြီး အမြဲတမ်း သိချင်နေတဲ့မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်တော့တယ်။
 “ချန်ပေ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက အရမ်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလား”
သူမက စျေးထဲမှာ သာမာန်ကျင့်ကြံသူတွေဆီက ကြားခဲ့တဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ပြန်စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အမှတ်တမဲ့ မျှော်လင့်ချက် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့တယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ အကောင်းဆုံး ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေရှိတဲ့ နေရာလေ။ သူက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သီခြားကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်ရောက်ချင်တဲ့ဂိုဏ်းတစ်ခုပေါ့။ ဒါပေါ့။ သူမကလဲ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။
သူမက သိစိတ်ကို ပြန်ရလာပြီးကတည်းက အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမရဲ့လက်ထဲမှာ ဓားတစ်ချောင်းတော့ ကိုင်ထားသင့်တယ်လို့ ခံစားမိနေတယ်လေ။
သူမက ဓားကို ကျွန်းကျွမ်းကျင်ကျင် ဝှေ့ရမ်းပြီး နေ့တိုင်း ဓားတစ်ချောင်းနဲ့ ရှိနေသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်လေ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူမက ဒီအခြေအနေ မရောက်သေးသလို ဝိညာဥ်ဓားကိုတောင်မှ မမနိုင်သေးပါဘူး။
ဒါကြောင့်မလို့ သူမက နေ့တိုင်း ဘယ်လောက်ပဲအလုပ်များနေပါစေ တောင်အနောက်ဘက်မှာ အချိန်တစ်ခုပေးပြီး ဓားသိုင်းကို ကျင့်ကြံရတာပေါ့။ သူမက နှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး ဒီလိုဘဲ ဇွဲရှိရှိနဲ့ လုပ်လာခဲ့တာ။
သစ်သားဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။ သူမရဲ့ဓားစွမ်းအင်က မြက်တစ်ပင်ကိုတောင် မဖြတ်နိုင်သေးဘူး ဆိုပေမဲ့ပေါ့။
သူမက ဓားတစ်ချောင်းကို မဝှေ့ယမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင် ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့လဲ ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဥ်းစားမိခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။
စူးလီက သူမရဲ့မျက်လုံးထဲက စိတ်ခံစားချက်တွေကို အာရုံမစိုက်လေဘူး။ ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကို ထောက်ထားလိုက်ပြီး ကောင်းကင်စာအုပ်ထဲက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို ဖတ်ခဲ့ဘူးတဲ့အကြောင်း ပြန်စဥ်းစားလိုက်တယ်။ သူမရဲ့အမူအရာက ရှင်းမပြတတ်အောင် ဖြစ်သွားတယ်။
 “ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်း... ဟုတ်ပြီလေ”
 “တကယ်တော့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက...”
သူမက ရှားရှားပါးပါး စကားလုံးတွေကို စဥ်းစားလိုက်ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့တယ်။ 
 “ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းက လူတွေအားလုံးက သာမန်တော့ မဟုတ်ကြဘူး”
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အမျိုးသမီးလို ဝတ်စားထားတတ်တဲ့ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို နှစ်နှစ်ကာကာ ချစ်မြတ်နိုးနေပြီး အဲဒီလူကို သွားတွေ့တတ်တယ်။ ဒီ့အပြင် သူ့ငွေအရင်းအနှီးကို ချန်ထျန်းဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့ အရူးလို လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်။
ဝမ်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေကတော့ ... 
စူးလီက သူတို့ကိုယ်သူတို့ သင်းကွပ်တတ်ကြတဲ့ ယောက်ျားလေးဓားသိုင်း ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့အဓိက အသက်သွေးကြောကို ဖြတ်တောက်ပစ်တတ်ကြတဲ့ မိန်းကလေးဓားသိုင်း လေ့ကျင့်သူတွေအကြောင်း စဥ်းစားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ခေါင်းကို နှုတ်ဆိတ်နေရင်း တဖက်ကို လှည့်ထားလိုက်တော့တယ်။
 “ဟုတ်တယ် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကလူအားလုံးက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး”
ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး တဲ့လား။
ရှန်ချန်းဟန်က သူမကို အူကြောင်ကြောင်လေး ကြည့်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမက တစ်ခုခုကို နားလည်သွားတဲ့ပုံပဲ။ သူမက စူးလီကို တောက်ပနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
 “ချန်ပေ့  ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကလူတွေ အားလုံးက ကျင့်ကြံရေးမှာ အရမ်းကိုကြိုးစားလို့ သူတို့တွေက ပုံမှန်မဟုတ်ကြတာလား”
သူမက အဲဒီ့ သာမာန်ကျင့်ကြံသူတွေ ဆွေးနွေးကြတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပြန်စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ လေးစားအားကျမှုအပြည့် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 “ကျွန်မကြားထားတာကလေ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက အင်မတန်မှ အရည်အချင်းရှိတဲ့အပြင် အလုပ်လဲအရမ်းကို ကြိုးစားကြတယ်တဲ့၊ သူတို့တွေက နေ့တိုင်း ၆နာရီကျော်လောက်တဲ့အထိ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ကြတယ်တဲ့”
စူးလီက နေ့တိုင်း ၁၁နာရီလောက် လေ့ကျင့်တတ်တဲ့ တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအကြောင်းကို စဥ်းစားမိလိုက်ပြီး အခိုက်အတန့် နှုတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်တယ်။
 “နင်ပြောတာက.... မှန်တယ်”
သူမက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စိတ္တဇအတင်းအဖျင်း အကြောင်းကို စဥ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းကို ချက်ချင်းပဲဝင်ချင်နေတဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြနေတဲ့ ရှန်ချန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မရင်းနှီးတဲ့ အမူအရာတစ်ခုနဲ့ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်တော့တယ်။
 “အရမ်းနောက်ကျနေပြီလေ နင် အိမ်မပြန်သေးဘူးလား နင့်မိဘတွေက မစိုးရိမ်ကြဘူးလား”
 “ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ....”
ရှန်ချန်းဟန်က ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အသံကလဲ အနည်းငယ် ချိနဲ့သွားတော့တယ်။ သူမက ခေါင်းကို တစ်ဖန်ပြန်မော့လာတဲ့အခါ စူးလီကို အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။
 “ကျွန်မက ကြီးနေပါပြီလေ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်”
သူမရဲ့ စကားတွေကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့အခါ စူးလီက နောက်ဆုံးတော့ ရှန်ချန်းဟန်ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို သတိထားမိသွားတော့တယ်။ ရှန်ချန်းဟန်က နည်းနည်းလေး သေးနေတဲ့ လီနင်သားအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ထားပြီး အပေါ်မှာလဲ ဖာထေးရာတွေ အပြည့်ဖြစ်နေတယ်။ သူမက သူမရဲ့ခြေထောက်နဲ့ ကောင်းကောင်းလေး ကိုက်ညီမှုမရှိတဲ့ ကောက်ရိုးဖိနပ်ကို ဝတ်ထားပြီးတော့ သူမရဲ့ ခြေကျင်းဝတ်မှာလဲ အမာအရွတ်လေးတွေ ပေါ်နေတယ်။
သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ပိန်ပါးလွန်းပြီး မျက်နှာကလဲ ဖျော့တော့ အားချိနဲ့နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကတော့ ကျားကုတ်ကျားခဲကြိုးစားပြီး စွဲလန်းမှုအပြည့်နဲ့ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေတယ်။
စူးလီက တစ်ခုခုကို မှတ်မိသွားတဲ့ပုံပဲ။ သူမရဲ့မျက်နှာက အခိုက်အတန့် ညိုမည်းသွားတော့တယ်။ အဲဒီနောက်တော့ သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေကို မသိမသာပင့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကလဲ ခံစားချက် မဲ့နေတော့တယ်။
 “နင့်မိဘတွေက နင့်အပေါ်မှာ အရမ်းကို ရက်စက်ကြတာလား”
ရှန်ချန်းဟန်က သူမရဲ့မိဘတွေ သူမအပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကို အစောကြီးကတည်းက ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်တဲ့အတွက် တခြားသူတွေရဲ့ရှေ့မှာ ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြောဖို့စိတ်ကူး မရှိခဲ့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ စူးလီရဲ့  ကြည်လင်ပြီးသိမ်မွေ့တဲ့ အကြည့်ကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ အကြောင်းတချို့ကြောင့် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဘူးတဲ့ ဝမ်းနည်းတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူမက ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်ပြီး အလွန်မှတိုးညင်းတဲ့ အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ 
 “သူတို့တွေက ကျွန်မကို လုံးဝသဘောမကျကြဘူးလေ... ဟင့်အင်း သူတို့တွေက ကျွန်မကို အရမ်းမုန်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ ကျွန်မက ကျွန်မညီမလေးလို ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းတွေ မရှိသလို ကျန်းမာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်လဲ မရှိဘူးလေ”
 “ဖြစ်နိုင်ရင်လေ သူတို့တွေက ကျွန်မကို သေသွားစေချင်နေကြတာ၊ ဒါမှ သူတို့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်မလာမှာလေ”
သူတို့တွေက ဆောင်းတွင်း သေလောက်အောင်အေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ပြတင်းပေါက်တွေကို တမင် လာဖွင့်ထားတတ်တယ်။ ကျွန်မကို သုံးလေးရက်လောက် မေ့နေသလို တမင်ဟန်ဆောင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မကို ဘာအစားအသောက်မှ မထောက်ပံ့ပေးကြဘူး။ သူတို့တွေက လမ်းပေါ်မှာ အလုပ်များနေသလိုနဲ့ ကျွန်မကို တမင်တကာ မေ့ထားတတ်ကြတယ်”
ရှန်ချန်းဟန်က ပြောပြီးသွားတဲ့အခါ ငေးငေးငူငူလေးနဲ့ ရပ်သွားတယ်။ သူမက မေ့ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးပဲ။ ဒီအတိုင်း သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဒီဝမ်းနည်းမှုတွေကို အတင်းမျိုသိပ်ထားခဲ့တာပဲ။
သူမက အရမ်းကို အားအင်ချိနဲ့လွန်းတဲ့အတွက် ဘယ်သူကမှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ ဘယ်သူကမှလဲ သူမမိဘတွေအကြောင်း ညည်းညူတဲ့စကားကို နားထောင်ဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။
စူးလီက သူမရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့ နဂိုက အေးအေးလူလူ ဖြစ်နေတဲ့အတွေးက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီးလေးနက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေကလဲ မသိမသာ တွန့်ချိုးသွားတော့တယ်။
သူမက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားဆက်မပြောတော့တဲ့ ရှန်ချန်းဟန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမရဲ့သိုလှောင်အိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လိုက်တယ်။
တစ်ခြားသူတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးတာထက် ရိုးရှင်းပြီးထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုနဲ့ ထောက်ပံပေးတာကို ပိုသဘောကျတယ်လေ။
သူမက သိုလှောင်အိတ်ထဲက ထုတ်လာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ကျောက်စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံကလဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပိုပြီး သူရဲကောင်းဆန်လာတော့တယ်။
 “တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါအုံး ဒီပစ္စည်းတွေထဲက နင် ဘယ်တစ်ခုကို သုံးချင်လဲ”
ရှန်ချန်းဟန်က ဒီလိုစကားတွေကို ကြားရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ မမှားဖူးတဲ့မိဘဆိုတာ မရှိဘူး။ နင့်မိဘတွေက နင့်ကို ဒီအသက်အရွယ်အထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပြီးပြီပဲ။ ဒီအပြုအမူတွေနဲ့ မိဘတွေကို မသိတတ်မလိမ်မာ ထင်ကြေးပေးနေတာတွေ မလုပ်သင့်ဘူး စသဖြင့်ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ဘဲ စူးလီရဲ့တုံ့ပြန်ပုံက သူမမျှော်လင့်ထားတာထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်သွားတော့တယ်။
သူမက ကျောက်စားပွဲပေါ်မှာ ချပြထားတဲ့ပစ္စည်းသုံးခုကို အူကြောင်ကြောင်လေး ကြည့်လိုက်ပြီး ဇဝေဇဝါနဲ့ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ကာ စူးလီကို ဂရုတစိုက် ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “ချန်ပေ့  ဒါတွေက ဘာတွေလဲ”
စူးလီက တုံးတိလေသံတစ်ခုနဲ့ ဘယ်ဘက်ကနေ ညာဘက်ကို ရှင်းပြသွားတယ်။
 “ဒါက အဝါရောင်နွေဦးဝတ်ဆံ အရောင်မရှိ အနံမရှိဘူး ဝတ်ဆံတစ်ခုက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို သေတဲ့အထိ အဆိပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီပစ္စည်းကို ဝိညာဥ်စွမ်းအင်အစားအသောက်ထဲ ထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် မြင့်မြတ်အသွင်ပြောင်းခြင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကတောင် ဒါကို ခံစားမိမှာမဟုတ်ဘူး”
 “ဒါက ဟွမ့်ချန်ကျီး၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ မူလ အရိုးတွေနဲ့ သွေးတွေအားလုံးကို အစားထိုးပေးနိုင်ပြီး သူ့ကို အတိတ်နဲ့ ဘာဆက်စပ်မှုမှမရှိတဲ့ လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွား ပေးနိုင်တယ်”
ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ အမူအရာက ပိုပြီးတော့ ရှုပ်ထွေးလာခဲ့တယ်။
 “ပြောချင်တာက...”
စူးလီက လက်တစ်ဖက်နဲ့ မေးကိုထောက်ထားလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ခုနဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
 “ကျင့်ကြံရေးလောကမှာ မိဘတွေကို တိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာ မကောင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလေ၊ သူတို့တွေက ဘာပဲပြောနေပါစေ သူတို့တွေကို ဖိနှိပ်ဖို့အတွက် မိဘရဲ့နာမည်ကို သုံးနှုန်းရတာကလဲ အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်စရာကောင်းပြီး တတ်နိုင်တာမရှိဘူးလေ”
 “ဒီတော့ နင်က အရင်ဆုံး ဒီမျိုးဆက်ကို ပြောင်းလဲလို့ရတယ်” 
သူမက လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခိုက်အတန့် တုံ့ဆိုင်းသွားတာကို ခံစားမိလိုက်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
 “ဒါဆိုရင် ဒီ ဟွမ်ချွမ်အမတေကို နင့်ကိုပေးလိုက်ပြီ”
သူမက နောက်ပြောင်ကျီစယ်သလို မျက်လုံးမှိတ်ပြလိုက်တယ်။
 “ဒါကိုသုံးပြီး နင်ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရတယ်”
ရှန်ချန်းဟန်က သူမရဲ့စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျောက်စားပွဲပေါ်က ဝိညာဥ်ရတနာနှစ်ခုကို တွေတွေလေး ကြည့်နေမိတယ်။
သူမ ဘာစဥ်းစားနေမှန်းတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လာတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ အရင်က လေးစားမှုအစား ခံစားချက်နဲ့ ရင်းနှီးမှုတစ်ခု အရိပ်အရောင် ပေါ်နေတော့တယ်။
ချန်ပေ့က..... တခြားကျင့်ကြံ သူတွေနဲ့ တကယ်ကို ကွာခြားတာပဲ။
သူမက သူ့ကို အထင်မသေးသလို သနားစရာရုပ်ကြောင့်လဲ အထင်မသေးဘူး။ သူမကို သဘောထားကြီးခိုင်းတာလဲ မလုပ်သလို သူမရဲ့ စိတ်ကူးထဲက သားသမီးကျင့်ဝတ်နဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်လို့လဲ မထင်ခဲ့ဘူး။
ချန်ပေ့က ဒီလိုရယ်စရာနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး သူမရဲ့စိတ်ထဲက အထုံးတွေကို ကူညီပြီး ဖြေလျှော့ပေးရင်း သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တာပဲ။
ခပ်ရေးရေး အပြုံးတစ်ခုက ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှာ ပေါ်လာတော့တယ်။ သူမက သူမကို နားလည်ပေးနိုင်ပြီး သူမရဲ့ ဒေါသတွေကိုတောင် ဖွင့်ချဖို့ ခွင့်ပြုပေးနိုင်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကို ရလိုက်တဲ့အတွက် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်မိတော့တယ်။
သူမက စူးလီကို သူမရဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆက်ပြီး စိတ်မပူစေချင်ဘူး။ ဒါကြောင့်ပဲ သူမက ပြုံးလိုက်ကာ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ ဝိညာဥ်ရတနာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူမရဲ့အသံထဲမှာလဲ ရှားရှားပါးပါး အသက်ဝင်တဲ့အရိပ်အရောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 “ဒါဆိုရင် ချန်ပေ့  ဒီတစ်ခုကရော ဘာလဲ”
သူမရဲ့မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ စူးလီက ဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်တဲ့ နောက်ဆုံးဝိညာဥ်ရတနာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
သူမက အသံထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး စိတ်နဲ့ကိုယ်မကပ်သလို ပြောလိုက်တယ်။
 “ဒါကလေ... နင့်ကို အိပ်မက်ကောင်းတစ်ခု မက်အောင်လုပ်ပေးနိုင်တယ် အိပ်မက်ထဲမှာ နင်လိုချင်တဲ့အရာအားလုံး ရနိုင်တယ်၊ နင့်မိဘရဲ့ချစ်ခြင်းတွေ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေပေါ့...”
သူမက စကားပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပျင်းရိလေးတွဲစွာနဲ့ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
 “နင်က ဒါကို ကြိုက်တာလား၊ ကြိုက်တယ်ဆိုရင်လဲ ယူလိုက်လေ”
ရှန်ချန်းဟန်က ဝိညာဥ်ရတနာသုံးခုကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြုံးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
 “ချန်ပေ့  ဒီဝိညာဥ်ရတနာတွေက အရမ်းကို အဖိုးထိုက်တန်ပါတယ် ဒါတွေကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ”
သူမရဲ့ အဖြေကိုကြားလိုက်တဲ့အခါ စူးလီက သူမကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
 “ငါ့အတွက်တော့ ဒီပစ္စည်းတွေက အမှိုက်တွေနဲ့မကွာခြားပါဘူး”
သူမက စကားပြောလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူမရဲ့အသံထဲမှာ သံသယတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့တယ်။
 “နင်က ဒီပစ္စည်းတွေကို မသုံးချင်တာလား”
ရှန်ချန်းဟန်က စူးလီကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။
 “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ပေ့၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအထင်တော့ ကျွန်မက ဒါတွေကို တကယ် မလိုလောက်ပါဘူး”
သူမက မျက်နှာပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဆောင်ထားလိုက်တယ်။
 “ကျွန်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့သွေးတွေရှိနေတယ်၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့အမှားမဟုတ်ဘူးလေ၊ သူတို့တွေရဲ့ အမှားကြောင့် ချန်ပေ့ရဲ့ ဝိညာဥ်ရတနာကို ကျွန်မအတွက် အလကား သုံးစရာမလိုပါဘူး”
“နောက်ကျရင် ကျွန်မက သူတို့တွေကို သူစိမ်းလိုပဲ ဆက်ဆံချင်ပါတော့တယ်၊ သူတို့ရဲ့သဘောထားတွေကို ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်သလို သူတို့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေကိုလဲ နာကျည်းမုန်းတီးနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ရည်မှန်းချက်အတွက်ပဲ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ဖို့ လိုတာပါ သူတို့တွေက ကျွန်မရဲ့အချိန်အများကြီးကို အလကားဖြုန်းဖို့ မတန်ပါဘူး”
ရှန်ချန်းဟန်က သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို ချိနဲ့နေတဲ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ကြာကြာခံမယ်ဆိုတာ မသိတဲ့အကြောင်းကိုတော့ မပြောပြလိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့လည်း သူမရဲ့မျှော်လင့်ချက်ကို လေးလေးနက်နက် တမ်းတမ်းတတ ဖြစ်တဲ့အကြောင်းဖော်ပြလိုက်တယ်။
 “ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံရေးအဆင့်တွေ ပိုပြီးမြင့်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ကျွန်မက ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သစ်သားဓားလေးနဲ့ လောကကြီးထဲကို ထွက်သွားမှာပါ။ ကျွန်မမှာ ကောင်းမွန်တဲ့အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုပေမဲ့လဲ ဓားဝိညာဥ်ကို နားလည်နိုင်စွမ်းက အဆင့်မြင့်တဲ့အရည်အချင်း မလိုအပ်ဘူးလို့ ကြားဖူးတယ် ပြောလို့တော့မရဘူးပေါ့....”
စူးလီက ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ စကားတွေကိုနားထောင်လိုက်ပြီး သူမကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့  ကြည့်လိုက်ရင်းက လေးစားတဲ့အရိပ်တစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။
 “နင့်မှာ ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတွေမှာ ရှိသင့်တဲ့ စိတ်နှလုံးရှိတယ်၊ ဖြူစင်သန့်ရှင်းပြီး ဇွဲလုံလရှိတယ်”
ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမက ရှန်ချန်းဟန်အကြောင်းကို နည်းနည်းလေး စပ်စုချင်စိတ် ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အကျင့်စရိုက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုဖြစ်လာရသလဲ။
သူမက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ဖွင့်တော့မဲ့ဆဲဆဲမှာဘဲ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သိပ်မဝေးလှတဲ့နေရာက အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။
 “တာအိုရောင်းရင်းစူး နေ့လယ်ခင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ”
ရှောင်းရှီးကလက်ထဲမှာ လင်ဗန်းတစ်ခုကိုကိုင်ထားပြီး လင်ဗန်းထဲမှာတော့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်မုန့်တွေအပြင် ဝိညာဥ်သစ်သီးနဲ့ ဝိညာဥ်လက်ဖက်တို့ကို အထူးတလည် ရောယှက်ထားတဲ့ သစ်သီးလက်ဖက်ရည်တစ်ခုလဲ ပါလေတယ်။
ဒီနှစ်ရက်အတွင်းမှာ ရှောင်းရှီးက လူတစ်ယောက်ကိုဘယ်လို အလိုလိုက်ရမယ်ဆိုတာကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့တယ်။ တစ်ရက်ကို လက်ဖက်ရည်နဲ့မုန့် နှစ်ကြိမ် တစ်ရက်ကို ဝိညာဥ်သစ်သီး သုံးကြိမ် သူရဲ့အားတဲ့အချိန်တိုင်း အသီးခြောက်တွေ...။
ဒါပေမဲ့ သူမလက်ခံရရှိထားတဲ့ ဝိညာဥ်ဆေးပင်တွေအကြောင်း စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ထပ်ပြုံးလိုက်ပြီး စူးလီရှိရာဆီကို မြန်မြန်လျှောက်လာခဲ့တယ်။
 “ချန်ပေ့...  ချန်ပေ့မှာ လုပ်စရာရှိသေးတယ်ဆိုတော့ ကျွန်မဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”
ယောင်းရှီးရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်ချန်းဟန်က သူမက စူးလီကို အချိန်အကြာကြီး နှောင့်ယှက်ခဲ့မိတဲ့အကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူမက မြန်မြန် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲက ခပ်သွက်သွက်လျှောက်ပြီး ထွက်သွားတော့တယ်။ စူးလီက သူမရဲ့ကျောပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပျင်းပျင်းရိရိ ပိတ်ချလိုက်တယ်။
အင်းပါ အရင်ဆုံး နေ့လယ်ခင်း လက်ဖက်ရည် သောက်ကြတာပေါ့။
...
အပိုင်း(၄၅)
နောက်တစ်နေ့ ရှန်မိသားစု ဟွေ့ယွမ်ခန်းမ
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်သားတွေနဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တွေက ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှာ ရပ်နေကြပြီး မိသားစုရဲ့အကြီးအကဲအဖြစ် တာဝန်ယူထားတဲ့ မဟာအကြီးအကဲက အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ ရပ်နေပြီး သိက္ခာရှိ ကျက်သရေရှိတဲ့ အကြည့်တစ်ခုနဲ့ အောက်ကိုကြည့်နေတယ်။
တံခါးဆီက ဝင်လာတဲ့ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှဲ့ယိက မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် သိလိုစိတ်အရိပ်တစ်ခုနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက ဓားသိုင်းကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အလွန်မှကောင်းမွန်တဲ့ ကိုယ်ထည်တစ်ခု ဖြစ်ပြီးသားလေ။
တကယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတာ ဘာတစ်ခုမှ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှန်မိသားစုရဲ့ ဒီမျိုးဆက်က သူ့အငယ်ဆုံး ဂိုဏ်းတူညီမလေး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
ခန်းမရဲ့တံခါးဝနားမှာ ခမ်းနားတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ရှန်ယွိကျူးက ခေါင်းကိုမော့ထားလိုက်ပြီး ဟွေ့ယွမ်ခန်းမထဲကို တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။
နှစ်ဖက်စလုံးက မျက်လုံးတွေက သူမကို အနီးကပ်စိုက်ကြည့်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှန်ယွိကျူးက အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့လဲ မနေ့က သူမရဲ့အဖေ သူမကိုပြောခဲ့တဲ့စကားကို စဥ်းစားမိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို တည်ငြိမ်သွားပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝင့်ကြွားတဲ့အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်။ 
အဖေပြောတာမှန်တယ်။ ဒီလူတွေက ကျင့်ကြံဆင့်အရ သူမထက် ပိုပြီးအစွမ်းရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူမရဲ့အရည်အချင်းကို ယှဥ်ပြိုင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူမက ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ သူတို့ထက် သာလွန်မှာ မကြာတော့ဘူး။
သူမက ဒီနေ့ သူမ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့မြင်ကွင်းကို အစ်မဖြစ်သူကို ပြချင်သေးတယ်။
ရှန်ချန်းဟန်က တံခါးနားမှာ ရပ်ပြီး အခမ်းအနားကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့အကြောင်း စဥ်းစားမိလိုက်တော့ သူမက ပိုပြီး ဝင့်ကြွားတဲ့ဟန်နဲ့ ရှေ့ကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး ရှန်ချန်းဟန်ကတော့ သူမရဲ့ခြေထောက်အောက်မှာ ရပ်ပြီး သူမကို နှိမ့်နှိမ့်ချချနဲ့ မော့ကြည့်ရုံဘဲ တတ်နိုင်တော့တယ်။ 
သူမက ခန်းမအလယ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အပေါ်က အကြီးအကဲကို ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေရှိ့တဲ့ ဘက်ကို လှည့်လိုက်ကာ အဆင့်တူပုံစံတစ်ခုနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။
 “မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုနဲ့အစ်မတို့၊ ကျွန်မက ဓားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မွေးဖွားလာတဲ့ ရှန်ယွိကျူးပါ” သူမက အတုဆိုတဲ့စကားကို ထည့်မပြောလိုက်ဘဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဟန်နဲ့ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အားကျစိတ် မနာလိုအကြည့်တွေကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်တယ်။
သူမက ဓားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မွေးဖွားလာတာလေ။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားမကျတဲ့ ဘယ်ဓားသိုင်းကျင့်ကြံတဲ့သူတွေ ရှိမှာလဲ။
ရှဲ့ယိက သူမရဲ့ပေါ့ပျက်ပျက် ခြေလှမ်းတွေနဲ့ သူမရဲ့အမူအရာထဲက ထောင်လွှားပြီး ပျင်းရိနေတဲ့ပုံစံကို ကြည့်လိုက်ပြီး မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။
နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဆိုတာ တည်ကြည်ခိုင်မာတဲ့ အကျင့်စရိုက်တစ်ခုရှိရမယ်။ မောက်မာထောင်လွှားခြင်းတွေ စိတ်မရှည်တာမျိုးတွေ မရှိသင့်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ယွိကျူးက ဘာဖြစ်လို့များ...
ခန်းမထဲမှာ ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက ထောင်လွှားနေတဲ့ရုပ်တွေ ဖြစ်နေပြီး ရှန်ယွိကျူးရဲ့ အပြုအမူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှားယွင်းတယ်လို့ မထင်ထားကြဘူး။
အခုတော့ ဘိုးဘေးက ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားပြီး ရှန်မိသားစု ပြန်လည်ရှင်သန်လာဖို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ရှန်ယွိကျူးအပေါ်မှာပဲ ထားနိုင်တော့တယ်။
နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက ဘိုးဘေးရဲ့အရည်အချင်းထက် အများကြီးနိမ့်ကျတယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီနေ့ ရှန်မိသားစုအတွက်တော့ အင်မတန်မှအဖိုးတန်ပြီးသား ဖြစ်တယ်။
ဒီလိုပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို အားလုံးအ တလေးတစားနဲ့ လေးစားအားကျတာ ဖြစ်သင့်တာပေါ့။ ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေ အပါအဝင်လေ။
ရှန်ဖုန်းကဲက ရှန်မိသားစုကြားထဲမှာ ရပ်နေပြီး အလယ်ကရှန်ယွိကျူးကို ကြည့်ရင်း ဝင့်ကြွားမိသလို စိတ်အေးရသွားတော့တယ်။
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက ရှားပါးတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာ နှစ်ခါလောက်တောင် ပေါ်လာနိုင်တာလဲ။
တစ်ထစ်ချပြီး ပြန်စဥ်းစားကြည့်လိုက်ရင် အပြင်လောကက လာတဲ့အသံက တကယ်ပဲ ရောက်လာတယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာကို ထုတ်ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။
နောက်ဆုံး ဒီကိစ္စက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း၃၀နီးပါးက ဖြစ်သွားခဲ့တာလေ။ တစ်ခါတလေ သူတောင်မှ ဒီအကြောင်းကို မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
 [ဟဲ့ ဒီနတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုက ကြည့်လေကြည့်လေ ပိုပြီး တစ်ခုခုမှားနေသလို ဘာဖြစ်လို့ ခံစားနေမိတာလဲ]
ရှန်းဖုန်းကဲက အခိုက်အတန့်ဆိုသလို နေရာမှာတင် အေးခဲသွားတော့တယ်။
သူကလွဲရင် ရှန်မိသားစုရဲ့ မိသားစုဝင်အားလုံးက လက်မခံနိုင်တဲ့ အကြည့်တွေ ဖြစ်သွားတော့တယ်။ တစ်ခုခု မှားနေတာတဲ့လား။ 
သူတို့တွေက ရှန်ယွိကျူးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုအကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးပြီလေ အကြိမ်တိုင်းမှာ သူမက နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတု ပိုင်ဆိုင်ထားတာကိုပဲ တွေ့ခဲ့ရတာပဲ။
တကယ်လို့များ တစ်ခုခုမှားယွင်းခဲ့တယ်ဆိုရင် သူတို့က အဲဒီ့ စစ်ဆေးတဲ့ကျောက်တုံးကို စားပစ်လိုက်အုံးမယ်။
စူးလီက ရှန်မိသားစုရဲ့ ထောင့်မှာထိုင်နေပြီး ခန်းမထဲက မြင်ကွင်းကို ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ ကြည့်နေတယ်။ ရှန်ယွိကျူး ပေါ်လာတဲ့အခါ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှင်းမပြတတ်တဲ့ ဆန့်ကျင်တဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဒီလိုနဲ့ သူမက သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ကျွန်းကျွမ်းကျင်ကျင်နဲ့ လှန်လှောလိုက်တယ်။
 [ဟင် ]
 [ရှန်ယွိကျူးက ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ အစ်မတဲ့လား]
သူမက ရှန်ဖုန်းကဲနဲ့ သူ့မိန်းမက ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို ဆက်ဆံတဲ့ပုံစံ ကွာခြားနေတာကို သိလိုက်မိပြီး မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့တယ်။
 [ရှန်ချန်းဟန်က သူတို့ကို မုန်းတီးတဲ့စိတ်များ ရှိခဲ့ဖူးလို့လား၊ သူတို့တွေက ဘာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ကလေးတွေကို ဒီလိုလုပ်တာလဲ___]
[နေအုံး__ ငါ ဘာကို မြင်လိုက်တာ]
[နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့သူက ရှန်ယွိကျူးမှ မဟုတ်ဘဲ ရှန်ချန်းဟန်ပဲ]
[ဒါက နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတု မဟုတ်ဘူး၊ ရှန်ချန်းဟန်က နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ် အစစ်တစ်ခုပဲ]
 [ညီအစ်မနှစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီး ချက်ချင်းပဲ ရှန်ဖုန်းကဲနဲ့သူ့မိန်းမက ညီအစ်မနှစ်ယောက်ရဲ့ ကံတရားနဲ့သွေးတွေကို လဲလိုက်တာ]
အလို
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံကို ကြားနိုင်ကြတဲ့ ရှန်မိသားစုဝင်တိုင်းက သူတို့ရောက်နေတဲ့နေရာမှာ ရပ်သွားတော့တယ်။ သူတို့ရဲ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာတွေက မနေ့တုန်းက ရှန်ဟုန်က ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးပြန်ဝင်စားတာလို့ ကြားလိုက်တုန်းကအမူအရာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း တူညီတယ်လို့ ပြောလို့မရပေမဲ့ တော်တော်လေးကို တူညီနေကြတယ်။
ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။
ရှန်ဖုန်းကဲက ချက်ချင်း ချွေးစေးတွေ ပြန်လာပြီး သူရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ကြောက်စိတ်မွှန်နေတဲ့အတွက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက တကယ်သိနေတာပဲ။
သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေရတာလဲ။ နှစ်၃၀တောင် ကျော်သွားပြီလေ သူ ဒါကို တိတ်တိတ်လေး လုပ်ခဲ့တာပါ။
ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ရှန်မိသားစုဝင်အားလုံးက ဒီအကြောင်းကို သိသွားပြီး မဟာအကြီးအကဲက သူ့ကို သေချာပေါက် အလွတ်ပေးတော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက ဆက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
 [ကျွတ် ကျွတ် ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေရဲ့သားနဲ့ ရှန်ယွိကျူးကို ပြောင်းပေးလိုက်တဲ့အခါ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်အတု ဖြစ်သွားတာပေါ့]
 [သူ့ကို နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုနဲ့ မွေးဖွားလာခဲ့တာ၊ ရှ့န်မိသားစုတစ်ခု ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ မပြောနဲ့ ရှန်မိသားစုနှစ်ခု ပြန်လည်ထူတောင်မယ် ဆိုရင်တောင် လုံလောက်တယ်]
ဦးဆောင်သူအကြီးအကဲက ဆက်ပြီး ထိန်းချုပ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ရှန်ဖုန်းကဲရှေ့ကို ဖျတ်ခနဲ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို အားနဲ့ ပါးချလိုက်တော့တယ်။ သူရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး နောက်ဆုံးတော့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ကြိမ်ဆဲလေတော့တယ်။
 “တိရစ္ဆာန်ကောင်”
 “မင်းက အတင့်ရဲလို့များ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်ကို ရှန်ယွိကျူးခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြောင်းရဲရသလား”
အကြီးအကဲက သူ့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ထိုးနှက်လိုက်တယ်။ စကားလုံးတိုင်းက အံကြိတ်နေတဲ့ကြားထဲက ညှစ်ထုတ်လိုက်ရတဲ့ ပုံပါပဲ။
 “ရှန်မိသားစုက မင်းလိုတိရစ္ဆာန်ရဲ့ ဖျက်ဆီးခံရတော့မယ်”
အဲဒါက နှစ်တစ်ထောင်မှာ ရှားရှားပါးပါး မြင်တွေ့ရတဲ့ နတ်ဓားခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလေ။
သူ့ကို ရှန်ဖုန်းကဲရဲ့လက်တွေနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။
 [ရှန်မိသားစုက ၁၀နှစ်လောက် တုံးအလာခဲ့ပြီးမှ အချိန်တိုအတွင်း ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ကောင်းသွားရတာလဲ]
 [မနေ့တုန်းက ရှန်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးကိစ္စမှာလဲ အတူတူပဲ၊ သူရဲ့ကံတရားက ပြောင်းလဲခံလိုက်ရတာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အခုမှသိလိုက်ရတာလဲ]
[နှစ်၃၀တောင်ရှိသွားပြီ ဒီအတောအတွင်း ဘာတွေများ လုပ်နေကြတာလဲ]
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက သတိပြန်ဝင်လာတော့တယ်။ ရှေ့မှာရှိနေတဲ့ ရှဲ့ယိက မယုံနိုင်သလို ရှန်ဖုန်းကဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။
 “သူက ရူးနေတာလား နှစ်ယောက်စလုံးက သူ့ကလေးပဲဟာကို ဘာဖြစ်လို့များ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို တခြားကလေးဆီ ပေးပစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေရတာလဲ”
အပြင်လောကကလာတဲ့အသံကလဲ သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေလေတယ်။
 [တွေ့ပြီ__ ရှန်ဖုန်းကဲနဲ့သူ့ရဲ့မိန်းမက သူတို့ရဲ့အငယ်ဆုံးသမီးကို အရမ်းအလိုက်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဗေဒင်ဆရာက သူတို့ကို ကြိုတင်ဟောကိန်း ထုတ်ပေးလို့တဲ့လေ]
 [ဗေဒင်ဆရာက ပြောလိုက်တယ်လေ၊ ရှန်ချန်းဟန်က ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခု ရှိနေပေမဲ့ သူက ရှန်ဖုန်းကဲနဲ့ သူ့မိန်းမကို ဘာအထောက်အပံ့မှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ရှန်ယွိကျူးကတော့ အရည်အချင်း နိမ့်ပါးပေမဲ့လဲ သူမရဲ့ကံကြမ္မာက ရှန်ဖုန်းကဲနဲ့ သူ့မိန်းမတို့နဲ့ ရင်းနှီးနေအောင် ချိတ်ဆက်နေတာမလို့ သူတို့တွေက အကောင်းအဆိုး ဝေမျှနိုင်တယ်တဲ့] 
[အတူတူ သေဆုံးကြတာကိုရော ဆိုးတူကောင်းဖက် မျှဝေတယ်လို့ ဘာလို့မစဥ်းစားနိုင်ကြတာလဲ]
[ဗေဒင်ဆရာရဲ့စကားကို နားထောင်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှန်ဖုန်းကဲက တားမြစ်ထားတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးချပြီး လူနှစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာ၊ အရိုးနဲ့သွေးတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တယ်]
ဒါကိုမြင်လိုက်တော့ စူးလီက မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်တော့တယ်။
 [ဒီတော့ ရှန်ချန်းဟန်က အားနည်းချိနဲ့နေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက မွေးကတည်းက သူရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကို အစားထိုးခံလိုက်ရပြီး မိဘတွေဆီက နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတာကိုလဲ ခံစားခဲ့ရပြီး ယခုအချိန်အထိ မြက်တစ်ပင်လို နေလာခဲ့ရတာကြောင့်ပေါ့]
မဟာအကြီးအကဲက အပြင်လောကကလာတဲ့အသံက ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ဖုန်းကဲရှိရာဘက်ကို ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေ ပို့လွတ်လိုက်တော့တယ်။
ရှန်ဖုန်းကဲက အလူးအလဲ ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီး အံကို တင်းတင်းကြိတ်ထားရတော့တယ်။
သူ ဘာအမှား လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။
ရှန်ချန်းဟန်က သူ့သမီးပဲ။ သူ့မှာရှိသမျှအရာအားလုံး သူမရဲ့အသက်ကိုတောင် သူက ပေးထားတာပဲ။
သူက သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ့အတွက် အကျိုးရှိစေမဲ့ ယွိကျူးဆီကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ရုံ သက်သက်ပဲ သူဘာမှ အမှားမလုပ်ထားဘူး။
ရှန်ယွိကျူးက အပြင်လောကကလာတဲ့အသံကို မကြားနိုင်တော့ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ကိစ္စကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေပြီး သူတို့ပြောနေတဲ့စကားတွေကိုလဲ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့တယ်။
အဖေဖြစ်သူက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ ရိုက်နှက်ခံနေရတာကို မြင်လိုက်ရပြီးတဲ့အခါ သူမက အခိုက်အတန့်တွေဝေသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ ရှန်ဖုန်းကဲရှေ့မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
သူမက မဟာအကြီးအကဲ ဂရုစိုက်ဆုံးအရာကို သိထားတယ်လေ။ ဒီတော့ သူမက အကြင်နာမဲ့စွာနဲ့ ချိန်းခြောက်လိုက်တော့တယ်။
 “မဟာအကြီးအကဲ၊ တကယ်လို့ ရှင်က ကျွန်မအဖေကို ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်နေအုံးမယ်ဆိုရင် ကျွန်မက ရှန်မိသားစုကနေ ထွက်သွားပြီး ရှန်မိသားစုကိုလဲ ဘယ်တော့မှ ပြန်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ရှန်မိသားစုမှာ ဖြစ်ပျက်သွားမဲ့ ကိစ္စတွေကိုလဲ ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
မဟာအကြီးအကဲက သူ့လက်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အနေနဲ့ သူက ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုရဲ့ အရောင်အဝါကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ရှန်ယွိကျူးကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။
ဒီလောက် မောက်မာထောင်လွှားပြီး ကျေးဇူးကန်းတဲ့သူ သူရဲ့အရည်အချင်းကို အသုံးချပြီး ရှန်မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့သူ အဲလိုလူက ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုလေး ပိုင်ဆိုင်ထားရုံနဲ့ ရှန်မိသားစုရဲ့ ပေါ်များကြွယ်ဝခြင်းတွေကို တကယ်ဘဲ ယူဆောင်ပေးနိုင်မှာ မလို့လား။
မြေကြီးပေါ်မှာလဲကျသွားတဲ့ ရှန်ဖုန်းကဲက စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှန်ယွိကျူးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ပြတ်သားသွားတယ်။ သူလုပ်တာ မမှားဘူး။
ရှန်ယွိကျူးက သူ့ကို ဂုဏ်အရောင်အဝါ အဆင့်အတန်းတွေ ယူလာပေးမဲ့ သမီးပဲ။
ဒီလိုစဥ်းစားလိုက်ပြီး သူက မျက်နှာပေါ်က သွေးတွေကိုသုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ခါ ရက်စက်တဲ့ အကြည့်တစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး တိမ်ဝင်နေတဲ့ အသံတစ်ခုနဲ့ ပြောလိုက်တော့တယ်။
 “မဟာအကြီးအကဲ ကျွန်တော်က နှစ်ပေါင်း၃၀ကြာတဲ့အထိ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ပြောင်းလဲလာခဲ့တာ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အခုအချိန်မှ ပြန်ပြောင်းပစ်လိုက်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုတာ ခင်ဗျားသိသင့်ပါတယ်”
 “သူတို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းတစ်ခုစီက သူတို့ရဲ့အရိုးနဲ့သွေးထဲမှာ အစောကြီးကတည်းက ပေါင်းစပ်နေပြီးပြီ။ သူတို့ကို အတင်းကာရော အစားထိုးဖို့ လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ရှန်မိသားစုအတွက် အသုံးမဝင်တဲ့ လူပိုနှစ်ယောက် ထပ်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
ရှန်ဖုန်းကဲက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ လက်ထဲက ထက်ရှတဲ့ဓားကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီဓားပေါ်မှာတော့ ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းနေလေတယ်။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နာကျင်မှုကို သည်းခံထားလိုက်ပြီး သူ့အသက်အတွက် ထိတ်ထိတ်ပျာပျာ တိုက်ခိုက်တော့တယ်။
 “ရလဒ်ကို လုပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြရမှာ မဟုတ်လား”
ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အလွတ်ပေးလိုက်သ၍ ယွိကျူးက ခင်ဗျားဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်း မိသားစုရဲ့ ပြန်လည်တည်ထောင်ရေးကို သေချာဆောင်ရွက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။
ဝမ့်ကျန့်ဂိုဏ်းသားတွေက မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့တယ်။ ရှန်ချန်းဟန်နဲ့ ရှန်ယွိကျူးတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မွေးကတည်းက လဲခံလိုက်ရတာ။ နှစ်ယောက်လုံးက အမေတစ်ယောက်ထဲက မွေးဖွားလာတဲ့ မောင်နှမတွေ။ ဒီတော့ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိုယ်ထည်က သူတို့ရဲ့ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်ကို သခင်အဖြစ် အစောကြီးကထဲက မှတ်ယူလိုက်ပြီးသား။
ပြန်ပြောင်းဖြစ်ဖို့ နည်းလမ်း လုံးဝမရှိဘူး။
ရှန်ဖုန်းကဲပြောသလိုပဲ။ ပြောင်းလဲပြီးသွားရင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အသုံးမဝင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို မကောင်းမှုအလုပ်ကိုလုပ်ခဲ့တဲ့ ရှန်ဖုန်းကဲကတော့ သေသင့်တယ်။
ရှန်မိသားစုက ရှန်ဖုန်းကဲကို အလွတ်ပေးလိုက်ပြီး ဓားခန္ဓာကိုယ်အတုအတွက် ရှန်ယွိကျူးကိုပဲ ဆက်ပြီး ထိန်းထားခိုင်းမှာလား။
ဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှန်မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်က တကယ်ဘဲ ပုပ်သိုးသွားတော့မယ်။ တကယ်လို့ နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို မွေးဖွားလာတယ်ဆိုရင်တောင် ရလာဒ်ကလဲ ဒီလိုဘဲ ဖြစ်လာအုံးမှာပဲ။
ဒီအချိန်မှာ ရှန်မိသားစုရဲ့ သခင်ကြီးက ချီတုံချတုံနဲ့ အကြီးအကဲကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
 “အကြီးအကဲ”
သူတို့ရဲ့ ရှန်မိသားစုက သူတို့ရဲ့ဘိုးဘေးကို ဆုံးရှုံး ပြီးသွားပြီ နောက်ထပ် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးဖို့ရာ တကယ်ပဲ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။
မဟာအကြီးအကဲရဲ့ လက်ထဲက ဝိညာဥ်စွမ်းအင်တွေက စုစည်းထားဆဲပဲ။ သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က ရှန်မိသားစုဝင်တွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး နားကွဲမတတ် အသံတစ်ခုနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
 “မနေ့တုန်းက ဘိုးဘေးကြီး မင်းတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့တာတွေကို မေ့သွားကြပြီလား”
 “သူ့မှာ ဓားခန္ဓာကိုယ်အတု ရှိတယ်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ရှန်ယွိကျူးရဲ့ အကျင့်စရိုက်နဲ့ဆိုရင် သူက ဒုတိယရှန်ဖုန်းကဲ သေချာပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ခံစားချက်အပြည့် ဖြစ်နေတယ်။
 “အတ္တကြီးတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်က ရှန်မိသားစုရဲ့ ကျဆင်းခြင်းကို ဘီးတပ်ပေးတာပဲရှိလိမ့်မယ်”
ရှန်မိသားစုဝင်တွေအားလုံးက မှင်တက် အံ့သြသွားကြပြီး တချို့က စဥ်းစဥ်းစားစားနဲ့ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကြကာ တချို့ကတော့ အတွေးထဲမှာ ရုန်းကန်နေကြတော့တယ်။
စူးလီက သူမရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ဝိညာဥ်သစ်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မျိုချလိုက်တယ်။ သူမက အမြဲတမ်း ဖရဲသီးစားရတာကို ကြိုက်ပြီးတော့ သူ့တို့ကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါဖို့ စိတ်မဝင်စားလေဘူး။
ဒါပေမဲ့ မနေ့တုန်းက ရှန်ချန်းဟန်ရဲ့ စကားကို ပြန်စဥ်းစားလိုက်မိပြီး မသိမသာ မျက်လွှာချလိုက်ရင်း သူမရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်တယ်။ စူးလီက သိစိတ်ပင်လယ်ထဲက ကောင်းကင်စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အားလုံးရဲ့ငြိမ်သက်ပြီး ကြံရာမရဖြစ်နေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပျင်းပျင်းရိရိ သမ်းဝေလိုက်တယ်။
 “သူ့တို့တွေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်နေရာချလို့ မရဘူးလို့ ဘယ်သူကပြောလဲ” 
ဘယ်လို။
ပြန်ပြောင်းလို့ရနိုင်တာလား။
စူးလီက အားလုံးရဲ့အကြည့်ကို လစ်လျူရှုထားလိုက်တယ်။ သူမက တံခါးနားမှာရပ်နေတဲ့ ရှန်ချန်းဟန်ကို အေးအေးလူလူ လက်ရမ်းပြလိုက်တယ်။ သူမရဲ့အသံက မနေ့တုန်းကလိုဘဲ တည်ငြိမ်ပြီး ပျင်းရိလေးတွဲနေတော့တယ်။
 “ဒီကို လာခဲ့”
...