Ch 41-45

အခန်း (၄၁)
ကျိဟုန်ကျွင်းက နောက်ကျမှ ထသည်။ သူ အိုးအဖုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အိုးထဲရှိ ဆန်ပြုတ်မှာ အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူက အိုးအဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး လျန်ဟွမ်း မှာထားသည့်အတိုင်း မီးဖိုခုံနောက်သို့ သွားကာ မီးမွှေးပြီး နွှေးလိုက်သည်။
မီးမွှေးနေစဉ် ကျိဟုန်ကျွင်းသည် မုန်လာဥ လှီးနေသော လျန်ဟွမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"မုန်လာဥ လှီးပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"
လျန်ဟွမ်းသည် နောက်ဆုံးကျန်သော မုန်လာဥကို လှီးပြီးနောက် ရေဆေးနေရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"မုန်လာဥချဉ် လုပ်မလို့၊ မုန်လာဥကို ကြော်စားတာ သိပ်မကောင်းဘူး၊ မုန်လာဥချဉ် လုပ်စားတာ ပိုကောင်းတယ်"
မုန်လာဥ ကြော်စားလျှင် ခါးသက်သက် အရသာ ရှိသည်ဟု သူမ ခံစားရသဖြင့် သိပ်မကြိုက်ပေ။ မုန်လာဥချဉ် လုပ်စားလျှင်မူ ရှာလကာရည်နှင့် သကြား အနည်းငယ် ထည့်လိုက်ပါက ချဉ်ချဉ်ချိုချိုနှင့် ကြွပ်ရွကာ စားကောင်းလှသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ယခု မုန်လာဥများသည် ဆောင်းဦးပေါက်တုန်းက မုန်လာဥများဖြစ်ပြီး သိပ်မလတ်ဆတ်တော့ပေ။ ခြံထဲမှ နှုတ်ပြီးခါစ မုန်လာဥဆိုလျှင် ပို၍ စားကောင်းမည် ဖြစ်သည်။
လတ်ဆတ်သော မုန်လာဥအကြောင်း တွေးမိသောအခါ လျန်ဟွမ်း ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ရွာထဲမှာ မုန်လာဥမျိုးစေ့ လဲလို့ ရမလား၊ အပူပေးခုတင်ပေါ်မှာ မုန်လာဥ စိုက်လို့ရမလား စမ်းကြည့်ချင်လို့"
နေရာလွတ်ထဲတွင် ရာသီဥတုသာယာသဖြင့် သူ စိုက်ထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှင်သန်ကြီးထွားနေသည်။ မုန်လာဥစိုက်လျှင်လည်း ဖြစ်ထွန်းမည်။ သူမ မနေ့ညက နေရာလွတ်ထဲ ဝင်ကြည့်ရာ ပဲတောင့်ရှည်များ စားလို့ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေး ရလျှင် မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားပြီး ပဲတောင့်ရှည် ရောင်းကာ ပဲတောင့်ရှည်ကြော် ချက်စားရမည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် လျန်ဟွမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အပူပေးခုတင်ပေါ်ရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ပျိုးပင်လေးများကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းကို ပြန်ကြည့်ကာ စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ "ရတယ်"
"ဒါဆို အားတဲ့အချိန်ကျရင် ရွာထဲက လူတွေဆီ သွားလဲလိုက်မယ်" လျန်ဟွမ်းက ပြောရင်း ရေဆေးပြီးသား မုန်လာဥများကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ ရေစစ်ထားလိုက်သည်။ ရေစစ်နေစဉ် လျန်ဟွမ်းသည် မုန်လာဥချဉ်လုပ်ရန် အချဉ်စပ်လိုက်သည်။ စပ်ပြီးနောက် ငရုတ်သီးခြောက်အမျှင်၊ ချင်းအမျှင်တို့ကို ဇလုံထဲ ထည့်ကာ မုန်လာဥနှင့် ရောနယ်ပြီး ထည့်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း မုန်လာဥချဉ် လုပ်ပြီးချိန်တွင် ကျိဟုန်ကျွင်း နွှေးထားသော ဆန်ပြုတ်လည်း ကျက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ ထည့်စားလိုက်သည်။
ကြက်ဥပေါင်း၊ ဂျုံမုန့်နှင့် ဆန်ပြုတ်တို့သည် ဒီခေတ်တွင် အကောင်းဆုံး အစားအစာများ ဖြစ်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းအတွက်လည်း အလွန် ကောင်းမွန်သော နံနက်စာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂျုံမုန့် စားရသည်မှာ အရသာ တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရပြီး သူ့မျက်လုံးများက ဇလုံထဲမှ မုန်လာဥချဉ်ဆီသို့ မကြာခဏ ရောက်သွားသည်။
လျန်ဟွမ်းက မုန်လာဥ နယ်နေစဉ် ကျိဟုန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက သူမဘက်သို့ မကြာခဏ ရောက်လာသည်ကို သတိထားမိသည်။ လျန်ဟွမ်း ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "စားချင်လို့လား"
ကျိဟုန်ကျွင်းက မုန်လာဥ နယ်ထားသည်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ကြည့်ရတာ စားကောင်းမဲ့ပုံပဲ"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခဏစောင့်၊ နှမ်းဆီ နည်းနည်း ထည့်ပြီး ပေးမယ်"
လျန်ဟွမ်းက ပန်းကန်လုံး ယူကာ မုန်လာဥ တစ်ဝက်ခန့် ထည့်ပြီး နှမ်းဆီ ဆမ်းကာ မွှေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိဟုန်ကျွင်းအား ပေးလိုက်သည်။
"ရှင် အရင် စားနှင့်၊ ဒါပေမဲ့ အခုက သိပ်အရသာ မဝင်သေးဘူး၊ နာရီဝက်လောက် နှပ်ထားရင် ပိုစားကောင်းမှာ"
ကျိဟုန်ကျွင်းက မုန်လာဥ ရသည်နှင့် ချက်ချင်း တစ်ဖတ် ယူစားလိုက်သည်။ ချဉ်ချဉ်ချိုချို စပ်စပ်လေးနှင့် စားကောင်းလှသည်။ သူက ဂျုံမုန့်နှင့် တွဲဖက်ကာ မုန်လာဥချဉ်ကို စားလိုက်သည်။ လျန်ဟွမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုလည်း စားကောင်းပါတယ်"
လျန်ဟွမ်း ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ မုန်လာဥချဉ် ဇလုံကို ဗီရိုထဲ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ မြို့နယ်ဘက် သွားဦးမလား၊ အိမ်မှာပဲ နားမလား"
သူ မနေ့ညက မိုးလင်းခါနီးမှ ပြန်ရောက်တာ။ ဒီနေ့ မြို့နယ်ဘက် ထပ်သွားရင် ထပ်ပြီး ပင်ပန်းဦးမယ်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ထမင်းစားနေရင်း လျန်ဟွမ်း၏ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... မသွားတော့ဘူး၊ မနက်ဖြန်မှ သွားမယ်"
ဂျုံမုန့် တစ်လုံး ကုန်သွားသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်းက နောက်ထပ် ဂျုံမုန့် တစ်လုံး ယူကာ ထက်ခြမ်းခွဲပြီး ကြားထဲတွင် မုန်လာဥချဉ် ညှပ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း မစားသေးဘဲ လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နေ့လယ်ကျရင် ရွာထိပ်ဘက် သွားကြည့်ရအောင်၊ မြေနေရာ သွားကြည့်ပြီး ဘယ်လို အိမ်ဆောက်ရင် ကောင်းမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရအောင်၊ မင်း လိုက်မလား"
"လိုက်မယ်" လျန်ဟွမ်း ဖြေလိုက်သည်။
အိမ်ဆောက်မည့် ကိစ္စဖြစ်ရာ သူမ လိုက်ကြည့်သင့်သည်။ သူမ အိမ်သစ်ကို မျှော်လင့်နေသည်။ ယခု အုတ်တိုက် မဆောက်နိုင်သေးသော်လည်း ရွှံ့အိမ်သည်လည်း သူမ၏ အိမ် ဖြစ်လာမည်။ သူမ စိတ်ကြိုက် ဆောက်ချင်သည်။ အိမ်သစ်တွင် ကြာကြာနေရမည် မဟုတ်သော်လည်း နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံ စုမိလျှင် အုတ်တိုက် ဆောက်ချင်သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်သစ်ကို သိပ်အကြီးကြီး ဆောက်စရာ မလိုဘဲ အခန်းနှစ်ခန်း၊ မီးဖိုချောင် တစ်ခန်းနှင့် အိပ်ခန်း တစ်ခန်း ဆောက်လျှင် ရပြီ။ ရေချိုးခန်း အသေးလေး တစ်ခန်းနှင့် အိမ်သာ တစ်လုံး ထပ်ဆောက်ချင်သည်။ ဒါမှ ညဘက် အိမ်သာသွားဖို့ အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့မှာဖြစ်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ထမင်းစားပြီးနောက် ပန်းကန်ဆေးကာ လျန်ဟွမ်းကို ခေါ်ပြီး ရွာထိပ်သို့ သွားသည်။
ရွာထိပ်တွင် လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့်အတူ လမ်းမလေးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ဒီမြေကွက်လပ်က ကျွန်မတို့ဟာလား"
ရွာထိပ်တွင် နေထိုင်သူ နည်းပါးပြီး အိမ်ခြေကျဲသည်။ လျန်ဟွမ်း တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်အချို့ တံခါးပိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း ရပ်နေသော နေရာနှင့် အနီးဆုံး အိမ်သည် မီတာ ၁၀၀ ခန့် ဝေးသည်။ အတော် ဝေးကွာလှသည်။ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ရင်တောင် ဟိုဘက်အိမ်က ကြားမှာ မဟုတ်ဘူး။
ကျိဟုန်ကျွင်းက အပျက်အစီးပုံ ဘေးနားရှိ မြေကွက်လပ်ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေရာပဲ၊ ပါတီအတွင်းရေးမှူး ချပေးတဲ့ မြေနေရာ"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း ညွှန်ပြသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာကို သူမ ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေသည်။ ဘေးနားမှ အပျက်အစီးပုံကိုလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး ရှိနေသည်။ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့် လက်ထပ်ပြီး ထိုနေရာသို့ မောင်းထုတ်ခံရကာ အိမ်ပြိုကျ၍ သေဆုံးခဲ့ရသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီ အပျက်အစီးပုံက အရင်က သက်ကယ်အိမ်ဟောင်း ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူတို့ ဒီနေရာမှာ နေရင် နောက်ပိုင်း ကျိမိသားစုနဲ့ အိမ်နီးချင်း ပြန်ဖြစ်ရဦးမှာလား။
"ဟုန်ကျွင်း... အဲဒီနေရာက ကျိမိသားစု မြေနေရာလား"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း ညွှန်ပြသော နေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ဒုတိယဦးလေးတို့ မြေနေရာ"
"ဒုတိယဦးလေးတို့ မြေနေရာလား" လျန်ဟွမ်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဒုတိယဦးလေးတို့ မြေနေရာ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် သူတို့ လက်ထပ်တုန်းက ထိုအိမ်သို့ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသနည်း။
ကျိဟုန်ကျွင်း လျန်ဟွမ်း၏ သံသယကို ရိပ်မိပြီး တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြသည်။
"အဘိုး ချန်ခဲ့တဲ့ အိမ်လေ၊ အရင်တုန်းက အိမ် သုံးလုံး ရှိတယ်၊ ငါတို့ အခုနေတဲ့ နေရာ၊ ဒုတိယဦးလေး နေတဲ့ နေရာနဲ့ ဒီအိမ်ပေါ့။ အိမ် သုံးလုံး ရှိတဲ့အထဲမှာ ဒုတိယဦးလေး နေတဲ့အိမ်နဲ့ ဒီအိမ် ပေါင်းလိုက်ရင် အခန်း ငါးခန်းစာ ရှိတယ်၊ ငါတို့နေတဲ့ အိမ်က အခန်း ခြောက်ခန်းစာ ရှိတယ်။ အဲဒီ အိမ်ကြီးကို အဖေတို့ ရပြီး ကျန်တဲ့ အိမ်ငယ် နှစ်လုံးကို ဒုတိယဦးလေးတို့ ရတာ"
ကျိဟုန်ကျွင်းက စကားအများကြီး ပြောလိုက်သဖြင့် လျန်ဟွမ်း အံ့ဩသွားသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း လက်ကလေးက သူ့လက်ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်သည်။
"ကျိဟုန်ကျွင်း... ငါတို့ သွားကြည့်ရအောင်၊ အဲဒီအိမ်ကို အနီးကပ် သွားကြည့်ချင်လို့"
ကျိဟုန်ကျွင်း ဒီနေ့ စကားအများကြီး ပြောတာ ရှားတယ်။ လျန်ဟွမ်း ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်း လက်ကို ဆွဲကာ မြေလွတ်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
မြေလွတ်ရှေ့ ရောက်သောအခါ လျန်ဟွမ်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကျိဟုန်ကျွင်း... ငါတို့ အခန်း နှစ်ခန်း ဆောက်ကြမယ်၊ အခု ပိုက်ဆံ နည်းနေတော့ ရွှံ့အိမ် အရင် ဆောက်မယ်၊ ရွှံ့အိမ်မှာ နှစ်နည်းနည်းလောက် နေပြီး ပိုက်ဆံ စုမိရင် အုတ်တိုက် ပြန်ဆောက်မယ်၊ အဲဒီကျရင် အိမ်အကြီးကြီး ဆောက်လို့ ရပြီ"
"အိမ်ကိစ္စကို နောက်မှ ဆွေးနွေးကြမယ်၊ မြေနေရာ ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ကြမလား" ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း လက်ကို ဆွဲပြီး သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
"အင်း... ကောင်းပြီ" လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့် အိမ်ဆောက်မည့် ကိစ္စ ဆွေးနွေးချင်သော်လည်း ကျိဟုန်ကျွင်းက သိပ်စိတ်ဝင်စားပုံမရသဖြင့် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့်အတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။
လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အဖေကျိက အပြင်မှ ပြန်လာသည်နှင့် ဆုံသည်။ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် သူက ကျိဟုန်ကျွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လက်ကို အင်္ကျီလက်ကြား ထိုးထည့်ပြီး မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ကျိမိသားစု ခြံဝင်းထဲ ဝင်သွားသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက မတ်တတ်ရပ်လျက် နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း ဘေးတွင် ရပ်ကာ ထွက်သွားသော အဖေကျိကို ကြည့်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။
"ပြန်ကြစို့၊ ဒီနေ့ နေ့လယ် အားနေတာနဲ့ မနေ့က ဝယ်လာတဲ့ ဝါဂွမ်းစနဲ့ ရှင့်အတွက် အဝတ်အစား ချုပ်ပေးမယ်"
"အင်း"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း စကားကို ကြားသောအခါ အဖေကျိကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လျန်ဟွမ်းနောက် လိုက်ကာ အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။
အိမ်ရောက်သည်နှင့် လျန်ဟွမ်းက ပင်မအခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမက ကျိဟုန်ကျွင်း၏ အဝတ်အစားဟောင်းများကို ယူကာ အထည်သစ်နှင့် တိုင်းပြီး ညှပ်သည်။ ညှပ်နေရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ မတော်တဆ ပြောသလိုလိုနှင့် ပြောလိုက်သည်။
"ကျိဟုန်ကျွင်း... ငါတို့က လင်မယားတွေလေ၊ နောက်ကျရင် ရှင်နဲ့အတူ ကျွန်မ ရှိနေမှာပါ"
ကျိမိသားစုကို သွားကြည့်စရာ မလိုဘူး။ မရနိုင်တဲ့ မေတ္တာကို မျှော်လင့်စရာ မလိုဘူး။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"
လျန်ဟွမ်း မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် ကျိဟုန်ကျွင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့် ကွေးတက်သွားသည်။ သို့သော် အပြုံးက စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ့မျက်လုံးများက တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ကျိမိသားစု အိမ်နံရံကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
......
ညဘက် ခေါင်းဆောင်အိမ်တွင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင် အပြင်မှ အလျင်စလို ပြန်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်က သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရေနွေးခွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ရေနွေးလေးနဲ့ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အနွေးဓာတ် ယူလိုက်ဦး၊ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ခေါ်တာ ဘာကိစ္စတဲ့လဲ၊ အခုမှ ပြန်လာရတာလဲ"
"အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က တိုင်စာ လက်ခံရရှိထားတယ်တဲ့၊ ရွာထဲမှာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတဲ့သူ ရှိတယ်တဲ့၊ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်တယ်" ခေါင်းဆောင် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ခုံပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်က သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတာလဲ၊ တို့ရွာမှာ ခိုးစရာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ဘာရှိလို့လဲ၊ ဒီအချိန်က လယ်ထဲမှာ သီးနှံ မရှိဘူး၊ တို့ရွာက ဒီနှစ် ဝက်လည်း မမွေးဘူး၊ ခိုးစရာ ဘာရှိလို့လဲ"
"တောင်ပေါ်ကဟာတွေ၊ မြစ်ထဲကဟာတွေက ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတွေပဲလေ၊ ရွာထဲမှာ မြစ်ထဲဆင်းပြီး ငါးဖမ်းတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ဒီလိုလုပ်တာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတာပဲတဲ့၊ ငါးဖမ်းတဲ့သူတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတာပဲ၊ ဒီခေတ်ကြီးမှာ လူတွေက စားစရာ မရှိကြဘူး၊ ရွာသားတွေ ငါးဖမ်းတာလည်း ဟင်းကောင်းကောင်း စားချင်လို့ပါ၊ ငါးဖမ်းခွင့် မရှိတော့ဘူးဆိုရင် နောက်ကျရင် ရွာသားတွေ ဟင်းကောင်းကောင်း စားချင်ရင် ပိုက်ဆံပေးပြီး အသားဝယ်မှ ရတော့မှာ" ခေါင်းဆောင်က စိတ်ညစ်ညူးစွာ ပြောလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်၏ ဇနီးသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ပြောတာတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ရွာသားတွေက ဘယ်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိလို့လဲ၊ မြစ်ထဲ မဆင်းရရင် ဘယ်သူက ပိုက်ဆံပေးပြီး အသားဝယ်စားနိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့... တို့ရွာမှာ တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကြက်ဖမ်း၊ ယုန်ဖမ်း စားတဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ ဖမ်းခွင့် မရှိတော့ရင် ရွာသားတွေ ဘယ်လို ပြောကြမလဲ မသိဘူး"
သူမတို့ သားကြီးက သန်မာတော့ ပုံမှန်ဆို တောင်ပေါ်တက်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ကာ ယုန်တို့ ကြက်တို့ ဖမ်းတတ်သည်။ နေ့တိုင်း မရပေမဲ့ တစ်လ တစ်ခါလောက်တော့ ပါလာတတ်သည်။ အဲဒါက ဟင်းကောင်း စားရတာပဲ။
"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီကိစ္စ မပြောတော့ဘူး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ရွာသားတွေကို ခေါ်ပြီး အစည်းအဝေး လုပ်ရမယ်၊ နောက်ဆိုရင် ငါးမဖမ်းရဘူး၊ တောင်ပေါ် မတက်ရဘူးလို့ ကြေညာရမယ်"
......
ကျိဟုန်ကျွင်းအိမ်တွင် လျန်ဟွမ်း ရေချိုးပြီး အိပ်ရာပေါ် တက်လိုက်သည်။ သူမက ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ကာ ရေချိုးနေသော ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... မနက်ဖြန် မြို့နယ်ဘက် သွားမလား၊ သွားရင် မနက် စောစောထပြီး ထမင်းချက်မယ်၊ ဝက်အသည်း ချက်ပြီး အစ်ကိုကျန့်ရှဲ့ကို သွားပေးမလို့"
ကျိဟုန်ကျွင်းက ခြေထောက်ဆေးပြီး ဖိနပ်စီးလိုက်သည်။ "အင်း"
ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောပြီးသည်နှင့် ခြေဆေးရေ သွားသွန်သည်။ သူ ပြန်လာသောအခါ လျန်ဟွမ်းက ဘေးနားရှိ စောင်ကို လှန်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"အပြင်မှာ အေးတယ်၊ မြန်မြန် တက်ခဲ့"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း လှန်ပေးထားသော စောင်ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ အရောင်မှိန်သွားသည်။ သူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခုတင်ခေါင်းရင်းသို့ လျှောက်သွားကာ ဖိနပ်ချွတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ် တက်လိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း အိပ်ရာပေါ် ရောက်သည်နှင့် လျန်ဟွမ်းက စောင်ခြုံပေးလိုက်သည်။ အိပ်ရာပေါ် လှဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... မနက်ဖြန် မြို့နယ်သွားရင် ငါလည်း လိုက်လို့ ရမလား"
သူမ မှောင်ခိုဈေးကွက် သွားချင်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တစ်ဖက်လှည့်ကာ လျန်ဟွမ်းကို ဖိလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကိစ္စ မနက်ဖြန်မှ ပြောမယ်"
ညက ရှည်လျားသည်။ မနက်ဖြန်ကိစ္စ ပြောနေရင် အချိန်ကုန်သည်။ အရေးကြီးတာ အရင် လုပ်ရမယ်။
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လက်များက လျန်ဟွမ်း ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားနေသည်။ လျန်ဟွမ်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ခွေသွားသည်။ မူလက ထိုစိတ်ကူး မရှိသော်လည်း ကျိဟုန်ကျွင်းကြောင့် စိတ်ပါလာသည်။ သူမ ကျိဟုန်ကျွင်းကို ပြန်ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ကိုင်ကာ အသက်ရှူသံ ပြင်းလာသည်။
.......
နောက်တစ်နေ့ နံနက် မိုးလင်းခါစအချိန်တွင် လျန်ဟွမ်း မျက်လုံးပွင့်လာပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ သူမ ဒီနေ့ စောစောထပြီး ထမင်းချက်ရမည်။ မနက်စာ ချက်ပြီး ဝက်အသည်းကြော် ချက်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့်အတူ မြို့နယ်ဘက် လိုက်သွားရမည်။
လျန်ဟွမ်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း နိုးလာသည်။ သို့သော် မျက်လုံး မဖွင့်သေးပေ။ လျန်ဟွမ်း အဝတ်အစား ဝတ်သံ ကြားမှ မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သူမနှင့်အတူ အဝတ်အစား ဝတ်ကာ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း အိပ်ရာထသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွမ်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"နိုးပြီလား၊ ကောင်းတယ်... မီးကူမွှေးပေး"
"အင်း" ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောပြီး လျန်ဟွမ်းနောက် လိုက်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လျန်ဟွမ်းက ကန်စွန်းဥဟင်းရည် အရင် ပြုတ်သည်။ ဂျုံမုန့် နွှေးသည်။ သူမနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းက ကန်စွန်းဥဟင်းရည်၊ ဂျုံမုန့်နှင့် မုန်လာဥချဉ် စားသည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက ရေပုံးထဲ စိမ်ထားသော ဝက်အသည်းကို ယူကာ နာနတ်ပွင့်၊ ငရုတ်ကောင်း၊ ချင်းတို့ဖြင့် ကြော်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း ဝက်အသည်းကြော် ချက်ပြီးနောက် ဇလုံထဲ ထည့်လိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... မြို့နယ် သွားကြစို့"
"တကယ် လိုက်မလို့လား" ကျိဟုန်ကျွင်း လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မနေ့ညက ပြောထားတယ်လေ၊ ဒီနေ့ မြို့နယ်သွားရင် ရှင် ခေါ်သွားမယ်လို့"
ကျိဟုန်ကျွင်း မနေ့က တကယ် ကတိပေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ လျန်ဟွမ်း၏ စကားကို ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... သွားကြမယ်"
လျန်ဟွမ်းလက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူလိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်တံခါး သော့ခတ်ပြီးနောက် နှစ်ယောက်သား မြို့နယ်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ရွာမှ ထွက်လာပြီး မကြာမီ ရွာထဲရှိ အသံချဲ့စက်မှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်၏ အသံ ဖြစ်သည်။
......
မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဒုတိယဦးလေးနှင့် ကျိကျန့်ရှဲ့သာ အခန်းထဲတွင် ရှိသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဒုတိယဦးလေးက တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်းနဲ့ တူမလေး ရောက်လာပြီလား၊ ဝင်ခဲ့ကြ"
"ဟုတ်ကဲ့" ကျိဟုန်ကျွင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ဝင်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာပြီး ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ယူကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
"ဦးလေး၊ အစ်ကိုကျန့်ရှဲ့... ကျွန်မ ဝက်အသည်းကြော် ယူလာတယ်၊ အစ်ကိုကျန့်ရှဲ့ စားဖို့၊ သွေးအားကောင်းစေတယ်"
ဒုတိယဦးလေးသည် စကားနည်းသူဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား အများကြီး မပြောတတ်ပေ။ လျန်ဟွမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
"တူမလေး... ပင်ပန်းသွားပြီ"
"ရပါတယ်၊ ဟင်းချက်တာ မပင်ပန်းပါဘူး၊ ဒါနဲ့ ဦးလေး... ဒေါ်လေးနဲ့ မရီး မလာကြဘူးလား"
"အာနျို နေမကောင်းလို့၊ ငါ မင်းဒေါ်လေးကို မရီးနဲ့အတူ အိမ်မှာပဲ ကလေးထိန်းခိုင်းလိုက်တယ်၊ ဟုန်ချီဘက်ကို ငါ ကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ ခဏနေ ကျန့်ခန်းလည်း လာလိမ့်မယ်" ဒုတိယဦးလေး တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။
ဒုတိယဦးလေး ပြောပြီး မကြာမီ ကျိကျန့်ခန်းက အပြင်မှ ဝင်လာသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ထမင်းချိုင့် ပါလာသည်။ ဒုတိယဦးလေးနှင့် ကျိကျန့်ရှဲ့အတွက် ဆန်ပြုတ် ယူလာခြင်း ဖြစ်သည်။
"အဖေ... ထမင်း ယူလာတယ်"
ကျိကျန့်ခန်း အပြင်မှ ဝင်လာပြီး အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် ဝက်အသည်းကြော် အနံ့ကို ရလိုက်သည်။ သူ ထမင်းချိုင့် ကိုင်ကာ ခုတင်နား အမြန် လျှောက်သွားပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းခွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အစ်ကို... ဒါ မရီး ချက်လာတဲ့ ဟင်းမလား၊ ကျွန်တော် စားလို့ ရမလား"
မွှေးလိုက်တာ။ ကြည့်ရတာ စားကောင်းမဲ့ပုံပဲ။
ကျိကျန့်ရှဲ့ မစားရသေးပေ။ ကျိကျန့်ခန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ တူကို ပေးလိုက်သည်။
"အိမ်မှာ ထမင်း မဝဘူးလား၊ လာစားလေ"
ဒုတိယဦးလေးက မျက်နှာတည်တည်ဖြင့် ကျိကျန့်ခန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျန့်ခန်း... ဒါ ဝက်အသည်း၊ မင်းမရီးက မင်းအစ်ကို သွေးအားကောင်းအောင် ချက်လာပေးတာ၊ မင်း မစားနဲ့တော့၊ မင်းအစ်ကိုကို ပေးစားလိုက်"
"သွေးအားကောင်းစေတာလား၊ ဒါဆို မစားတော့ပါဘူး၊ အစ်ကိုပဲ စားလိုက်ပါ" အစ်ကိုကြီး သွေးအားကောင်းစေဖို့ဆိုတော့ သူ မစားတော့ဘူး။
လျန်ဟွမ်းက သူတို့မိသားစု စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ကျွန်မ သမဝါယမဆိုင် သွားပြီး ပစ္စည်း ဝယ်ချင်လို့၊ ရှင် ဒီမှာ ဦးလေးနဲ့ စကားပြောရင်း နေခဲ့မလား"
ကျိဟုန်ကျွင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ လိုက်ခဲ့မယ်"
လျန်ဟွမ်း ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် ဆေးရုံမှာ နေပြီး ဦးလေးကို ကူညီပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ သမဝါယမဆိုင် သွားပြီး ပစ္စည်းဝယ်ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"
သူမ မှောင်ခိုဈေးကွက် သွားချင်တာ။ ကျိဟုန်ကျွင်း ပါလာရင် သူမ လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ တစ်ယောက်တည်း သွားတာ ပိုကောင်းတယ်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို လေးနက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း အကြည့်ကြောင့် သူမ စိတ်ကို အဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း၏ အဖြေကို ကြားမှ လျန်ဟွမ်း ကျိဟုန်ကျွင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို ကျွန်မ သွားလိုက်ဦးမယ်"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်းကို ပြောပြီးနောက် ဒုတိယဦးလေးတို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေး၊ အစ်ကိုကျန့်ရှဲ့... ကျွန်မ ပစ္စည်းသွားဝယ်ချင်လို့၊ သမဝါယမဆိုင် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်"
"သွားလေ"
လျန်ဟွမ်းက ဆေးရုံမှ ထွက်လာပြီး ပထမအကြိမ် ကျိဟုန်ကျွင်း ခေါ်သွားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မှောင်ခိုဈေးကွက်သို့ သွားလိုက်သည်။
မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် မနက်ဖြန် ပထမလ ၁၅ ရက်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် ဒီနေ့ လူအနည်းငယ် ပိုများနေသည်။ လျန်ဟွမ်း လူရှင်းသော နေရာတွင် ပုန်းကာ နေရာလွတ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။ ပဲတောင့်ရှည် တစ်စည်း ခူးပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲ တိတ်တဆိတ် ဝင်လိုက်သည်။
မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် လူသွားလူလာ များသော်လည်း လူတိုင်း သတိထားနေကြပြီး ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်နေကြသည်။
လျန်ဟွမ်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝတ်အစားတွင် ဖာထေးရာများ ပါသော်လည်း သပ်ရပ်သန့်ရှင်းသည်။ မျက်နှာ ပြည့်ပြည့်၊ အသားဝါပြီး မျက်ရစ်နှစ်ထပ် ရှိသည်။ ပြုံးမနေသော်လည်း မျက်နှာက ပြုံးနေသလို ဖြစ်နေသည်။ ခင်မင်နှစ်လိုဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။
လျန်ဟွမ်းက သူမထံ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး အနားရောက်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။
"ဟင်းသီးဟင်းရွက် လိုချင်လား"
လျန်ဟွမ်း ပြောပြီးသည်နှင့် ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားသည်။
အမျိုးသမီးက သူမနောက် လိုက်လာသည်။
လမ်းကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးက လျန်ဟွမ်းကို ရှာတွေ့ပြီး နောက်မှ ပြောလိုက်သည်။
"ညီမလေး... ညည်းမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှိလို့လား၊ ဘာဟင်းရွက်လဲ"
ဒီအချိန်မှာ မုန်လာဥနဲ့ ဂေါ်ဖီထုပ်ပဲ ရှိတာ။ အိမ်မှာ ဂေါ်ဖီထုပ် နှစ်ထုပ်ပဲ ကျန်တော့တာ။ ဂေါ်ဖီထုပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ဝယ်နိုင်ရင် ကောင်းမယ်။ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ ဟင်းရှားတယ်။ ဟင်းဝယ်မရဘူး။ အိမ်မှာ ငံပြာရည်နဲ့ပဲ စားနေရတာ။ ဂေါ်ဖီထုပ်က ချွေတာစားမှ နှစ်ထုပ်ပဲ ကျန်တာ။ နောက်ထပ် ဂေါ်ဖီထုပ် နည်းနည်းလောက် ရရင် ကောင်းမယ်။
"ဂေါ်ဖီထုပ် မဟုတ်ဘူး၊ ပဲတောင့်ရှည် လိုချင်လား" လျန်ဟွမ်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"ပဲတောင့်ရှည်လား၊ ပဲတောင့်ရှည်ခြောက်လား" အမျိုးသမီးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ဟာ" လျန်ဟွမ်း လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ပဲတောင့်ရှည်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး ပဲတောင့်ရှည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားသည်။ "တကယ် ပဲတောင့်ရှည်ပါလား၊ လတ်ဆတ်လိုက်တာ၊ ဘယ်လို လဲမလဲ"
ဒီပဲတောင့်ရှည် ဝယ်သွားရင် အိမ်ကလူတွေ ကြိုက်ကြမှာ သေချာတယ်။
အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။
လျန်ဟွမ်းက သူမကို ကြည့်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။ "တစ်စည်း တစ်ယွမ်"
ဒီပဲတောင့်ရှည်တစ်စည်းက ၂ ကျင်းလောက် ရှိမယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ရှားတော့ ဒီဈေးဆိုရင် ဝယ်မဲ့သူ ရှိလောက်တယ်။
အမျိုးသမီးက လျန်ဟွမ်းပြောသော ဈေးကို ကြားသောအခါ တွန့်ဆုတ်သွားသည်။ "ဒါ... ဈေးကြီးလွန်းတယ်၊ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ထပ်ထည့်ရင် အသားဝယ်လို့ ရနေပြီ"
"ဟင်းသီးဟင်းရွက် ရှားတယ်လေ၊ ဒါ ကျွန်မတို့အိမ်က ခက်ခက်ခဲခဲ စိုက်ထားရတာ၊ ယူမလား၊ မယူရင် တခြားလူ သွားမေးလိုက်မယ်" လျန်ဟွမ်းက တောသူတောင်သားစကားသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက အံကြိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ယူမယ်၊ အကုန်ပေး"
အမျိုးသမီးက ပဲတောင့်ရှည် ဝယ်သွားသည်။ လျန်ဟွမ်းက နောက်ထပ် ပဲတောင့်ရှည် စည်းအနည်းငယ် ထပ်ခူးပြီး ရောင်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် လူရှင်းသော နေရာသို့ သွားကာ ပဲတောင့်ရှည် တစ်စည်းကို လက်ဆွဲအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သမဝါယမဆိုင်သွားပြီး နှမ်းဆီ၊ နာနတ်ပွင့်၊ သကြားတစ်ထုပ်နှင့် မုန့်တစ်ထုပ် ဝယ်ကာ ဆေးရုံဘက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ဆေးရုံတွင် ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ လက်ထဲမှ လက်ဆွဲအိတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြန်ရောက်ပြီလား"
"အင်း... မုန့်ဝယ်လာတယ်၊ ကျန့်ခန်း စားဖို့" လျန်ဟွမ်း ဝယ်လာသော မုန့်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
ကျိကျန့်ခန်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မုန့်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး"
ကျိကျန့်ခန်းက ၁၆၊ ၁၇ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး ဖြစ်ပြီး ဒီခေတ်တွင် စားစရာ ရှားပါးသဖြင့် မုန့်စားရလျှင် ပျော်နေတတ်သည်။
ဒုတိယဦးလေးက မုန့်ကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်းမိန်းမ... မုန့်က အိမ်မှာ ရှိပါတယ်၊ နောက်ကျရင် ဝယ်မလာနဲ့တော့၊ အိမ်ပြန်ယူသွားပြီး စားကြ၊ ကျန့်ခန်းက အသက်ကြီးနေပြီ၊ မင်းတို့ လင်မယား ပိုစားကြ"
လျန်ဟွမ်းက ဒုတိယဦးလေး၏ စကားမှ သူတို့ စားစေချင်သည့် စေတနာကို နားလည်လိုက်သည်။ လျန်ဟွမ်း ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဦးလေး... ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်း စားဖို့ ရှိပါတယ်၊ ဒါ ဦးလေးနဲ့ ကျန့်ခန်း စားဖို့ပါ"
"အင်း... နောက်ကျရင် ထပ်မဝယ်နဲ့တော့၊ ဈေးကြီးတယ်" ဒုတိယဦးလေး ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ဦးလေးပြောတာ နားထောင်ပါ့မယ်" လျန်ဟွမ်း ဒုတိယဦးလေး စကားကို လိုက်လျောလိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း ပြန်ရောက်လာပြီး အခန်းထဲ ခဏနေပြီးနောက် ဒုတိယအဒေါ်က ထမင်းလာပို့သည်။ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စားပွဲပေါ် ထမင်းတင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်းတို့ လင်မယား ဟုန်ချီကို လာကြည့်ကြတာလား၊ အိမ်မှာ ထမင်းချက်ထားတယ်၊ အတူတူ ပြန်စားကြစို့"
လျန်ဟွမ်း ငြင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိဟုန်ကျွင်းက ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"
ကျိဟုန်ကျွင်း သဘောတူလိုက်သဖြင့် လျန်ဟွမ်းလည်း ဒုတိယအဒေါ်နှင့်အတူ ကျိကျန့်ရှဲ့တို့ အိမ်သို့ လိုက်သွားရသည်။
တိုက်တန်းလျား ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် လျန်ဟွမ်းက ဒုတိယအဒေါ်နောက်မှ လိုက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့သည်။ ကျိကျန့်ရှဲ့အိမ်က ၃ လွှာတွင် ရှိသည်။ ၃ လွှာ စင်္ကြံလမ်းတွင် ပစ္စည်းဟောင်းများ ပုံထားသဖြင့် ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။
ဒုတိယအဒေါ်က ၃၀၂ အခန်းရှေ့ ရပ်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ဝမ်ရှို့မေ ကလေးထိန်းနေသည်။ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းကို မြင်သောအခါ ကြောင်သွားပြီး ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်းနဲ့ လျန်ဟွမ်း ရောက်လာကြပြီလား၊ ဝင်ကြ၊ ရေနွေး သွားငှဲ့ပေးမယ်"
"မရီး... ရပါတယ်၊ မဆာပါဘူး၊ မရီး... ဒီသကြား မရီး သောက်ဖို့ ယူလာတာ" လျန်ဟွမ်းက အခန်းထဲ ဝင်ကာ ဝယ်လာသော သကြားကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
သူတို့ ဒီမှာ ထမင်းစားမှာဆိုတော့ အလကား မစားသင့်ဘူးလေ။
ဝမ်ရှို့မေ ပြုံးလိုက်သည်။ "လာရင် ပြီးတာပဲ၊ ဘာလို့ အားနာစရာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ နောက်ဆို ဘာမှ ယူမလာနဲ့တော့"
လျန်ဟွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ သကြား နည်းနည်းပါပဲ"
ဒုတိယဦးလေးက ပစ္စည်း မဝယ်ခိုင်းတာ တကယ် မဝယ်ခိုင်းတာဖြစ်ပြီး ဝမ်ရှို့မေကတော့ ဧည့်ဝတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ပြောခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။
ဒုတိယအဒေါ်က လျန်ဟွမ်းနှင့် ဝမ်ရှို့မေ စကားပြောနေသည်ကို ဝင်မပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ စကားပြောနေကြ၊ ငါ မီးဖိုချောင်သွားပြီး ဟင်းထပ်ချက်လိုက်ဦးမယ်၊ ခဏနေ ထမင်းစားကြမယ်"
ဒုတိယအဒေါ်ချက်ထားသော ထမင်းမှာ လျန်ဟွမ်းတို့ လာမည် မသိသဖြင့် ကန်စွန်းဥပြုတ်ရည်၊ ဂျုံမုန့်နှင့် မုန်လာဥချဉ်သာ ချက်ထားသည်။ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း ရောက်လာသဖြင့် သူမ မီးဖိုချောင်ဝင်ပြီး ကြက်ဥနှစ်လုံး ထပ်ကြော်လိုက်သည်။
ဒုတိယအဒေါ်က ထမင်းချက်ပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းတို့ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ထမင်းစားကြသည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက ပန်းကန်ဆေးကူပေးပြီး ဧည့်ခန်းတွင် ထိုင်ကာ ကျိကျန့်ရှဲ့၏ ကလေးနှင့် ဆော့နေလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟွမ်းဟွမ်း... ငါ အပြင် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း မရီးအိမ်မှာ စောင့်နေ"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း ဘာသွားလုပ်မည်ကို မမေးဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ"
… 
အခန်း (၄၂)
လျန်ဟွမ်းသည် ကျိကျန့်ရှဲ့အိမ်တွင် ကြာကြာမနေခဲ့ပါ။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်းသည် အပြင်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး လက်ထဲတွင် အနက်ရောင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
ဝမ်ရှို့မေသည် တံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသဖြင့် ကျိဟုန်ကျွင်း ဝင်လာသည်ကို ဦးစွာ မြင်တွေ့ရပြီး သူကိုင်ထားသော ပစ္စည်းကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ကုန်စုံဆိုင် သွားလာတာလား"
"အင်း" ကျိဟုန်ကျွင်းက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေပြီး ဘာဝယ်လာကြောင်းတော့ မပြောပြပေ။
ကျိဟုန်ကျွင်း ပြန်ရောက်လာသဖြင့် လျန်ဟွမ်းသည် ကျိကျန့်ရှဲ့အိမ်တွင် တော်တော်ကြာကြာ နေပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ကလေးအမေဆီသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"ဒေါ်လေး... အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး၊ ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်း ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်"
"အခုပဲ ပြန်တော့မလို့လား၊ ခဏလောက် ထပ်မနေတော့ဘူးလား" ဒုတိယအဒေါ်က တားသည်။
"မနေတော့ပါဘူး၊ မိုးချုပ်နေပြီဆိုတော့ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ညစာချက်ဖို့ အချိန်မီလောက်ပါပြီ" လျန်ဟွမ်း ပြောရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ဒုတိယအဒေါ်က ဆက်မတားတော့ဘဲ မှာကြားလိုက်သည်။
"အေးပါ... ပြန်ကြတော့၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ကြဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ ဒေါ်လေး လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်း ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်" လျန်ဟွမ်းက တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားရင်း ကလေးချီကာ လိုက်ပို့မည့် ဒုတိယအဒေါ်ကို လှမ်းတားလိုက်သည်။
ကလေးက မနေ့ကမှ အဖျားကျကာစဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယအဒေါ်လည်း ကလေးချီကာ အပြင်မထွက်ချင်ပေ။ လျန်ဟွမ်း တားလိုက်သဖြင့် ခြေလှမ်းတန့်လိုက်ပြီး ဆက်မပို့တော့ပေ။
လျန်ဟွမ်းသည် ကျိကျန့်ရှဲ့အိမ်ရှိရာ တိုက်တန်းလျားမှ ထွက်လာပြီး ကျိဟုန်ကျွင်း လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ရှင် ကုန်စုံဆိုင်က ဘာဝယ်လာတာလဲ"
"အိမ်ရောက်မှ ကြည့်" ကျိဟုန်ကျွင်းက အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လျန်ဟွမ်းဘေးမှ ယှဉ်လျက် လျှောက်လာသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း ဘာဝယ်လာသည်ကို မပြောပြသော်လည်း လျန်ဟွမ်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ အိမ်ရောက်လျှင် မြင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ကျိဟုန်ကျွင်းဘေးမှ လိုက်ကာ အိမ်ပြန်လမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းက ရွာထဲသို့ မရောက်မီ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရွာသားများစွာသည် သစ်တုံးများပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများကို ကြည့်ရသည်မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရသည်။
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "ရွာထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ရွာသားများသည် စုဝေးပြီး စကားပြောတတ်ကြသော်လည်း အများအားဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ စုဝေးပြီး ဟိုအိမ်ဒီအိမ် အတင်းပြောတတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ရွာလုံးကျွတ်နီးပါး အပြင်ထွက်ကာ လမ်းပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေအောင် စုဝေးပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို လျန်ဟွမ်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီအခြေအနေက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး။ တစ်ရွာလုံး ထွက်ဆွေးနွေးနေကြတယ် ဆိုတော့ သေချာပေါက် တစ်ခုခု ဖြစ်လို့ပဲ။
"မသိဘူး၊ အရင် ဝင်ကြည့်ရအောင်" ကျိဟုန်ကျွင်း လေးနက်စွာ ပြောရင်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။
"ကောင်းပြီ"
လျန်ဟွမ်း ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းနောက်မှ လိုက်ကာ ရွာထဲ ဝင်သွားသည်။ သူတို့အိမ်သို့ သွားရာလမ်းတွင် "ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ၊ ဘယ်သူက ယုတ်မာပြီး တိုင်လိုက်တာလဲ မသိဘူး" ဟူသော ရွာသားများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို လျန်ဟွမ်း သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။
လျန်ဟွမ်း ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တန့်သွားပြီးနောက် ရှေ့ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။
တိုင်ကြားတယ် ဟုတ်လား။ ရွာထဲမှာ ဘယ်သူက ဘာကို တိုင်ကြားလိုက်တာလဲ။
လျန်ဟွမ်း တွေးနေစဉ် လမ်းဘေး သစ်တုံးပေါ် ထိုင်နေသော အဒေါ်မာက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်းမိန်းမ... ပြန်လာကြပြီလား၊ ကျန့်ရှဲ့ဆီ သွားကြည့်ကြတာလား၊ သူ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
လျန်ဟွမ်းသည် ဖော်ရွေသော အဒေါ်မာကို ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့... အစ်ကိုကျန့်ရှဲ့ဆီ သွားကြည့်တာပါ၊ သူ သက်သာပါတယ်၊ ဆေးရုံမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နေရင် ဆင်းလို့ ရပါပြီ"
လျန်ဟွမ်း ပြောပြီးသည်နှင့် အဒေါ်မာဘေးနားမှ ကျိထျဲ့ကျူးအမေက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟွန်း... ကျိကျန့်ရှဲ့ဆီ သွားကြည့်တာတဲ့၊ ငါကြည့်ရတာတော့ မကောင်းတာ လုပ်ဖို့ သွားတာ နေမှာ"
"တို့ရွာကို တိုင်စာ ပို့ခံလိုက်ရတယ်၊ နင်တို့လင်မယား နေ့တိုင်း မြို့နယ်ဘက် သွားနေတာ၊ ငါထင်တာတော့ နင် တိုင်လိုက်တာပဲ ဖြစ်မယ်" ကျိထျဲ့ကျူးအမေက လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သဖြင့် လမ်းဘေးတွင် စကားပြောနေကြသော လူအများအပြားက လျန်ဟွမ်းကို လှမ်းကြည့်ကြသည်။
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ ပြောသည့်စကား မှန်မမှန်ကို သူတို့ သံသယ ဝင်နေကြသည်။ အကယ်၍ မှန်ခဲ့လျှင် လျန်ဟွမ်းသည် သူတို့၏ ရန်သူဖြစ်ပြီး တစ်ရွာလုံးကို စော်ကားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သံသယ မျက်လုံးများ၊ မယုံသင်္ကာ မျက်လုံးများ လျန်ဟွမ်းအပေါ် ကျရောက်လာသည်။ လျန်ဟွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ မတိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရွာကို တိုင်စာ ပို့ခံရတယ်ဆိုတာ ဘာကို တိုင်တာလဲ" လျန်ဟွမ်း အဒေါ်မာကို ကြည့်မေးလိုက်သည်။
ရွာကို ဘာအကြောင်း တိုင်ကြားလိုက်သလဲဆိုတာ သူမ သိဖို့ လိုသည်။ ရွာအဝင်မှာတင် လူတွေအများကြီး စုဝေးပြီး ဆွေးနွေးနေကြတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ကိစ္စကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာကိစ္စလဲ ဆိုတာ သူမ မသိသေးဘူး။
အဒေါ်မာက လျန်ဟွမ်းအနား ကပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်က မနက်က ပြောတယ်၊ ရွာထဲမှာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းခိုးတဲ့သူ ရှိတယ်လို့ တိုင်စာ ရထားတယ်တဲ့၊ ရွာသားတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးနေကြတယ်တဲ့၊ နောက်ဆိုရင် ငါးမဖမ်းရတော့ဘူး၊ ယုန်မပစ်ရတော့ဘူး၊ ဖမ်းမိရင် အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့ခံရမယ်တဲ့"
အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က တောင်ပေါ်ကသံယံဇာတများ၊ မြစ်ထဲမှ ငါးများက ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းလို့ ပြောထားပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ရွာသား အချို့က တောင်ပေါ်တက် အမဲလိုက်ကာ မြစ်ထဲဆင်း ငါးဖမ်းလေ့ ရှိသည်။ ငါးနည်းနည်းပါးပါး ဖမ်းမိလျှင် ရွာကလည်း ဘယ်သူ ဖမ်းမိမိ ဖမ်းမိသည့်သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုပြီး ခွင့်ပြုထားသည်။ ရွာထဲမှ မိသားစု အတော်များများက အမဲလိုက်ရင်း ဟင်းကောင်း စားရကြသည်။ အခု အမဲမလိုက်ရတော့ဘူး ဆိုတော့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အသားစားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အဒေါ်မာ စကားကို ကြားသောအခါ လျန်ဟွမ်း မျက်မှောင် ပိုကြုတ်သွားသည်။ အမဲလိုက်ခွင့် မရှိတော့ဘူး။ သူတို့အိမ်က အစားအစာ တော်တော်များများက ကျိဟုန်ကျွင်း အမဲလိုက်လို့ ရလာတာတွေ။ အမဲလိုက်ခွင့် မရှိတော့ရင် နောက်ဆို ဘယ်လို အသားစားရမလဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက တိုင်လိုက်တာလဲ။
လျန်ဟွမ်း ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တခြားနေရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိမိသားစုဝင်များရှိနေသလား ကြည့်ချင်လို့ ဖြစ်သည်။ ကျိမိသားစုဝင်များသည် ဟုန်ကျွင်း အမဲလိုက်သည်ကို သိပြီး အိမ်က ယုန်သားများကိုလည်း ယူစားဖူးကြသည်။ ဒီကိစ္စကို ကျိမိသားစုဝင်တွေ လုပ်တာများလား။
လျန်ဟွမ်း တွေးရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျိမိသားစုဝင်များကို မတွေ့ရပေ။ အကြည့်ပြန်သိမ်းချိန်တွင် ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ မျက်လုံးများ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုမျက်လုံးများသည် သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်နေသလိုပင်။
လျန်ဟွမ်း မျက်လုံး အနည်းငယ် မှေးသွားပြီး ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါ ကျွန်မ တိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရွာထဲက လူတော်တော်များများက ကျွန်မယောကျ်ား ဟုန်ကျွင်း ငါးဖမ်းတတ်တာကို မြင်ဖူးကြမှာပါ၊ ကျွန်မလည်း ဟုန်ကျွင်း ဖမ်းလာတဲ့ ငါးကို စားချင်တာပေါ့၊ အခု တိုင်လိုက်တော့ ငါးဖမ်းလို့ မရတော့ဘူး၊ ကျွန်မလည်း ဟုန်ကျွင်း ဖမ်းလာတဲ့ ငါးကို စားလို့ မရတော့ဘူး၊ ကိုယ်ကျိုးမရှိဘဲ သူများ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်တဲ့အလုပ်မျိုး ကျွန်မ ဘာလို့ လုပ်ရမှာလဲ"
"ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်တော့ ရွာထဲက တချို့အိမ်တွေမှာ ငါးဖမ်းတတ်၊ အမဲလိုက်တတ်တဲ့သူ မရှိဘူး၊ အဲဒီလို အိမ်တွေကများ တိုင်လိုက်တာလား မသိဘူးနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား" လျန်ဟွမ်းက ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ကျိထျဲ့ကျူးအမေမှာ သူခိုးလူမိ ဖြစ်နေသဖြင့် လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။ မျက်လုံးကို လွှဲကာ တခြားဘက် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါကြည့်ရတာ နင် ဆင်ခြေပေးနေတာပဲ၊ နင် တိုင်တာပဲ ဖြစ်မှာ"
ကျိထျဲ့ကျူးအမေက လူမိုက်ဆန်စွာဖြင့် လျန်ဟွမ်းကို တိုင်သူဟု စွပ်စွဲနေသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ဘေးမှနေ၍ လျန်ဟွမ်းလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"သူနဲ့ မငြင်းနဲ့"
လျန်ဟွမ်းက ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ စကားကို ပြန်ချေပကာ သူမသည်သာ တိုင်ကြားသူ ဖြစ်ကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကြောင့် ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်နဲ့ ဟွမ်းဟွမ်း မတိုင်ပါဘူး၊ ဘယ်သူ တိုင်တာလဲ ဆိုတာ နောက်အကျဆုံး မနက်ဖြန် စုံစမ်းလို့ ရပါလိမ့်မယ်"
"အဲဒီကျရင် အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်" ကျိဟုန်ကျွင်းက လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသော လူများကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောပြီးသည်နှင့် လျန်ဟွမ်းလက်ကို ဆွဲကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ရွာသားများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို ဆွဲခေါ်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးအမေ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
တစ်ရက်တည်းနဲ့ ဘယ်သူတိုင်တာလဲ ဆိုတာ စုံစမ်းလို့ ရတယ်တဲ့လား။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းက အိမ်ထဲ ဝင်ပြီးသည်နှင့် သူမက ခြံဝင်းတံခါး ပိတ်လိုက်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းနောက်မှ လိုက်ကာ အိမ်မကြီးထဲ ဝင်သွားသည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ဘယ်သူ တိုင်တာလဲဆိုတာ ရှင် ရိပ်မိနေပြီလား" လျန်ဟွမ်းက အိမ်မကြီးထဲ ရပ်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်းကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
"နည်းနည်းတော့ ရိပ်မိတယ်" ကျိဟုန်ကျွင်း တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။
"ဒါဆို မနက်ဖြန်ကျရင် တိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ ဘယ်လို စုံစမ်းမလဲ" ထိုသူက တိုင်စာ ပို့လိုက်သည် ဆိုကတည်းက နာမည်ဝှက်နှင့် တိုင်ခြင်း ဖြစ်လောက်သည်။ တိုင်ကြားသူကို စုံစမ်းရန် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ပြောလိုက်သည်။
"ခဏနေ ငါ ခေါင်းဆောင်အိမ် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်"
"ကောင်းပြီ" ကျိဟုန်ကျွင်းက ဒီအချိန် ခေါင်းဆောင်အိမ် သွားတာ တိုင်စာကိစ္စပြောဖို့ ဖြစ်လောက်တယ်။ ဘယ်သူ တိုင်တာလဲ ဆိုတာ သူမ တကယ် သိချင်နေပြီ။
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း အိမ်မကြီးထဲမှ ထွက်ကာ ခြံဝင်းပြင်သို့ ထွက်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်အိမ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။
အိမ်မကြီးထဲတွင် ကျိဟုန်ကျွင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက ပဲတောင့်ရှည်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် မနေ့က ကျိဟုန်ကျွင်း ဝယ်လာသော ဝက်သား ရှိသေးသဖြင့် ပဲတောင့်ရှည် ဝက်သားကြော် ချက်စားလျှင် အရသာ ရှိမည်။
အိမ်တွင် ဂျုံမုန့် ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ညစာအတွက် မုန့်မရှိတော့ပေ။ ရေမုန့် လုပ်စားလို့ ရသည်။ ရေမုန့်နှင့် ပဲတောင့်ရှည် ဝက်သားကြော် တွဲစားလျှင် သေချာပေါက် စားကောင်းမည်။
လျန်ဟွမ်းသည် လက်တွေ့သမားဖြစ်သဖြင့် ပဲတောင့်ရှည် ဝက်သားကြော်နှင့် ရေမုန့် လုပ်စားရန် စိတ်ကူးရသည်နှင့် ဗီရိုထဲမှ ဂျုံမှုန့် နှစ်ပန်းကန်လုံး ခပ်ယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ဂျုံနယ်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း အိမ်မှာ မရှိသဖြင့် လျန်ဟွမ်းကို မီးကူမွှေးပေးမည့်သူ မရှိပေ။ လျန်ဟွမ်း ဂျုံနယ်ပြီးနောက် မုန့်ပြား အရင် လိပ်သည်။ လျန်ဟွမ်း မုန့်ပြား ဆယ်ချပ်ကျော် လိပ်ပြီးနောက်မှ မီးမွှေးသည်။ မီးဖိုထဲ ထင်းထည့်ကာ မီးတောက်လာပြီး ရေနွေးပူလာမှ ပေါင်းအိုးတင်ကာ ရေမုန့် တစ်ချပ်ချင်းစီ ထည့်ပေါင်းသည်။
မီးဖိုထဲတွင် ထင်းရှိနေသဖြင့် လျန်ဟွမ်း အမြဲ စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုပေ။ မီးတောက်နေစဉ် သူမ မုန့်ပြား ဆက်လိပ်သည်။ တစ်ချပ်လိပ်ပြီးလျှင် မီးဖိုဘက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မီးမငြိမ်းသေးလျှင် မုန့်ပြား ဆက်လိပ်သည်။
ရေမုန့် လုပ်ပြီးသွားသောအခါ လျန်ဟွမ်း ဝက်သားသုံးထပ်သား တစ်တုံး လှီးလိုက်သည်။ ပဲတောင့်ရှည်လည်း လှီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝက်သားနှင့် ပဲတောင့်ရှည် ကြော်သည်။
ခေါင်းဆောင်အိမ်တွင် ခေါင်းဆောင်ကတော်သည် ဒီနေ့ စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း ရောက်လာချိန်တွင် သူမ ထမင်းမချက်ရသေးဘဲ ခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ ထိုင်ကာ ရွာကိစ္စ ဆွေးနွေးနေသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ကတော် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမထိုင်နေသော ထိုင်ခုံကို ကျိဟုန်ကျွင်းအား ပေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း ရောက်လာပြီလား၊ ထိုင်ပြီး မင်းဦးလေးနဲ့ စကားပြောလိုက်ဦး"
"ဟုတ်ကဲ့" ကျိဟုန်ကျွင်း ထိုင်ခုံကို ယူပြီး ခေါင်းဆောင် ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ဒီနေ့မနက် မင်း အိမ်မှာ မရှိဘူးဆိုတာ ဦးလေး ကြားတယ်၊ မနက်က ရွာလုံးကျွတ် အစည်းအဝေးကို မင်း မတက်လိုက်ရဘူး၊ ဦးလေး မင်းကို ထပ်ပြောပြမယ်၊ အထက်က စာထုတ်လိုက်တယ်၊ ရွာသားတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း မခိုးရဘူးတဲ့၊ နောက်ဆိုရင် အမဲလိုက်တာ၊ ငါးဖမ်းတာတွေ မလုပ်နဲ့တော့တဲ့"
ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ တဲ့တိုး မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူ တိုင်တာလဲဆိုတာ ဦးလေး သိလား"
ခေါင်းဆောင်က ဆေးတံကို ကိုက်ကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မသိဘူး၊ မြို့နယ်က ပြောတာကတော့ နာမည်မဖော်ဘဲ တိုင်တာတဲ့"
ကျိဟုန်ကျွင်း စက္ကန့်အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေး... တိုင်စာကို ကြည့်လို့ ရမလား"
"တိုင်စာ ဟုတ်လား၊ ကြည့်ဖို့ကတော့ ကြည့်လို့ ရလောက်ပါတယ်"
"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို တိုင်စာ လိုက်ပြနိုင်မလား" ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင် စဉ်းစားလိုက်သည်။ တိုင်စာက ကြည့်ချင်တိုင်း ကြည့်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူး။
"ဦးလေး... ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပြပါဗျာ၊ ကျွန်တော် စာပဲ ကြည့်မှာပါ" ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်ဘက် လှည့်ကာ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း စာပဲ ကြည့်မှာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှမရှိလောက်ဘူးလို့ တွေးမိကာ သဘောတူလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ... မနက်ဖြန် မင်းကို ခေါ်သွားပြီး ပြမယ်"
ခေါင်းဆောင် သဘောတူလိုက်သဖြင့် ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်အိမ်တွင် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ ခေါင်းဆောင်၊ ခေါင်းဆောင်ကတော်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။
ခေါင်းဆောင်အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းက အိမ်တန်းပြန်မသွားဘဲ ရွာအနောက်ဘက်ရှိ ကျိထျဲ့ကျူးအိမ်သို့ သွားလိုက်သည်။
ကျိထျဲ့ကျူး အဖမ်းခံရသဖြင့် သူတို့အိမ်တွင် ယောကျ်ားသား မရှိ၊ ဦးဆောင်သူ မရှိ ဖြစ်နေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမ အိမ်ထဲတွင် အောင်းကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်။ သူမသမီးက ဘေးတွင် ရပ်ကာ မျက်ရည်သုတ်ပေးချင်နေသည်။ "အမေ... မငိုပါနဲ့တော့..."
သမီးဖြစ်သူ၏ လက်က မျက်နှာကို မထိရသေးခင်မှာပင် ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမ ရုတ်တရက် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"ကောင်မစုတ်... ဘယ်သူက ငါ့ကို လာထိခိုင်းလို့လဲ၊ နင်တို့လို မိန်းကလေးတွေကြောင့် နင့်အဖေ အလုပ်ကြမ်းစခန်း ရောက်သွားရတာ"
ကျိထျဲ့ကျူးသမီးသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘေးတွင် ကျုံ့ကျုံ့လေး ရပ်နေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမကို မကြည့်ရဲပေ။
"အမေ... အဖေက... အဖေက ပစ္စည်းခိုးလို့ အလုပ်ကြမ်းစခန်း ရောက်သွားတာပါ"
သမီးဖြစ်သူက သူ့အဖေ ပစ္စည်းခိုးသည်ဟု ပြောလာသဖြင့် ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမ ဒေါသထွက်သွားသည်။ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သမီးဖြစ်သူကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။
"ကောင်မစုတ်... နင် ဘာပြောတယ်၊ နင့်အဖေ ပစ္စည်းခိုးတယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့၊ နင့်အဖေ မခိုးဘူး၊ နင် လျှောက်မပြောနဲ့"
ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမ ရိုက်နှက်သဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုသံ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျိထျဲ့ကျူးမိန်းမက ငိုသံကြားရသဖြင့် ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ဆိတ်လိုက်သည်။
"စိတ်ရှုပ်လိုက်တာ၊ မငိုနဲ့"
ကျိထျဲ့ကျူး၏သမီးက မငိုရဲတော့ပေ။
ငိုသံ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားချိန်တွင် ကျိထျဲ့ကျူးအမေက ဆဲဆိုသံများဖြင့် အပြင်မှ ဝင်လာသည်။ သူမ၏ ဆဲဆိုသံမှာ တိုးသော်လည်း သူမတစ်ယောက်တည်း ကြားရုံလောက်ပင်။
"သေနာကျတဲ့ ကျိစတုတ္ထကောင်... ငါ့သားကို အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ နင့်ကို အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပြန်ပို့ပစ်မယ်၊ ကျိအဖိုးကြီး မိသားစုကလည်း လူမဟုတ်ဘူး၊ ကျိဒုတိယကောင်က ရိုးသလိုလိုနဲ့ ငါ့သားကို ပစ္စည်းခိုးဖို့ မြှောက်ပေးတယ်၊ အလုပ်ကြမ်းစခန်းကနေ တစ်သက်လုံး ပြန်မထွက်လာရင် ကောင်းမယ်၊ ကျိအဖိုးကြီးကလည်း ငါ့ကို စာပေးပြီး တိုင်ခိုင်းတယ်၊ သူလည်း အိုမင်းမစွမ်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်မိသားစုလုံး ယုတ်မာကြတာ"
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ မရပ်မနား ဆဲဆိုရင်း ခြေလှမ်းမပျက် အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည်။
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ အိမ်ထဲ ဝင်သွားသည်နှင့် ကျိဟုန်ကျွင်း တစ်ဖက် နံရံကွယ်မှ ထွက်လာသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးအိမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ့အိမ်ဘေးရှိ ကျိမိသားစုအိမ်၌ အဖေကျိနှင့် အမေကျိတို့ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ အမေကျိ မျက်နှာတွင် အပြုံးရိပ်သဲ့သဲ့ပေါ်နေပြီး အဖေကျိလည်း မနေ့ကလို မျက်နှာ မပျက်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက် စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။
အဖေကျိက ကျိဟုန်ကျွင်း ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"စတုတ္ထလေး ပြန်လာပြီလား၊ မင်းအစ်ကို ကျန့်ရှဲ့ ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
ကျိဟုန်ကျွင်း ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး အဖေကျိကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်က နက်ရှိုင်းလွန်းလှသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကြည့်ပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းက သူ့မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ ကိုယ့်အိမ်ခြံဝင်းထဲ ဝင်ကာ တံခါးပိတ်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းနံ့မွှေးမွှေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျိမိသားစုအိမ်တွင် အဖေကျိသည် ကျိဟုန်ကျွင်းက သူ့ကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။ အပူပေးခုတင်ရှိသော အခန်းထဲတွင် ရပ်ကာ အဖေကျိ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "မျိုးမစစ်ကောင်"
ကျိဟုန်ကျွင်းက မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်သွားချိန်တွင် လျန်ဟွမ်း ဟင်းချက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွမ်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ပြန်ရောက်ပြီလား၊ ဟင်းကျက်ပြီ၊ လက်ဆေးပြီး စားတော့"
"အင်း" ကျိဟုန်ကျွင်းက ပြန်ဖြေပြီး ရေစည်ပိုင်းနား လျှောက်သွားကာ ရေခပ်ပြီး လက်ဆေးလိုက်သည်။
ထမင်းစားပွဲတွင် လျန်ဟွမ်းက ထမင်းစားရင်း ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... ရှင် ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားပြီး ဘာပြောခဲ့လဲ"
ကျိဟုန်ကျွင်းက ရေမုန့်ထဲ ပဲတောင့်ရှည် ဝက်သားကြော် ညှပ်စားရင်း လျန်ဟွမ်း၏ မေးခွန်းကို ဖြေလိုက်သည်။
"တိုင်စာကိစ္စ ပြောတာ"
ကျိဟုန်ကျွင်းက အသေးစိတ် မပြောသဖြင့် လျန်ဟွမ်းလည်း ဆက်မမေးတော့ပေ။ ဒုတိယမေးခွန်း မေးလိုက်သည်။
"ဟုန်ကျွင်း... အခု ရွာကို တိုင်စာ ပို့ခံထားရတော့ မကြာခင် တောင်ပေါ်မှာ စောင့်ကြည့်တဲ့သူတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း ရှင် တောင်ပေါ် မတက်နဲ့တော့နော်"
ပုံမှန် ညဘက် အမဲလိုက်တာက အန္တရာယ်များတယ်။ အခု အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က လူတွေပါ စောင့်ကြည့်နေမယ် ဆိုရင် ပိုဆိုးပြီ။ အိမ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပေါတယ်။ အသားလည်း ရှိတယ်။ ဆန်လည်း စားလောက်ရုံ ရှိသေးတယ်။ အမဲမလိုက်လည်း ရပါတယ်။ သူမက ကျိဟုန်ကျွင်းနဲ့ နှစ်ယောက်စာ ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်။
"သတိထားပါ့မယ်" ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောပြီးနောက် မုန့်တစ်ကိုက် ကိုက်ကာ လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ ပဲတောင့်ရှည်က လတ်ဆတ်တယ်၊ ကြော်ထားတာ စားကောင်းတယ်"
လျန်ဟွမ်းက ပြောလက်စစကား ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမက ကျိဟုန်ကျွင်းကို ပဲတောင့်ရှည်အကြောင်း မပြောပြခဲ့ရသေးပေ။
လျန်ဟွမ်း မျက်လုံး ကစားလိုက်ပြီး သဘာဝကျကျ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီပဲတောင့်ရှည်က မှောင်ခိုဈေးကွက်ကနေ ဝယ်လာတာလေ"
"အင်း" ကျိဟုန်ကျွင်းက ပြောပြီး ထမင်း ဆက်စားနေသည်။
လျန်ဟွမ်းလည်း အမဲလိုက်သည့်ကိစ္စ ဆက်မမေးတော့ပေ။
ညစာ စားပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက ခြေဆေးရန် ရေနွေး တည်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်ကာ ခြေဆေးသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ပုံမှန်လို လျန်ဟွမ်းနှင့်အတူ လိုက်မဝင်ဘဲ လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဟွမ်းဟွမ်း... ငါ ကိစ္စရှိလို့ အပြင် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ မင်း ခြေဆေးပြီးရင် အရင်အိပ်နှင့်"
လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း စကားကို ကြားသောအခါ ဒီအချိန် တောင်ပေါ်သွားမည် စိုးသဖြင့် သူ့ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
"ကျိဟုန်ကျွင်း... ဒီအချိန် အနောက်ဘက်တောင်ပေါ် မသွားနဲ့နော်"
အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ရွာသားတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးပါတယ်လို့ နာမည်တပ် ပြောထားပြီးသားလေ။ ဒီအချိန် အနောက်ဘက်တောင်ပေါ် သွားရင် အဖမ်းခံရနိုင်ဆုံးပဲ။ ကျိဟုန်ကျွင်းကို ပေးမသွားသင့်ဘူး။
"အင်း... တောင်ပေါ် မသွားပါဘူး" ကျိဟုန်ကျွင်းက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။
"မသွားရင် ပြီးတာပဲ၊ စောစော ပြန်လာခဲ့၊ မိုးချုပ်နေပြီ၊ အပြင်မှာ အေးတယ်" ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ အိမ်ထဲမှာ အပူပေးခုတင် ရှိလို့ နွေးပေမဲ့ အပြင်မှာတော့ အေးတုန်းပဲ။
"ကောင်းပြီ" ကျိဟုန်ကျွင်း ဖြေပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ကာ အပြင်သို့ သွားလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက ခြေထောက်ဆေးပြီး ရေသွန်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်မကြီးထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ခုတင်ပေါ် ထိုင်နေသော်လည်း အိပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ ခြေထောက်ကို စောင်ပုံထဲ ထိုးထည့်ကာ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ထိုင်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းအတွက် ညှပ်ထားသော အထည်စကို ယူကာ နွေဦးပေါက် ဝတ်ရန် အင်္ကျီချုပ်ပေးလိုက်သည်။
နွေဦးပေါက်ရန် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ နွေဦးပေါက်သည်နှင့် နွေဦးအဝတ်အစားများ ဝတ်လို့ရပြီဖြစ်ရာ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကြီးကို ချွတ်လို့ရပြီဖြစ်သည်။ သူမနှင့် ဟုန်ကျွင်း၏ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီများသည် ဤဆောင်းတွင်းအတွက် ရက်အနည်းငယ်သာ ဝတ်ရတော့မည်ဖြစ်ရာ ဒီတစ်ခေါက် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီ မချုပ်တော့ဘဲ တစ်ထပ်အင်္ကျီ ချုပ်ဝတ်လိုက်သည်။ ဆောင်းတွင်းဝတ် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဒီနှစ် ဆောင်းဦးပေါက်မှ ချုပ်တော့မည်။
ရေနံဆီမီးခွက်အောက်တွင် လျန်ဟွမ်းက အထည်စ ကိုင်ကာ တစ်ချက်ချင်း သေချာ ချုပ်နေသည်။ အချိန်များ တစ်စတစ်စ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ညဉ့်နက်လာသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် လူရိပ်မည်းတစ်ခု ရွာအနောက်ဘက် ရွှံ့အိမ်တစ်လုံးမှ ထွက်လာပြီး ရွာလယ်ပိုင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ရွာလမ်းကြားအတိုင်း လျှောက်လာပြီး မကြာမီ အိမ်ရောက်လာကာ တံခါးဖွင့် ဝင်လိုက်သည်။
အိမ်မကြီးထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီကာ အင်္ကျီချုပ်ပေးနေသော လျန်ဟွမ်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရေနံဆီမီးခွက်အောက်တွင် လျန်ဟွမ်း၏ မျက်နှာလေးမှာ နူးညံ့နေသည်။ ညိုဝါရောင် ဆံနွယ်အချို့ နားထင်စပ်တွင် ဝဲကျနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ပိုမို သေးသွယ်ဖြူဝင်းသွားစေသည်။ သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ အင်္ကျီကို သေချာ ချုပ်နေသည်။ မျက်ရစ်နှစ်ထပ်အောက်ရှိ မျက်ဝန်းလှလှလေးများသည် မီးရောင်အောက်တွင် အလွန် နူးညံ့နေသည်။ နှာတံပေါ်ပေါ်၊ နှုတ်ခမ်းပါးပါးလေးနှင့် မီးရောင်အောက်မှ အလှပဂေးလေး ဖြစ်နေသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။ လျန်ဟွမ်းက ခေါင်းငုံ့ကာ အင်္ကျီချုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း တော်တော်ကြာကြာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ အကြည့်များမှာ စူးရှလွန်းသဖြင့် လျန်ဟွမ်း လျစ်လျူရှု၍ မရတော့ပေ။ အထည်စနှင့် အပ်ချည်များကို ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်ကာ ခြင်းတောင်းကို ခုတင်ခေါင်းရင်းရှိ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "အလုပ်ပြီးလို့ ပြန်လာပြီလား"
ကျိဟုန်ကျွင်း သတိဝင်လာပြီး လျန်ဟွမ်းရှိရာသို့ လှမ်းသွားကာ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် ရပ်လိုက်သည်။ 
"အင်း"
ကျိဟုန်ကျွင်းက ပြောရင်း ကိုယ်ပေါ်မှ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ချွတ်ပြီးသော်လည်း ချက်ချင်း အိပ်ရာပေါ် မတက်သေးဘဲ ခုတင်ခေါင်းရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ရပ်နေသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ လျန်ဟွမ်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်း နီးကပ်သွားကာ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်လိုက်သည်။
......
အခန်း (၄၃)
နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းစအချိန်တွင် ကျိဟုန်ကျွင်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ ဝါဂွမ်းအင်္ကျီဝတ်ကာ အိပ်ရာမှ ထသည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသေးသော လျန်ဟွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စောင်ကို သေချာ ပြန်ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ထမင်းချက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ထမင်း သိပ်မချက်တတ်ပေ။ မီးဖိုချောင် ရောက်သောအခါ ဗီရိုထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ စဉ့်အိုးထဲမှ ကန်စွန်းဥ လေးလုံး ယူလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ဗီရိုထဲမှ ကြက်ဥ နှစ်လုံး ယူလိုက်သည်။
အိမ်တွင် ဂျုံမုန့် ကုန်သွားပြီဖြစ်ပြီး မနေ့က လုပ်ထားသော ရေမုန့်လည်း ကုန်သွားပြီ ဖြစ်ရာ နံနက်စာအဖြစ် ကန်စွန်းဥပြုတ်နှင့် ကြက်ဥပေါင်း လုပ်လိုက်သည်။
အိမ်မကြီးထဲတွင် လျန်ဟွမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နိုးလာသည်။ နိုးလာသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်း မရှိတော့သဖြင့် အဝတ်အစားဝတ်ကာ အိပ်ရာမှ ဆင်းလိုက်သည်။
အိပ်ရာမှ ဆင်းပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းက မီးဖိုချောင်သို့ တန်းသွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအိတ်သည် မနေ့က ကျိဟုန်ကျွင်း မြို့နယ်မှ ယူလာသော အိတ် ဖြစ်သည်။ အိမ်ရောက်လျှင် အိတ်ထဲ၌ ဘာပါသည်ကို ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် တိုင်စာကိစ္စ ပေါ်လာသဖြင့် မေ့သွားခဲ့သည်။
ဒီထဲမှာ ဘာပါလိမ့်။ လျန်ဟွမ်း လျှောက်သွားပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများ လျန်ဟွမ်း မျက်စိရှေ့ ရောက်လာသည်။
အကွက်ပါ အထည်နှင့် ချည်ချောပိတ်စများ ဖြစ်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း မနေ့က မြို့တက်ပြီး ဒီအထည်စတွေ ဝယ်လာတာပဲ။
လျန်ဟွမ်း ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို ဒီလို ဆက်ဆံဖူးသူ သိပ်မရှိခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာအနှံ့ လျှောက်သွားနေစဉ်ကာလက သူမသည် လူစွမ်းကောင်းများကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရပြီး အချိန်အများစုတွင် သူမကသာ လူစွမ်းကောင်းများကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ရသည်။ သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးသူ ရှားပါးလှသည်။
ဒီရောက်လာပြီးနောက် နေ့တိုင်း ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့် အတူနေထိုင်ရပြီး အချိန်အများစုတွင် ကျိဟုန်ကျွင်းက သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းက သူမ လိုချင်သော်လည်း မဝယ်ခဲ့ရသော အထည်စများကို ဝယ်ပေးခဲ့သည်။
ရင်ထဲ နွေးထွေးနေပြီး မျက်ရည် ဝဲချင်လာသည်။ လျန်ဟွမ်းက အိတ်ကို သေချာ ပြန်ထားလိုက်ပြီး အိမ်မကြီးထဲမှ အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။
မီးဖိုချောင် မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးများ ထွက်နေသဖြင့် လျန်ဟွမ်း အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျိဟုန်ကျွင်းက မီးဖိုခုံနောက်တွင် ထိုင်ကာ မီးမွှေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဟုန်ကျွင်း" ကျိဟုန်ကျွင်းကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွမ်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခေါ်လိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဟင်"
လျန်ဟွမ်းက ပျော်ရွှင်နေသော စိတ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် ဘာချက်နေလဲ သိချင်လို့ပါ"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကန်စွန်းဥပြုတ်နဲ့ ကြက်ဥပေါင်း"
ကန်စွန်းဥပြုတ်ကို လျန်ဟွမ်း ရောက်ခါစ ရက်များတွင် အမြဲ စားခဲ့ရသည်။ နောက်ပိုင်း ကျိဟုန်ကျွင်း ဆန်ယူလာမှ ကန်စွန်းဥ သိပ်မပြုတ်ဖြစ်တော့ပေ။ ယခု ကန်စွန်းဥပြုတ်လည်း ကောင်းပါတယ်။ မစားရတာ ကြာပြီ။
"ကန်စွန်းဥ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီရက်ပိုင်း ကန်စွန်းဥပြုတ်ရည် သိပ်မသောက်ဖြစ်ဘူး"
လျန်ဟွမ်း ပြောပြီးနောက် ဒယ်အိုးဘက် ကြည့်လိုက်ရာ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အိုးအဖုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကန်စွန်းဥ ကျက်ပြီ၊ ဟုန်ကျွင်း မီးမထိုးနဲ့တော့"
"ကောင်းပြီ" ကျိဟုန်ကျွင်း မီးဖိုထဲမှ ထင်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး မီးငြှိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တတ်ရပ်ပြီး လက်ဆေးကာ စားရန် ပြင်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း ထမင်းခူးပြီးနောက် လက်ဆေး ထမင်းစားလိုက်သည်။
ထမင်းစားပွဲဝိုင်းလေးသည် တည်ငြိမ်ပြီး နွေးထွေးနေသည်။ လျန်ဟွမ်းက အထည်စ မြင်ခဲ့ကြောင်း ထုတ်မပြောပေ။ ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ပုံမှန်လို ပန်းကန်မဆေးဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံတစ်ထပ် ထုတ်လိုက်သည်။
"ဒါ တမြန်နေ့ညက ရလာတာ၊ မင်းကို ပေးဖို့ မေ့နေလို့၊ သိမ်းထားလိုက်"
ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောရင်း ပိုက်ဆံကို လျန်ဟွမ်းအား ပေးလိုက်သည်။
ပိုက်ဆံ ပေးတယ်။ သူမ လိုချင်တဲ့ အထည်စလည်း ဝယ်ပေးတယ်။ လျန်ဟွမ်း ကျိဟုန်ကျွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ကျိဟုန်ကျွင်းက ကြည့်ကောင်းနေသည်။
သူမ ပိုက်ဆံကို မယူဘဲ ခြေဖျားထောက်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်ပြီး မော့ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း အသာအယာ ထိကပ်လိုက်သည်။
ဖျတ်ခနဲ နမ်းပြီး ခွာလိုက်သည်။ လျန်ဟွမ်းက ကျိဟုန်ကျွင်း လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ကျိဟုန်ကျွင်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက် ဆန့်ထုတ်ကာ လျန်ဟွမ်းကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ကာ လျန်ဟွမ်း နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း၊ လျှာချင်း ရစ်ပတ်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းကို ဖက်ပြီး တော်တော်ကြာကြာ နမ်းပြီးမှ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် လျန်ဟွမ်းကို ကြည့်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ဟွမ်းဟွမ်း... နောက်တစ်ခါ ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ဒီလိုမျိုး နမ်းရမယ်"
နောက်ဆုံး စကားလုံးနှစ်လုံးကို ကျိဟုန်ကျွင်းက တမင် ဆွဲပြောလိုက်သဖြင့် လျန်ဟွမ်း နားရွက်ဖျားလေးများ ရဲသွားသည်။ သူမ ကျိဟုန်ကျွင်းကို အသာအယာ တွန်းထုတ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။
"သိပါပြီ"
လျန်ဟွမ်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်း မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်က ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။ သူက လျန်ဟွမ်းလက်ကို ဆွဲယူကာ ဖြန့်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"မိန်းမ... ဒါ သိမ်းထားလိုက်"
လျန်ဟွမ်း ပိုက်ဆံကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်ကာ သူမ ပြုံးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ပန်းကန်တွေ မင်း ဆေးလိုက်၊ ကိုယ် အပြင် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်၊ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ချိန်းထားလို့၊ ဒီနေ့ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ကို အတူတူ သွားကြမလို့"
"ကောင်းပြီ... ကျွန်မ ဆေးလိုက်မယ်၊ ရှင် သွားတော့" လျန်ဟွမ်းက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ သိမ်းပြီး မီးဖိုခုံဘက် လျှောက်သွားကာ ပန်းကန်ဆေးလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းအိမ်များ နူးညံ့သွားပြီး ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်ကာ အပြင်သို့ သွားလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်း အိမ်မှ ထွက်လာချိန်တွင် အဖေကျိ ထမင်းစားပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်နှင့် ဆုံသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း အပြင်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ကာ လျှောက်လာသည်။
"စတုတ္ထလေး... မင်း အပြင်သွားမလို့လား၊ ငါကြားတာတော့ မင်း ဒီနေ့ ဘယ်သူ တိုင်တာလဲဆိုတာ ရွာသားတွေကို ပြောပြမယ်ဆို၊ ဘယ်လိုလဲ... ဘယ်သူ တိုင်တာလဲဆိုတာ မင်း သိပြီလား"
…
အဖေကျိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ထားပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ယှက်သန်းနေသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက သူ့ကို ဖျတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျိထျဲ့ကျူးရဲ့ အမေက ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားရှာနေတယ်"
အဖေကျိသည် ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရိုးသားဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာထားက ပျက်သွားသည်။ "ဘာလဲ"
ထိုမိန်းမက ခေါင်းဆောင်ဆီ သွားရှာတယ် ဟုတ်လား။ သူမက ခေါင်းဆောင်ကို ဘာသွားပြောမှာလဲ။ တိုင်စာကိစ္စ သွားပြောမှာလား။
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် နက်နဲသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အဖေကျိကို ခေတ္တခန့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အဖေကျိ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်သွားပုံပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်အိမ်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အဖေကျိသည် သူ ထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်နေပြီးနောက် သူလည်း ယိမ်းထိုးယိမ်းထိုးဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ကြုံလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျိဟုန်ကျွင်းကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် တံတွေးထွေးကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "အသိတရားမရှိတဲ့ ကောင်စုတ်"
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်သော်လည်း သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းဆောင်အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အဖေကျိသည် ကျိဟုန်ကျွင်း ဝင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ခေါင်းဆောင်အိမ်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ သွားတိုင်တဲ့သူက နင်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက အဖေကျိကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဆဲလိုက်သည်။ 
"ကျုပ် ခေါင်းဆောင်ကို လာရှာတာ ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ သူများကိစ္စ ဝင်ပါမနေနဲ့"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် ပြောပြီးသည်နှင့် ပွစိပွစိ ရေရွတ်ရင်း ထွက်သွားသည်။
အဖေကျိသည် ခေါင်းဆောင် အိမ်တံခါးဝ ညာဘက်တွင် ရပ်ကာ နားစွင့်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ အသံများကို ခိုးနားထောင်နေသည်။
ခြံဝင်းထဲတွင် ခေါင်းဆောင်သည် ထမင်းစားပြီးပြီဖြစ်ရာ ကျိဟုန်ကျွင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ထွက်လာသည်။ "ဟုန်ကျွင်း ရောက်လာပြီလား၊ သွားကြစို့"
"ဟုတ်ကဲ့"
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ခေါင်းဆောင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ အတူတူ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့ ထွက်လာကြသောအခါ အဖေကျိမှာ တံခါးဝတွင် ပုန်းကာ ချောင်းကြည့်နေသည်ကို ခေါင်းဆောင်က အရင် တွေ့သွားသည်။
"အစ်ကိုချန်ရှန်း... ခင်ဗျား ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"
အဖေကျိသည် နံရံဘက်မှ ထွက်လာပြီး ရိုးသားဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ် ဒီအတိုင်း လာကြည့်တာပါ၊ ရွာထဲကလူတွေ ပြောနေကြတာ ဟုန်ကျွင်းက ဘယ်သူ တိုင်တာလဲဆိုတာ သိတယ်ဆိုလို့၊ ဘယ်သူကများ ရွာကို တိုင်ရက်တာလဲလို့ ကျုပ်လည်း မေးချင်လို့ပါ"
"ဟုန်ကျွင်းက မပြောသေးဘူး၊ ဒီကိစ္စက ကျုပ်နဲ့ ဟုန်ကျွင်း ကော်မတီရုံးက ပြန်လာမှ ပြောတော့မယ်၊ အစ်ကိုချန်ရှန်း ကိစ္စမရှိရင် အရင်ပြန်နှင့်တော့၊ ကျုပ်နဲ့ ဟုန်ကျွင်း သွားလိုက်ဦးမယ်" ခေါင်းဆောင်သည် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လှမ်းကြည့်ရင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ထွက်သွားကြသောအခါ အဖေကျိသည် ခေါင်းဆောင်အိမ်နားတွင် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အဖေကျိ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အမေကျိ ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့သဖြင့် အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"မင်း အိမ်မှာ အားနေရင် ခေါင်းဆောင်အိမ် သွားပြီး သူ့မိန်းမနဲ့ စကားသွားပြောချေ"
အမေကျိနှင့် ခေါင်းဆောင်မိန်းမတို့မှာ သိပ်အဆင်ပြေကြသူများ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ခေါင်းဆောင်၏ မိန်းမကို မကြည်ပေ။ အဖေကျိက သူမကို ခေါင်းဆောင်၏ မိန်းမနှင့် စကားသွားပြောခိုင်းသဖြင့် အမေကျိ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ 
"သူ့ဆီ ဘာသွားလုပ်ရမှာလဲ၊ အဲဒီမိန်းမက ခေါင်းဆောင်ရဲ့ မိန်းမ ဖြစ်နေလို့၊ သားက အစွမ်းအစရှိလို့ဆိုပြီး ငါ့ကို အထင်သေးတာ၊ ငါ သူ့ဆီ သွားပြီး စကားမပြောချင်ပါဘူး"
အဖေကျိသည် အမေကျိ ထိုင်နေသော ထိုင်ခုံကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ 
"သွားဆို သွားလိုက်၊ ဘာစကားတွေ များနေတာလဲ၊ မင်း သွားပြီးတော့ ခေါင်းဆောင် ကော်မတီရုံးကို ဘာသွားလုပ်တာလဲဆိုတာ မေးကြည့်၊ ပြီးတော့ ကျိထျဲ့ကျူးအမေက သူ့အိမ်မှာ ဘာတွေ ပြောသွားလဲဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ဦး"
အဲဒီမိန်းမက တိုင်စာရေးတဲ့သူဟာ သူပါလို့ ပြောလိုက်သလား မသိဘူး။
"ရှင်က ဒါတွေ စုံစမ်းခိုင်းပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ခေါင်းဆောင် ကော်မတီရုံးသွားတာ ငါတို့အိမ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
အဖေကျိ၏ မည်းနက်နေသော မျက်လုံးများက ယခုအခါ အနည်းငယ် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူက အမေကျိကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "စကားနားမထောင်ဘူးလား၊ ငါ သွားဆို သွားလိုက်"
အဖေကျိ၏ မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ အမေကျိ ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် တုန်ယင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ "သွားပါ့မယ်၊ အခုပဲ သွားပါ့မယ်"
အမေကျိသည် ပြောရင်းဆိုရင်း ခြံဝင်းထဲမှ အပြေးထွက်သွားသည်။ အဖေကျိသည် သူမ ပြေးထွက်သွားပုံကို ကြည့်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ဘေးအိမ်နံရံဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဘေးအိမ်ခြံဝင်းထဲတွင် လျန်ဟွမ်းသည် ဝက်ကလီစာများကို ဆေးကြောနေသည်။ ဝက်အသည်းကို မနေ့ကပင် ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝက်အဆုတ်နှင့် ဝက်နှလုံးကို ရေစိမ်ထားသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်၍ ယခု ဆေးကြောပြီး ချက်စားရန် သို့မဟုတ် ဟင်းအနှစ်ဖြင့် ပြုတ်စားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လျန်ဟွမ်းသည် လက်သွက်ခြေသွက်ဖြင့် ဝက်ကလီစာများကို ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ သူမသည် ထင်းမီးမွှေးကာ ရေနွေးတည်ပြီး ဝက်အဆုတ်နှင့် ဝက်နှလုံးကို ရေနွေးဖျောကာ သွေးညှီနံ့ ပျောက်အောင် လုပ်ပြီးမှ ချက်စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်နေစဉ် တစ်ဖက်၌ ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ခေါင်းဆောင်ကို စက်ဘီးတင်ကာ ကော်မတီရုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့က ပထမလပြည့်နေ့ ဖြစ်သဖြင့် ကော်မတီရုံးမှ လူများ အလုပ်မဆင်းကြပေ။ ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ ကော်မတီရုံးသို့ ရောက်သောအခါ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ ခေါင်းဆောင်က ကော်မတီရုံးမှ လူကို သိသဖြင့် ကျိဟုန်ကျွင်းကို ခေါ်ကာ သူသိသော ကော်မတီ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌကို သွားရှာလိုက်သည်။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်သည် အိမ်ထဲတွင် မိသားစုနှင့် စကားပြောနေစဉ် အပြင်၌ လူလာရှာသည်ဟု ကြားသဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်ကို မြင်သောအခါ လက်ကမ်းပေးကာ လျှောက်လာသည်။ 
"ကော်ပင်းပါလား၊ ဒီအချိန်ကြီး ရောက်လာတာ အဖွဲ့ထဲမှာ ကိစ္စရှိလို့လား"
"ခင်ဗျားဆီ အကူအညီ လာတောင်းတာပါ၊ ဒါက ကျုပ်အဖွဲ့က ရဲဘော် ကျိဟုန်ကျွင်းပါ၊ ဟုန်ကျွင်း... ဒါက ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်"
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က ကျိကော်ပင်းနှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်ကာ ခေါင်းဆောင်အား မေးလိုက်သည်။ "ကျိချန်ရှန်းရဲ့ သားအငယ်လား"
ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူပဲ"
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။ သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။ "လာ... အထဲဝင် ထိုင်ကြဦး"
"ဒီနေ့တော့ မထိုင်တော့ပါဘူး၊ ကျုပ် ဟုန်ကျွင်းကို ခေါ်လာတာ ခင်ဗျားဆီမှာ ကိစ္စရှိလို့ပါ" ခေါင်းဆောင်က လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က အိမ်ထဲမဝင်ချင်ဘူးဆိုသဖြင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က အတင်းမခေါ်တော့ပေ။ ခေါင်းဆောင် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စလဲ၊ ပြောပါဦး"
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ကျုပ်ရွာကလူတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတယ်ဆိုပြီး လူတစ်ယောက်က စာရေးတိုင်သွားတယ်လေ၊ ဟုန်ကျွင်းက အဲဒီတိုင်စာကို ကြည့်ချင်လို့တဲ့" ခေါင်းဆောင်နှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်တို့မှာ ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဘာကိစ္စလဲဟု မေးလာသောအခါ ခေါင်းဆောင်က ကွေ့ဝိုက်မနေဘဲ လိုရင်းကို တန်းပြောလိုက်သည်။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်သည် သူ့စကားကို ကြားသောအခါ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ 
"ငါက ဘာကိစ္စများလဲလို့၊ ဒီကိစ္စလား၊ လွယ်ပါတယ်၊ တိုင်စာက ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိတယ်၊ လာ... ငါ လိုက်ပြမယ်"
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်သည် ကျိဟုန်ကျွင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်ပြီး ကော်မတီရုံးခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
ကော်မတီရုံးခန်းထဲတွင် ကျိဟုန်ကျွင်းသည် တိုင်စာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တိုင်စာပေါ်မှ လက်ရေးကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
ခေါင်းဆောင်သည် ကျိဟုန်ကျွင်း နောက်တွင် ရပ်ကာ တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။ "ဟုန်ကျွင်း... တိုင်စာကို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတော့ ဘာထူးခြားတာ တွေ့လဲ"
သူလည်း ဘယ်သူတိုင်တာလဲဆိုတာ သိချင်နေသည်။ တိုင်တဲ့လူက တော်တော် ယုတ်မာတာပဲ။ အဖွဲ့ထဲမှာ ငါးမဖမ်းဖူးတဲ့သူ ဘယ်နှယောက် ရှိလို့လဲ။ ငါးမဖမ်းဖူးရင်တောင် ရွာထဲက မိန်းမတွေ မှိုမခူးဖူးတဲ့သူ ရှိလို့လား။
နွေဦးပေါက်တော့မည်။ နွေဦးရောက်ပြီး မိုးရွာပြီဆိုလျှင် တောင်ပေါ်တွင် မှိုများ ပေါက်လာတော့မည်။ တောင်ပေါ်တွင် နွေဦးဟင်းသီးဟင်းရွက်များလည်း ပေါများသည်။ ရွာထဲက လူအတော်များများက တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဟင်းရွက်ခူးကြသည်။ မြေကြီးပေါ် ပြေးလွှားနေသည့်အကောင်၊ ရေထဲ ကူးခတ်နေသည့်အကောင်တွေက ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတွေချည်းပဲ။ ဒါကို ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးတယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် ဟင်းရွက်ခူးတာလည်း ပါမှာပဲ။ အဲဒီကျရင် ရွာထဲက လူတွေ တောင်ပေါ်တက်ပြီး မှိုခူးရဲကြတော့မလား။ ဟင်းရွက် ရှာရဲကြတော့မလား။
ကျိဟုန်ကျွင်းက စာကို ခဏကြည့်ပြီးနောက် စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်လိုက်သည်။ "ဦးလေး... ဒီစာရွက်နဲ့ အဲဒီစာထဲက လက်ရေး တူမတူ ကြည့်ပေးပါဦး"
ကျိဟုန်ကျွင်းက စာကို ခေါင်းဆောင်ထံ ပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်လည်း ခေါင်းဆောင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုစာနှစ်စောင်မှ လက်ရေးများမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ စာတတ်သူတိုင်း လက်ရေးတူကြောင်း ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
ခေါင်းဆောင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "လက်ရေးက တူတယ်၊ မင်း ဒီစာရွက်ကို ဘယ်က ရတာလဲ"
"အိမ်က ယူလာတာပါ၊ ဒါ ကျွန်တော့်အဖေ ရေးထားတာ" ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ခေါင်းဆောင် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ စာရွက် ရရှိရာ နေရာကို ပြောပြလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်သည် ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ဒါ ကျိချန်ရှန်းရဲ့ လက်ရေးလား။ ချန်ရှန်းလို ရိုးသားတဲ့သူက တိုင်စာပို့တဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်ပါ့မလား။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က ကျိချန်ရှန်း၏ အကြောင်းကို သိပ်မသိပေ။ ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ တန်းပြောလိုက်သည်။ "တိုင်စာပို့တဲ့သူက ဟုန်ကျွင်းရဲ့ အဖေလား"
ခေါင်းဆောင်က ပြန်မဖြေဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စမှာ အထင်လွဲတာတွေ ရှိနိုင်တယ်၊ ကျုပ် ပြန်ရောက်ရင် မေးကြည့်ပါဦးမယ်"
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က ခေါင်းဆောင် ထင်တာထက် ပိုသဘောပေါက်သည်။ ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတိုင်စာကို ပြန်ယူသွားလိုက်ပါ၊ တိုင်စာအကြောင်းကို အထက်က သိပြီးသားပါ၊ စာထဲမှာ ရွာကလူတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးတယ်လို့ပဲ ရေးထားတာ၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါရယ်လို့ မပါဘူး၊ ရွာတစ်ရွာလုံးက အကျယ်ကြီးပဲ၊ အထက်က စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင်လည်း ဘောင်ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ပြန်ရောက်ရင် ရွာကလူတွေကို နောက်နောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုး ထပ်မလုပ်ဖို့ ထိန်းသိမ်းလိုက်ရင် ရပြီ၊ ဒီတိုင်စာက ထားနေလည်း အလကားပဲ၊ ပြန်ယူသွားလိုက်တော့"
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က စာကို ခေါင်းဆောင်ထံ ပေးလိုက်ရာ ခေါင်းဆောင်က ယူလိုက်သည်။
ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်သည် ခေါင်းဆောင်နှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ကို လိုက်ပို့သည်။ ကော်မတီရုံး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်က ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ 
"ကော်ပင်း... ငါတို့အားလုံးက ကျေးဇူးခံစားဖူးကြတဲ့သူတွေပါ၊ မင်း ဘယ်သူက ကူညီခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်ထားရမယ်"
ဘယ်သူ ကူညီခဲ့ဖူးလဲဆိုတာ မှတ်ထားရမယ်။ ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် လူမှန်ဖို့ လိုတယ်။ မှားလို့ မဖြစ်ဘူး။
ခေါင်းဆောင်သည် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်လိုက်သည်။ "ကျုပ် အကုန် မှတ်မိပါတယ်"
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ နက်နဲသော မျက်ဝန်းများသည် ခေါင်းဆောင်နှင့် ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌလျန်တို့အပေါ် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ကျရောက်သွားပြီးနောက် ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြောစကားများကို မကြားလိုက်သကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။
......
အခန်း (၄၄)
ကျိဟုန်ကျွင်းတို့အိမ်တွင် လျန်ဟွမ်းသည် ဝက်အဆုတ်ပြုတ်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ အိမ်တံခါးကို ထုရိုက်နေပြီး အသံများကို နားထောင်ရသလောက် လူအတော်များများ ရောက်နေပုံရသည်။
လျန်ဟွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဒယ်အိုးထဲမှ ဝက်အဆုတ်များကို အမြန်ဆယ်ယူပြီး နေရာလွတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အိုးထဲမှ ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ လက်သုတ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ခြံဝင်းကို ဖြတ်ပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းသည် ခြံတံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ လျန်ဟွမ်း မေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ လျန်ဟွမ်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသံကို မြှင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ကျိဟုန်ကျွင်း မိန်းမ... ကျိဟုန်ကျွင်းက ဒီနေ့ ရွာကို ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ နေတောင် အတော်မြင့်နေပြီ၊ လူက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ၊ ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ ဘာလို့ ထွက်မပြောတာလဲ"
ပုံမှန် ငါးဖမ်းလေ့ရှိသော အိမ်များကလည်း ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးမှ ဝင်မေးကြသည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ကျိဟုန်ကျွင်း ဘယ်မှာလဲ"
"ကျိဟုန်ကျွင်းကို မြန်မြန် ခေါ်ပေး၊ ရွာကို ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ ငါတို့ သိချင်လို့ စောင့်နေတာ" 
ရွာထဲမှ လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
တချို့က အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း တချို့ကမူ တံခါးဝတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေကြသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း ထွက်လာပြီး ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ ပြောပြမည်ကို စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဘယ်သူတိုင်သလဲ ဆိုတာကိုပဲ သိချင်ကြသည်။ လျိုမိသားစုမှ လူအတော်များများလည်း ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ပါသည်။
လျိုမိသားစုသည် ရွာထဲတွင် ငါးဖမ်းရတာကို အကြိုက်ဆုံး မိသားစုဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လျိုအဘိုးကြီးက ငါးအများဆုံး ဖမ်းလေ့ရှိသည်။ သူတို့မိသားစုမှ လူအချို့လည်း ဒီကို ရောက်နေကြသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှ လျန်ဟွမ်းကို အနားကပ်ပြီး မမေးရဲကြပေ။ လျိုမိသားစုဝင်များသည် လျိုအဘွားကြီး မှာထားသည့် စကားကို မှတ်မိကြသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းက သူတို့အဘိုးကြီးကို ကယ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် လျိုမိသားစု၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ ကျေးဇူးကန်းလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ ဒီကို လာတာက ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ နားထောင်ချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းက မပြောဘူးဆိုရင်လည်း သူတို့ ပြဿနာ မရှာရဘူး။
လျန်ဟွမ်းသည် သူတို့၏ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း စိတ်ထဲမှ ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ကာ မော့ကြည့်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ 
"ဟုန်ကျွင်းက ရွာကို ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ ဒီနေ့ ပြောပြမယ်လို့ ပြောထားတယ်၊ ဒီနေ့ ပြောမှာပါ၊ သူက အခု အပြင်သွားနေတယ်၊ ပြန်ရောက်လာရင် အားလုံးကို သေချာပေါက် ပြောပြပါလိမ့်မယ်"
သူတို့ ဟုန်ကျွင်းက စကားတည်တဲ့လူပါ။ ဒီနေ့ ပြောပြမယ်လို့ ပြောထားရင် သေချာပေါက် ပြောပြမှာပါ။
"သူ ပြောပြမယ်ဆိုရင် ပြောပြမှာလား၊ သူ အခု အိမ်မှာ မရှိတာက ငါတို့ လာမေးမှာကြောက်လို့ ထွက်ပြေးသွားတာလား ဘယ်သူ သိမှာလဲ" ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက လျန်ဟွမ်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်က လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနေသဖြင့် လျန်ဟွမ်း၏ မျက်နှာထား မကောင်းတော့ပေ။ သူမသည် ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ 
"ကျွန်မတို့ ဟုန်ကျွင်းက ရှင့်သားလို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး ကြက်ခိုး ကြက်ချေးပွတ် လုပ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုန်ကျွင်းက စကားတည်တယ်၊ ဒီနေ့ ပြောမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ သေချာပေါက် ပြောလိမ့်မယ်"
"ပြီးတော့ ဟုန်ကျွင်းက ပုံမှန်ဆို ငါးသွားဖမ်းနေကျ၊ ကျွန်မလည်း လိုက်သွားဖူးတယ်၊ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတယ်လို့ တိုင်တယ်ဆိုတာက ရွာထဲက ငါးဖမ်းတဲ့လူ အကုန်လုံးကို တိုင်တာပဲ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်းတိုင်တာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ ကျွန်မတို့ တိုင်တာ မဟုတ်မှတော့ ဟုန်ကျွင်းက တိုင်တဲ့လူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရရင် အားလုံးကို သေချာပေါက် ပြောပြမှာပါ"
လျန်ဟွမ်း၏ စကားကြောင့် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီး အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသည်။ လျန်ဟွမ်း ပြောတာ မမှားဘူး။ ကျိဟုန်ကျွင်းက အားလုံးကို တိုင်စရာ အကြောင်း သိပ်မရှိဘူး။ ကျိဟုန်ကျွင်းက ပျင်းသော်လည်း မကောင်းမှု တကယ် မလုပ်ဖူးပေ။ ကြက်ခိုး ကြက်ချေးပွတ်ကိစ္စတွေ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူး။ နေ့တိုင်း အလုပ်မဆင်းရုံလောက်သာ ရှိသည်။
လူအချို့ လျန်ဟွမ်း၏ နှစ်သိမ့်မှုကို ရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက မျက်လုံး ကစားလိုက်သည်။ "နင် ငါတို့ကို လာညာနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ သိမှာလဲ၊ ငါ့အထင် နင်နဲ့ ကျိဟုန်ကျွင်းက တိုင်တဲ့လူတွေပဲ၊ နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက စိတ်ထား ယုတ်မာကြတာ၊ ရွာထဲမှာ နင်တို့နှစ်ယောက် အပျင်းဆုံးဆိုတာ ဘယ်သူမသိလို့လဲ၊ နင်တို့က ပျင်းလို့ ငါးမဖမ်းချင်တာနဲ့ ရွာကို တမင်သက်သက် တိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်လဲ၊ ရွာကလူတွေ အကုန်လုံး နင်တို့လိုပဲ ငါးမဖမ်းရ၊ တောင်ပေါ်မတက်ရ ဖြစ်အောင် လုပ်တာလေ"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက လျန်ဟွမ်းကို မော့ကြည့်ပြီး ဆင်ခြေပေးနေသည်။ သူမ၏ ဆင်ခြေစကားများက အနည်းငယ်တော့ အခြေအမြစ်ရှိသလို ဖြစ်နေသဖြင့် ရွာထဲက လူတချို့က သူမ အပြောကို ယုံသွားကြသည်။
"ထျဲ့ကျူးအမေ ပြောတာ ဟုတ်သလိုပဲ၊ ကျိဟုန်ကျွင်းနဲ့ သူ့မိန်းမက လူပျင်းတွေ၊ ဒီနှစ်ယောက် ငါးမဖမ်းချင်လို့ ငါတို့အားလုံး ငါးမဖမ်းရအောင် လုပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်လို့ ကျုပ်လည်း ထင်တယ်၊ ကြည့်လေ... ကျိဟုန်ကျွင်းက ငါးဖမ်းတတ်တယ် ဆိုပေမဲ့ တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငါးဘယ်နှခါများ သွားဖမ်းလို့လဲ"
"ကျိဟုန်ကျွင်း မိန်းမလည်း ကြည့်ဦး၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနဲ့ ငါးဖမ်းတတ်မဲ့ ပုံလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒီနှစ်ယောက်က သူတို့ဘာသာ ငါးမဖမ်းချင်လို့ ငါတို့ကိုပါ ငါးမဖမ်းရအောင် လုပ်တာပဲ"
ထိုလူများသည် လျန်ဟွမ်းတို့အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့မှာ လူပျင်းများ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် ငါးမဖမ်းချင်သဖြင့် ရွာထဲကလူများကို ငါးမဖမ်းရအောင် လုပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည်။
သူမနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းကို ထိုကဲ့သို့ အပုပ်ချ ပြောဆိုနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ လျန်ဟွမ်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူမက အရမ်းသဘောကောင်းသူ မဟုတ်သော်လည်း ကိုယ်ကျင့်တရား စည်းကမ်းရှိသူဖြစ်သည်။ သူများက သူမကို မထိခိုက်လျှင် သူမက သူများကို စပြီး ဒုက္ခပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ လူကို တိုင်စာပို့သည့် ကိစ္စမျိုး သူမ ဘယ်တော့မှ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုလူများ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားသောအခါ လျန်ဟွမ်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ 
"ပါးစပ် ပိတ်ထားကြစမ်း"
"တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သူများ ပြောသမျှ လိုက်ယုံနေကြတာလား၊ ကျိထျဲ့ကျူးအမေက ကျုပ်နဲ့ ဟုန်ကျွင်း တိုင်တာပါလို့ ပြောတာနဲ့ ရှင်တို့က ယုံရောလား၊ ဦးနှောက်လေးရှိရင် သေချာ စဉ်းစားကြပါဦး၊ ကျုပ်ယောကျ်ား ဟုန်ကျွင်းက အလုပ်မဆင်းချင်ရုံပဲ ရှိတာ၊ သူက ပုံမှန် ငါးမဖမ်းပေမဲ့ ငါးသွားဖမ်းတဲ့ အခါတိုင်း ငါးမရဖူးလို့လား၊ ရှင်တို့တွေကသာ နေ့တိုင်း ငါးဖမ်းနေကြတာ၊ ဘယ်သူများ နေ့တိုင်း ငါးရလို့လဲ"
ထိုလူများ ငြိမ်ကျသွားသည်။ တကယ်လည်း နေ့တိုင်း ငါးရသူ နည်းပါးသည်။ ငါးဖမ်းကျွမ်းကျင်သော လျိုအဘိုးကြီးတောင်မှ လက်လွဲတတ်ပြီး ငါးမရသည့် အချိန်များ ရှိသည်။ ရွာထဲက လူအများစုက ကံစမ်းပြီး ဖမ်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတလေ ရတတ်သော်လည်း တစ်ခါတလေ တစ်လနေလို့ တစ်ကောင်တောင် မရတတ်ပေ။
လူများ စကားမပြောကြတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွမ်းက ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ ဟုန်ကျွင်းက ငါးဖမ်းတတ်တယ်၊ လုံးဝ တိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ တစ်ယောက်တော့ ရှိတယ်၊ အဲဒီလူက တိုင်တဲ့လူ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"
လျန်ဟွမ်း ပြောရင်း ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ 
"ကျွန်မ မှတ်မိသလောက် ကျိထျဲ့ကျူးက ငါးမဖမ်းတတ်ဘူး၊ သူ ငါးသွားဖမ်းတာ တစ်ခါမှ ငါးမရဖူးဘူးလို့ ကြားတယ်၊ ကျိထျဲ့ကျူးတို့အိမ်မှာ သူကလွဲရင် ယောကျ်ားသား မရှိဘူး၊ ယောကျ်ားက ငါးမဖမ်းတတ်တော့ သူတို့အိမ်က မိန်းမတွေလည်း မြစ်ထဲ မဆင်းဖူးကြဘူး၊ သူတို့အိမ်က ငါးဖမ်းတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ ကျွန်မအထင် သွားတိုင်ဖို့ အဖြစ်နိုင်ဆုံးက ကျိထျဲ့ကျူးတို့ မိသားစုပဲ"
လျန်ဟွမ်း ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်း၏ အကြည့်များက စူးရှနေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ကြည့်လိုက်သည်မှာ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ကို ဖောက်မြင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ "ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မဟုတ်ဘူး"
သူမ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ပေါ်သည်ကို လျန်ဟွမ်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွာကို တိုင်သည့်လူမှာ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေဖြစ်ကြောင်း ပို၍ သေချာသွားသည်။ သူမသည် ကျိထျဲ့ကျူးအမေ အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားသည်။
"ရှင် မဟုတ်ဘူးလား၊ ရှင့်မှာ ဘာသက်သေရှိလဲ၊ တမြန်နေ့က ရှင် ရွာထဲမှာ ရှိလား၊ ရွာပြင် ထွက်ခဲ့သေးလား"
လျန်ဟွမ်းက အနားကပ်လာသဖြင့် ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေ နောက်ဆုတ်သွားရာ နံရံနှင့် ကပ်သွားသည်။ နံရံက သူမကို အားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူမက လျန်ဟွမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ တမြန်နေ့က အိမ်မှာပဲ နေတာ"
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သူမဘေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မ... တမြန်နေ့က အစ်မ ရွာပြင်ထွက်သွားတာ ကျုပ် မှတ်မိနေသလိုပဲ၊ အစ်မက သမဝါယမဆိုင် သွားမလို့ဆို"
ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက သူမကို ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ 
"နင် မှတ်မိတာ မှားနေပြီ၊ ငါ တမြန်နေ့က အပြင်မထွက်ဘူး၊ ငါ သမဝါယမဆိုင် သွားတာက ပိတ်ရက်တုန်းက၊ ငါ ပစ္စည်းသွားဝယ်တာ"
ထိုနေ့က ကျိထျဲ့ကျူး အဖမ်းခံရပြီး အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့ခံရသည့်နေ့ ဖြစ်ကြောင်း လျန်ဟွမ်း မှတ်မိသည်။ ထိုနေ့က ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် သားအတွက် စိတ်ပူနေချိန် ဖြစ်ရာ သမဝါယမဆိုင်သို့ ပစ္စည်းသွားဝယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ရှင် သမဝါယမဆိုင် သွားတာ ပိတ်ရက်နေ့ကဆိုတာ သေချာလား၊ အဲနေ့က ကျိထျဲ့ကျူး အလုပ်ကြမ်းစခန်း အပို့ခံရခါစလေ၊ အဲဒီနေ့က ရှင် ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့မှာတောင် လာရစ်နေသေးတာ၊ ရှင်က သမဝါယမဆိုင် သွားပြီး ဈေးဝယ်ဖို့ စိတ်ကူး ရှိသေးတာလား"
လျန်ဟွမ်းက ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဖြေကို စောင့်နေသည်။
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေမှာ ပြောစရာ စကားမရှိ ဖြစ်သွားပြီး ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဘေးမှ ကြည့်နေသူ အများစုလည်း သဘောပေါက်လာကြသည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက တမြန်နေ့က ရွာပြင်ထွက်သွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ကြသည်။ ပိတ်ရက်က ရွာထဲမှာ ငိုယိုအော်ဟစ်နေပြီး ခေါင်းဆောင်အိမ်ရှေ့မှာတောင် ကျိထျဲ့ကျူးကို သွားကယ်ခိုင်းပြီး မကယ်ရင် သေပြမယ်ဆိုပြီး လုပ်နေခဲ့သေးသည်။
သူမ ပိတ်ရက်က သမဝါယမဆိုင် မသွားခဲ့ပေ။ တမြန်နေ့က အပြင်ထွက်ခဲ့သည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေ လိမ်ပြောနေသည်။ ဘာလို့ လိမ်ပြောတာလဲ။ တိုင်တဲ့လူက သူမ ဖြစ်နေလို့ ပေါ့။
လူအုပ်ထဲမှ သဘောပေါက်လာသူများက ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ 
"ပြော... ရွာကို ဘာလို့ တိုင်တာလဲ ဆိုတာ ပြောစမ်း"
"ကျိထျဲ့ကျူးက သူခိုး၊ နင်က သူ့အမေဆိုတော့ နင်နဲ့ သူနဲ့ အတူတူပဲ၊ ဘာကောင်မှ မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ကိုပါ အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့ပစ်လိုက်ရမှာ"
"ရွာကို တိုင်တယ်တဲ့၊ နင် မိန်းမယုတ်၊ နင်တို့ တစ်မိသားစုလုံးကို ရွာကနေ မောင်းထုတ်ပစ်ရမယ်"
လျန်ဟွမ်းကို အပြစ်တင်နေသူများသည် ယခုအခါ ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ပြောင်းလဲ အပြစ်တင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လျန်ဟွမ်းသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ဆက်လက် မေးခွန်းထုတ်မနေတော့ဘဲ နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ကာ လူအုပ်နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်လာလိုက်သည်။
လူဝိုင်းခံနေရသော ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် ရိုးရိုးသာမန် တောသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် မကြုံဖူးပေ။ လူဝိုင်းခံရပြီး အလံနီအုပ်စုမှ မောင်းထုတ်ခံရမည်ဟု ပြောကြသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ခေါင်းကို အုပ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်... ဟုတ်တယ်၊ အဖေကျိက ကျုပ်ကို တိုင်ခိုင်းတာ"
ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ အော်သံက လူအုပ်ကြီးကြား ပျံ့လွင့်သွားရာ လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။
လျန်ဟွမ်းသည် ထွက်သွားရန် ပြင်နေသော်လည်း ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 
"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
အဖေကျိက တိုင်ခိုင်းတာ ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ။ တမြန်နေ့က တိုင်တာ။ ပိတ်ရက်ညက သူ ကျိဟုန်ကျွင်းကို လာရှာပြီး ကျိဟုန်ရှင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ပြောသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျိဟုန်ကျွင်း လက်မခံခဲ့ဘူး။ နောက်တစ်ရက်ကျတော့ သူ သွားတိုင်တော့တာပဲ။
အဖေကျိက ရွာထဲမှာ နေလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ။ ရွာသားအချင်းချင်း တစ်ခါမှ မတိုင်ဖူးဘူး။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သွားတိုင်ရတာလဲ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။
ဟုန်ကျွင်းများ ဖြစ်နေမလား။
ကျိဟုန်ကျွင်းကို တွေးမိသောအခါ လျန်ဟွမ်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်ကာ အိမ်သို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။
အိမ်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားရမည်။ အဖေကျိက ရွာထဲမှာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးသူ ရှိတယ်လို့ တိုင်တာက ရွာသားအားလုံးကို တိုင်တာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ သူ့မှာ နောက်ကွယ်က အကြံအစည် ရှိနိုင်တယ်၊ အဲဒီအကြံအစည်က ဟုန်ကျွင်းကို ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အရင်က ဟုန်ကျွင်း မင်္ဂလာမဆောင်ခင်တုန်းက မှောင်ခိုဈေးကနေ လဲလာတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို အဖေကျိကို ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဖေကျိက ဟုန်ကျွင်း ယုန်ဖမ်းဖူးတာလည်း သိတယ်။ ဟုန်ကျွင်း အမဲလိုက် ကျွမ်းကျင်တာလည်း သူ သိတယ်။
အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ အိမ်ထဲမှာ မရှိသင့်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နေရာလွတ်ထဲ အရင် ထည့်ထားရမယ်။ ဝက်သား၊ ကြက်သား၊ ယုန်သား။ ဟုန်ကျွင်း ယူလာတဲ့ အထည်စတွေ၊ ဆန်ရေစပါးတွေကို အကုန် သိမ်းထားရမယ်။ အိမ်ထဲမှာ ကန်စွန်းဥနဲ့ အာလူး နည်းနည်းလောက်ပဲ ချန်ထားရမယ်။
လျန်ဟွမ်း စဉ်းစားရင်း ခြံဝင်းထဲ ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို အတွင်းမှ ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်မကြီးထဲသို့ အမြန်ဝင်ကာ အစားအသောက်များ၊ အထည်စများနှင့် ဝါဂွမ်းများကို အကုန် သိမ်းလိုက်သည်။
အိမ်မကြီးထဲရှိ မရှိသင့်သော ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လျန်ဟွမ်းသည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင်ထဲရှိ သိမ်းသင့်သည်များကိုလည်း သိမ်းလိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်နှင့် အိမ်မကြီးထဲရှိ ပစ္စည်းအချို့ကို နေရာလွတ်ထဲ ထည့်လိုက်သောအခါ အခန်းများမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ လျန်ဟွမ်း တစ်ခေါက် ပြန်စစ်ဆေးလိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် မရှိသင့်သော ပစ္စည်းများ မရှိတော့သည်ကို တွေ့မှ အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူတို့အိမ်ရှေ့ရှိ လူများသည် ယခုအခါ ကျိမိသားစုအိမ်ဘက်သို့ ရောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ လျန်ဟွမ်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူများ ပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အဒေါ်မာ အနားသို့ ပြေးသွားပြီး လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ဒေါ်ဒေါ်"
အဒေါ်မာက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟုန်ကျွင်းမိန်းမ"
"ဒေါ်ဒေါ်တို့အိမ်မှာ ဥက္ကဋ္ဌကြီးမော်ရဲ့ ကိုးကားချက်စာအုပ် ရှိလား၊ ကျွန်မတို့အိမ်က စာအုပ်ကို တမြန်နေ့က ကျန့်ခန်းက ကြည့်ချင်တယ်ဆိုလို့ ယူသွားတယ်လေ၊ ဒေါ်ဒေါ်တို့အိမ်မှာ ရှိရင် ကျွန်မကို ခဏ ငှားပါလား၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်ပေးပါ့မယ်"
အခု ရွာထဲက လူအတော်များများက အဖေကျိ တိုင်စာရေးတယ်ဆိုတာ သိကုန်ကြပြီ။ အဲဒီလူတွေ အဖေကျိကို သွားမေးတဲ့အခါ သူက ခွေးရူးလို လျှောက်ကိုက်ပြီး မပြောသင့်တာတွေ ပြောလာမလား ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ သူက ဟုန်ကျွင်းကို ပြန်ကိုက်ရင် အိမ်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ် ဆောင်ထားတာ အရေးကြုံရင် သုံးလို့ရတယ်။
"အဲဒါလား၊ ငါတို့အိမ်မှာ ရှိတယ်၊ စောင့်ဦး... ငါ ပြန်ယူပေးမယ်"
"ဒေါ်ဒေါ်... ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်" လျန်ဟွမ်း ပြောရင်း အဒေါ်မာနှင့်အတူ သူမတို့အိမ်သို့ လိုက်သွားသည်။
ကျိမိသားစုအိမ်ရှေ့တွင် တံခါးပေါက်တစ်ခုလုံး ပိတ်ဆို့နေပြီး လူအများအပြား စုရုံးနေကြသည်။ တံခါးကို အော်ဟစ်နေကြသည်။ "အဘိုးကြီးကျိ... မြန်မြန် ထွက်ခဲ့"
"ကျိချန်ရှန်း... စိတ်ပုပ်ကောင်၊ ထွက်ခဲ့စမ်း"
ကျိမိသားစု ခြံဝင်းထဲတွင် အစ်ကိုကြီးကျိမှာ မျက်နှာပျက်နေသည်။ ကျိဟုန်ဝေမှာ အိမ်ထဲတွင် ကလေးချီထားပြီး အပြင်မထွက်ပေ။
အစ်ကိုကြီးကျိက အဖေကျိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... အဖေ ထွက်ပြီး သူတို့ကို တောင်းပန်လိုက်မလား"
"တောင်းပန်ရမယ် ဟုတ်လား၊ ဘာကိစ္စ တောင်းပန်ရမှာလဲ၊ ဒီကိစ္စ မင်း ဝင်မပါနဲ့၊ ငါ ထွက်ပြောမယ်" 
အဖေကျိသည် ဝါဂွမ်းအင်္ကျီကို ဆွဲစေ့ရင်း ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
…
အခန်း (၄၅)
ကျိမိသားစု အိမ်တံခါးဝတွင် အဖေကျိ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အိမ်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းရံလာသည်။
ကျိဆွေမျိုးထဲမှ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက အဖေကျိကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ 
"အစ်ကိုချန်ရှန်း... ထျဲ့ကျူးအမေက ပြောတယ်၊ ရွာကို တိုင်တဲ့သူက အစ်ကိုဆို၊ ဟုတ်လား"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ 
"ဟုတ်တယ်... ကျိအဘိုးကြီးက ကျုပ်ကို တိုင်ခိုင်းတာ၊ ကျုပ် ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေတယ်၊ ကျိအဘိုးကြီး... ရှင် မငြင်းနဲ့နော်"
အပြင်ဘက်မှ လူများသည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် အဖေကျိကို အပြစ်တင် ပြောဆိုနေကြသည်။ အဖေကျိသည် ရိုးသားဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာထားကို ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်မှ လူများကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ 
"ဘာတိုင်စာလဲ၊ မင်းတို့ ဘာတွေ ပြောနေလဲ ကျုပ် နားမလည်ဘူး"
"မင်းတို့ ကျုပ်အိမ်ရှေ့မှာ စုရုံးနေကြတာ ဘာကိစ္စလဲ" အဖေကျိက ရွာသားများကို နားမလည်သလို မေးလိုက်သည်။
အဖေကျိက အပြစ်ကင်းစင်သလို ဟန်ဆောင်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူသည် ရွာထဲတွင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု နာမည်ကြီးသူဖြစ်ရာ သူက ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ လူအချို့က သူတို့ မှားနေပြီလားဟု သံသယ ဝင်သွားကြသည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက အဖေကျိကို တမင် သက်သက် စွပ်စွဲနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးမိကြသည်။
အစပိုင်းက အဖေကျိနှင့် စကားပြောခဲ့သော ကျိဆွေမျိုး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက အဖေကျိကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်ရှန်း... ကျုပ်ကတော့ အစ်ကို တိုင်တာ မဟုတ်မှန်း သိပါတယ်၊ ကျိထျဲ့ကျူးအမေက ပြောနေတာက ရွာထဲမှာ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတယ်ဆိုပြီး အထက်က ဝေဖန်စာ ပို့လာတာ အစ်ကို တိုင်တာတဲ့"
အဖေကျိသည် ထိုလူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ရိုးသားဟန်ဆောင်ထားသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ 
"ကျုပ်... ကျုပ်က ရွာက လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တိုင်ရက်မှာလဲ၊ ကျုပ်က မွေးကတည်းက ရွာမှာ လူတွေနဲ့ အတူတူ နေလာခဲ့တာလေ၊ အလံနီအုပ်စုမှာ နေလာတာ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ရှိပြီ၊ ကျုပ်အကြောင်းကို ခင်ဗျားတို့ မသိကြဘူးလား၊ ကျုပ်ချန်ရှန်းက ဒီတစ်သက် မကောင်းမှု လုပ်ဖူးလို့လား"
အဖေကျိက ထိုစကားများ ပြောနေစဉ် အမေကျိလည်း ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ သူမသည် အဖေကျိ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အဖေကျိဘေးတွင် ရပ်ကာ အိမ်ရှေ့တွင် ဝိုင်းနေသော လူများကို ကြည့်ပြီး စွာကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။ 
"ကျုပ်ယောကျ်ား ပြောတာ မှန်တယ်၊ ကျုပ်ယောကျ်ားက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ရှင်တို့ မသိကြဘူးလား၊ သူက သဘောအကောင်းဆုံး၊ ပုံမှန်ဆို ငါးတောင် သတ်ရက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ရွာက လူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် တိုင်ရက်မှာလဲ"
အဖေကျိ၏ လူကောင်းဟန်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပီပြင်လှသည်။ ရွာသား အများစုက သူ့ကို ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ပုံမှန်ဆို စကားသိပ်မပြောဘဲ အလုပ်လုပ်ချိန်ဆိုလျှင်လည်း ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်ကိုသာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ရိုးသားသော လူတစ်ယောက်က ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုင်စာပို့မည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။
ရွာသားများသည် တိုင်စာပို့သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိချင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတိုင်စာပို့သူကြောင့် နောက်ပိုင်း သူတို့ ငါးဖမ်း၍ မရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တိုင်စာပို့သူကို မုန်းတီးနေကြသည်။ အဖေကျိက သူ တိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဟု ပြောလိုက်သောအခါ လူအများက အဖေကျိကို ယုံကြည်သွားကြပြီး ကျိထျဲ့ကျူးအမေဘက်သို့ အာရုံပြောင်းသွားကြသည်။
"ထျဲ့ကျူးအမေ... အဘိုးကြီးကျိက သူ တိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်၊ နင် သူ့ကို စွပ်စွဲနေတာ မဟုတ်လား၊ ငါ့အထင် နင် တိုင်တာပဲ ဖြစ်မယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ သေချာပေါက် သူ တိုင်တာပဲ၊ ခုနက ဟုန်ကျွင်းမိန်းမ ပြောသွားတာပဲလေ၊ သူတို့အိမ်မှာ ငါးဖမ်းတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး၊ တောင်ပေါ်တက် အမဲလိုက်တဲ့သူလည်း မရှိဘူး၊ ရွာထဲမှာ ငါးဖမ်းခွင့် ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မပေးသည်ဖြစ်စေ သူတို့အတွက် ဘာမှ မထူးခြားဘူး၊ ဒါကြောင့် သေချာပေါက် သူ တိုင်တာပဲ"
"သူ့သား ထျဲ့ကျူးကလည်း ဟုန်ကျွင်းတို့အိမ်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးသေးတယ်မလား၊ ငါ့အမြင်တော့ သူတို့ တစ်မိသားစုလုံး လူဆိုးတွေချည်းပဲ၊ သားက သူခိုး၊ အမေက သူများတွေ ငါးရတာ မနာလိုလို့ မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ တိုင်တာပဲ"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေမှာလည်း အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းပြီး သူမနှင့် ကျိထျဲ့ကျူးကို မကောင်းပြောနေကြသည်ကို ကြားသောအခါ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 
"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကြ၊ ကျုပ် တိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဘိုးကြီးကျိ တိုင်တာ၊ ကျုပ်က စာမတတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် တိုင်စာ ရေးတတ်မှာလဲ၊ သူရေးတဲ့ တိုင်စာပါ"
လျန်ဟွမ်းသည် အဒေါ်မာတို့အိမ်မှ ကိုးကားချက်စာအုပ်ကို ယူပြီး ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ အဖေကျိသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ကာ ရိုးသားဟန်ဆောင်ပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေက သူ့ကို ဆဲဆိုနေသော်လည်း သူက ပြန်မပြောပေ။ ကျိထျဲ့ကျူးအမေ မောသွားသည့်အချိန်ကျမှ "ကျုပ် မတိုင်ဘူး" ဟု တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။
အဖေကျိ၏ "ကျုပ် မတိုင်ဘူး" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းက ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ ဆဲဆိုသံများထက် ပို၍ သြဇာညောင်းနေသည်။ သူက စကားလေးလေးလုံးသာ ပြောလိုက်သော်လည်း ရွာသား အတော်များများက သူ တိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဟု ယုံကြည်သွားကြသည်။
ရွာသားများသည် မူလကတည်းက အဖေကျိကို ရိုးသားသူဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။ ထို့အပြင် ကျိထျဲ့ကျူးက ခိုးမှုကျူးလွန်ထားသဖြင့် ကျိထျဲ့ကျူးအမေကိုလည်း လူကောင်းမဟုတ်ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စိတ်သည် အဖေကျိဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားကြသည်။
လျန်ဟွမ်းသည် ထိုဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝင်မပါတော့ဘဲ ကိုးကားချက်စာအုပ်ကို ကိုင်ကာ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် စာအုပ်ကို မီးဖိုချောင်ရှိ သိသာထင်ရှားသော နေရာတွင် တင်ထားလိုက်သည်။
သူမနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းတို့မှာ ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုးကားချက်စာအုပ်ကို ထားရှိခြင်းက သူတို့သည် ဥက္ကဋ္ဌကြီး၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို လိုက်နာသော ဆင်းရဲသားများ ဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။
လျန်ဟွမ်းသည် စာအုပ်ကို နေရာချပြီးနောက် အပြင်မထွက်တော့ဘဲ အိမ်ထဲတွင်သာ နေကာ ခြင်းတောင်းထဲမှ အပ်ချည်များကို ယူပြီး အပ်ချုပ်လုပ်ငန်း လုပ်နေလိုက်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ ရွာထဲသို့ ဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။
အဖေကျိ၏ အိမ်ရှေ့တွင် ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေမှာ လူအများ၏ ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုမှုကြောင့် မျက်ရည်များ ကျလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ 
"ကျုပ် ပြောပြီးပြီ၊ အဘိုးကြီးကျိက တိုင်စာပေးပြီး ကျုပ်ကို သွားတိုင်ခိုင်းတာ၊ ကျုပ် တမင်သက်သက် တိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဘိုးကြီးကျိ သင်ပေးတာ"
"အဘိုးကြီးကျိ ပြောတာက ကျုပ်သာ တိုင်လိုက်ရင် ကျိဟုန်ကျွင်း အဖမ်းခံရမယ်တဲ့၊ ကျိဟုန်ကျွင်း အဖမ်းခံရရင် ကျုပ်သား ထျဲ့ကျူး ပြန်လွတ်လာလိမ့်မယ်တဲ့၊ ကျုပ်မှာ သားတစ်ယောက်တည်း ရှိတာ၊ ကျုပ်သားလေး အိမ်ပြန်လာတာကို လိုချင်မိတာပါ" ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် ပြောရင်း ငိုရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ကျိထျဲ့ကျူးအမေက မတရားခံရပါသည်ဟု အော်ဟစ်နေသော်လည်း ရွာသား အများစုက အဖေကျိကို ယုံကြည်နေကြသဖြင့် သူမကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူမဘေးမှ လူများက ပြောလိုက်သည်။ 
"ထျဲ့ကျူးအမေ... နင် အဘိုးကြီးကျိကို မစွပ်စွဲပါနဲ့တော့၊ အဘိုးကြီးကျိက ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ဟုန်ကျွင်းက အဘိုးကြီးကျိရဲ့ သားလေ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ့်သားကိုယ် ဒုက္ခရောက်အောင် တိုင်စာပို့မှာလဲ"
"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ တိုင်တာက ကျိဟုန်ကျွင်းကို တိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ရွာတစ်ရွာလုံးကို တိုင်တာ၊ တိုင်စာထဲမှာ ရွာထဲက လူတွေ ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ခိုးတယ်လို့ပဲ ရေးထားတာ၊ ဘယ်သူဘယ်ဝါရယ်လို့ မပါဘူး၊ ငါ့အမြင်တော့ နင် တမင်သက်သက် တိုင်တာပဲ"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေကို လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းထားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်က စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းကာ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
ခေါင်းဆောင် ဆင်းလာသောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်းလည်း ရပ်လိုက်ပြီး စက်ဘီးကို ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်မှာ အရှိန်အဝါ ရှိသူဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံထွက်လာသည်နှင့် ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ဝိုင်းပြောနေကြသူများ အသံတိတ်သွားပြီး ခေါင်းဆောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
လျိုမိသားစု၏ ချွေးမက ခေါင်းဆောင် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ခေါင်းဆောင် ပြန်ရောက်လာပြီလား၊ ကျုပ်တို့ ဘယ်သူ တိုင်သလဲဆိုတာ သိပြီ၊ သူ တိုင်တာ"
လျိုချွေးမက ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို လက်ညှိုးထိုးပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် စက်ဘီးကို တွန်းရင်း ခေါင်းဆောင်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်။ ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အဖေကျိကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က ကျိထျဲ့ကျူးအမေကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ကော်မတီရုံးကို တိုင်စာ သွားပို့တာလား"
ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေသည် ခေါင်းဆောင်ကို မြင်သောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကုန်းထလိုက်သည်။ 
"စာက ကျုပ်သွားပို့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျုပ်က စာမတတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ် ရေးတတ်မှာလဲ၊ စာက အဘိုးကြီးကျိ ရေးတာ၊ ကျုပ် ပြောတာကို ရွာက လူတွေက မယုံကြဘူး"
ခေါင်းဆောင်သည် တိုင်စာကို မြင်ပြီးပြီဖြစ်ရာ ထိုစာသည် အဖေကျိ ရေးထားမှန်း သူ သိသည်။ ယခု ကျိထျဲ့ကျူးအမေ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ သံသယများ ပိုမိုခိုင်မာသွားသည်။ သူက အဖေကျိကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုချန်ရှန်း... ခင်ဗျား ဘယ်လို ပြောမလဲ"
အဖေကျိက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကို ရိုးသားဟန်ဆောင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ 
"ညီလေးကော်ပင်း... မင်း ကျုပ်ကို သိပါတယ်၊ ကျုပ် ရွာမှာ နေလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ မကောင်းမှု လုပ်ဖူးလို့လား"
ခေါင်းဆောင်က ဘာမှမပြောပေ။ မကောင်းမှု မလုပ်ဖူးလို့ပဲ လူတွေက မယုံနိုင် ဖြစ်နေကြတာ။ သူက ရွာကလူတွေကို တိုင်ရဲတယ်ပေါ့။
"အစ်ကိုချန်ရှန်း... ကျုပ်လည်း နားမလည်နိုင်ဘူး၊ အစ်ကိုက ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး မကောင်းမှု မလုပ်ဖူးဘဲနဲ့ ဒီတစ်ခါကျမှ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ရတာလဲ" ခေါင်းဆောင် ပြောရင်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ခေါက်ထားသော စာရွက်ကို ထုတ်ကာ အဖေကျိထံ ပေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုချန်ရှန်း... ဒါလေး ကြည့်လိုက်ပါဦး"
အဖေကျိသည် စာကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် မရိုးသားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူက ခေါင်းဆောင်ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ 
"ညီလေးကော်ပင်း... ဒါ ဘာလဲ"
"အစ်ကိုချန်ရှန်း မကြည့်တော့ဘူးလား၊ ဒါ အစ်ကို ရေးထားတာလေ" ခေါင်းဆောင်က အဖေကျိကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
အဖေကျိက ရိုးသားဟန်ဆောင်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "ညီလေးကော်ပင်း... မင်း နောက်နေတာလား၊ ကျုပ် ဘာစာမှ မရေးဖူးဘူး၊ အထင်လွဲတာ နေမှာပါ"
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ခေါင်းဆောင်ဘေးသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားပြီး စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ကာ အဖေကျိထံ ပေးလိုက်သည်။ 
"အဖေ... ဒါ အဖေ အရင်က ရေးထားတဲ့ စာလေ၊ ဒီတိုင်စာပေါ်က လက်ရေးနဲ့ အတူတူပဲ"
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးမှ လူအုပ်ကြီး အံ့သြသွားကြသည်။ သူတို့ ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်ပြီး ဆွေးနွေးနေကြသည်။ "ဟုန်ကျွင်း ပြောတာ ဘာသဘောလဲ၊ တကယ်ပဲ အဘိုးကြီးကျိ ရေးတဲ့ တိုင်စာလား"
"ငါ့အထင် တကယ် ဖြစ်လောက်တယ်၊ မမြင်ဘူးလား... ခေါင်းဆောင်တောင် ရောက်လာပြီလေ၊ ခေါင်းဆောင်က သေချာမှ လာမေးတာ ဖြစ်မှာ"
"ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ မဖြစ်နိုင်သလိုပဲ၊ အဘိုးကြီးကျိက ပုံမှန်ဆို ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့သူလေ၊ သူက ဘာလို့ ငါတို့ကို တိုင်ရမှာလဲ"
"နင် မသိပါဘူး၊ လူပါးဝတာ လူမသိစေနဲ့ ဆိုတဲ့အတိုင်း တချို့လူတွေက စိတ်ထား ယုတ်မာကြတယ်"
ဘေးနားမှ လူများ တီးတိုး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အဖေကျိက မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ မျက်နှာထားပင် မပျက်ဘဲ ရိုးသားဟန်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက ကျိဟုန်ကျွင်းကို မော့ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာ မေးလိုက်သည်။ 
"စတုတ္ထ... ဒါ ဘာစာရွက်လဲ"
အမေကျိသည် အဖေကျိ၏ နောက်မှ ထွက်လာပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ဟုန်ကျွင်း... နင်က ဘယ်က စာရွက်ကို လာပြီး နင့်အဖေကို စွပ်စွဲနေတာလဲ၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်... နင့်အဖေက နင့်အပေါ် ဒီလောက် ကောင်းတာ၊ နင်က ဘယ်လိုလုပ် ရွာကို တိုင်တာ နင့်အဖေပါလို့ ပြောရက်တာလဲ"
"ငါနဲ့ နင့်အဖေက နင့်အပေါ် မကောင်းလို့လား၊ နင် အလုပ်မဆင်းဘဲ အမှတ်မရတာတောင် ငါနဲ့ နင့်အဖေက ကိုယ့်ရိက္ခာကို နင့်ကို ကျွေးခဲ့တာလေ၊ နင် အခု အစွမ်းအစ ရှိလာပြီပေါ့၊ နေ့တိုင်း ငါးဟင်း ကြက်သားဟင်း စားနိုင်လာတော့ နင့်မိဘတွေကို ကျေးဇူးကန်းပြီပေါ့လေ"
အဖေကျိသည် နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆုတ်ကာ အမေကျိကို ရှေ့ထွက် ရှင်းခိုင်းလိုက်သည်။ သူက ဘာမှ ဝင်မပြောတော့ပေ။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဒုတိယချွေးမသည် ခြံဝင်းထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး အမေကျိ၏ စကားကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ 
"ဟုတ်တယ်... စတုတ္ထ... နင်က တကယ် ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်ပဲ၊ နင်က ကျုပ်တို့ ဟုန်ရှင်းကို တိုင်တာတောင် ယုတ်မာလွန်းနေပြီ၊ အခု အဖေက တိုင်စာရေးတယ်ဆိုပြီး ထပ်စွပ်စွဲပြန်ပြီ၊ နင်က စိတ်ထား ယုတ်မာလိုက်တာ၊ နင့်စိတ်ကို ခွေးစားသွားပြီလား"
ဒုတိယချွေးမက ရှေ့ထွက်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆက်ဆဲသည်။ "အရင်တုန်းက ကျုပ်တို့ ဟုန်ရှင်းက နင့်အပေါ် ဘယ်လောက် ကောင်းလဲ၊ နင့်ကို ကျွေးတယ်၊ မွေးတယ်၊ နင် အမှတ်မရှာလည်း သူက နင့်ကို ထမင်းမကျွေးဘဲ မထားဘူး၊ နင်က သူ့ကို တိုင်ပြီး အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့လိုက်တယ်၊ ကျုပ်တို့ ဟုန်ရှင်းက နင် နေ့တိုင်း အမဲလိုက်ပြီး မှောင်ခိုဈေးမှာ ဈေးကစားနေတာ သိတာတောင် နင့်ကို မတိုင်ခဲ့ဘူး၊ နင်က ဘာလို့ သူ့ကို တိုင်ရတာလဲ၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်"
အမေကျိသည်လည်း ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးလာပြီး ကျိဟုန်ကျွင်း၏ နဖူးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ဟုတ်တယ်... ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်၊ နင် နေ့တိုင်း မှောင်ခိုဈေး သွားပြီး ဈေးကစားနေတာ ငါ တိုင်လို့လား"
ဒုတိယချွေးမနှင့် အမေကျိက "ဈေးကစားတယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသဖြင့် ရွာသား အများစုက ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့အားလုံး "ဈေးကစားတယ်" ဟူသော စကားလုံးကို စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။
ခေါင်းဆောင်လည်း ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာထား ပို၍ မည်းမှောင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ကြ"
ဒုတိယချွေးမနှင့် အမေကျိတို့သည် ခေါင်းဆောင်၏ အော်သံကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး ဘာမှ မပြောရဲတော့ဘဲ ဘေးတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေကြသည်။
ခေါင်းဆောင်က သူတို့ ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆူပူလိုက်သည်။ "ဈေးကစားတယ် ဆိုတဲ့ စကားက လျှောက်ပြောလို့ ရတဲ့ စကားလား"
ဒုတိယချွေးမက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျုပ် လျှောက်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ စတုတ္ထက တကယ်ပဲ ဈေးကစားတာ၊ သူက ဈေးကစားရုံတင် မကဘူး၊ တောင်ပေါ်က ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ခိုးတယ်၊ သူ နေ့တိုင်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်တာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ နေ့တိုင်း အသားစားနိုင်တာပေါ့"
ဒုတိယချွေးမ ပြောလိုက်သောအခါ ရွာသား အများစုက ကျိဟုန်ကျွင်းတို့ အိမ်မှ အသားဟင်းနံ့ မွှေးပျံ့နေသည်ကို သတိရသွားကြသည်။ လျန်ဟွမ်းက ဟင်းချက်ကောင်းသည်။ ရိုးရိုးဟင်းရွက်ကိုပင် အသားဟင်းနံ့ ရအောင် ချက်နိုင်သည်။ လျန်ဟွမ်းနှင့် ကျိဟုန်ကျွင်းက အသားဟင်း မကြာခဏ ချက်စားလေ့ရှိသဖြင့် သူတို့အိမ်ရှေ့ ဖြတ်သွားသူတိုင်း အသားဟင်းနံ့ကို ရဖူးကြသည်။
ဒုတိယချွေးမ ပြောလိုက်သောအခါ လူအများက စတင် ဆွေးနွေးလာကြသည်။
"ဟုန်ကျွင်းက တကယ်ပဲ တောင်ပေါ်တက်ပြီး အမဲလိုက်တာလား၊ သူတို့အိမ်ရှေ့ ဖြတ်သွားရင် အသားဟင်းနံ့ ခဏခဏ ရတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ဈေးကစားတဲ့ ကိစ္စရော၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဟုန်ကျွင်း အိမ်ခွဲတုန်းက သံဒယ်အိုးတစ်လုံး ရခဲ့တယ်မလား၊ သံဒယ်အိုးက ရဖို့ မလွယ်ဘူးလေ၊ သူ သံဒယ်အိုး ရတယ်ဆိုတာ မှောင်ခိုဈေး သွားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"
ရွာသားများသည် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ခေါင်းဆောင်သည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ မျက်နှာထား ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်။
ဒီစကားတွေသာ ကော်မတီရုံး ရောက်သွားရင် ကျိဟုန်ကျွင်း သေချာပေါက် အရေးယူခံရတော့မယ်။ အခြေအနေဆိုးရင် အလုပ်ကြမ်းစခန်း ပို့ခံရမယ်။ လူတန်းစား ခွဲခြားခံရမယ်။ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးခံရနိုင်တယ်။
ခေါင်းဆောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယချွေးမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သက်သေ မရှိရင် လျှောက်မပြောနဲ့"
ဒုတိယချွေးမက လည်ပင်းကို မော့ပြီး ခေါင်းဆောင်ကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူက သက်သေ မရှိဘူး ပြောလို့လဲ၊ သက်သေက စတုတ္ထအိမ်မှာ ရှိတယ်"
အရင်တုန်းက ဟုန်ရှင်းက စတုတ္ထအိမ်မှာ ယုန် ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါလည်း သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပဲ။ ပြီးတော့ ယောက္ခမကြီး ပြောတာက စတုတ္ထက အနောက်တောင်ကို ခဏခဏ သွားတယ်တဲ့။ သူက အမဲလိုက်လည်း ကျွမ်းကျင်တော့ ပုံမှန်ဆို အမဲကောင် ရအောင် ဖမ်းလာနိုင်တယ်။
စတုတ္ထအိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေ သေချာပေါက် ဝှက်ထားမှာ။ သူမ နေ့တိုင်း စတုတ္ထအိမ်က ဟင်းချက်နံ့ ရတယ်။ အဲဒီအနံ့က ရိုးရိုးဟင်းနံ့ မဟုတ်ဘူး။ သေချာပေါက် အသားဟင်းနံ့ပဲ။
ကျိဟုန်ကျွင်း၏ နက်နဲသော မျက်ဝန်းများက ဒုတိယချွေးမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းဆောင်၏ အမိန့်ကို စောင့်နေသည်။
အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ကျယ်လောင်လွန်းသဖြင့် အိမ်ထဲရှိ လျန်ဟွမ်းလည်း တော်တော်များများ ကြားနေရသည်။ သို့သော် သူမ အပြင်မထွက်ဘဲ အိမ်ထဲမှာသာ နေလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဆူညံနေကြသဖြင့် သူမ စိတ်ရှုပ်နေသည်။
အဖေကျိက ရွာထဲက လူတွေကို တိုင်လိုက်ပြီ။ ကျိထျဲ့ကျူးအမေကလည်း ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီ။ ဒီနေ့ သေချာပေါက် လှုပ်ရှားမှု ရှိတော့မယ်။ သူ့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လုပ်ရပ်အရဆိုရင် ဟုန်ကျွင်းကိုပါ ဆွဲထည့်ဖို့ များတယ်။ သူမ အိမ်မှာပဲ စောင့်နေလိုက်မယ်။
လျန်ဟွမ်းသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အိမ်ထဲတွင် စိတ်အေးလက်အေး အပ်ချုပ်နေလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လူအချို့က ဒုတိယချွေးမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ကို ပြောလိုက်ကြသည်။ 
"ခေါင်းဆောင်... ဟုန်ရှင်းမိန်းမက ဟုန်ကျွင်းအိမ်မှာ သက်သေရှိတယ် ပြောနေတော့ ကျုပ်တို့ သူ့အိမ် သွားရှာကြည့်ရအောင်"
ကျိဟုန်ကျွင်းအိမ်က နေ့တိုင်း ဟင်းနံ့မွှေးနေတာ။ အသား ရှာတွေ့မလားလို့။ အသား ရှာတွေ့ရင် ပြည်သူပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သွားပြီ။ အသားများရင် သူတို့လည်း အစအနလေးတော့ ရနိုင်တာပေါ့။
လူအများက ကျိဟုန်ကျွင်းအိမ်ကို ဝင်ရှာချင်နေကြသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းက သူတို့အိမ်၏ ပိတ်ထားသော တံခါးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများ နက်ရှိုင်းသွားသည်။
ခေါင်းဆောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော့်အိမ်ကို သွားရှာလိုက်ပါ"
ခေါင်းဆောင်ကို ပြောပြီးနောက် ကျိဟုန်ကျွင်းက ဒုတိယချွေးမကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာမှ ရှာမတွေ့ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲတာအတွက် ဘယ်လို လုပ်မလဲ"
ဒုတိယချွေးမက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ငါ နင့်ကို စွပ်စွဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပြောတာ အမှန်တရားတွေချည်းပဲ၊ နင်က တောင်ပေါ်က ပစ္စည်းတွေ ခိုးတယ်၊ မှောင်ခိုဈေးလည်း သွားတယ်"
ကျိဟုန်ကျွင်းသည် ဒုတိယချွေးမ ပြောသော စကားများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒုတိယချွေးမကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ဘာမှ ရှာမတွေ့ရင် ခင်ဗျား နောက်ဆို ကျွန်တော်တို့အိမ်နဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်နဲ့တော့၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဟွမ်းဟွမ်းက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ ဆင်းရဲသားတွေ၊ မှောင်ခိုဈေး မသွားဖူးဘူး၊ ခင်ဗျားက အခု ကျွန်တော့်ကို စွပ်စွဲနိုင်ရင် နောက်လည်း ဆက်စွပ်စွဲနေဦးမှာပဲ"
"ခင်ဗျားလို လူမျိုးနဲ့ ဆွေမျိုးတော်ရတာ စိတ်မချမ်းသာဘူး၊ ဒီတစ်ခါ ပြီးရင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ကြတာပေါ့" ကျိဟုန်ကျွင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောရင်း စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် ဒုတိယချွေးမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဒုတိယချွေးမက ကျိဟုန်ကျွင်းအိမ်တွင် ပစ္စည်းများရှိသည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။ ကျိဟုန်ကျွင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမက တန်းပြောလိုက်သည်။ "ပစ္စည်း ရှာတွေ့ရင် ငါလည်း နင်နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်မယ်"
ပစ္စည်း ရှာတွေ့ရင် စတုတ္ထက ဈေးကစားတာ သေချာသွားပြီ။ သူ ထောင်ကျရမယ်။ ဝေဖန်ခံရမယ်။ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးခံရမယ်။ အဲဒီကျရင် ကျိဟုန်ကျွင်းက လူဆိုးစာရင်းဝင် ဖြစ်သွားပြီ။ သူမက လူဆိုးစာရင်းဝင်နဲ့ ဆွေမျိုး မတော်ချင်ဘူး။
"ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ပစ္စည်း တွေ့သည်ဖြစ်စေ၊ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ ဆွေမျိုး မတော်ကြတော့ဘူး၊ ခေါင်းဆောင်... သက်သေ လုပ်ပေးပါ" ကျိဟုန်ကျွင်းက ခေါင်းဆောင်ဘက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်"
ခေါင်းဆောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်းက အဖေကျိကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခေါင်းဆောင်... လူနည်းနည်း ခေါ်ပြီး ကျွန်တော့်အိမ် လိုက်ခဲ့ပါ"
ကျိဟုန်ကျွင်း ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူတို့အိမ်တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ သူတို့အိမ်တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျိဟုန်ကျွင်းသည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ တံခါးကို ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။
လျန်ဟွမ်းသည် တံခါးခေါက်သံ ကြားသောအခါ ဖိနပ်တစ်ပိုင်း၊ အပ်ချည်တစ်ပိုင်း ကိုင်လျက် ထွက်လာပြီး အပြေးကလေး လာဖွင့်ပေးသည်။ "လာပါပြီ"
လျန်ဟွမ်း တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျိဟုန်ကျွင်းကို အရင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျိဟုန်ကျွင်း နောက်မှ လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တံခါးဖွင့်လက်စ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမသည် ကျိဟုန်ကျွင်းဘေးတွင် ရပ်ကာ ကျိဟုန်ကျွင်းနောက်မှ လူများကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့မှာ ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ၊ တိုင်တဲ့လူက ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်း မဟုတ်ပါဘူးလို့ ပြောပြီးပြီမလား"
တကယ်ပဲ လာကြတာပဲ။ အဖေကျိရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က သူမနဲ့ ဟုန်ကျွင်းပဲ။ သူမ သံသယ ဝင်မိတယ်။ ဟုန်ကျွင်းက အဖေကျိရဲ့ သားအရင်းရော ဟုတ်ရဲ့လား။ အဖေကျိက ဟုန်ကျွင်းနဲ့ သူမကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခပေးချင်နေရတာလဲ။
ဒုတိယချွေးမသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး လျန်ဟွမ်းကို မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နင့်အိမ် လာရှာမလို့၊ စတုတ္ထက ဈေးကစားတယ်ဆိုတာ ရွာကလူတွေ အကုန်သိတယ်"
"ဘာ ဈေးကစားတာလဲ၊ ကျွန်မတို့ ဟုန်ကျွင်းက မလုပ်ဖူးဘူး၊ ရှင်တို့ ကိစ္စမရှိရင် သွားစရာရှိတာ သွားကြ၊ ဪ... ဒါနဲ့ ရွာကို တိုင်တဲ့လူ ရှာတွေ့ပြီလား၊ တိုင်တဲ့လူက ဘာလို့ တိုင်တာလဲဆိုတာ သွားမေးကြလေ၊ သူများ အာရုံလွှဲတာ ခံပြီး ကျွန်မတို့ ဟုန်ကျွင်း ဈေးကစားတယ်လို့ ပြောတာ ယုံမနေကြနဲ့" လျန်ဟွမ်းက စိတ်မရှည်စွာ ပြောရင်း တံခါးပိတ်ကာ လူများကို မောင်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဒုတိယချွေးမသည် အမေကျိ မှာထားသည့် စကားကို မှတ်မိနေသည်။ သူမ ထွက်သွား၍ မဖြစ်ပေ။ လျန်ဟွမ်း တံခါးပိတ်မည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် လျန်ဟွမ်းနောက်မှ တံခါးပေါက်ထဲသို့ ဝင်ကာ လျန်ဟွမ်း တံခါးပိတ်မည့် အမူအရာကို တားဆီးလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမိန်းမက စတုတ္ထ ဈေးကစားတာကို ဖုံးကွယ်ချင်နေတာ သေချာတယ်၊ သူ့အိမ်မှာ သက်သေ သေချာပေါက် ရှိတယ်၊ အားလုံး မြန်မြန် ဝင်ရှာကြ"
လူအချို့ အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ သို့သော် အချို့ ယောကျ်ားများက မျက်နှာပူသဖြင့် အိမ်ထဲ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်နေကြသည်။ လျန်ဟွမ်းသည် အိမ်ထဲ မဝင်သော လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိဟုန်ကျွင်းကို ဆွဲကာ အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။
သူမသည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ အိမ်မကြီးထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲ ဝင်လာသူများကို ပြောလိုက်သည်။ 
"ရှင်တို့ ရှာချင်ရင် ရှာကြ၊ ကျွန်မ မတားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြောထားမယ်နော်၊ အိမ်ဝင်ရှာတာက အစိုးရဝန်ထမ်းတွေပဲ လုပ်ခွင့်ရှိတာ၊ ရှင်တို့ ဒီနေ့ ဝင်ရှာပြီး ကျွန်မတို့အိမ်က ပစ္စည်း တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားရင် ဆယ်ဆ လျော်ရမယ်၊ မလျော်ရင် ကျွန်မ ကော်မတီရုံး သွားပြီး ရှင်တို့ အိမ်ကျူးကျော်တယ်၊ ပစ္စည်း ဖျက်ဆီးတယ် ဆိုပြီး သွားတိုင်မယ်"
ခြံဝင်းထဲတွင် လူအချို့ ခြေလှမ်းတုံ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ဟွမ်းက ဆက်ပြောသည်။ 
"ကျွန်မ ကော်မတီရုံး သွားမတိုင်စေချင်ရင် ကော်မတီက ခေါ်ယူ သတိပေးတာ မခံချင်ရင် ကျွန်မအိမ်က ပစ္စည်းတွေကို ကိုင်တဲ့အခါ သတိထားကြ၊ ပစ္စည်း တစ်ခုခု ပျက်စီးသွားရင် မလျော်မနေရ လျော်ရမယ်"
လျန်ဟွမ်း ပြောလိုက်သောအခါ ထိုလူများ ပို၍ တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေကြပြီး ရှာသင့် မရှာသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။
ခေါင်းဆောင်သည် ထိုပြဇာတ်ကို ကြည့်ရင်း ကျိဟုန်ကျွင်း၏ ခြံဝင်းထဲ ရောက်နေပြီမို့ မရှာလျှင်လည်း မဖြစ်တော့ဟု တွေးလိုက်သည်။ ရှာလိုက်လို့ ကျိဟုန်ကျွင်းအိမ်မှာ ဘာမှမရှိရင်လည်း သူ့အပေါ် အထင်လွဲနေတာတွေ ရှင်းသွားတာပေါ့။
ခေါင်းဆောင်က လျန်ဟွမ်း အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။ 
"ဟုန်ကျွင်းမိန်းမ... ဟုန်ကျွင်းက ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်တယ်၊ ငါက ရွာရဲ့ ခေါင်းဆောင်အနေနဲ့ ဒီနေ့ ဦးဆောင်ပေးမယ်၊ လူ နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် ခေါ်ပြီး နင်တို့အိမ်ကို ရှာခိုင်းမယ်၊ သူတို့ကို နင်တို့အိမ်က ပစ္စည်းတွေ မပျက်စီးအောင် သတိထားခိုင်းမယ်၊ နင် သဘောတူလား"
လူတွေက ခြံဝင်းထဲ ရောက်နေပြီမို့ သူတို့အိမ်ကို ရှာဖို့က မဖြစ်မနေ ဖြစ်နေပြီ။ အိမ်မှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ မရှိတော့တာမို့ လျန်ဟွမ်းက သူတို့ ရှာမှာကို မကြောက်ပေ။ ခေါင်းဆောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျန်ဟွမ်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ 
"ခေါင်းဆောင်က အဲဒီလို ပြောမှတော့ ကျွန်မ ယုံလိုက်ပါ့မယ်၊ ခေါင်းဆောင် ရှာခိုင်းတဲ့လူတွေကို သတိထားခိုင်းပေးပါ၊ အိမ်က ပစ္စည်းတွေ မပျက်စီးပါစေနဲ့၊ ကျွန်မနဲ့ ဟုန်ကျွင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ အိမ်ခွဲတုန်းက ရထားတဲ့ ပစ္စည်းလည်း နည်းနည်းလေးမို့ အိမ်က သစ်သားတို သစ်သားစလေး တစ်ခုကအစ တန်ဖိုးရှိပါတယ်"
"ကောင်းပြီ၊ နင် စိတ်ချပါ၊ ငါ စိတ်ချရတဲ့သူ နည်းနည်း ခေါ်ပြီး နင်တို့အိမ်က ပစ္စည်းတွေ မပျက်စီးအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်"
ခေါင်းဆောင်က လျန်ဟွမ်းကို ကတိပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့နောက်မှ လူများကို ကြည့်ကာ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး သုံးဦးကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင် ရွေးလိုက်သော လူများကို လျန်ဟွမ်း သိပ်မရင်းနှီးပေ။ မြင်ဖူးသော်လည်း ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း မသိပေ။
ထိုအမျိုးသမီး သုံးဦးမှာ သဘောကောင်းမည့်ပုံ ပေါ်သည်။ လျန်ဟွမ်းက သူတို့ကို ရွာထဲတွင် အတင်းပြောနေသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ရုပ်ရည်ကလည်း ကြင်နာမည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ထိုလူများကို ရွေးထုတ်ပြီးနောက် သူတို့ ခေါင်းဆောင် နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသောအခါ လျန်ဟွမ်းကို ပြောလိုက်ကြသည်။ 
"စိတ်ချပါ... အစ်မတို့ သတိထားပါ့မယ်၊ ညီမအိမ်က ပစ္စည်းတွေ မပျက်စီးစေရပါဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့" လျန်ဟွမ်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမက လိုက်မဝင်ဘဲ နေရာမှာပင် ရပ်နေလိုက်သည်။
ဒုတိယချွေးမက လိုက်ဝင်သွားသည်။ အမေကျိလည်း တိတ်တဆိတ် ပြေးဝင်သွားသည်။ ကျိထျဲ့ကျူး၏ အမေလည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်သွားသည်။
လျန်ဟွမ်းသည် သူတို့ ဝင်သွားသည်ကို မတားဆီးပေ။ သူမသည် ကျိဟုန်ကျွင်းနားသို့ တိတ်တဆိတ် သွားပြီး ကျိဟုန်ကျွင်း၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများက "စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားနားကပ်ကာ စကားသုံးလုံး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ် သိတယ်"
လျန်ဟွမ်း ရုတ်တရက် ကြောင်သွားသည်။ သူမ ကျိဟုန်ကျွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် သိတယ် ဟုတ်လား"
ကျိဟုန်ကျွင်းက ဘာကို သိတာလဲ။ သူမ အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို နေရာလွတ်ထဲ သိမ်းလိုက်တာကို သိတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာကို သိတာလား။
ကျိဟုန်ကျွင်းက လျန်ဟွမ်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေဘဲ သူမ၏ လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်မကြီး တံခါးပေါက်ကို အတူတူ ကြည့်လိုက်သည်။
အိမ်မကြီးထဲတွင် အိမ်ရှာသော အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် လျန်ဟွမ်းတို့အိမ်၏ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဒီအိမ်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာ ဘာရှာရမှာလဲ။
အခန်းထဲတွင် ခုတင်တစ်လုံး၊ ဗီရိုတစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံပု နှစ်လုံးနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ရေနံဆီမီးခွက် တစ်လုံး တင်ထားသည်။ အပူပေးခုတင်ပေါ်တွင် စောင်အစုတ် တစ်ထည်ကို သေသေသပ်သပ် ခေါက်တင်ထားသည်။ ခုတင်အလယ်တွင် ကိုးကားချက်စာအုပ် တစ်အုပ် တင်ထားသည်။ စာအုပ်အဖုံးမှာ စုတ်ပြဲနေသဖြင့် မကြာခဏ လှန်လှောဖတ်ရှုထားပုံ ရသည်။
အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် စားပွဲနှင့် ခုတင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဗီရိုနားသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဗီရိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အဝတ်အစား အချို့ ရှိမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အကုန်မြင်နေရသည်။ ယောကျ်ားဝတ် အဝတ်အစား နှစ်စုံ သုံးစုံခန့် ရှိပြီး အားလုံးမှာ စုတ်ပြဲနေသည်။ အမျိုးသမီးဝတ် အဝတ်အစား တစ်စုံ ရှိပြီး ဖာထေးရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အမျိုးသမီး သုံးဦးသည် ဗီရိုကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ 
"ခေါင်းဆောင်... ဒီအိမ်မှာ ဘာမှ မရှိဘူး၊ ဘာမှ စစ်ဆေးစရာ မရှိဘူး"
ဒီအိမ်က တကယ် ဆင်းရဲတာပဲ။ သူတို့အိမ်ထက်တောင် အများကြီး ပိုဆင်းရဲတယ်။
ဒုတိယချွေးမသည် အခန်းထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးများ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မီးဖိုချောင် ကျန်သေးတယ်"
ခေါင်းဆောင်သည် အမျိုးသမီး သုံးဦးကို ခေါ်ပြီး မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ သွားလိုက်ပြန်သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် လျန်ဟွမ်း စိုက်ပျိုးထားသော ဟင်းရွက်များကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမျိုးသမီး သုံးဦး အံ့သြသွားကြသည်။
သူတို့က လျန်ဟွမ်း အပူပေးခုတင်ပေါ်တွင် ဟင်းရွက်စိုက်သည့်အကြောင်း ခေါင်းဆောင် ပြောပြဖူးသည်ကို ကြားဖူးသော်လည်း မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်ဖူးကြပေ။ ယခု လျန်ဟွမ်း စိုက်ထားသော ဟင်းရွက်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားကြသည်။
သို့သော် အံ့သြတာက အံ့ဩတာတစ်ပိုင်း အလုပ်က အလုပ် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လျန်ဟွမ်း၏ မီးဖိုချောင် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။ မီးဖိုချောင်သည် အိပ်ခန်းထက် ပို၍ သန့်ရှင်းနေသည်။ သူတို့ ရှာဖွေကြည့်ရာ အပူပေးခုတင်ပေါ်ရှိ ဟင်းရွက်များမှလွဲ၍ အိုးထဲတွင် အာလူး နှစ်လုံး၊ ကန်စွန်းဥ နှစ်လုံးသာ ရှိပြီး အိတ်ထဲတွင် အမြတ်တနိုး ထည့်ထားသည်။ မီးဖိုခုံပေါ်တွင် ဆားတစ်ထုပ်၊ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံး ရှိပြီး ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ဆီအနည်းငယ် ထည့်ထားသည်။
အမျိုးသမီး သုံးဦး ရှာဖွေပြီးနောက် တစ်ဦးက ခေါင်းဆောင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ 
"ခေါင်းဆောင်... ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ အာလူး နှစ်လုံး၊ ကန်စွန်းဥ နှစ်လုံးပဲ ရှိတယ်၊ သူတို့ ဒီလောက် ဆင်းရဲနေတာ ဈေးကစားတယ် ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"
ဒုတိယချွေးမသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ် မရှိရမှာလဲ။ မရှိဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
…