Ch 36-40

36

(T/N - ဒီအပိုင်းကစပြီး Etranမှာ ဆရာယန်အစား ဆရာဟွမ်နဲ့ ရေးထားလို့ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဆရာဟွမ်ပဲ ဆက်သုံးပါ့မယ်)

ထောင်ယွမ်ရွာ၏ အနောက်ဘက် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် တွင်းထဲ၌ ကိုယ်တစ်ပိုင်း သေလုနီးပါး လဲလျောင်းနေသော အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ရှောင်ကျိုး ဆွံ့အသွားရသည်။

‘ဒီတွင်းက တကယ်ပဲ ကျိန်စာသင့်နေတာလား’

‘သားကောင်တစ်ကောင်တောင် မိတာ မတွေ့ဖူးဘဲ၊ အဘိုးအိုတွေကို ဖမ်းဖို့ သက်သက် ရည်ရွယ်ထားသလိုပါပဲလား’

တခဏအကြာတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

‘မစ်ရှင်ရောက်လာပါပြီ- နတ်‌ဆေးသမားတော်ကို ကယ်တင်ပါ၊

ဆုလက်ဆောင် - အမှတ် (၁၀၀) + ကံစမ်းမဲ တစ်ကြိမ် နှိုက်ခွင့်’

အသံဆုံးသွားသည်နှင့် ရှောင်ကျိုး ခပ်စူးစူး ပြောလိုက်၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ဆုလက်‌ဆောင်ကိုလည်း အခုထိ မပေးရသေးဘူးနော်”

စနစ် ပြန်ဖြေသည်။

‘ဒီမစ်ရှင်ပြီးရင် အားလုံးပေါင်းပြီး တစ်ခါတည်း ပေးပါ့မယ်’

ရှောင်ကျိုး သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ တွေးလိုက်၏။

“နင် အခုတလော အလုပ်မှာ ခိုးနားပြီး မေ့သွားတာ သေချာတယ်၊ ငါ သတိပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့” 

“နောက်ဆုံးတော့ နင့်ကို လက်ပူးလက်ကြပ် မိပြီ”

စနစ်မှ အပြစ်သိသည့် လေသံဖြင့် အကြောင်းအရာကို အမြန်လွှဲလိုက်ရသည်။

‘မဟုတ်ပါဘူး၊ Host အခု သူ့ကို အမြန်မကယ်ရင် သူ သွေးထွက်လွန်ပြီး သေတော့မှာ‌နော်’

‘ဒီကလေးမ သူ အလုပ်ပျက်နေတာကို ဘယ်လိုများ သိသွားတာပါလိမ့်’

တကယ်တော့ ယခုတလော ဒရမ်မာကား အသစ်များ များစွာ ထွက်နေသောကြောင့် သူ စွဲစွဲလန်းလန်း ကြည့်မိရင်း မစ်ရှင်များကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့၏။

ရှောင်ကျိုး တွင်းထဲမှ လူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ သူက အဘိုးအိုရွှီထက် ပို၍ သန့်ပြန့်‌လေသည်။ ထောင်ချောက်ကို ဖယ်၍ သူ့ကို မချီလိုက်ပြီး အရင်အကြိမ်က တောဝက်ကို ထမ်းလာသကဲ့သို့ပင် တောင်အောက်ကို ထမ်းကာ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူမ ဆရာဟွမ်၏ ခြံဝင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားလိုက်၏။

“ဆရာဟွမ်၊ ဆရာဟွမ် လူတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်၊ အမြန်ကြည့်ပေးပါဦး” 

ရှောင်ကျိုး ထိုအဘိုးအိုကို အခန်းထဲရှိ သစ်သားခုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

“ဒါက ဘယ်သူလဲ”

 ဆရာဟွမ် အဘိုးအို၏ ခြေထောက်မှ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ 

“ထောင်ချောက်ထဲ ထပ်မိနေတာလား”

“ဟုတ်တယ်” 

ရှောင်ကျိုး ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဆရာဟွမ် ရှောင်ကျိုးအား နောက်ပြောင်လိုက်၏။

“တကယ် ဖမ်းရမယ့် သားကောင်ဆို တစ်ကောင်မှ မမိဘဲ၊ အဘိုးကြီးတွေကျ အမြဲတမ်း ဖမ်းမိနေတာပဲ” 

ဆရာဟွမ် ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနေစဉ် နာကျင်မှုကြောင့် အဘိုးအို နိုးလာသည်။ သူ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနေသည့် သမားတော်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေ၏။

ဆရာဟွမ် လက်ကာပြရင်း တံခါးဝတွင် ခွေးလေးနှင့် ဆော့နေသော ရှောင်ကျိုးကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ကျေးဇူးတင်ချင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ရွာသူကြီးလေးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ၊ သူပဲ မင်းကို တောင်ပေါ်ကနေ ထမ်းခေါ်လာတာ”

ထိုအခါ အဘိုးအိုမှ ရှောင်ကျိုးကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်ပြန်၏။

ရှောင်ကျိုး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဘိုးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ အနောက်တောင်ပေါ်ကို ရောက်နေတာလဲ”

အဘိုးအို သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဆို၏။

“ငါ့နာမည်က ကု ပါ၊ အဘိုးကုလို့ ခေါ်လို့ ရပါတယ်၊ ချင်းယွမ်ဘုရားကျောင်းက တာအိုဆရာတစ်ပါး ဒီဘက်ကို လာရင် ‘တျန်းရှန်း နှင်းကြာပန်း’ ကို တွေ့နိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်လို့ပါ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပေါ်မှာ လမ်းမှားပြီး ထောင်ချောက်ထဲ ကျသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ ကံကောင်းလို့ ကလေးမ ကယ်လိုက်လို့ပေါ့ကွယ်”

အဘိုးကု စကားကိုကြားလျှင် ရှောင်ကျိုး ထပ်မံမေးလိုက်သည်။

“အဲဒီ နှင်းကြာပန်းက ဘာလုပ်ဖို့လဲ၊ ဆေးဖော်ဖို့လား” 

ရှောင်ကျိုးစကားကြောင့် အဘိုးကု ပျာပျာသလဲ မေးရှာ၏။

“ဟုတ်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ အဲဒီဆေး လိုအပ်နေလို့ပါ၊ အဲဒါ ဘယ်မှာရှိနိုင်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိလား”

ရှောင်ကျိုးနှင့် ဆရာဟွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက ခေါင်းခါပြကြသည်။ ဆရာဟွမ်လည်း ဤရွာတွင် နေလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်ငြား အနီးအနားတွင် ထိုပန်းရှိကြောင်း တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။ ရှောင်ကျိုးမှာမူ ထိုအရာက မည်သည့်အရာ ဆိုသည်ကိုပင် မသိပေ။

အဘိုးကု မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ 

‘အချိန်က မရှိတော့ဘူး’

အကယ်၍ နှင်းကြာပန်းကိုသာ ရှာမတွေ့ပါက ရှီမိသားစု၏ စတုတ္ထသားမှာ ယခုလကို ကျော်ဖြတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းကင်ကြီးက ရှီမိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်နေတာပဲ”

“ရွာလူကြီးရှီ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် သေရင် ခင်ဗျားဆီလာပြီး အပြစ်ဝန်ခံပါ့မယ်”

ရှောင်ကျိုး အဘိုးအိုကယ်ချင်သည့် သူမှာ အလွန် အရေးကြီးသောသူ ဖြစ်ရမည်ဟု တွေးနေမိသည်။

‘မဟုတ်ရင် သူ အခုလို ဝမ်းနည်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ’

“အဘိုး ကျိန်းသေပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ” 

ရှောင်ကျိုး အဘိုးကုကို အားပေးစကားဆိုကာ အိမ်ပြန်လာခဲ့၏။

အိမ်ရောက်ရောက်ချင်း ရှောင်ကျိုး စနစ်ကို ဆုလက်ဆောင်ပေးရန် အတင်းပူဆာတော့၏။ သူမ မဲမနှိုက်ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား။

‘မစ်ရှင်ရောက်လာပါပြီ- ရွာသားတွေရဲ့ ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်လိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပါ၊ 

ဆုလက်ဆောင်- ရမှတ် (၂၀) + ကံစမ်းမဲ တစ်ကြိမ်’

‘မစ်ရှင်ရောက်လာပါပြီ- နတ်‌ဆေးသမားတော်ကို ကယ်တင်ပါ၊

ဆုလက်ဆောင်- ရမှတ် (၁၀၀) + ကံစမ်းမဲတစ်ကြိမ်’

ရှောင်ကျန်း ကံစမ်းမဲ နှိုက်လိုက်သည်။

ဆုလက်ဆောင် (၁) : အဆိပ်ဖြေဆေး တစ်လုံး။

ဆုလက်ဆောင် (၂) : တျန်းရှန်း နှင်းကြာပန်း တစ်ပွင့်။

ရှောင်ကျိုး အသက်ကယ်နိုင်သည်ဆိုသော နှင်းကြာပန်းကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားတော့၏။

“ဟားဟား၊ ချင်းယွမ်ဘုရားကျောင်းက တာအိုဆရာက အဲဒီလောက်တောင် မှန်တာလား၊ တကယ်ပဲ ရှိနေတာပဲ” 

’ဒီပစ္စည်းကို ဒီအတိုင်း အလကားတော့ ပေးလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး၊ စနစ်က အဘိုးကို "နတ်‌ဆေးသမားတော်" လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ ဒါဆို ရွာက ကလေးတွေကို ဆေးပညာသင်ပေးမယ့် "ဆရာ”အဖြစ် ချော့မော့ပြီး သိမ်းသွင်းရုံပဲပေါ့’

ရှောင်ကျိုး တည်ထောင်ထားသည့် ကျောင်းတော်မှာ မည်သည့်အရာမဆို စုံလင်စွာ သင်ယူနိုင်သော သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများ ရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဝါသနာပါလျှင် မည်သည့်အရာကို မဆို သင်ခွင့်ရှိရမည်ဟု သူမ ရည်မှန်းထား၏။ နောင်တစ်ချိန် အရည်အချင်းရှိ‌သူ မှန်သမျှကို သူမ၏ကျောင်း၌ စာသင်ပေးရန် စုဆောင်းရမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် ရှောင်ကျိုး ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။

နောင်အနာဂတ် ရွာမှ ကလေးများ အသက်ကြီးလာသောအခါ ဆရာဝန်များ၊ စစ်ဗိုလ်ချုပ်များ ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့၊ စာမေးပွဲများ အောင်မြင်ကာ အရာရှိများ၊ လုပ်ငန်းရှင်များ၊ လယ်သမားများ သို့မဟုတ် နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းကြီးများပင် ဖြစ်လာနိုင်သေး၏။ 

‘ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးပဲပေါ့’

ရှောင်ကျိုး ‘တျန်းရှန်း နှင်းကြာပန်း’ ကို ယူပြီး ဆရာဟွမ်၏ ခြံဝင်းထံသို့ အပြေး ပြန်သွားလိုက်သည်။

ရှောင်ကျိုး အဘိုးကုကို ပစ္စည်းထုတ်ပြကာ မေးလိုက်၏။

“အဘိုးရှာနေတာ ဒါလား” 

အဘိုးကုမှာ ခြေထောက်က နာကျင်မှုကိုပင် မေ့သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလာကာ ရှောင်ကျိုး လက်ထဲရှိ နှင်းကြာပန်းကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတော့သည်။

သူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အသံများပင် တုန်ယင်နေပြီး စကားများပါ ထစ်နေရှာ၏။

 “ဒါ၊ ဒါပဲ၊ ဒါလေးပဲ၊ မင်း၊ မင်း ဒါကို”

အဘိုးကု အားနာပြီး တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရှောင်ကျိုးကို မေးလိုက်သည်။

“ဒီပန်းကို ငွေ‌တေးဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းမလဲဆိုတာ မေးပါရစေ မိန်းကလေး” 

ထိုအ‌မေးကို ကြားလျှင် ရှောင်ကျိုး ပြောလိုက်၏။

 

“သမီး ပိုက်ဆံမလိုချင်ဘူး၊ အလကားပေးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဘိုးက သမီးရဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုကိုတော့ သဘောတူရမယ်” 

အဘိုးကုလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ အဘိုး သဘောတူတယ်” 

“သမီး ဘာခိုင်းမယ်ဆိုတာတောင် မပြောရသေးဘူးလေ”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာအခြေအနေပဲဖြစ်ဖြစ် အဘိုး သဘောတူတယ်”

“အင်း၊ ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ” 

ရှောင်ကျိုး စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ 

‘အပေးအယူလုပ်ရတာ ဘာအောင်မြင်မှု အထိအတွေ့ကိုမှ မခံစားရသလိုပဲ’

အဘိုးကု ပစ္စည်းရသည်နှင့် ချက်ချင်း ထွက်သွားချင်နေသော်ငြား ရှောင်ကျိုး တားလိုက်၏။

“မနက်ဖြန်ကျမှ အဘိုးကို သမီး လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ ပစ္စည်းကိုလည်း မနက်ဖြန်မှ ပေးမယ်” 

ရှောင်ကျိုး သူ့ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား၏။ 

‘ပစ္စည်းယူပြီး ထွက်ပြေးသွားရင် ခက်ရချည်ရဲ့’

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မိန်းကလေးရယ်” 

အဘိုးကု ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ တကယ်ပဲ ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘူး ဆိုသည်အား သေချာမှ ရှောင်ကျိုး အိမ်ပြန်လာခဲ့၏။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် တိမ်တိုက်ကြားမှ အဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းလေးများ ဖြာကျလာပြီး လေထုထဲတွင် ပဲနို့နံ့နှင့် အီကြာကွေးနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

ရှောင်ကျိုး အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် အဘိုးကု သူမ၏ ခြံဝင်းထဲ၌ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏ ဖက်တီးလေး နဲ့ တခြားကလေးများလည်း နိုးနေကြပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုအဘိုးအိုကို စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

“ရွာလူကြီးလေး ဒါ ဘယ်သူလဲ”

ယခုဆိုရင် ဖက်တီးလေး နဲ့ ရှန်ကျစ်ယွမ်တို့ပါ ထောင်ယွမ်ရွာ၏ ထုံးစံအတိုင်း ရှောင်ကျိုးကို ‘ရွာလူကြီးလေး’ဟုသာ ခေါ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျိုး ဖြေလိုက်သည်။

“မနေ့က ငါ ကယ်လာတဲ့သူလေ” 

“ဪ” 

ကလေးများ သိပ်စိတ်မဝင်စားကြတော့ဘဲ အနံ့မွှေးနေသော မနက်စာကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်ကျိုး အဘိုးကုကို သူတို့နှင့်အတူ မနက်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

ရှောင်ကျိုး အဘိုးအိုကို ပြောလိုက်၏။

“မနက်စာစားပြီးရင် ချက်ချင်း ထွက်ကြမယ်” 

“ဘယ်ကို သွားကြမှာလဲ” 

ထမင်းဝိုင်းမှ အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်တကြီး မေးကြ၏။

‘ဒီနေ့ မြို့ကို သွားကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား’

‘ရွာလူကြီး‌လေးက ဘာလုပ်မလို့လဲ’

“ဒီနေ့ မြို့ကို မသွားဘူး၊ အဘိုးကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမလို့”

 

ရှောင်ကျိုး မနက်စာကို အရသာခံစားနေသည့် အဘိုးအိုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ 

‘အခု ကြည့်ရတာ သူက စောစောကလို ပျာယာခတ်မနေတော့ဘူး’

“ကျွန်တော်တို့လည်း လိုက်ချင်တယ်”

ကလေးများ တညီတညွတ်တည်း အော်လိုက်ကြသည်။

ရှောင်ကျိုး တွေးကြည့်လိုက်၏။

‘ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး၊ အပျော်ခရီးထွက်သလိုမျိုးပေါ့’

“ဘယ်သွားကြမလို့လဲ ငါတို့လည်း လိုက်မယ်လေ”

ကျောက်ဟူနဲ့ တခြားသူများလည်း တံခါးဝမှ ဝင်လာရင်း ကလေးများ လိုက်မည်ဟု ပြောနေသံကို ကြားသွားကြသည်။

“ရတာပေါ့” 

ဖက်တီးလေးနှင့် ရှန်ကျစ်ယွမ်တို့တွင် မြင်းလှည်းနှစ်စီး ရှိနေ၍ တော်သေး၏။

စားသောက်ပြင်ဆင်ပြီး‌ သောအခါ သူတို့ ခရီးစတင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြလေပြီ။ အဘိုးကု အချိန်မရွေး ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ထိုကလေးတစ်သိုက်ကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“မင်းတို့ မိဘတွေကိုရော သွားမပြောကြဘူးလား”

အမှန်စင်စစ် သူသည် မိဘများမှ မိမိတို့ သားသမီးများကို ရှာမတွေ့၍ ရုံးတော်အား တိုင်တန်းပြီး သူ့ကို လူပြန်ပေးဆွဲသူဟု စွပ်စွဲမည်အား စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။

ရှောင်ကျိုး မေးလိုက်၏။ 

“အဝေးကြီး သွားကြမှာလား” 

‘သူမက နာရီပိုင်းလောက်ဆို ရောက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ’

“နည်းနည်းတော့ ဝေးတယ်ကွယ့်၊ မြင်းလှည်းနဲ့ဆိုရင် တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညလောက် မောင်းရလိမ့်မယ်”

အဘိုးကု ကလေးမိဘများမှ သူတို့ကလေးများအား မိမိနောက်သို့ လိုက်ခွင့်ပြုပါ့မလားကို အတော်လေး စိုးရိမ်နေမိသည်။

’တကယ်တော့ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် အဘိုးအိုတစ်ယောက်က ကလေးတစ်သိုက်ကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတာ အမှန်ပဲ’

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ သွားပြီး အ‌ဖေ့ကို ပြောလိုက်ဦးမယ်”

တခြားကလေးများလည်း သူတို့၏ မိဘများကို သွားပြောမည် ဆိုကာ ပြေး၍ အိမ်ကိုယ်စီ ပြန်သွားကြ၏။

‘ဖက်တီးလေးနဲ့ ရှန်ကျစ်ယွမ်တို့ကတော့ ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး၊ သူတို့မိဘတွေက သူတို့ ထောင်ယွမ်ကျေးရွာမှာ နေနေမှန်း သိထားကြပြီးသားလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘယ်နှစ်ရက်ကြာအောင် ခရီးသွားနေမလဲ ဆိုတာကိုလည်း မိဘတွေက သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ မိဘတွေက လာရှာရင်တောင် ရွာသားတွေကို မေးကြည့်လို့ရတာပဲ၊ ဒါကြောင့် သူတို့အိမ်က လူတွေကို အထူးတလည် အကြောင်းကြားနေဖို့ မလိုတော့ဘူးပေါ့’

ကလေးများ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြသည်ကို ကြည့်ရင်း အဘိုးကု ခြံဝင်းထဲ၌ အငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေရရှာသည်။

37

မကြာမီမှာပင် ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ 

မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ယခုအခါ သူ၏ ရွာလူကြီးလေး အပြင်ထွက်လျှင် အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။ သူမ အခြားတစ်ယောက်ကို ပြန်၍ အနိုင်မကျင့်လျှင်ပင် တော်လှပြီဟု သူ တွေးနေမိ၏။

အခြားကလေးများ၏ မိဘများမှာလည်း ရွာလူကြီး‌လေးနှင့်အတူ သွားမည်ကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်အေးသွားကြ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့ကလေးများအတွက် အပြင်လောကကို မြင်ဖူးစေမည့် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

ဤသို့ဖြင့် မြင်းလှည်းနှစ်စီးမှာ အဘိုးကု ပြောပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကောင်လေးများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ တစ်ခါတစ်ရံ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မြင်းများနှင့် အပြိုင်ပြေးကြသကဲ့သို့၊ တစ်ခါတစ်ရံ တောထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ယုန်ဖမ်းကြရင်း ဆူညံပွက်လော ရိုက်နေကြသည်။

အဘိုးကုမှာမူ သူ့စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိ၏။

“ဒီလှည်းတွေက တကယ်ကို မလိုအပ်တာတွေပဲ၊ ဒီကလေးတွေ ဖင်မှာ သံစူးနေသလား မှတ်ရတယ်၊ ခဏလေးတောင် ငြိမ်ငြိမ် မနေနိုင်ကြဘူး” 

ရှောင်ကျိုးနှင့် သူငယ်ချင်းများ ပျော်ပွဲစားထွက်ရန် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သောအခါ မြင်းလှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းကိရိယာများကို  အမြန်ချ၍ ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

ထိုပစ္စည်းများကိုမြင်သော် ဖက်တီးလေး ဆို၏။

“ကံကောင်းလို့ ငါ ရှောင်လျိုကိုပါ ခေါ်လာခဲ့တာ” 

ရှောင်လျို၏ အသားကင်လက်ရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

ကလေးတစ်သိုက် ဖမ်းမိလာသော သားကောင်များကို ရှောင်လျိုထံသို့ အမြန် ပစ်ပေးလိုက်ကြပြီး ရှောင်ကျိုးမှ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ရှန်ကျစ်ယွမ်၏ အစေခံမလေးလည်း အမြန်ပင် ဝိုင်းကူလေ၏။

သူတို့အဖွဲ့ မြင်းလှည်းမောင်းရန် ပြင်ဆင်ရင်း ရယ်မောနောက်ပြောင်နေစဉ်မှာပင် သူတို့ နောက်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော ကြက်တွန်သံအား ကြားလိုက်ရသည်။

ကွပ် ကွပ်၊ ကွပ် ကွပ်၊ ကွပ် ကွပ်

(မကောင်းတဲ့သူ‌တွေ၊ လူလိမ်တွေ )

ကွပ် ကွပ်၊ ကွပ် ကွပ်၊ ကွပ် ကွပ်

(ငါ့ကိုတောင် မခေါ်သွားဘဲ ထားခဲ့ကြတယ်၊ ငါမပါဘဲ နင်တို့ဘာသာ ပျော်နေကြတာလား)

သူတို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ‘ယွိဟွာ’မှာ သူမ၏ အတောင်ပံနှစ်ဖက်တွင် အထုပ်အပိုးကြီးငယ်များကို ချည်နှောင်ကာ မြင်းလှည်းနောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရင်း လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ရှောင်ကျိုး ယွိဟွာကို မြင်သောအခါ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် နှာခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်လိုက်မိ၏။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အရင်ရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ ယွိဟွာ အကြောင်းကို စိုးစဉ်းမျှပင် မတွေးမိခဲ့ပေ။

ရှောင်ကျိုး ယွိဟွာထံသို့ သွားကာ သူမကို ပွေ့ချီလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

“ငါ နင့်ကို မခေါ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ နင်က ကောင်စီရုံးမှာ အလုပ်ကိစ္စတွေ လုပ်နေရမှာဆိုတော့ မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ”

ကွပ် ကွပ်

(တကယ်လား)

ယွိဟွာ သူရရှိထားသည့် လက်ဆောင်များကို ကြွားချင်လွန်း၍ အိမ်သို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိတော့သည်အား တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားသွားရ၏။ ထို့ကြောင့် သူမ အိမ်ရှေ့မှာတင် အားရပါးရ ဆဲဆိုနေစဉ် ‘ရွှီရှောင်ရှောင်’မှ ရွာလူကြီးလေး မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို လာပြောပြခြင်း ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပေါ့ ဒါနဲ့ မင်းကျောပေါ်မှာ ဘာတွေ သယ်လာတာလဲ” 

ရှောင်ကျိုး အမြန်ပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်၏။

ယွိဟွာ၏ ကျောပေါ်မှ အထုပ်ကို ဖြည်ကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေစက္ကူအချို့၊ ပုလင်းများနှင့် အိုးငယ်အချို့၊ ထို့နောက် ကောင်စီရုံးမှ လူများပေးလိုက်သည့် မုန့်ပဲသရေစာများကို တွေ့ရသည်။

“ဒါက ဘာ‌တွေလဲ” 

ရှောင်ကျိုး မေးလိုက်၏။

ကွပ် ကွပ်

(ဂူထဲက လူမည်းကြီးဆီက ရလာတာ)

ရှောင်ကျိုး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ပိုးကောင်လေးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အီး၊ ရွံစရာကြီး၊ နင် ဘာလို့ ဒီပိုးကောင်‌တွေ အများကြီးကို ထည့်လာတာလဲ” 

ရှောင်ကျိုး မျက်စိမျက်နှာပျက်စွာဖြင့် အမြန်ပင် အဖုံးပြန်ပိတ်လိုက်၏။

ကွပ် ကွပ်

(ဒါ ငါ့အတွက် ရိက္ခာလေ)

‘ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ၊ ယွိဟွာက ကြက်တစ်ကောင်ပဲလေ၊ ကြက်ဆိုတဲ့ သဘာဝအတိုင်း ပိုးကောင်စားတာပေါ့’

အဘိုးကု အဖွင့်ခံထားရသော ပုလင်းကို အမြန် လှမ်းယူကာ အတွင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အံ့ဩတကြီးဖြင့် ဆိုသည်။

“ကူပိုးကောင်တွေလား၊ ဒါတွေက ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ”

သူ ကျန်သည့် ပုလင်းအဖုံးများကိုပါ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ ကူပိုးကောင်တွေသာ ဖြစ်နေ၏။ အဘိုးကု ပိုးကောင်များ ထွက်ပြေးမည် စိုးသဖြင့် အဖုံးများအား အမြန်ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

“ကူပိုး  ဆိုတာ ဘာလဲ” 

တခြားကလေးများလည်း စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဝိုင်းလာကြ၏။

အဘိုးကု မနှစ်မြို့သော လေသံဖြင့် ရှင်းပြသည်။

“ကူပိုးဆိုတာ အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ မွေးမြူထားတဲ့ အဆိပ်ရှိတဲ့ ပိုးမွှားတွေပဲ၊ များသောအားဖြင့် သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် သုံးကြတဲ့ ‘မိစ္ဆာပစ္စည်း’ တွေပေါ့” 

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးများ အားလုံး ပုလင်းများနှင့် အိုးများအနားမှ ခပ်ခွာခွာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။ ရှောင်ကျိုး ယွိဟွာကို အမြန်မေးလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒါတွေကို စားမိသေးလား”

ယွိဟွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ဆို၏။

ကွပ် ကွပ်

(အဝဆုံး တစ်ကောင်ကို စားလိုက်တယ်)

ရှောင်ကျိုး အဘိုးအိုကို အမြန်မေးလိုက်၏။

“သူ စားလိုက်တာတောင် ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ”

အဘိုးကု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

“ငါလည်း ကူပိုးတွေအကြောင်း အများကြီး မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကူပိုးတွေဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးပြီး များသောအားဖြင့် လူတွေအပေါ်မှာပဲ သုံးကြတာ၊ တိရစ္ဆာန်တွေအပေါ် သုံးတယ်ဆိုတာတော့ ငါတစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

ရှောင်ကျိုး ယွိဟွာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ဆို၏။

 

“အခု နင့် ဗိုက်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ၊ နောက်ခါကျရင် တွေ့သမျှအကုန် ဗိုက်ထဲ လျှောက်မထည့်နဲ့”

ယွိဟွာ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။

ကွပ် ကွပ် ကွပ် ကွပ်

(ကျွန်မ ဗိုက်ထဲမှာတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီပိုးကောင်တွေက ကျွန်မစကား နားထောင်နေတာကရော တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလို့ ဆိုလိုတာလား)

“ဘာ” 

ရှောင်ကျိုး သူမမည်မျှ အစွမ်းထက်နေပြီအား ပြသရန် ယွိဟွာကို ချက်ချင်း ခိုင်းလိုက်၏။

ယွိဟွာ ပုလင်းအဖုံး အတော်များများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကွပ် ကွပ်

(ထွက်လာခဲ့စမ်း)

ကွပ် ကွပ်

(တန်းစီလိုက်)

ကွပ် ကွပ်

(မတ်တပ်ရပ်စမ်း)

တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် ပိုးကောင်လေးများ ပုလင်းထဲမှ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားထွက်လာကြ၏။ ထို့နောက် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့သွားကာ တန်းစီပြီး မတ်တပ်ရပ်ပြကြသည်။

“ဝါး ယွိဟွာရေ၊ ဒီကူပိုးကောင်တွေက မင်းစကား နားထောင်တာပဲ”

ကလေးများ ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့ဩစရာအဖြစ် မြင်သွားကြပြီး ပျော်စရာကောင်းနေသောကြောင့် ပိုးကောင်များကို ရွံစရာဟု မထင်ကြတော့ပေ။

အဘိုးအိုမှာတော့ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီကြက်မ စားလိုက်တဲ့ကောင်က ကူဘုရင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ထင်တယ်” 

အဝေးမှ အသားကင်နံ့လေးများ သင်းပျံ့လာ၏။ ကလေးများမှာ ကူပိုးဖြစ်ဖြစ်၊ ကူဘုရင်ဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ‘ရှောင်လျှို’ ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကြတော့သည်။

ရှောင်ကျိုး ကင်ထားသော ယုန်ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ယူကာ အားပါးတရ ကိုက်စားလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ စျေးဝယ်စင်တာထဲမှ လဲလှယ်ထားသော ‘ကိုကာကိုလာ’ ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှ၏။

အထူးသဖြင့် ဖက်တီးလေးမှာ လက်တစ်ဖက်က အသားကင်၊ ကျန်လက်တစ်ဖက်မှ အချိုရည်ပုလင်းကို ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း အရသာတွေ့နေ၏။ ရှောင်ကျိုးနှင့် အတူနေသည့် အချိန်အတွင်း သူ သိသိသာသာကို ပိုပြီး လုံးတုတ်လာခဲ့သည်။

“လူတွေ လာနေပြီ”

ရှောင်ကျိုး သူမ၏ စိတ်စွမ်းအားကို သုံးပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အား အာရုံခံလိုက်သည်။ အကယ်၍ သာမန်လူများသာဆိုလျှင် ရှောင်ကျိုး ဤမျှ အလောတကြီး သတိပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ အာရုံခံမိသည်မှာ မြင်းများကို စီးနင်းပြီး မိမိတို့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားလာသော လူတစ်စုဖြစ်ကာ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ရယ်မောသံများကိုပါ သဲ့သဲ့ကြားနေရ၏။

’သူတို့တွေက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာနေကြတာပဲ’

“ဘယ်သူလဲ၊ ဘယ်သူတွေ လာတာလဲ”

ဖက်တီးလေးနှင့် သူငယ်ချင်းများမှာ မည်သည်ကိုမှ နားမလည်သေးဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို  ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် မည်သူ့ကိုမှ မတွေ့ရသေးပေ။

ကျောက်ဟူနဲ့ သူ့လူများမှာတော့ မြင်းလှည်းထံ အပြေးသွားပြီး လက်နက်များကို ချက်ချင်း ယူလိုက်ကြ၏။ ဓားများ၊ လေးနှင့်မြှားများ၊ ကြိမ်လုံးများ ဤအရာများက သူတို့ အပြင်ထွက်သည့်အခါ ယူဆောင်လာလေ့ရှိသော ကိုယ်လုံခြုံရေး လက်နက်များပင်။

“ရော့ ဒါတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့” 

ရှောင်ကျိုး ကိုယ်ခံပညာ မတတ်သူများကို ‘လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်တုတ်’ တစ်ခုစီ ပေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူမဆို နင်တို့အနား ကပ်လာရင် ဒီခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်၊ သူတို့နဲ့ ထိလိုက်တာနဲ့ မင်းတို့ ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်” 

ရှောင်ကျိုး အဖွဲ့ထဲကို ပစ္စည်းများ ပစ်ပေးလိုက်၏။

မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော ရယ်မောသံများ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကျိုးတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း ကြားနေရပြီ ဖြစ်၏။

မြင်းခွာသံများမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လာပြီး ဖုန်မှုန့်များ တလူလူ ထလာ၏။ ထိုအသံများနှင့်အတူ ရိုင်းစိုင်းသော ရယ်သံများလည်း ပါလာ၏။ မြင်းနောက်တွင် လူတစ်စုကို ကြိုးဖြင့် တရွတ်တိုက် ဆွဲလာကြသည်။ မြင်းစီးသမားများက ထိုလူစုကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တရွတ်တိုက်ဆွဲရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ကာ ပြက်ရယ်ပြုနေကြ၏။ သူတို့၏ ရယ်သံများတွင် အားနည်းသူများအပေါ် အထင်အမြင်သေးမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်ခံနေရသူများ၏ အော်ဟစ်ငိုယိုသံများနှင့် အသနားခံသံများက ရောထွေးနေပြီး တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

“ဒါ၊ ဒါက ဘာကြီးလဲ” 

ရှန်ကျစ်ယွမ် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။ ဤမျှ ရက်စက်လှသော မြင်ကွင်းမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“မြန်မြန် အားလုံး တောအုပ်ထဲမှာ အရင်ပုန်းနေကြ”

ရှောင်ကျိုး အခြေအနေကို ချက်ချင်း ဆန်းစစ်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်မှ ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲကို ဆုတ်ခွာရန် လက်ဝှေ့ယမ်း ပြလိုက်၏။

ကျောက်ဟူ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ် ခုန်တက်ကာ မြင်းစီးလာ‌သော လူတစ်စုထံသို့ အချိန်ကောင်းကို စောင့်၍ လေးနှင့်မြှားကို အသင့်ပြင်ထား၏။ အခြားသူများမှာတော့ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခု၌ ဝပ်နေကြပြီး အောက်က အခြေအနေကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဖက်တီးလေး သူ၏ ‘လေးခွ’ ကို ထုတ်ပြီး ရှေ့သို့ ချိန်ထားသည်။ စကားတစ်လုံးမှ မပြောသော ကောင်လေးမှာလည်း ရှောင်ကျိုးပေးထားသော ရှော့တိုက်တုတ်ကို ကိုင်ကာ တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ဝပ်နေ၏။ ရှောင်ကျိုးမှာတော့ ကျောက်ဟူကဲ့သို့ပင် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းကွယ်ရင်း ထိုလူတစ်စုကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေလေ၏။

38

မြင်းစီးလာသူများသည် ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပုံမှာ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေသည်။

သူ မီးဖိုပေါ်တွင် ကင်ထားဆဲဖြစ်သော တောယုန်သားကို ကြည့်ကာ လှမ်းယူကိုက်စားရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“သွားကြစမ်း၊ ဒီ ‘တုန်းရှား’ လူမျိုးတွေကို ရှာလာခဲ့၊ သူတို့က သူရဲဘောကြောင်တဲ့ အုပ်စုပဲ၊ သူတို့ကို ရှာတွေ့ရင် မြင်းနောက်မှာသာ ချည်ထားလိုက်၊ ငါကတော့ သူတို့တွေ မသေမရှင်နဲ့ ဝေဒနာခံစားနေရတာကို ကြည့်ရတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ”

သူ၏ ရယ်သံနှင့်အတူ ကျန်‌သော လူများကလည်း မြင်းများကို ပို၍ အရှိန်မြှင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား ပတ်မောင်းရင်း လိုက်ပါအော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့ ကြာပွတ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ အားနည်းသူများအား ခြောက်လှန့်ရသည့် အရသာကို အလွန် သဘောကျနေကြပြီး မြင်းနောက်တွင် တရွတ်တိုက်ပါလာ သူများမှာမူ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသံကုန် အော်ဟစ်နေကြရရှာ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှောင်ကျိုး သစ်ပင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလာပြီး ကြာပွတ်ကို အကြမ်းဆုံး ရိုက်နေသည့် လူထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူမ ထိုလူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းချုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် လွှဲရိုက်ချလိုက်ရာ မြေပြင်တွင် လူတစ်ကိုယ်စာ ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီး ကျင်းထဲမှ လူမှာလည်း မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောက်ဟူ ၏ မြားတစ်စင်းမှာ ကြာပွတ်ကိုင်ထားသော လူအုပ်ထံသို့ ဝဲပျံသွားသည်။

ပထမတစ်ချက်- လေထဲသို့ လွဲသွား၏။

ဒုတိယတစ်ချက်- ရန်သူ့ပေါင်ကို မှန်သွားသည်။

‘တိုးတက်လာပြီပဲ’

တတိယတစ်ချက်- ရန်သူ့တင်ပါးကို စိုက်ဝင်သွား၏။

‘ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လုပ်စမ်း’

တစ်ဖက်တွင်လည်း ထျဲနျို နှင့် ရှောင်လျို တို့သည် ရှောင်ကျိုးနှင့်အတူ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြ၏။ ရှောင်လျို ရှေ့မှ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေစဉ် ထျဲနျိုမှာမူ သူ၏ သေးငယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချကာ ဟိုပြေးဒီလွှားဖြင့် ရန်သူများအား နေရာအနှံ့ လိုက်လံထိုးနှက်နေသည်။ ရန်သူများမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် ရှောင်လျိုကို ပြန်မတိုက်နိုင်တော့ဘဲ မည်သည့်‌နေရာမှ ပေါ်လာမှန်းမသိသည့် ထိုကလေးကိုသာ သတ်ပစ်ရန် အာရုံရောက်နေကြ၏။

တနွီ သစ်ပင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်သွားပြီး လေးခွဖြင့် ရန်သူများ၏ မျက်လုံးကို ချိန်ကာ ပစ်ခတ်တော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ကျောက်ဟူနှင့် တနွီတို့ ပုန်းကွယ်နေသည့် နေရာကို ရန်သူများ ရိပ်မိသွားကြ၏။ သို့သော်လည်း ဤကလေးများသည် အခြားနေရာတွင်သာ ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းချင် အားနည်းမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာတော့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် လေးနှင့်မြားကို ကိုင်ထားသော ကျောက်ဟူနှင့် လေးခွကိုင်ထားသော တနွီတို့သည် သစ်ပင်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေရုံသာမက သစ်ပင်တစ်ပင်မှ တစ်ပင်သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးနေသဖြင့် ရန်သူများကို အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေ၏။

တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ဝပ်နေသော ရှန်ကျစ်ယွမ် နှင့် သူမ၏ အဖော်များသည်လည်း ရန်သူ့အုပ်စု၏ တွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ဓားကိုင်ထားသော လူတစ်စု တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာပြီး ထိုနေရာတွင် ပုန်းနေသူများမှာ ကိုယ်ခံပညာမတတ်သော ကလေးများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောနေကြသည်။

ထိုရန်သူများမှာ ကလေးများအပေါ် ဒေါသပုံချရန် ကြံစည်နေကြသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ခေတ်မီနည်းပညာက ကိုယ်ခံပညာထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

ရှောင်ကျိုးတို့အဖွဲ့မှ လူသိနည်းကာ စကားမပြော၍ ဆွံ့အနားမကြားဟုပင် ထင်မှတ်ထားရသည့် ဝမ်ကျယ်ချန်လေးသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လျှပ်စစ်ရှော့တိုက်တုတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူ ခလုတ်ကို နှိပ်ကာ သူ့ရှေ့မှ အရပ်ရှည်ရှည် ဗလကောင်းကောင်း လူကြီး၏ ခြေဖမိုးပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ ဓားကိုင်ထားသော ထိုလူကြီးမှာ လေထဲတွင်ပင် တွန့်လိမ်တက်သွားပြီး ခဏအကြာတွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသက်မဲ့စွာ ပြိုလဲကျသွား၏။

ကျန်သောကလေးများမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြ၏။ အစပိုင်းတွင် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ကလေးတစ်သိုက်မှ ရန်သူများကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေသော ရှောင်ကျိုးသည် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဓားကိုင်ထားသော လူတစ်စုမှာ သရဲမြင်သည့်နှယ် ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးနေကြပြီး သူတို့နောက်မှ ကလေးတစ်သိုက် လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ကလေးများ၏ လက်ချက်မိသွားသူတိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ‘ဘရိတ်ဒန့်စ်’ ကသကဲ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားပြီး လဲကျသွားကြသည်။

ကျောက်ဟူနှင့် သူ့လူများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့၏ ဓားနှင့်လှံများမှာ ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုရှော့တိုက်တုတ်များဖြင့် ဝင်ကစားချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကျိုး ရန်သူတစ်ဦးမှ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ပါလာပြီး သေလုမြောပါးဖြစ်နေသော လူတစ်ဦးကို ဓားဖြင့် ပိုင်းရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ ချက်ချင်းပင် အလွန် ဒေါသ ထွက်သွား‌တော့သည်။

“ကျောက်ဟူ၊ တနွီ သူ့ကို အမြန်ကယ်လိုက်ကြစမ်း”

ရန်သူကို နှိမ်နင်းလိုလျှင် ခေါင်းဆောင်ကို ဦးစွာ ဖမ်းရမည် ဖြစ်သဖြင့် ရှောင်ကျိုး ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ထံသို့ ဦးတည်ကာ ခုန်ဝင်လိုက်သည်။ မြင်းပေါ်မှ လူသည် သူ့ထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေသော မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။

ထိုလူမှာ သူ၏ကျောမှ ဓားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး ရှောင်ကျိုး၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။ သို့သော် ရှောင်ကျိုးက သူ့ထက် ပို၍ လျင်မြန်နေခဲ့၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် ထိုလူ၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ထိုလူ၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

သူ့ပေါင်မျှသာ အရပ်ရှိသည့် ထိုမိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ဤမျှ မြန်ဆန်ပြီး အားပါလှသည့် အစွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု ထိုလူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ဝမ်းဗိုက်အား အားပြင်းပြင်း အထိုးခံလိုက်ရသဖြင့် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ် ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားကြီးမှာလည်း မြေပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေတော့၏။

“ငါတို့ ဗိုလ်ချုပ်ကို လွှတ်လိုက်စမ်း၊ မင်းတို့ တုန်းရှားနိုင်ငံက စစ်ဖြစ်ချင်နေတာလား” 

သူတို့ဗိုလ်ချုပ် ရှောင်ကျိုး၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းခြေခံထားရသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်တဲ့သူများ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဓားများကို မြှောက်ကာ ရှောင်ကျိုးအား အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်ရန် ပြင်ကြသည်။

ရှောင်ကျိုး၏ လေသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေ၏။

“နင်တို့ကိုယ်နင်တို့ ဗိုလ်ချုပ်လို့ ခေါ်နေကြတာလား၊ နင်တို့က အမှိုက်တွေပဲ၊ လူ့အသက်တွေကို ဒီလိုမျိုး ကစားစရာလို့ ထင်နေကြတာလား၊ နင်တို့အားလုံးကို ငါ သတ်ပစ်မယ်”

သူမ ထိုဗိုလ်ချုပ်၏ ဓားကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြင်သမျှ လူတိုင်းအား မုန်လာဥ လှီးသကဲ့သို့ ပိုင်းဖြတ်တော့၏။ သာမန်ဓားကြီးတစ်စင်းမှာ ရှောင်ကျိုး၏ လက်ထဲတွင် အနန္တတန်ခိုးများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ထက်မြက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်လျို နှင့် ထျဲနျို တို့လည်း အပေးအယူမျှမျှဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြ၏။ တိုက်ပွဲက ခဏချင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်လျိုတွင် ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရသွားသည် မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ မည်သို့မှ မဖြစ်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် တောင်ကုန်းပေါ်မှ ကိုယ်ခံပညာမတတ်သည့် ကလေးတစ်သိုက်မှာမူ သူတို့၏ အစွမ်းကို အားမရသေးဘဲ ရန်သူ့စစ်တပ် အင်အားတစ်သိန်းကိုပင် ရင်ဆိုင်နိုင်တော့မည့်အလား စိတ်ဓာတ်တွေ တက်ကြွနေကြ၏။

ထိုလူများ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ အဘိုးကု သတိပေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားကြရအောင်၊ ဒီလူတွေက ငါတို့ တုန်းရှားနိုင်ငံက လူတွေမဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့ စစ်ကူတွေ ထပ်ရောက်လာမှာကို ငါတို့ အာမမခံနိုင်ဘူး”

ရှောင်ကျိုး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူမနှင့် ကျောက်ဟူ တို့အဖွဲ့သည် ရန်သူ့အလောင်းများထံမှ တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ္စည်းများကို စတင်ရှာဖွေ သိမ်းဆည်းကြတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်လုပ်ကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်ခံထားရသဖြင့် သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည့် လူတစ်စုကို ကြည့်ကာ မည်သို့ လုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြသည်။ ရှောင်ကျိုး အဘိုးကုကို လှမ်းကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်မှာ နေကြတာလဲ” 

ထို့နောက် သူမ သွေးအလိမ်းလိမ်း ဖြစ်နေသည့် ကျောက်ဟူ၏ အဖေအရွယ်ခန့် လူတစ်ယောက်၏ အနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဦးလေးတို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာလို့ အဖမ်းခံထားရတာလဲ”

ထိုလူမှာ သူ့ကို ကယ်တင်သူက စကားပြောလာသည်ကို ကြားသောအခါ လက်အုပ်ချီကာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးရှင်တို့ရယ် ဦးလေးတို့က မြို့ထဲက ပန်းပဲဆရာတွေပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီအနည်းငယ်က လူတစ်စု ရောက်လာပြီး သူတို့အတွက် လက်နက်တွေ ထုလုပ်ပေးဖို့ ခိုင်းကြတယ်၊ သူတို့က တုန်းရှားလူမျိုးတွေ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ ဦးလေးတို့က ငြင်းလိုက်တာပေါ့၊ အဲဒါကို အဲဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ဦးလေးတို့ ပန်းပဲဆရာ အားလုံးနဲ့ မိသားစုဝင်တွေကိုပါ ဖမ်းသွားကြတာပါပဲ”

ထိုသို့ပြောရင်း ထိုလူမှာ သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ ထိုတိရစ္ဆာန်များ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရသည်ကို တွေးမိကာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေတော့၏။ အခြားသူများမှာလည်း ကြေကွဲစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည့် သူတို့၏ သမီးနှင့် ဇနီးများအတွက် ငိုကြွေးနေကြသည်။

သူတို့ ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြေပေါ်ရှိ ဓားများကို ကောက်ကိုင်ကာ ရန်သူ့အလောင်းများကို ရူးသွပ်စွာ ပိုင်းဖြတ်ကြတော့၏။

“တိရစ္ဆာန်တွေ”

“ငါ့သမီးကို ပြန်ပေးစမ်း”

“ငါ့မိန်းမကို ပြန်ပေး”

“ငရဲသွားကြစမ်း”

လူတိုင်း ဒေါသထွက်ပြီး အားရပါးရ လုပ်ဆောင်ပြီးသောအခါ ရှောင်ကျိုး အမြန် မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေးတို့ အခု ခရီးဆက် သွားနိုင်သေးရဲ့လား”

“ကျွန်မရဲ့ မြင်းလှည်းနှစ်စီးကို ဦးလေးတို့နဲ့ ထားခဲ့ပေးမယ်၊ သွားစရာ နေရာတစ်ခုကိုလည်း ကျွန်မ သိတယ်၊ ကျွန်မကို ယုံလိုက်၊ ကျွန်မရဲ့ ယွိဟွာနောက်ကိုသာ လိုက်သွားကြ၊ သူမက ဘယ်ကို သွားရမလဲဆိုတာ သိတယ်”

အားလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့မှာ အိမ်ပြန်စရာ မရှိတော့၍ မည်သည့်‌နေရာအား သွားရသွားရ အရေးမကြီးတော့ပေ။

ယွိဟွာ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ ရှောင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်၏။

(ငါ သိတာလား)

ရှောင်ကျိုး ယွိဟွာ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ဆိုသည်။

“ဟိုဂူလေ၊ နင်မေ့သွားပြီလား၊ ဒီလူတွေကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေးပါ၊ အဲဒီထဲက ကလေးတွေကလည်း နင်နဲ့ ရင်းနှီးနေကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါတို့ မစ်ရှင်ပြီးလို့ ပြန်လာရင် နင့်အတွက် ဗီလာလေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးမယ်”

အရင်တစ်ကြိမ်က ကလေးမျကို ဂူထဲမှ ကယ်တင်ပြီးနောက် ရှောင်ကျိုး ထိုဂူသို့ ထပ်သွားခဲ့၏။ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသည့် လူများက သက်သေဖျောက်ရန် ကလေးများကို သတ်ဖို့ ကြံစည်နေချိန်တွင် ရှောင်ကျိုး သူတို့အား ကယ်ထုတ်ပြီး ဂူ၏ အဝင်အထွက် နေရာတိုင်း၌ ခေတ်မီထောင်ချောက်များကို တပ်ဆင်ထားခဲ့၍ သာမန်လူများ လုံးဝ ဝင်လို့မရတော့ချေ။

ရှောင်ကျိုး ကန်စွန်းဥပျိုးပင်များနှင့် ငရုတ်သီးမျိုးစေ့များကိုပါ ယူဆောင်လာပြီး လင်းချီနှင့် တခြားလူများကိုလည်း မည်သို့ စိုက်ပျိုးရမည်အား သင်ပေးရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

ထိုဂူထဲ၌ ရှိသည့် ကောင်လေးများမှာ အခုဆိုလျှင် တကယ့်ကို သက်သောင့်သက်သာဖြင့် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်နေကြသည်။ ယခင်က ခရိုင်ဝန်ရှန်မှ သူတို့အတွက် နေရာစီစဉ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်ငြား ထိုကလေးများက မည်သည့်‌နည်းလမ်းကို သုံးစေကာမူ ဂူထဲမှ မထွက်ချင်ကြသည်မှာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်တော့ပေ။

သူမအတွက် ဗီလာလေးတစ်လုံး ဆောက်ပေးမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ယွိဟွာ ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိတ်ပြလေတော့သည်။

ကွပ် ကွပ်

(စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီတာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါ့မယ်)

အဘိုးကုလည်း သူ့ထံ၌ ပါလာသည့် ဆေးအချို့ကို အမြန်ထုတ်ယူပြီး ပန်းပဲဆရာကြီးကို ပေးလိုက်၏။

 "ဒါတွေကို ခန္ဓာကိုယ်မှာ လိမ်းထားလိုက်ပါ၊ ဒဏ်ရာတွေ ပိုးမဝင်အောင် ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်”

ရှောင်ကျိုးနှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းလေးများမှာ ရန်သူ့အလောင်းများမှ သိမ်းဆည်းမိသည့် ငွေများအား ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး မှာလိုက်သည်။

"ဒီငွေတွေကို ယူထားကြပါ၊ ဟိုကို ရောက်တဲ့အခါ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် လင်းချီ ဆိုတဲ့လူကို ရှာပြီး ပြောလိုက်လို့ ရပါတယ်" 

39

ရှောင်ကျိုး မြင်းများကို ကြည့်ပြီး တခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွိဟွာကို ခေါ်ကာ မြင်းတစ်ကောင်ချင်းစီအား ကူပိုးတစ်ကောင်စီ ကျွေးခိုင်းလိုက်၏။ ပြီးနောက် ထိုမြင်းများကို ဂူထဲသို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် ယွိဟွာအား တာဝန်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

‘မြင်းဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတွေပဲ၊ ငါတို့မှာ ရှိထားမှဖြစ်မယ်’

လူအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဖက်တီးလေး မေးလိုက်၏။

“ငါတို့က ဟိုရောက်တဲ့အထိ လမ်းလျှောက်သွားကြမှာလား”

ရှောင်ကျိုး လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်၊ နင်က အရမ်းဝနေပြီ၊ ဝိတ်ချဖို့ လိုတယ်”

သူတို့ ဒဏ်ရာရထားသည့် အဘိုးကုအတွက် မြင်းတစ်ကောင် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။ အဘိုးအိုမှ ထိုတောင်ကို ကျော်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ သွားမည့် နေရာအား ရောက်ပြီဟု ပြောရာ ကျန်သူများမှာ ရှောင်ကျိုးနောက်မှ စစ်ရေးလေ့ကျင့်သကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်လျက် လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျောက်ဟူနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများသည် ယနေ့သာ ရွာလူကြီးလေး မပါခဲ့လျှင် မြင်းနောက်၌ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်ခံရမယ့်သူများမှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမည်ကို သိနေကြ၏။ ယနေ့ ရွာလူကြီးမှ လူအတော်များများကို ကူညီခဲ့သည်။ သူတို့က အားနည်းလွန်းသေး၍ ရှောင်ကျိုး၏ အကူအညီကို အမြဲတမ်း လိုအပ်နေရဆဲပင်။

ထို့အပြင် အပြင်လောကကြီးသည် အလွန် အန္တရာယ်များပြီး အကယ်၍ သူတို့သာ အရည်အချင်းမရှိလျှင် သူတို့မိသားစုများမှာလည်း ပန်းပဲဆရာများ၏ မိသားစုကဲ့သို့ ကြမ္မာဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ကောင်းကောင်း နားလည်သွားကြသည်။ လူတိုင်းကိုယ်စီ အတွေးကိုယ်စီဖြင့် ငြိမ်သက်နေကြ၏။

ရှောင်ကျိုး အဘိုးကုကို မေးလိုက်သည်။

 “အဘိုး ဒီလူတွေက ဘယ်နိုင်ငံကလဲဆိုတာ သိလား”

အဘိုးအို မသေချာသည့် လေသံဖြင့် ဆို၏။

 “သူတို့ရဲ့ လေယူလေသိမ်းအရဆိုရင်တော့ ‘တောင်ပိုင်းလင်’  နိုင်ငံက ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နန်းတော်က တောင်ပိုင်းလင်နိုင်ငံနဲ့ စစ်ဖြစ်နေတယ်လို့တော့ ငါမကြားမိပါဘူး၊ တကယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက ငါတို့ ‘အရှေ့ပိုင်းရှား’ နိုင်ငံသားတွေကို ဒီလိုမျိုး ဗြောင်ကျကျ ဖမ်းဆီးဖို့ မဝံ့ရဲသင့်ဘူး၊ ဒီနေရာက နယ်စပ်နဲ့လည်း နီးတော့ မြို့ထဲမှာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိမလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး”

ခရိုင်ဝန်ရှန်၏ သမီးဖြစ်သူ ရှန်ကျစ်ယွမ်လည်း သူမအဖေ နယ်စပ်ဒေသအကြောင်း ပြောပြသည်ကို ကြားဖူးထားသည်။

“နယ်စပ်မှာ အခုတလော မအေးချမ်းဘူးလို့ ဖေဖေပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ တောင်ပိုင်းလင်နိုင်ငံက နယ်စပ်ကို ခဏခဏ လာနှောင့်ယှက်ပြီး စစ်မီးမွှေးချင်နေတာတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက နန်းတော်ထဲက အသုံးမကျတဲ့သူတွေက ဘယ်သူမှ ထွက်မတိုက်ချင်ကြဘူးလေ”

“နန်းတော်က အဲဒီလောက်တောင် အားနည်းတာလား၊ အရှေ့ပိုင်းရှားနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ စစ်ဗိုလ်ချုပ် တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ဘူးလား” 

ရှောင်ကျိုး နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်၏။

“ဟက်” 

အဘိုးအို လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

“ကျိန့်ပေမြို့စားနဲ့ ရှီမိသားစု စစ်တပ်သာ ရှိနေသေးရင် ရန်သူတွေက ဒီလိုမျိုး ဘယ်ရဲပါ့မလဲ နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ” 

အဘိုးအို သူ့မျက်လုံးထဲမှ ဝမ်းနည်းရိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်၏။

“နောင်တစ်ချိန်ကျရင် ကျွန်တော် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်” 

ကျောက်ဟူ တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဟူ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်ချင်သည်ဟု ပြောခြင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်ငြား ယခုတစ်ခါမှာတော့ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တကယ်ကို အလေးအနက်ထား ပြောနေသည်အား လူတိုင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဒါဆိုရင် ငါက နောင်ကျရင် စစ်သေနင်္ဂဗျူဟာရှင် ဖြစ်လာမှာပေါ့၊ ဟားဟား မင်းက အရမ်းတုံးတာပဲ၊ ငါကပဲ မင်းအတွက် အကြံထုတ်ပေးရမှာ” 

တနွီ က ကျောက်ဟူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူ့ကို တုံးတယ်ပြောတာလဲ၊ နောက်တစ်ခါ ပြောကြည့်စမ်း” 

ကျောက်ဟူ လက်သီးနှင့် ပြန်ထိုးရန် ပြင်လိုက်၏။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားရင်း အရှေ့မှ ထွက်သွားကြသည်။

တာ့ယာက ရွာလူကြီးလေး၏ လက်ကို ကိုင်ပြီး မေးလိုက်၏။

 “ရွာလူကြီး‌လေး၊ ရွာလူကြီးလေးကကော ကြီးလာရင် ဘာဖြစ်ချင်လဲ”

ရှောင်ကျိုး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမ နောင်တစ်ချိန်မှာ မည်သည့်အရာအား လုပ်ရမည်ကို တကယ်မသိသေးပေ။ သို့သော် ယခုလောလောဆယ် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကတော့ ထောင်ယွမ်ရွာ၏ ခေါင်းဆောင်ကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်ရန်နှင့် ရွာသားများ ဝဝလင်လင် စားသောက်ဝတ်ဆင်နိုင်ပြီး သူတပါး အနိုင်ကျင့်သည်ကို မခံရဖို့ပင်။

သို့သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်က စွမ်းအားရှင်များမှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် အခြေစိုက်စခန်းများ တည်ထောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ သူမလည်း နောင်တစ်ချိန်မှာ မည်သူ့စကားမှ နားထောင်စရာမလိုဘဲ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မည့် ကိုယ်ပိုင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ထောင်မည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။ 

‘ဒါပေမဲ့ အခုက ရှေးခေတ်ဖြစ်ပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးက ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ စကားကို နားထောင်ရမှာဆိုတော့ ဒီအတွေးကို ထုတ်မပြောတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ’

“တာ့ယာ နင်ကော ဘာဖြစ်ချင်လဲ”

“ငါသာ ဖြစ်နိုင်ရင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီး သမားတော် ဖြစ်ချင်တယ်”

သူမ ငယ်ငယ်ကတည်းက သမားတော်ဟွမ်နောက်ကို လိုက်ပြီး ဆေးပင်များအကြောင်း လေ့လာရသည်ကို ဝါသနာပါခဲ့၏။

ရှောင်ကျိုး ရှေ့မှ မြင်းစီးသွားနေသည့် အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“နင် သေချာပေါက် တော်တဲ့ အမျိုးသမီးသမားတော် ဖြစ်လာမှာပါ”

ရွာလူကြီးထံမှ အားပေးစကား ကြားရသည့်အတွက် တာ့ယာတစ်ယောက် အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင်ထက် ရွာလူကြီးမှ သူမကို ထောက်ခံ အားပေးနေသည်ကပင် သူမအတွက် အင်အားတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။

ဆက်လက်ပြီး တာ့ယာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို ပြောပြလေတော့၏။

“နောင်ကျရင် စစ်မြေပြင်ကိုသွားပြီး ဒဏ်ရာရတဲ့ စစ်သည်တွေကို ကုသပေးချင်တယ်” 

တာ့ယာ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထျဲနျိုလည်း ရွာလူကြီးလေးကို အပြေးအလွှား ပြောတော့သည်။

“ကျွန်တော်လည်း နောင်ကျရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဖြစ်ချင်တာ၊ ကျောက်ဟူထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးမှာ သေချာတယ်”

ဖက်တီးလေးလည်း ထုံးစံအတိုင်း ဝင်ရောက်စပ်စုပြန်၏။

 “ငါကတော့ နောင်ကျရင် အရှေ့ပိုင်းရှားနိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးကြီး ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး မင်းတို့အားလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးမယ်”

…

ကလေးတစ်သိုက် သူတို့၏ အနာဂတ်ကိုယ်စီကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း တက်ကြွစွာ စကားဖောင်ဖွဲ့နေကြ၏။ 

ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ နွေလယ်ည၏ လွင်ပြင်ကျယ်ကြီးကဲ့သို့ အချိန်နှင့် လေပြေများကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်နေတော့သည်။

…

နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်သည့်အခါ နေမင်း၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများ တိမ်တိုက်များအား ခွဲထွက်ပြီး ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ရွှေရောင်၊ အနီရောင်များ ခြယ်သလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဆေးရောင်စုံများ ဖျန်းပက်ထားသည့် ဆီဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် လှပလွန်းလှ၏။

သို့သော် ခရီးသွားနေသူများမှာတော့ ထိုအလှအပကို ခံစားရန် စိတ်မပါနိုင်ကြတော့ပေ။ အားလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီဖြစ်၍ နားခိုရန် တည်းခိုခန်းတစ်ခုကိုသာ အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ချင်နေကြသည်။

“ဒီည ဘယ်မှာ တည်းကြမှာလဲ”

 ဖက်တီးလေး မောဟိုက်နေသည့် လေသံဖြင့် အဘိုးအိုကို မေးလိုက်သည်။

“ရှေ့နားက မြို့လေးမှာ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှိတယ်” 

အဘိုးအို ရှေ့ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

ရှေ့၌ တည်းခိုခန်းရှိသည်ဆိုသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရ၍ ကောင်လေးများ၏ ပင်ပန်းမှုများမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြက်သွေးထိုးထားသကဲ့သို့ အားအင်များ ပြန်ပြည့်လာကြသည်။

“တက်ကြဟေ့”

“ငါ အသားစားချင်ပြီ”

“ငါ ထမင်းမွှေးမွှေးလေး စားချင်ပြီ”

“ငါ အိပ်ချင်ပြီ”

“....”

ရှောင်ကျိုးကတော့ အားလုံး၏ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်နေ၏။ မကြာခင်မှာပင် အဝေးက အိမ်ခေါင်မိုးများမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲမှာ ဟင်းနံ့များ ရနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ဗိုက်ထဲမှလည်း တဂွီဂွီ မြည်နေ‌လေပြီ။ 

‘တကယ်ကို ဆာနေပြီ’

သူတို့အဖွဲ့ အရှိန်မြှင့်၍ လျှောက်လှမ်းလာကြရင်း နောက်ဆုံးမှာတော့ မြို့လေးကို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မြို့က သေးငယ်သော်လည်း တကယ့်ကို စည်ကားလှ၏။ အိမ်တိုင်း၏ ရှေ့တွင် မီးအိမ်များကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး လူအုပ်ကြီးမှာလည်း လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေသည်။ ဟိုပြေးဒီပြေး ကစားနေသည့် ကလေးများ၊ ပေါက်တူးများကို ထမ်းလာသည့် လယ်သမားကြီးများနှင့် ဈေးသည်များ၏ အော်သံများကြောင့် တကယ့်ကို သက်ဝင်နေ၏။

“ဟိုမှာကြည့်၊ အဲဒါ တည်းခိုခန်းပဲ” 

အဘိုးအို ရှေ့က နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် “မင်္ဂလာတည်းခိုခန်း”ဟု ရေးထားသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အားလုံး လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ တည်းခိုခန်းရှေ့တွင် မြင်းလှည်းအတော်များများ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။ ပွဲတော်ရက်ဖြစ်၍ လာတည်းသူ များနေပုံရသည်။

ဖက်တီးလေးကတော့ အရင်ဆုံး ပြေးဝင်သွားလိုက်တာ တံခါးဝမှ စားပွဲထိုးလေးကိုပင် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။ စားပွဲထိုးလေး စိတ်မဆိုးဘဲ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ကြိုဆိုလိုက်သည်။

 “ကြွပါ ခင်ဗျာ၊ အစားအသောက် စားမှာလား၊ တည်းခိုဖို့လား ခင်ဗျာ”

“နှစ်မျိုးလုံး နှစ်မျိုးလုံးပဲ”

ဖက်တီးလေး အလောတကြီး ဖြေလိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးများမှာတော့ စားပွဲဝိုင်း အလွတ်တစ်ခုအား အမြန်ရှာနေ၏။

“အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထူးဟင်းလျာက အခုလေးတင် အိုးထဲက ချထားတာ၊ စိတ်ကျေနပ်စေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်” 

စားပွဲထိုးလေး သူတို့ကို အားနေသည့် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုထံသို့ ခေါ်သွားလိုက်၏။

မကြာခင်မှာပင် အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် မွှေးကြိုင်လှသည့် ဟင်းလျာများ ရောက်လာသည်။ ဖြူဖွေးနေသော ထမင်းပူပူလေးနှင့် အရသာရှိသည့် ဟင်းပွဲများက လူတိုင်း၏ ဆာလောင်မှုကို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ဆာလောင်နေသော ကလေးတစ်သိုက်မှာ သူတို့၏ ပုံရိပ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အသားနှင့် ထမင်းအား အားပါးတရ စားသောက်ကြတော့သည်။

ဗိုက်ဝသွားမှသာ သူတို့ တည်းခိုခန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာ ကြည့်နိုင်ကြတော့သည်။ တည်းခိုခန်း အတွင်းပိုင်းအား ရိုးရှင်းသော်လည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထား၏။ နံရံများ၌ ရှုခင်းပုံများနှင့် ကျေးလက်အလှ ပန်းချီကားအချို့ကို ချိတ်ဆွဲထားသောကြောင့် သေးငယ်သည့် နေရာလေးမှာ ကဗျာဆန်လှ၏။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ကြင်နာတတ်မည့် ပုံရှိသော လူကြီးတစ်ယောက်ပင်။ ဆိုင်ထဲ၌ ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပြီး ရှောင်ကျိုးတို့အဖွဲ့အား စပ်စုသည့် မျက်လုံးလေးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ သူသည် ဆိုင်ရှင်၏ သားဖြစ်ပုံရသည်။ ကလေးအများကြီးအား တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးဖြစ်၍ သူလည်း ထူးဆန်းကာ အတူ ကစားချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျိုး သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၍ ကောင်လေးလည်း ဝမ်းသာအားရ အနားသို့ ရောက်လာ၏။

ရှောင်ကျိုး မေးလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စည်ကားနေတာလဲ၊ ဘာလို့ အိမ်တိုင်းရဲ့ တံခါးဝမှာ မီးအိမ်အနီရောင်တွေ ချိတ်ထားတာလဲ၊ ထူးခြားတဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ တစ်ခုခု ရှိလို့လား”

အခြားကလေးများလည်း စပ်စုချင်နေကြ၏။ ထိုနေရာမှာ သူတို့နေသည့် ‘ချင်းရှန်းခရိုင်’ ထက် ပိုစည်ကားနေသကဲ့သို့ပင်၊ အထူးသဖြင့် ညဘက်၌ ဖြစ်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင်လည်း လူများ ပြည့်နှက်နေသကဲ့သို့ တည်းခိုခန်းရှေ့၌လည်း မြင်းလှည်းများ များစွာ ရပ်ထားကြ၏။

ကောင်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ကျွန်တော်တို့ ‘ရှန်းယွန်း’  မြို့ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲတော်  ရှိလို့လေ”

“ယဇ်ပူဇော်ပွဲတော် ဆိုတာ ဘာလဲ” 

ရှောင်ကျိုး ဤကဲ့သို့သော ပူဇော်ပွဲမျိုးကို တစ်ခါမှ မကျင်းပဖူးသောကြောင့် အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားတော့သည်။

40

ကောင်လေး ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက တောင်စောင့်နတ်ပူဇော်ပွဲလေ”

သို့သော် ရှောင်ကျိုးနှင့် သူမ၏ အဖော်များမှာမူ မည်သည်ကို ဆိုလိုမှန်း မသိကြသေးဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြဆဲပင်။

ထိုအခါ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူမှ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မြို့လေးက တောင်တန်းတွေ ဝိုင်းရံထားပြီး ဒီတောင်တန်းတွေကပဲ ကျွန်တော်တို့ ဘဝအတွက် အကာအရံတွေ ဖြစ်သလို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရာ ရင်းမြစ်တွေလည်း ဖြစ်တယ်" 

"နှစ်တိုင်း စက်တင်ဘာ ၁၅ ရက်နေ့ရောက်ရင် တောင်စောင့်နတ်မင်းက ကျွန်တော်တို့အပေါ် ကြွယ်ဝတဲ့ သယံဇာတတွေနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ဘဝကို ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတော် ချီးမွမ်းပွဲကို ခမ်းခမ်းနားနား ကျင်းပကြတယ်”

"အဲဒါကြောင့် အခုလို အချိန်မျိုးဆိုရင် မြို့လေးက ထူးထူးခြားခြား စည်ကားနေတတ်ပြီး အိမ်တိုင်းကလည်း တောင်စောင့်နတ်မင်းကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ အနီရောင် မီးအိမ်တွေကို ချိတ်ဆွဲထားကြတယ်လေ"

"မြို့ထဲမှာ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အမျိုးမျိုး ကျင်းပပြီး အထူးသဖြင့် ငယ်ရွယ်တဲ့ လူပျို၊ အပျိုတွေအတွက် ပိုထူးခြားတယ်၊ အဲ့ဒီနေ့တွေမှာ ဖွင့်ဟဝန်ခံ ကြတာတို့၊ စေ့စပ်ကြတာတို့ဆိုရင် တောင်စောင့်နတ်မင်းရဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်းခံရတဲ့ စုံတွဲတွေလို့ အယူရှိကြတာကိုး၊ ဒါကြောင့် အပျိုလေးတွေက သူတို့ရဲ့ အလှဆုံး အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်ရတနာတွေကို ဝတ်ဆင်ပြီး ဖူးစာရှင်နဲ့ ဆုံတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ အပြင်ထွက်ကြတာပေါ့ဗျာ"

ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခါ ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများမှာ အလွန် စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြင်ထွက်၍ လည်ပတ်ရန် မအောင့်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြတော့၏။

"သွားကြလေ၊ ငါကတော့ တည်းခိုခန်းမှာပဲ စောင့်နေမယ်" 

ကလေးများ သွားကစားချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးကု လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကလေးများ၌ အင်အားအပြည့် ရှိနေကြ၍ သူကဲ့သို့ အဘိုးကြီးမှာတော့ ထိုပွဲလမ်းသဘင်များတွင် သွားမရှုပ်သင့်ဟု သူ တွေးမိသည်။

"သွားကြစို့၊ သွားကြစို့”

အပြင်သို့ မထွက်မီ ၎င်းတို့အဖွဲ့သည် ဟိုတယ်မှ ကောင်ငယ်လေးကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားကြ၏။

"နင်က ငါတို့ကို ဘယ်နေရာတွေက ပျော်စရာကောင်းလဲဆိုတာ လိုက်ပြပေး၊ ဒါက နင့်အတွက် ဆုလာဘ်ပဲ" 

ရှောင်ကျိုး ငွေစအချို့ကို ထုတ်ပေးပြီး လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့”

ကောင်လေးမှာ သူတို့ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရ၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း အပြင်ထွက်လည်ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီ မဟုတ်ပါလား။

ကောင်လေးသည် ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများကို စည်ကားလှသော လမ်းမများအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်သည်။ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်နီများက ညအမှောင်ကို နွေးထွေးမှုနှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အလှတရားတို့ဖြင့် ခြယ်သထား၏။

လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင် ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများ ဆူညံနေ၏။ အချို့က သကြားအရုပ်များ၊ အချို့မှာ ဂျုံအရုပ်များ ရောင်းကြသကဲ့သို့ လက်မှုအလှဆင်ပစ္စည်းများနှင့် တောင်ထွက်ပစ္စည်းများ ရောင်းချနေကြသဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှပေသည်။

လေထုထဲတွင်လည်း အစားအသောက်များ၏ မွှေးရနံ့များ ပျံ့လွင့်နေရာ သွားရည်ကျစရာပင် ကောင်းနေတော့၏။

"မြစ်ထဲမှာ ဆီမီးမျှောတာ သွားကြည့်ရအောင်”

ကောင်လေးမှာ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပလျက် အကြံပြုသည်။

"သွားမယ်လေ၊ ဘယ်နားမှာလဲ" 

လမ်းမပေါ်မှ အလှအပများစွာသည် အဖွဲ့သားအားလုံးကို မိန်းမောသွားစေ၏။

မကြာမီ ၎င်းတို့အဖွဲ့ မြို့လေးရှိ မြစ်ငယ်အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြစ်ပြင်ပေါ်၌ ဆီမီးခွက်ပေါင်းများစွာ မျောပါနေကြပြီး တစ်ခွက်ချင်းစီတွင် လူတို့၏ လှပသော ဆုတောင်းချက်များ ပါဝင်နေသည်။ လေအဝေ့တွင် ငြိမ့်ငြိမ့်လေး လှုပ်ခတ်နေသော ဆီမီးခွက်လေးများမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ကြယ်များ ကြွေကျနေသည့်အလား ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှ၏။

"ငါလည်း ဆီမီးမျှောချင်တယ်" 

သူတို့အားလုံး ဆီမီးခွက်လေးများကိုယ်စီ ဝယ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်ကျိုး ကောင်လေးငယ်အတွက်ပါ တစ်ခွက် ဝယ်ပေးလိုက်သည်။

"နင် ဘာတွေ ရေးနေတာလဲ" 

ကျောက်ဟူ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ချောင်းကြည့်ရင်း မေး၏။

"အသံထွက်ပြောလိုက်ရင် ဆုတောင်းက မပြည့်တော့ဘူးလေ"

ရှောင်ကျိုး သူမရေးထားသည်ကို အမြန်ပင် ဖုံးကွယ်လိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဟူနှင့် အခြားသူများလည်း သူတို့ရေးထားသည်များကို အလုအယက် ဖုံးကြတော့၏။

သူတို့ ဆုတောင်းချက်များကို တိတ်တဆိတ် ရေးသားပြီးနောက် ဆီမီးခွက်လေးများအား မြစ်ထဲသို့ မျှောလိုက်ကြသည်။

"နောက်ထပ် ဘယ်သွားကြမလဲ"

"ဟိုဘက်မှာ စကားထာဝှက်တမ်း ကစားတာတွေ၊ ခြင်္သေ့အက ဖျော်ဖြေပွဲတွေနဲ့ မျက်လှည့်ပြပွဲတွေ ရှိတယ်”

ဒေသခံပီပီ နေရာအနှံ့ သိနေသော ကောင်လေးသည် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့လျက် ဈေး၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြန်၏။

ထိုနေရာသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆူညံစည်ကားလျက် ရှိနေ၏။

စကားထာဝှက်သည့် ဆိုင်များတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီး အဖြေရအောင် စဉ်းစားနေကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေကွက်လပ်တွင်မူ ရောင်စုံဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့မှာ ဗုံစည်းချက်နှင့်အညီ ကပြနေကြသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သွက်လက် ထက်မြက်လှသဖြင့် လူအုပ်ကြီးထံမှ လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်နေ၏။

ဘေးနားရှိ မျက်လှည့်နှင့် ကာယဗလပြပွဲများမှာလည်း ရင်ဖိုစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် ကြည့်ရှုသူများ အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် ဖြစ်ရသည်။

ထို့‌ကြောင့်ပင် ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများသည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ပွဲတော်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားကြတော့၏။

ညဉ့်နက်လာသော်လည်း မြို့လေး၏ စည်ကားမှုမှာ လျော့ပါးမသွားပေ။

ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများ မပြန်ချင်ပြန်ချင်ဖြင် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ငါတော့ ဒီနေရာကို အရမ်း သဘောကျတာပဲ" 

ရှောင်ကျိုးနှင့် အခြားသူများသည် ယခင်က ကစားခဲ့သည့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများအကြောင်းကို အားရပါးရ ဆွေးနွေးနေကြဆဲပင်။ 

ဤနေရာလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ ရှောင်ကျိုး နောက်ထပ် ညအနည်းငယ်လောက်ပင် ထပ်နေချင်မိသေး၏။ သူမသည် တောင်စောင့်နတ်ပူဇော်သည့် အခမ်းအနားကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ကြည့်ရှုချင်နေ၏။

ညဉ့်နက်လာသည်နဲ့အမျှ မြို့လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် တရိပ်ရိပ် လွင့်နေသည့် မီးအိမ်နီလေးများက တောင်စောင့်နတ်မင်းနှင့် လူသားတို့ကြားရှိ နွေးထွေးသည့် ပုံပြင်များကို ပြောပြနေသယောင် ရှိနေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူတို့အားလုံး ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြ၏။ ရှောင်ကျိုးသည် မနေ့ကတည်းက မြို့ထဲမှ မြင်းလှည်း နှစ်စီး ဝယ်ထားပြီး ဖြစ်၍ ယနေ့မှာတော့ အားလုံး မြင်းလှည်းဖြင့် သက်သောင့်သက်သာ သွားနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းတံခါးဝမှ ကောင်လေးမှာ သူတို့ ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူ ယူဆောင်လာသည့် ခြင်းတောင်းလေးအား ရှောင်ကျိုးတို့ထံ အမြန် ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါတွေက ဒီမနက်တင် တောင်ပေါ်ကနေ သွားခူးလာတဲ့ ပိုးစာသီးတွေပါ၊ လမ်းခရီးမှာ စားဖို့ လက်ဆောင်ပေးတာပါ"

ရှောင်ကျိုး ဝမ်းသာအားရ လှမ်းယူလိုက်ပြီး  ပြောလိုက်သည်။

 "ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်" 

ထို့နောက် သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သကြားလုံးမျိုးစုံပါသည့် အိတ်ကြီးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်၏။

"ရော့ ဒါလေး ယူထားလိုက်၊ ငါ နင့်နာမည်တောင် မသိရသေးဘူးနော်" 

ရှောင်ကျိုး သကြားလုံးအိတ်ကို ကမ်းပေးရင်း မေးလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က မန်ချန်းပါ၊ အဖေကတော့ မန်ချန်း ဆိုတာ ရိတ်သိမ်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်စုံကြွယ်ဝတာလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်၊ အကောင်းဆုံး ကောင်းချီးမင်္ဂလာပဲတဲ့" 

ကောင်လေး သူ့နာမည်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ ငါ နင့်ကို မှတ်ထားပါ့မယ်၊ ငါ့နာမည်က ရှောင်ကျိုး၊ ထောင်ယွမ်ရွာရဲ့ ရွာလူကြီးပေါ့၊ နောက်ကျရင် နင်နဲ့ နင့်အဖေ ငါတို့ရွာကို လာလည်ကြလေ"

မန်ချန်း ရှောင်ကျိုးနှင့် အဖွဲ့သားများကို ပျော်ပျော်ပါးပါး လက်ပြနှုတ်ဆက်ရင်း ကတိပေးလိုက်၏။

"ငါ မှတ်ထားလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် လာလည်ပါ့မယ်" 

ခွဲခွာရမည်ကို တွန့်ဆုတ်နေကြသော်လည်း ရှောင်ကျိုးတို့အဖွဲ့မှာ အဘိုးကု၏ အိမ်ရှိရာသို့ ခရီးဆက်ခဲ့ကြ၏။

နာရီအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အဘိုးအိုမှ ရှေ့က ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအား ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

 "ဒီနေရာပဲ၊ ရောက်ပြီ" 

ကလေးများအားလုံး အဘိုးကု၏ နောက်မှ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားကြသည်။ ထိုနေရာမှာ တိမ်မြူများ ဝိုင်းရံနေပြီး နတ်သမီးပုံပြင်ထဲမှ နတ်ဘုံနတ်နန်း တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန် လှပလွန်းလှသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားနှင့် ဆုံခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံး အဘိုးကုကို မြင်သည့်အခါ အလွန်လေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကြ၏။

"ဆရာကြီး၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား"

"ဆရာကြီး ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်”

အဘိုးကု၏ နောက်မှ လိုက်လာသည့် ကလေးများကို မြင်‌သောအခါ အားလုံး စူးစမ်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ 

‘ဆရာကြီးက တပည့်အသစ်တွေ လက်ခံလိုက်တာလား၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ တပည့်တွေ ဒီလောက်အများကြီး လက်ခံတာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး’

အဘိုးကု သူတို့အားလုံးကို ဝါးအိမ်လေးတစ်လုံးထံ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ သူနေထိုင်သည့် နေရာဖြစ်ပြီး အလွန် ရိုးရှင်းကာ အေးချမ်း၏။ ဝါးအိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များအား နေလှန်းထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်မှ အမြဲ လာရောက် ဂရုစိုက်ပေးနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

အဘိုးကု ဝါးအိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားရာ၊ ဝါးခုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လှဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှောင်ကျိုးနှင့် ကျန်လူများ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနားကို တိုးသွားပီး မေးလိုက်ကြသည်။

"ဒါ အဘိုး ကယ်ချင်တဲ့လူလား" 

အဘိုးကု တျန်းရှန်းနှင်းကြာပန်းကို ဂရုတစိုက် သယ်သွားရင်း ပြန်ဖြေ၏။

"ဟုတ်တယ်၊ အခု ဒီနှင်းကြာပန်း ရပြီဆိုတော့ ဆေးဖော်ဖို့ ပြည့်စုံသွားပြီ"

ရှောင်ကျိုး ခုတင်ပေါ်မှ လူကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။

’ထူးဆန်းလိုက်တာ’

‘ဘာလို့ ဒီလူကို မြင်ရတာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး’

ရှောင်ကျိုး အကြိမ်ကြိမ် စူးစိုက်ကြည့်သော်လည်း မည်သူမှန်း စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။

"ရွာလူကြီးလေး ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”

အားသို့ ရှောင်ကျိုး ခုတင်ပေါ်မှ လူကို ငေးကြည့်နေသည်အား မြင်‌၍ နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

ရှောင်ကျိုး ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” 

"လူလည်း ပို့ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”

ဖက်တီးလေး ဝါးအိမ်မှ ဝါးတိုင်များကို ဆွဲဖဲ့ရင်း ပျင်းရိစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ နတ်ပြည်လိုပဲ၊ ဒီက ဆေးနံ့လေးကို ငါ သဘောကျလိုက်တာ" 

တာ့ယာမှာ ဟိုနမ်းဒီနမ်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နေ၏။

အဘိုးကု အပ်စိုက်ရန်အတွက် အပ်ထည့်ထားသော အိတ်ကို ကိုင်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း တာ့ယာ၏ စကားကို ကြားသွား၏။ သူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းလို့ ခေါ်တယ်၊ ဒီမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ အပြည့်ရှိနေတော့ ဆေးနံ့က နည်းနည်းပြင်းတာပေါ့၊ မင်းတို့ သဘောကိလို့ ဝမ်းသာပါတယ်" 

"ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်း ဟုတ်လား"

အားလုံး နားမလည်သလို ကြည့်နေကြသော်လည်း  ရှန်ကျစ်ယွမ်မှာတော့ သူမအမေထံမှ ကြားဖူး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းက တိုင်းပြည်လေးခုလုံးမှာ အဆင့်အတန်း အရမ်းမြင့်မားတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ၊ အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေ အားလုံးက ဆေးပညာမှာ အရမ်း ကျွမ်းကျင်ကြတယ်၊ တိုင်းပြည်လေးခုက အာဏာအရှိဆုံး လူတွေတောင် ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းကိုဆိုရင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေကြရပြီး အလွယ်တကူ မပြစ်မှားရဲကြဘူး၊ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သမား‌တော် တစ်ယောက်ကိုတော့ မပြစ်မှားသင့်ဘူးလေ" 

ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်း၏ ကျော်ကြားမှုက ထူးချွန်သည့် ဆေးပညာကြောင့်သာမက လူနာများကို ကုသပေးပြီး အသက်ကယ်ရန်အတွက် ခိုင်မာသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းတွင် နေထိုင်သောသူများသည် အရှုပ်အထွေးများကို စိတ်မဝင်စားကြဘဲ ၎င်းတို့၏ ပညာရပ်များဖြင့် ပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သက်သာစေရန်သာ ဆန္ဒရှိကြ၏။

 
ကပ်ရောဂါဘေး၊ စစ်မက်ဘေး သို့မဟုတ် သဘာဝနှင့် လူများကြောင့်ဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်များ ဆိုက်ရောက်လာသည့် အခါတိုင်းတွင် ဆေးဘုရင်ချိုင့်ဝှမ်းသည် သူတို့၏ တပည့်များကို အချိန်မီ စေလွှတ်လေ့ရှိ၏။ ထိုတပည့်များသည် အဖိုးတန်လှသော ဆေးဝါးများကို သယ်ဆောင်ကာ ဘေးဒုက္ခရောက်ရာ ဒေသများသို့ ဝင်ရောက်၍ မရေမတွက်နိုင်သော အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ကြသဖြင့် ပြည်သူလူထု၏ ရင်ထဲတွင် သက်ရှိထင်ရှားရှိသောနတ်ဘုရားများကဲ့သို့ပင် အားကိုးရာဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။