Ch 1-5

👨Chapter - 1
 အစ်ကိုဖျင်

☆တစ်ဖက်လူအပေါ် အရမ်းကြီးရုတ်တရက်ဆန်ဆန် အနှောင့်အယှက်ပေးမိသလိုမျိုး မဖြစ်စေဘဲ ချဉ်းကပ်ရမလဲဆိုတာက ချန်မန်အတွက် အပူပန်ရဆုံးပြဿနာဖြစ်နေတယ်…☆

ဆောင်းတွင်းဝတ်အပေါ်ထပ် လေကာအင်္ကျီကိုဝတ်ကာ ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ချန်မန်မှာ ကောင်တာ၏အနောက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ 

သူမ ငွေသားနှင့်လက်မှတ်များကို လျှင်မြန်စွာရေတွက်နေပြီး ပြန်အမ်းငွေကိုတိတ်တဆိတ်တွက်ချက်လိုက်သည်။ထို့နောက် လက်မှတ်များနှင့် ဟင်းပွဲများပါသည့်စာရင်းကိုကမ်းပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

 “ ဒီအမှာစာကို ဟိုဘက်နားကိုယူသွားလိုက်နော်… ပြီးကြရင် ဟင်းပွဲပြင်နေတာကို စောင့်လိုက်ရင်ရပါပြီ…”

ကောင်တာရှေ့တွင်ရပ်နေသည့် လူငယ်လေးမှ ငွေနှင့်အမှာစာကိုယူကာ သူမထံကျေးဇူးတင်လိုက်ပြီး ဟင်းပွဲများပြင်ဆင်နေသည့်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ၏အနောက်မှလူများသည်လည်း အလျင်အမြန်လိုပင် ထိုင်ခုံများတွင်နေရာချလိုက်ပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်အတူ လှမ်းမေးလာကြသည် ။

“ ရှောင်ချန်ရေ ဒီနေ့ ငါတို့ဆိုင်က ဘာဟင်းချက်မှာလဲဟေ့…”

အရှေ့သို့တက်လာသူသည် လမ်းတစ်ဖက်ခြားရှိ စက်ရုံမှဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏မိသားစုမှာ စက်ရုံဝန်ထမ်းတန်းလျားတွင်နေထိုင်ကြကာ ချန်မိသားစု၏အိမ်နီးနားချင်းလည်းဖြစ်သည်။ 

ထိုသူကိုမြင်လိုက်သည်နှင့် ချန်မန်ရှုံ့မဲ့သွားရသည်။

 “ ဦးလေးလီ ဒီကိုတိတ်တိတ်ကလေးလာပြီး သွားကျွတ်အောင်အရိုက်ခံချင်လို့လားဟင်…အဒေါ်လီကမှာထားတာလေ… ဦးလေးမကြောက်ဘူးလား…”

ထို့နောက် ချန်မန် နံရံပေါ်မှ ယနေ့အတွက်ဟင်းပွဲနာမည်များကို ရေးသားထားသည့် ကျောက်သင်ပုန်းထံညွှန်ပြလိုက်သည်။ အသားဟင်းပွဲတွင် ဝက်သားနှပ်နှင့် ကောက်ညှင်းငါးအူချောင်းတို့ပါဝင်ပြီး အသီးအရွက်ဟင်းအတွက်မှာမူ ဂေါ်ဖီ၊ ပဲပေါက်ပေါက်နှင့် မုန်ညှင်းတို့ပါဝင်ကာ ၎င်းတို့ကို ရောကြော်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

“ ငါကဒီနေ့တိတ်တိတ်လေးလာတာမဟုတ်ပါဘူးနော်… မင်းရဲ့အဒေါ်လီက သူ့မိဘအိမ်ကိုပြန်သွားတယ်လေ… နေ့လယ်စာအတွက် ဘယ်သူမှချက်မယ့်သူမရှိလို့ပါဟာ…”

 ဦးလေးလီမှ ပြုံးလျက် ကျောက်သင်ပုန်းစီသို့ကြည့်ကာ ခဏတာတွေးပြီးနောက် ပြောလာခဲ့သည်။

 “ ကဲ သည်လိုဆိုရင် ဝက်သားနှပ်နဲ့ထမင်းလေးပြားစာပေးကွယ်… ဒီနေ့က ရဲဘော်ယန်နေ့မလား… သူတာဝန်ယူချက်မှာလား…”

ဦးလေးလီ၏စကားထဲမှ ရဲဘော်ယန်၏အမည်အပြည့်အစုံမှာ ယန်မင်ကျစ်ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သောသုံးလခန့်က သူမဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယန်မင်ကျစ်မှာ ငယ်ရွယ်သောမိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသာဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အချက်အပြုတ်ပညာကိုမူ ချီးမကျူးဘဲမနေနိုင်ကြပေ။

ဦးလေးလီသည်ပင် ယန်မင်ကျစ်၏လက်ရာကို တစ်ခါစားဖူးသွားပြီးနောက် မမေ့နိုင်တော့ဘဲ ထိုအချိန်မှစ၍ အမြဲလိုလိုလာစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အဒေါ်လီမှာ အလွန်တရာစေးကုပ်သူဖြစ်ကာ အိမ်တွင်ဟင်းချက်လျှင်ပင် ဆီထည့်သူမဟုတ်ချေ။ ဦးလေးလီသာ စားသောက်ဆိုင်‌သို့လာခဲ့ကြောင်း အဒေါ်လီသိသည်နှင့် သူတို့စကားများကြမည်ကို သူမကောင်းကောင်းသိနေခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤကဲ့သို့ စိတ်နေသဘောထားမတူညီကြသူနှစ်ဦးမှာ မည်သို့ဖြင့်အတူယှဉ်တွဲနေနိုင်ကြောင်းကို ချန်မန်တွေးနေမိသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုသူများမှာ သူမ၏အိမ်နီးခြင်းများဖြစ်ရုံသာမက ချန်မန်မှာ မျိုးဆက်အငယ်ဖြစ်သောကြောင့် ဦးလေးလီနှင့် အဒေါ်လီတို့၏ရန်ပွဲမှာ သူမအပေါ်သက်ရောက်မှုမရှိပေ။ သို့သော်လည်း မည်သူက သူမအား အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တွင် အလုပ်လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်နည်း။

ထပ်ပေါင်းရမည်ဆိုလျှင် ဦးလေးလီမှာ လွန်ခဲ့သောသုံးလခန့်မှစ၍ အခြားစားသောက်ဆိုင်များသို့ မသွားတော့ဘဲ ချန်မန်အလုပ်လုပ်နေသည့် ဖန်းချောင်လမ်းမှ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့သာ လာရောက်ခဲ့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်၌ ဦးလေးလီစားသောက်ဆိုင်များသို့ သွားကြောင်းသိလိုပါက အဒေါ်လီမှ အခြားသူများထံ လှည့်ပတ်မေးနေရန်မလိုတော့ပေ။ သူမကိုမေးလိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမအမေးခံရချိန်တိုင်း ချန်မန်အနေဖြင့် အမှန်အတိုင်းဖြေလျှင်မကောင်းသကဲ့သို့ အမှန်မဖြေလျှင်လည်းမကောင်းနေပေ။ သူမခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ခြင်းကပင် အဆိုပါလင်မယားအကြားတွင် ရန်ပွဲဖြစ်ရန် မီးစသဖွယ်ဖြစ်သွားစေသည်။

သူမအတွက်လည်း ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

ဦးလေးလီ၏စကားကိုကြားရပြီးနောက် ချန်မန်၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

 “ သည်လိုဆိုရင်တော့ ဦးလေးစိတ်ပျက်ရတော့မယ်…ရဲဘော်ယန်က ဒီနေ့တစ်ရက်နားတာမလို့ အလုပ်မလာဘူးလေ…”

ဦးလေးလီ၏မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်ပျက်နေဟန်မှာ သာမန်မျက်လုံးဖြင့်ပင်မြင်နိုင်သည် ။

“ ဒီနေ့က တနင်္ဂနွေနေ့မဟုတ်ဘူးလား… သူကဘာလို့အလုပ်မလာတာလဲ…”

မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင်ဖြစ်ပါစေ ဝန်ဆောင်မှုပေးရသည့်လုပ်ငန်းများမှာ ပိတ်ရက်များတွင် ပို၍အလုပ်များကြစမြဲဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်အချိန်မှာ ၁၉၇၆ခုနစ်သာရှိသေးပြီး ပိတ်ရက်စနစ်ကျင့်သုံးရန် ဆယ်စုနှစ်အချို့လိုအပ်နေသေးရာ တနင်္ဂနွေနေ့များမှာ ပို၍အလုပ်များလှသည်။

သို့သော်လည်း အရာတိုင်းမှာ အတိအကျဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ချေ။ ဥပမာအားဖြင့် သူတို့၏ဖန်းချောင်လမ်းမှ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တွင် တနင်္ဂနွေနေ့သည် အလုပ်အများဆုံးရက်မဟုတ်နေပေ။

အကြောင်းအရင်းမှာ ဖန်းချောင်လမ်းသည် မြို့လယ်ခေါင်တွင်တည်ရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ စက်ရုံဧရိယာအတွင်းရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ချန်မန်တို့အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်၏ အဓိကဖောက်သည်များမှာ အဓိကအားဖြင့် ဖန်းချောင်လမ်းပေါ်ရှိ အစိုးရပိုင်စက်ရုံအလုပ်ရုံအမျိုးမျိုးမှ ဝန်ထမ်းများဖြစ်ပြီး အတိအကျဆိုရမည်ဆိုလျှင် ပုံမှန်လာစားနိုင်သူများမှာ ဌာနအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသာဖြစ်ကြသည်။

အဆုံး၌ ဖန်းချောင်အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှာ အထပ်နှစ်ထပ်နှင့် အဝင်ဝအောက်တွင် စားပွဲနှင့်ထိုင်ခုံအစုံနှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာရှိသည့် သေးငယ်သောအဆောက်အဦးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း လမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင်နှင့် ကွာခြားနေသေးသည်။ ဤနေရာတွင် ထမင်းတစ်နပ်ကို နှစ်ယွမ်သို့မဟုတ် သုံးယွမ်မျှကျသင့်သည်ဖြစ်ရာ ငွေကြေးမှာစကားပြောလှသည်။

လက်ရှိအချိန်၌ မြို့ထဲမှပုံမှန်လုပ်အားခမှာ ယွမ်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်သာရှိလေရာ နှစ်ယွမ် သုံးယွမ်ကဲ့သို့သောငွေကြေးမှာ သာမာန်မိသားစုအတွက် တစ်ပတ်စာအသုံးစရိတ်ဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ထိုသူများမှာ အစိုးရပိုင်စက်ရုံ၏ ပုံမှန်ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြသည့်တိုင် ဦးလေးလီကဲ့သို့ အမြဲလိုလိုစားသောက်ဆိုင်တွင် လာစားကြသူမှာ လူနည်းစုသာရှိ၏။

အစိုးရပိုင်စက်ရုံများ၏ ခေါင်းဆောင်များသည်ပင် အရေးကြီးဆွေးနွေးရန်ရှိသည့်အချိန်မှသာ ဤနေရာသို့လာရောက်တတ်ကြသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် ပိတ်ရက်များတွင် သူတို့၏အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်၌ အလုပ်များများမရှိသည်ဖြစ်ရာ ဝန်ထမ်းများအတွက် ပိတ်ရက်ယူကြသည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

ချန်မန်လက်ကိုဖြန့် ၍ ပြောလိုက်သည်။

 “ သူကအရင်နေ့တွေကနားရက်မယူထားဘူးလေ…အဲ့ဒါကြောင့် ဒီနေ့နားရက်ယူတာပေါ့… ဦးလေးလည်း ဒီနေ့ကို ကျွန်မတို့ဟိုတယ်မှာ မစားနဲ့တော့လေ ဘာလို့စားနေမှာလဲ…”

“ မင်းတို့ဟိုတယ်မှာမစားရင် ငါကဘယ်သွားစားရမှာတုန်း…”

စက်ရုံဝန်ထမ်းကန်တင်းမှာ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် ဖွင့်လေ့မရှိပေ။ ထိုမျှသာမက ဆိုင်မှ စားဖိုမှူး၏လက်ရာက မည်မျှပင်စုတ်ချာနေပါစေ... ယနေ့ချက်မည့်ဝက်သားနှပ်ကိုမဆိုထားနှင့် အိုး‌ငယ်လေးဖြင့်ချက်သည့်ဟင်းမှာ ကန်တင်းမှ အိုးကြီးတစ်လုံးထဲတွင် စုပေါင်းချက်သည့်ထမင်းထက် အမြဲလိုအရသာပိုရှိမြဲပင်။(စားဖိုမှူးလက်ရာမကောင်းရင်တောင် အိုးကြီးချက်ထက်ပိုကောင်းတယ်)

“ ငါ့ကို ဝက်သားနှပ်နဲ့ထမင်းလေးတေးဖိုးပဲပေးလိုက်ပါတော့ဟာ…” 

ဦးလေးလီမှ ပိုက်ဆံနှင့်လက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ ခဏကြာစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

 “ နင့်အဒေါ်မေးရင် ငါအသားမှာတာကိုမပြောနဲ့နော်… ပဲပင်ပေါက်ကြော်ပဲမှာသွားတယ်လို့ ဖြေလိုက်ချည်…”

“ အာ…”

ချန်မန်ချက်ချင်းဆိုသလို ပိုက်ဆံသိမ်းနေသည့်လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။

“ သည်လိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဦးလေးစီကအမှာစာကို မယူရဲတော့ဘူး…လစဉ်ပေးတဲ့လက်မှတ်တွေက ခွဲတမ်းရှိတယ်လေ… ကျွန်မပြောပေးရင်တောင် အဒေါ်လီကယုံမှာမဟုတ်ဘူး…”

ဦးလေးလီမှာ အလောတကြီးဖြစ်သွားရသည်။

 “ မင်းကဘယ်လိုတောင်လက်ပေါက်ကပ်နေရတာလဲ… မင့်အဒေါ်မေးလာတဲ့အခါကြ ငါ့လက်မှတ်တွေဘယ်ရောက်သွားမှန်းမသိဘူးလို့ပဲဖြေလိုက်ပေါ့ကွာ… သူလည်း မင်းကိုလိုက်ဖမ်းပြီးမေးလို့မှမရတာကို…”

ချန်မန်မှာ ပိုက်ဆံကိုယူရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။ “ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဒေါ်လီမေးလာတဲ့အခါကြရင် ကျွန်မကတော့ သေချာပေါက်အမှန်ကိုပြောရမှာပဲ…”

“ အေးပါကွာ ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ… အမှန်အတိုင်းပဲဖြေ‌လိုက်ပါတော့…” 

ဦးလေးလီမှ သက်ပြင်းချကာ မေးလာသည်။
 “ ရဲဘော်ယန်က တခြားအစိုးပိုင်ဟိုတယ်ကိုများ ရွှေ့ဖို့မစဉ်းစားထားဘူးလားဟေ…”

ချန်မန်မှ ရေးရန်စာရင်းကိုကြည့်ကာ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည် ။

“ ဦးလေးပဲ‌ပြောကြည့်လေ… အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ စားဖိုမှူးနေရာဆိုတာက အရမ်း‌နာမည်ကြီးတာကို… ဒီအတိုင်းမေးလိုက်ရုံနဲ့ သူကပြောင်းလာမှာတဲ့လား…”

“ ဟုတ်သားဟ…”

အမှာစာရေးပြီးနောက် ပြန်အမ်းငွေကိုရှာကာ ဦးလေးလီထံပြန်ပေးလိုက်ပြီး ချန်မန်လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

 “ ဦးလေး အရသာရှိတယ်ဆိုရင် ဗိုက်အပြည့်‌စားသွားနော်… အဲ့ဒါမှ ပိုအရိုက်ခံဖို့အားရှိမှာ…”

ယခုလေးတင်မှ စိတ်ထဲထိရှသွားသည့် ဦးလေးလီမှာ နောက်ဆုံးစကားလုံးငါးလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်လုံးသာလှန်လိုက်မိသည်။

 “ အေး ကျေးဇူးပဲ..”

“ ရပါတယ် ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူး…” 

ချန်မန် ဦးလေးလီကို အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြန်ပို့လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ပြန်လွှဲလိုက်ချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် လေတပ်ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော စစ်သားတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ပါးပြင်များ တခဏအတွင်းနီမြန်းလာရကာ ချန်မန်မျက်လွှာချလိုက်မိသည်။

ပြီးသွားပြီ ပြီးသွားပြီ…

ငါတော့အရမ်းအဝေးကြီးသွားမိတာပဲ…

ဤသို့သောအတွေးဖြင့် ချန်မန်ခေါင်းမော့ကာ ထိုနေရာသို့ သာမန်ကာလျှံကာကြည့်သကဲ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ဟိုတယ်တံခါးတွင်သာ ကပ်နေခဲ့သည်။ ချန်မန်၏အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ တွက်ချက်မှုများပြုလုပ်နေမိသည်။

ထိုသူထိုင်နေသည့်ကောင်တာမှာ သူမရပ်နေသည့်နေရာနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်ရှိသော်လည်း ထိုသူမှာအတွင်းထဲတွင်ဖြစ်ပြီး သူမမှာမူ အပြင်ဘက်တွင်ဖြစ်နေသည်။

နံရံဖက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ဆယ်မီတာမကွာလျှင်ပင် အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ခြောက်မီတာခန့်ကွာဝေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤမျှအကွာအဝေးဆိုလျှင် သူမ ဦးလေးလီနှင့်ပြောသောစကားများကို မကြားနိုင်လောက်ဘူးမလား….

သူဘယ်လိုလုပ်ပြီး သေချာမကြားဘဲနေမှာတဲ့လဲ…

ဒီနေ့ ဆိုင်ထဲမှာ လူများများမရှိရုံတင်မကဘူး သူမတို့ကလည်း အရမ်းကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ပြောနေမိကြတာလေ…

ချန်မန်တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ဟင်းပွဲများချပေးပြီးသည့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ စားပွဲရှေ့ကိုခေါက်ကာ “ နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ… နင်ထပ်ပြီးအပျင်းကြီးနေရင် ငါ ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့သွားတိုင်လိုက်မှာနော်…” ဟု ပြောလာသည်အထိ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်လျက် ထိုင်နေမိသည်။

“ ဘယ်သူ့ကိုလာလိမ်…”

ချန်မန်ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ပါးစပ်မှ စကားလုံးများ ထွက်ကျလာခါနီးတွင် အရှေ့မှလူငယ်လေးထံကြည့်ပြီး စကားလုံးများကို နှုတ်ခမ်းဝမှာပင် ပြန်မြိုချလိုက်ရသည်။

 “ အစ်မချမ် အစ်မကအထင်လွဲနေတာပါ… ညီမက ရပ်နေရတာကြာသွားလို့ နည်းနည်းမသက်မသာခံစားနေရရုံလေးတင်…”

“ ငါတောင် ဒီလောက်ဟင်းပွဲတွေအများကြီးကို မပင်မပန်းလိုက်ချပေးထားတာ… နင်ကဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရပ်နေရရုံလေးနဲ့ ပင်ပန်းနေရတာလဲ…”

ဟင်းပွဲတွေ ဘယ်လောက်တောင် လိုက်ချပေးနေရလို့လဲ… နင်ကတော့ ကန်ထုတ်ခံရတော့မယ်…

ချန်မန် စိတ်ထဲမှတွေးလိုက်မိပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့်တပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ အစ်မချန် ညီမက ဒီနေ့ ငွေကိုင်‌ထက်တောင် ပိုပြီးလုပ်ခဲ့ရတာနော်… မနက်ခင်းရောက်လာထဲက စားပွဲသုတ်ရတာနဲ့ တံမြက်စည်းလှဲရတာနဲ့ ပြီးတော့ ဟင်းပွဲပြင်တဲ့နေရာမှာလည်း ဦးလေးကွမ်နဲ့ အဒေါ်လောကို ဝိုင်းကူလုပ်လိုက်သေးတယ်…အဲ့တုန်းက အစ်မဘယ်ရောက်နေလို့လဲ… ဪ အိမ်သာထဲမှာပဲနော်… အိမ်သာဆိုမှပဲ သတိရသွားတာ… အစ်မလည်း အချိန်ရရင် ဆေးရုံသွားတာ အစ်မအတွက်ပိုကောင်းမယ်နော်… အစ်မပဲကြည့်လေ အစ်မအိမ်သာတစ်ခါသွားတိုင်း အနည်းဆုံးတစ်နာရီလောက်ကြာနေတာ… အလုပ်တွေနှောင့်နှေးကုန်ရော… ဒါပေမယ့် ဒီဟာက အသေးအဖွဲ့လေးပါ… ဝမ်းချုပ်တာကမှ ပြဿနာအကြီးကြီးနော်…အစ်မရော အဲ့ဒီလိုမထင်ဘူးလား…”

လူများ အလုပ်ထဲတွင် ရေသာခိုရန်အတွက် အိမ်သာထဲသွား၍ အချိန်ဖြုန်းနေမည်ဟု ချန်မန် မည်သည့်အခါကမှ ကြုံဖူးခဲ့ခြင်းမရှိချေ။ သူမ တက္ကသိုလ်မတက်ခင်အခါက ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း သူမဘဝထဲတွင် ဤသို့သောလူမျိုးနှင့် တစ်ခါမှမဆုံခဲ့ဖူးပေ။

လတ်တလောတွင် ချမ်ရှောင်ဖျင် အိမ်သာသို့သွား၍ ရေသာခိုနေသည့်အချိန်မှသာ ချန်မန် ဤသို့သောလူမျိုးနှင့် အလုပ်ဖော်ဖြစ်ရသည်မှာ မည်မျှဆိုးရွားကြောင်း သိလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တွင် လူများစွာမရှိဘဲ ဒါရိုက်တာအပါအဝင် ဝန်ထမ်းခြောက်ဦးသာရှိသည်။ သူမနှင့်ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ ရာထူးတူ စားပွဲထိုးများဖြစ်ကြသော်လည်း ချန်မန်မှာ သင်္ချာတော်သောကြောင့် ငွေကိုင်ရာတွင်တာဝန်ယူရပြီး ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာမူ သူမအလုပ်များနေချိန် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တာဝန်ဝိုင်းကူယူပေးရသည်။

သူမနှင့်ချမ်ရှောင်ဖျင်တို့၏အလုပ်မှာ အရှေ့ဘက်ခန်းမကိုသန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ စားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်များ ခုံတန်းများကို သုတ်ပေးရခြင်းတို့ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သောအပတ်တွင် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မနက်ခင်းနှင့်ညနေခင်းတိုင်းတွင် ဝမ်းလျောခဲ့သည်။ အလုပ်သို့လာသည်နှင့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ ဗိုက်နာနေတတ်ပြီး အိမ်သာသွားရန် တစ်နာရီကျော်ကြာအချိန်ယူရကာ ချန်မန်သန့်ရှင်းရေးမလုပ်ပြီးမချင်း မထွက်လာတတ်ချေ။

ချန်မန်မှာ အလုပ်ဖော်အချင်းချင်း စိတ်‌သဘောထားကွဲပြားကြမည်စိုးသောကြောင့် ဒါရိုက်တာထံ သွားရောက်တိုင်ကြားခြင်းမပြုခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ သူမကိုပြဿနာလာရှာခဲ့သည်။

“ အစ်မမှာ တကယ်ပဲ ဝမ်းချုပ်တဲ့ပြဿနာရှိနေရင် ခွင့်ရက်ရှည်ယူပြီး အိမ်မှာပဲ ခပ်ကြာကြာလေးနားဖို့ ညီမတော့အကြံပေးချင်တယ်နော်…” 

ချန်မန်ပြုံးပြနေသော်လည်း သူမ၏အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။

 “ အစ်မက မိန်းကလေးဖြစ်ရက်နဲ့ ဒီလိုရောဂါမျိုးဖြစ်လို့ ရှက်နေမယ်ဆိုတာ ညီမသိပါတယ်… ဒါပေမယ့် ကိစ္စမရှိပါဘူး… ညီမကအရေထူတယ်လေ ညီမပဲ ဒါရိုက်တာစီကို သွားပြောပေးပါ့မယ်…”

ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရပြီးနောက် ချမ်ရှောင်ဖျင် ဆက်လက်တည်ငြိမ်နေနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ အလျင်စလိုပြောလိုက်ရသည်။

 “ ရတယ် ရတယ် ငါ့မှာ ဘာကျန်းမာရေးပြဿနာမှ ကြီးကြီးမားမားမရှိလို့ ခွင့်ရက်ရှည်ယူစရာမလိုပါဘူး…”

“ အစ်မကနေ့တိုင်း အိမ်သာထဲ အချိန်အကြာကြီးယူနေရတာ တကယ်ပဲ အဆင်ပြေတာသေချာရဲ့လား…”

“ အရင်ရက်တွေက ငါနည်းနည်းမသက်မသာဖြစ်နေလို့ပါ… အခုတော့ အရှင်းကောင်းသွားပါပြီဟယ်…”

“ ဟုတ်လား… ဒီလိုဆိုရင် မနက်ဖြန်မနက်ကျအစ်မထပ်ပြီး နေမကောင်းမဖြစ်တော့ဘူးပေါ့နော်…” 

မေးလိုက်ပြီးနောက် ချမ်ရှောင်ဖျင်၏တောင့်တင်းနေသော အမူအရာကိုကြည့်ကာ ချန်မန်ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

 “ ကောင်းပြီလေ မနက်ကျအစ်မတကယ်လို့နေမကောင်းဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ ဒါရိုက်တာစီသွားပြီး ခွင့်ရက်ရှည်ယူဖို့ ပြောပေးပါ့မယ်… မဖြစ်ခဲ့ရင်တော့ မေ့လိုက်တာပေါ့ရှင်… ဘယ်လိုလဲ အစ်မ…”

ချမ်ရှောင်ဖျင်၏အမူအယာမှာ တောင့်တင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ချန်မန် ဒါရိုက်တာထံသွားပြောမည်ကို စိုးရိမ်နေရသောကြောင့် အံကိုသာကြိတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

 “ အစ်မကတိပေးပါတယ်… ငါသေချာပေါက်မနက်ဖြန်ကျ နေမကောင်းဖြစ်နေမှာမဟုတ်ပါဘူး ..”

“ ကောင်းပြီလေ…” ချန်မန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဟင်းပွဲများထွက်လာသည့် ပြတင်းပေါက်ထံလှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ အစ်မချမ် ဟင်းပွဲတွေချရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီနော်…”

ငါတို့အားလုံးက စားပွဲထိုးတွေပဲလေ… ဘာလို့ငါ့ပဲလာပြီး ဟင်းပွဲချခိုင်းနေရတာလဲ…

ချမ်ရှောင်ဖျင် မမျှတသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူမကိစ္စမှာ ယခုလေးတင်မှ ပေါ်သွားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ချန်မန် မည်မျှပင် မမျှမတဆက်‌ဆံနေသည့်တိုင် သူမအနေဖြင့် သနားစဖွယ်သွားလုပ်ပေးရန်သာ တတ်နိုင်သည်။

ချန်မန် ချမ်ရှောင်ဖျင်ကိုအနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်မချမ်းသာနိုင်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ခန်းမတစ်ဖက်တွင်ထိုင်နေသည့် အစ်ကိုဖျင်မှာ သူမတို့အကြားမှ စကားဝိုင်းကို ကြားသွားနိုင်ကြောင်း သေချာနေခြင်းကြောင့်ပင်။

သိသိသာသာပင် သူမ ချမ်ရှောင်ဖျင်နှင့် စကားပြောဆိုနေစဉ် တမင်ရည်ရွယ်၍ အသံတိုးထားခဲ့သော်လည်း ထိုသူမှာ သူမထံ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်ခန့် လှည့်ကြည့်ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မြင့်တက်နေခဲ့သည်။

သူမကိုရယ်နေတာပဲဖြစ်ရမယ်…

သူမ ယခုလေးတင်မှပြောခဲ့သည့် ဝမ်းချုပ်ခြင်းနှင့် အိမ်သာထဲတွင် အကြာကြီးနေခြင်းအကြောင်းများကို တွေးမိပြီးနောက် ချန်မန် မျက်နှာကိုအုပ်လျက် ခွေးခြေခုံပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်မိပြီး ပြန်မထချင်တော့ပေ။

သူမရဲ့ပုံရိပ်ကို အကြာကြီးထိန်းသိန်းခဲ့ရတာလေ…

အားလုံးပြီးသွားပြီပဲ…

သို့သော်လည်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိချိန်၌ ချန်မန် သူမ အ‌လွန်အမင်းအတွေးလွန်နေမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ယခင်ဘဝတွင် အမြဲလို အထက်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းအလှပန်းလေးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ချန်မန် သူမကိုယ်သူမ မျက်လုံးကြီးကြီး၊ နှာခေါင်းမြင့်မြင့်၊ နှုတ်ခမ်းနီမဆိုးထားလျှင်ပင် စိုစွတ်နေသည့် နှုတ်ခမ်းများနှင့်အတူ လှပသည်ဟု ထင်နေမိခဲ့သည်။ 

သို့သော်လည်း လက်ရှိအချိန်မှ အလှအပစံချိန်မှာ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် မျက်လုံးကြီးကြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမ အသက်ကြီးလာချိန်၌ အများဆုံးကြားရသည့် ချီးကျူးစကားမှာ “ ဒီကောင်မလေးက အရမ်းလှတာပဲ…” ဆိုသည်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ “ သူကအတော်လေးတက်တက်ကြွကြွရှိတယ်နော်… ဒါပေမယ့် ပိန်လွန်းအားကြီးတာ ပိုပြီးများများစားသင့်တယ်နော်…” ဆိုသည်မျိုးဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစ်ကိုဖျင်မှာ သူမအပေါ် လုံးလုံးလျားလျားစိတ်ဝင်စားမှုမရှိသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး အထက်ပါပူပန်နေမှုများအားလုံးမှာ သူမ၏ခေါင်းထဲမှသာ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မန် ထိုအကြောင်းကိုတွေးမိချိန်၌ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမ ဘဝသက်တမ်းတလျောက်လုံးတွင် အတိတ်ဘဝအကြောင်းကို မေ့လျော့နေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သောသုံးလမတိုင်ခင်အထိ ပြန်မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ဘဝနှစ်ခုလုံးပေါင်းမည်ဆိုပါက တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်နေသည်မှာ နှစ်လေးဆယ်ခန့်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ချန်မန်၏နှလုံးသားမှာ အမြဲလိုတည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်များပြန်လည်ရရှိခြင်းနှင့် ညစာစားရန် ဆိုင်လာခဲ့သည့် အစ်ကိုဖျင်အပေါ် ပထမဆုံးအကြည့်မှာပင် သဘောကျသွားမည်ကိုမူ ချန်မန်မျှော်လင့်မထားမိခဲ့ပေ။

အကယ်၍သာ သူမ၏ယခင်ဘဝတွင်ဆိုလျှင် ဤသို့သောအဖြစ်မျိုးကြုံရပါက ဝီချက်သွားတောင်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လက်ရှိခေတ်မှာမူ အချစ်နှင့်လက်ထပ်ခြင်းတို့၏ လွတ်လပ်မှုအကြောင်းပြောနေကြသည့်တိုင် ၎င်းတို့မှ စုံတွဲအများစုမှာ ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့ပေးရာမှ အတူရှိသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ဖန်းချောင်လမ်း၏ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှ အဒေါ်လောထံ မေးမြန်းထားမှုကြောင့် အစ်ကိုဖျင်၏အမည်၊ အသက်နှင့် အလုပ်အကိုင်တို့ကို သူမသိခဲ့ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမတို့တွေ့ဆုံခဲ့သည်မှာ အကြိမ်ရေအနည်းငယ်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ချန်မန် ထိုသူ့ထံရုတ်တရက်အပြေးသွား၍ “ သဘောကျနေပါသည်…” ဟု ဖွင့်ပြောလိုက်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူမ ရူးနေသည်ဟု အထင်မခံရလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူမှာ သူမကို ထူးဆန်းသည်ဟု မြင်သွားနိုင်သည်။

ဤသို့ဖြင့် တစ်ဖက်လူအား အလွန်အမင်းရုတ်တရက်ဆန်ဆန် အနှောင့်အယှက်ပေးမိခြင်းမျိုး မဖြစ်စေဘဲ မည်ကဲ့သို့ချဉ်းကပ်ရမည်ဟူသော ပြဿနာမှာ ချန်မန်အတွက် ဒုက္ခဖြစ်နေလေတော့သည်။

💝💝💝👩‍❤️‍👨Chapter - 2
 လုဖျင်ကျိူး

☆လူမိုက်ပုံမပေါက်သွားစေဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုစမိတ်ဆက်ရမလဲ…☆

အစ်ကိုဖျင်ဖြစ်သူ လုဖျင်ကျိူးသည်လည်း ထိုပြဿနာအပေါ် စိတ်ပူနေမိသည်။

လွန်ခဲ့သောသုံးလခန့်အလိုက လုဖျင်ကျိူး အနီးနားမှ ဌာနတစ်ခုတွင် အလုပ်လုပ်ရန်သွားခဲ့ရပြီး အလုပ်ပြီးချိန်၌ နေ့လယ်တစ်နာရီထိုးလုနီးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တပ်ရင်းသို့ပြန်ရောက်ချိန်တွင် စားစရာမကျန်မည်ကို တွေးမိသောကြောင့် လုဖျင်ကျိူး အနီးနားရှိ အစိုးရပိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှာ အရွယ်အစားသေးငယ်ပြီး နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပုံရကာ နေဒဏ်နှင့်မိုးဒဏ်ကြောင့် ဖန်းချောင်အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်သည်ပင် အနည်းငယ်မှိန်ဖျော့နေပြီဖြစ်၏။

တံခါးမှာမူ အတော်အတန်သန့်ရှင်းနေပြီး အတွင်းသို့လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်၌ ဆိုင်အတွင်းပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောင်းမွန်နေသည်။

သေချာပေါက်ပင် အံ့ဩဖွယ်အကောင်းဆုံးအရာမှာ လူများဖြစ်လေသည်။

လုဖျင်ကျိူး တံခါးမှဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် ဘေးဘက်မှ ကြည်လင်သည့် “ မင်္ဂလာပါ…” ဟူသော နှုတ်ဆက်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်တာအနောက်တွင်ရပ်နေသည့် မိန်းကလေးပျိုလေးတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရပြီး သူ့ထံ တောက်ပသောအပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှာ လင်းလက်နေကာ သူမ၏အသံမှာမူ တည်ငြိမ်လှပြီး “ ရဲဘော် ဘာများသုံးဆောင်ချင်ပါသလဲ…” ဟုမေးလာခဲ့သည်။

သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အခိုက်အတန့်များတွင်ပင် ငြိမ်သက်နေနိုင်သည့် လုဖျင်ကျိူးမှာ ခဏတာမျှ ခေါင်းထဲတွင်ဗလာဖြစ်သွားရသည်။

၎င်းမှာ မိန်းမပျိုလေးမှ ပဟေဠိဖြစ်နေဟန်ဖြင့် “ ရဲဘော် သုံးဆောင်ချင်ပါရဲ့လား…” ဟု ထပ်မေးလာသည်အထိပင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လုဖျင်ကျိူးတစ်ယောက် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ကောင်တာထံလျှောက်လာကာ ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်၍ တည်ငြိမ်သောအသံဖြင့်မေးလိုက်မိသည်။

 “ ဒီမှာ ဘာစားစရာရလဲ…”

“ အသားဟင်းတွေကတော့ ရောင်းကုန်သွားပါပြီ…အခုချိန်အတွက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့စီမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်အစိမ်းတွေကို မွှေကြော်ကြော်တာနဲ့ ဆောင်းမျှစ်ကြော်တော့ရပါမယ်…” 

သူမမှာ ရယ်ပြုံးရခြင်းအပေါ် နှစ်ခြိုက်ပုံရလေသည်။ စကားပြောလိုက်ချိန်တိုင်းတွင် မျက်ခုံးများ မသိမသာပြေလျော့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အနည်းငယ်ကော့တက်လာလေသည်။

 “ အာ ဟုတ်သား… ခေါက်ဆွဲတော့ရှိသေးပေမယ့် အရွက်နဲ့ပဲရတော့မှာဆိုတော့ ရဲဘော်သုံးဆောင်ချင်ရဲ့လားမသိဘူး…”

သူမလှမ်းကြည့်လာချိန်၌ လုဖျင်ကျိူး သူ၏ အကြည့်ကိုပြန်လွှဲပြီး ပြောလိုက်ရသည် ။

“ ဒါဆို ခေါက်ဆွဲပဲပေးလိုက်ပါ…”

“ အရံဟင်းဘယ်နှပွဲယူမလဲရှင့်…”

လုဖျင်ကျိူးအနည်းငယ်တုန့်ဆိုင်းနေမိသည်။ သူသည် အရပ် ၁.၈၈ မီတာရှည်ပြီး လူကောင်ကြီးသောကြောင့် သူ၏စားချိန်မှ မသေးလှပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ ထမင်းတစ်နပ်လျှင် ၆၀၀ဂရမ်ခန့်စားနိုင်ပြီး အလွန်ဆာလောင်နေပါက တစ်ပေါင်ခန့်ပင်စားနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူအနည်းငယ်တုန့်ဆိုင်းနေပြီးနောက် “ အရံဟင်းနှစ်ပွဲစီပဲချပေးပါ…” ဟုပြောလိုက်ရသည်။

“ နှစ်ယွမ်တန်တစ်ပွဲနဲ့ ဂျုံလက်မှတ်အတွက်က လေးတေးဖိုးပါ…”

မိန်းမပျိုလေးမှာ ပြောပြီးသည်နှင့် စာရင်းချရေးလိုက်သည်။ ရေးပြီးသည်နှင့် သူ၏လက်ထဲမှ ငွေနှင့်လက်မှတ်များကိုယူကာ စာရင်းကို သူ့အတွက် ဖြဲပေးလိုက်လေသည်။

သူမ၏လက်ရေးမှာ မသေးငယ်ချေ။ သို့သော်လည်း အလွန်နူးညံ့ကာ ဖြောင့်မတ်ဟန်ရှိပြီး လူကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ပင် ချိုမြိန်သောအပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်အတူ လှပချောမွေ့လှသည်။

အားး အရမ်းနူးညံ့တာပဲ…

သူရပ်နေမိသေးသည်ကို မြင်ရသောကြောင့် မိန်းမပျိုလေးမှ ပြတင်းပေါက်ထံသို့ညွှန်ပြကာ ကြည်လင်သောအသံနှင့်အတူ ပြောလာခဲ့သည်။

 “ အမှာစာကို ပြတင်းပေါက်ကနေ သွားပေးလိုက်ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ကချက်ပေးမှာကို ခဏစောင့်ပေးပါနော်…”

“ ကျေးဇူးပါ…”

စကားတစ်ခွန်းနှင့်အတူ သူမ ထပ်မံရယ်မောလာပြီး သူမ၏မျက်ခုံးများမှာ ကော့တက်နေခဲ့သည်။

 “ ရပါတယ်ရှင်…”

အရသာရှိသောခေါက်ဆွဲကြောင့်ပေလား သို့မဟုတ် ကောင်တာအနောက်တွင် ရပ်နေသည့်မိန်းကလေးက သူ့ကိုပျော်ရွှင်သွားစေသည်လားကို မသိနိုင်သော်လည်း ဤနေ့လယ်စာတစ်နပ်မှာ လုဖျင်ကျိူးအား စိတ်အခြေအနေကောင်းသွားစေသည်။

ဤသို့ဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့ အလုပ်ပိတ်ချိန်တွင် ဆန်းကြယ်သော တိုက်ဆိုင်မှုအချို့ကြောင့် သူ ဤအစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်သို့ ထပ်မံလာရပြန်ကာ သက်သက်လွတ်ခေါက်ဆွဲကို မှာမိခဲ့ပြန်သည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ သူမအကြောင်းကို များစွာသိလာရသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ကောင်တာအနောက်တွင် ရပ်နေသည့်မိန်းမပျိုလေးကို ချန်မန်ဟုခေါ်ပြီး သူမသည် စက်ရုံဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွင် နေသူဖြစ်သည်။ အခြားဥပမာအရဆိုလျှင် အသက် နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိကာ လက်ရှိတွင် တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်အကြားတွင် စကားအနည်းငယ်ပိုပြောဖြစ်လာပြီး အကြောင်းအရင်းမှာ လုဖျင်ကျိူး ဤဆိုင်သို့ ငါးကြိမ်မြောက်လာစဉ်က သူမ သူ့ထံကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကိုပြောရန် တုန့်ဆိုင်းနေဟန်ရသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည်လည်း သူမနှင့်မည်သို့စကားပြောရမည်ကို တွေးနေမိသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဆောင်ကာ မည်သည့်ကိစ္စရှိသည်နည်းဟု မေးလိုက်သည်။

သူမမှာ တုန့်ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏အသံမှာ သာမန်အချိန်များကဲ့သို့ ကြည်လင်နေခြင်းမရှိချေ။

 “ ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ အသီးအရွက်ဟင်းပွဲတွေက အတော်လေးဈေးပေါတယ်လေ…ပြားရှစ်ဆယ် ကိုးဆယ်ဆို တစ်ပန်းကန်ကြီးရနေပြီ… ထမင်းဆိုလည်း လေးတေးဆို အများကြီးရတာ…ထမင်းစားတာက ခေါက်ဆွဲထက်ပိုပြီးအကျိုးရှိတယ်…”

လုဖျင်ကျိူးအစပိုင်းတွင် ပဟေဠိဖြစ်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း သူ နောက်ဆုံးစကားကိုမကြားရခင် မတုန့်ပြန်နိုင်လိုက်ဘဲ ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောင်အသွားရလေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ချမ်းသာကြောင်းမပြောနိုင်သောကြောင့် ကျောက်သင်ပုန်းစီသို့သာ ညွှန်ပြ၍ “ ဒီနေ့အတွက် ဘာဟင်းချက်လဲလို့ ရေးထားတာလဲ…” ဟုသာမေးလိုက်ရသည်။

သူမ လျှင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလာခဲ့သည်။

 “ အင်းး နွေဦးမျှစ်တွေက ဒီရက်ပိုင်းမှ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ချိုးလာတာလေ… သူတို့က ဈေးသက်သာပြီး စားလို့ကောင်းတယ် … လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်နဲ့ အရသာရှိတာပေါ့…”

“ ကောင်းပြီ နွေဦးမျှစ်နည်းနည်းယူမယ်… နောက်ပြီး ကက္ကတစ်ကောရှိသေးလား…”

“ ရှိပါတယ်… ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါက ဈေးတော့နည်းနည်းကြီးတယ်နော်…”

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး…ကက္ကတစ်တစ်ပိုင်းယူရမယ်… ပြီးတော့ အရံဟင်းနှစ်ပွဲနဲ့ ထမင်းလေးတေးဖိုးပေးပါ…”

သို့သော်လည်း ဟင်းပွဲများမှာပြီးသည်နှင့် လုဖျင်ကျိူး ပြက်လုံးတစ်ခုဖြစ်သွားရသည်။ ငွေနှင့်လက်မှတ်များကို သူ၏အိတ်ကပ်တွင်းမှ ထုတ်လိုက်ချိန်၌ ပင်လယ်စာအတွက် လက်မှတ်မပါလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောကြောင့် ကက္ကတစ်ပေါင်းကို ပြန်လဲပြီး ငရုတ်ပွဝက်သားမွှကြော်နှင့် အစားထိုးလိုက်ရသည်။

သူမ မရယ်ခဲ့သော်လည်း လုဖျင်ကျိူး သူမ၏အကြောင်းသိသည်ဟူသည့် အကြည့်ကိုကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူမစိတ်မှ သူ၏ဆင်းရဲပြီး လက်မြန်ခြေမြန်ရှိသည်ဟူသော ပုံရိပ်မှာ အချိန်တိုအတွင်း ဖျောက်ဖျက်မရနိုင်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူနားချိန်ရတိုင်း ဖန်းချောင်လမ်းသို့ မသွားခင်အချိန်တွင် ငွေကြေးနှင့် လက်မှတ်များကို သူမရှေ့တွင် ထပ်မံ၍ရယ်စရာမဖြစ်စေရေးအတွက် အမြဲလိုလို‌စစ်ဆေးမိတတ်လာသည်။

သူတို့အကြားမှ စကားဝိုင်းမှာလည်း “ ဒီနေ့လည်း ခေါက်ဆွဲကြီးပဲနော်…”နှင့် “ အင်း…” မှ သူမ၏ ယနေ့ရမည့်ဟင်းလျာများအကြောင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လုဖျင်ကျိူးသည်လည်း သူမမိတ်ဆက်ပြီးသည်နှင့် ဟင်းနှစ်ပွဲ သုံးပွဲခန့်မှာယူလိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးစီးသွားချိန် မပြန်ခင်တွင် သူမမှ ပြုံးလျက် “ ဒီနေ့စားရတာ အဆင်ပြေရဲ့လား…” ဟုမေးလေ့ရှိသည်။ အကယ်၍ သူခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လျှင် သူမ၏မျက်လုံးများကော့တက်သွားကာ အနည်းငယ်ဂုဏ်ယူနေဟန် ပေါ်လာလေသည်။

သူသာ တုန့်ဆိုင်းနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး နောင်တစ်ချိန် သူလာစားပါက ဟင်းလျာများမှာ မီနူးပေါ်တွင် ရှိနေသော်ငြား သူမ ညွှန်းပေးရဲမည်မဟုတ်တော့ပေ။

သေချာပေါက်ပင် လုဖျင်ကျိူးမှာ တုန့်ဆိုင်းခဲလှသည်။

လုဖျင်ကျိူး သူမ သူ့ထံပြုံးပြနေသည်ကို မြင်ချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်တန့်နေခဲ့ပြီး တစ်လကျော်လွန်လာသည့်တိုင် ပိုမိုနီးကပ်လာခြင်းမရှိသေးချေ။

လုဖျင်ကျိူးတစ်ယောက် သူနေထိုင်ရာအဆောင်သို့ပြန်၍ ပစ္စည်းများထုတ်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့သွားမည်ဟု ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း အဆောင်မှအထွက်တွင် မမျှော်လင့်စွာဖြင့် ရှဲ့ကျီမင်နှင့် ဝင်တိုက်မိသွားသည်။

ရှဲ့ကျီမင်မှာ လုဖျင်ကျိူးနှင့် ဘေးချင်းကပ်လျက်နေထိုင်သူဖြစ်ရာ လတ်တလောဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို အတိအကျသိရှိထားခဲ့သည်။

ဝင်တိုက်မိသူမှာ လုဖျင်ကျိူးဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် ရှဲ့ကျီမင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်နေဟန် အရိပ်အယောင်အနည်းငယ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

 “ မင်းဘာလို့အစောကြီးပြန်လာတာလဲ…မင်းကောင်မလေးကို သွားတွေ့မှာမဟုတ်…”

သူစိတ်ထဲမထားသည်ကို မြင်နေရသောကြောင့် ရှဲ့ကျီမင်မှာ ပို၍ပင်ရဲတင်းလာရာ လုဖျင်ကျိူး ထက်ရှသောအကြည့်တချက်လှမ်းပေးလိုက်ရသည်။

ရှဲ့ကျီမင် ခဏကြာရပ်တန့်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းဝဆီသို့တက်လာသည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည်မြိုချလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သေရမည်ကိုမကြောက်သကဲ့သို့ လုဖျင်ကျိူး၏ပုခုံးကိုဖက်ကာ ပြောလိုက်မိလေသည်။

 “ လာပါကွာ စကားကောင်းကောင်းပြောရအောင်…”

“ ငါတော့ ဘာမှပြောစရာမရှိဘူးလို့ထင်တယ်နော်…”

“ ဘာကိုပြောစရာမရှိရမှာလဲ… မင်းရဲ့ညီအစ်ကိုက လက်ထပ်ပြီးသားပါကွ… မင့်မရီးကို ငါစစတွေ့တုန်းကဆိုရင်လေ ဒီကောင်မလေးက သေချာပေါက်ငါ့ဇနီးဖြစ်လာမှာလို့ ခံစားရတာကွ…” 

ရှဲ့ကျီမင် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည် ။

“ အခုပဲကြည့်လေ သူက တကယ်ပဲငါ့ဇနီးဖြစ်လာတာပဲကို…”

သူတို့နှစ်ဦး ရဲဘော်ရဲဘက်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လုဖျင်ကျိုး ရှဲ့ကျီမင်နှင့်သူ၏ဇနီးအကြားမှ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို အကြိမ်တစ်ရာ့ရှစ်ဆယ်ကျော်ကြားခဲ့ရပြီး ရင်းနှီးနေပြီးပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှဲ့ကျီမင်၏ အောင်မြင်သောအတွေ့အကြုံမှနေ၍ သူမည်သည့်အရာကိုမှ လေ့လာမရနိုင်ကြောင်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေခဲ့သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရှဲ့ကျီမင်မှာ လက်ထပ်ထားပြီး‌ဖြစ်သော်လည်း လင်မယားအကြားဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းမွန်လှခြင်းမရှိခြင်းကြောင့်ပင်။ ရှစ်နှစ်ကျော်အိမ်ထောင်သက်ရှိလာပြီး ရှဲ့ကျီမင်မှာ တပ်ခွဲမှူးဘဝမှ ဒုတိယနိုင်ငံရေးဆိုင်ရာတာဝန်ရှိသူဖြစ်လာသည့်တိုင် သူ၏ဇနီးသည်မှာ စစ်တပ်ထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခြင်းမရှိသေးပေ။ 

လုဖျင်ကျိုး ရှဲ့ကျီမင်ကြောင့် မြောင်းထဲရောက်သွားမည့်အပေါ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

သို့သော်လည်း ယနေ့တွင်မည်သို့ဖြစ်သည်မသိ၊ ရှဲ့ကျီမင် သူ့ထံစကားပြောချင်ကြောင်း ပြောလာစဉ်အခါက ယခင်သာမန်အချိန်များကဲ့သို့ အခိုင်အမာငြင်းပယ်မိခြင်းမရှိဘဲ ရှဲ့ကျီမင်အနောက်မှလိုက်၍ အဆောင်ရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ်ပြန်လိုက်လာခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင်မူ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှားယွင်းသွားကြောင်း လုဖျင်ကျိူးသတိပြုလိုက်မိလေသည်။

သူ၏ဇာတ်လမ်းအကြောင်းနားထောင်ပြီးနောက် သည်းထန်စွာရယ်မောနေသည့် ရှဲ့ကျီမင်ကိုကြည့်ကာ လုဖျင်ကျိူး၏ မေးရိုးများတောင့်တင်းလာပြီး အသံမာမာဖြင့်ပြောလိုက်ရသည်။

 “ ပြန်တော့မယ်…”

“ မရပါဘူး…” ရှဲ့ကျီမင်မှ လုဖျင်ကျိူးကို အလျင်အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ထံမျက်နှာသေဖြင့်စိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် ရှဲ့ကျီမင်လည်း အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ခံစားလာရကာ လက်ကိုမြှောက်၍ ပြောလိုက်ရသည်။

 “ ငါကျိန်ပါတယ်ကွာ… မင်းကို နောက်တစ်ခါထပ်ပြီး မရယ်တော့ဘူးနော်… ဟုတ်ပြီလား…”

လုဖျင်ကျိုး : “ ဟားဟား…”

ရှဲ့ကျီမင် သူပြောထားသည့်အတိုင်း လုပ်လိုက်ရသည်။ သူ၏အပြုံးကို အလျင်စလိုဖိနှိပ်ကာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူအတွက် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားပေးလိုက်လေသည်။

 “ ငါပြောပြမယ်… မင်း ဒီလိုလုပ်နေလို့မရဘူးနော်… ကြည့်ဦး မင်း အဲ့သည့်နေရာကိုသွားတိုင်း စားပဲစားလာတာ စကားတစ်ခွန်းမှလည်းမပြောဘူး…”

“ ငါပြောပါတယ်…”

“ ဒီအတိုင်း တစ်လုံးစနှစ်လုံးစပဲလေ… မပြောတာနဲ့ ဘာကွာသွားမှာမလို့လဲ…ဒီအတိုင်းသာဆက်သွားနေရင် သူနဲ့နောက်သုံးနှစ်နေတောင် မရင်းနှီးနိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းယုံမလား…” 

ရှဲ့ကျီမင် ထိုအရာကိုစဉ်းစားမိပြီးနောက် အသံကိုနှိမ့်ကာ‌ ပြောလိုက်ရသည်။

 “ သုံးနှစ်တောင်နော်…ပြောလို့မရဘူး အဲ့အချိန်ကြရင် သူကလက်ထပ်ပြီး ကလေးတောင်ရနေလောက်ပြီ…”

လုဖျင်ကျိုး၏မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့ကျီမင်မှာမူ ထိတ်လန့်မသွားခဲ့‌ချေ။

 “ ငါ့ကိုဘာလာကြည့်နေတာလဲ… ဒီဟာက တကယ့်လက်တွေ့ပဲလေ မဟုတ်လို့လား… မင်းပဲစဉ်းစားကြည့် သူက အခုနှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်နော်… နောက်သုံးနှစ်ဆို နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ဖြစ်လာမှာဟ… မင်းထက်တော့ပိုမကြီးဘူးဆိုပေမယ့် ငါတို့စစ်သားတွေက မတူဘူးလေ… ဒီတပ်ရင်းမှာပဲကြည့် ငါတို့စစ်သားတွေ လူပေါင်းသောင်းချီနေကြပေမယ့် လက်မထပ်ရသေးတဲ့ မိန်းကလေးဆိုလို့ လက်တစ်ဖက်နဲ့တောင် ရေတွက်လို့ရနေတာကို… ငါတို့မှာက နှစ်တိုင်း ပိတ်ရက်ဆိုလို့ ရက်နည်းနည်းလေးပဲရှိတာကွာ… တကယ်လို့သာ ရှေ့တန်းပြန်ထွက်ရမယ်ဆိုရင် သင့်တော်တဲ့တွဲဖက်ရှာ‌နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူးနော်… ငါတို့ထဲမှာ အသက်ပိုကြီးတဲ့ လူလွတ်တွေတောင် ပေါသောနေတာ… မင်းက သတိမထားမိလို့သာ…”

“ ဒါပေမယ့် အစိုးရပိုင်ဌာနတွေရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကတော့ များသောအားဖြင့် ဒေသခံတွေကြီးပဲလေ… ဟိုလူနဲ့အမျိုးတော် ဒီလူနဲ့အမျိုးတော်နဲ့ အဆက်အသွယ်တွေအများကြီးရှိကြတာ… နှစ်ဆယ်ဆိုတာက လက်ထပ်ဖို့အရမ်းစောတဲ့အရွယ်မဟုတ်ဘူးနော်… နှစ်ဆယ့်သုံး နှစ်ဆယ့်လေးဆိုတာ ကွက်တိကျနေမှာ…”

ရှဲ့ကျီမင် လုဖျင်ကျိူးထံ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

 “ ပြီးတော့ မင်းပဲစဉ်းစားကြည့်ဦး… မင်းက ငယ်တယ် အရည်အချင်းရှိတယ် ချောမောခန့်ညားတယ်ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ အစိုးရစက်ရုံအသိုင်းအဝိုင်းက အမျိုးတွေတို့ သူငယ်ချင်းတွေတို့ မိတ်ဆက်ပေးတဲ့လူတွေနဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် မင်းလို အပြင်လူစစ်သားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အခွင့်အရေးများနိုင်မှာလဲ…”

လုဖျင်ကျိူးတိတ်ဆိတ်နေပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည် ။

“ ငါဘာလုပ်သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လဲ…”

“ ဘာလုပ်ရနိုင်မှာလဲ… လက်ဦးမှုယူရမှာပေါ့ဟ…”

 ရှဲ့ကျီမင်မှ သူ့ထံ အကြံတစ်ခုပေးလာသည်။

 “ ငါသာမင်းဆိုရင် သူအလုပ်ဆင်းတဲ့အချိန်ထိ ထိုင်စောင့်နေမှာ… ပြီးကြမှ သူအိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ တိတ်တဆိတ်တားလိုက်ပြီး သူ့ကိုဘယ်လောက်သဘောကျကြောင်းတို့ လိုက်ချင်ကြောင်းတို့ ပြောလိုက်ပေါ့ဟ… တကယ်လို့ သူမမှာ သဘောကျတဲ့လူရှိနေပြီးပြီဆိုတော့လဲ…”

လုဖျင်ကျိူး သူ၏အရေးကိစ္စကို ရှဲ့ကျီမင်ထံ မပြောပြသင့်ကြောင်း အတိအကျသေချာသွားခဲ့သည်။ သူ ချက်ချင်းပင်ထရပ်ကာ မျက်နှာသေဖြင့်ပြောလိုက်ရသည် ။

“ ငါပြန်တော့မယ်…”

ရှဲ့ကျီမင် ခုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လာသည်။

 “ မသွားနဲ့ဦးလေ ငါပြောလို့မပြီးသေးတာကို…”

“ မပြောနဲ့တော့…” 

လုဖျင်ကျိူး တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

 “ တကယ်လို့သာ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်လိုက်ရင် ငါ့ကိုလူမိုက်ဆိုပြီး ထင်သွားမှာတောင်စိုးရတယ်…”

ပြောပြီးသည်နှင့် ရှဲ့ကျီမင် ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုဖျင်ကျိူး သူ၏အဆောင်တွင်းမှ ထွက်လာလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း လေ့ကျင့်ရေးကွင်းစီသို့ သူမသွားခဲ့ပေ။ ထိုအစား အခန်းသို့သာပြန်ကာ ခုတင်ပေါ်လဲလျက် ရှဲ့ကျီမင်၏စကားကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။

ရှဲ့ကျီမင်၏အကြံမှာ ဆိုးရွားလှသော်လည်း သူ၏စကားလုံးများမှာ အကျိုးအကြောင်းမသင့်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။

လုဖျင်ကျိူးအနေဖြင့် နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားပြီး လက်ဦးမှုယူရန်လိုသည်။

သို့သော်လည်း လူမိုက်ပုံမပေါက်သွားစေဘဲ သူဘယ်လိုလက်ဦးမှုယူရပါ့မလဲ…

လုဖျင်ကျိူးတစ်ယောက် လက်ကိုခေါင်းအုံးကာ မျက်လုံးဖွင့်လျက် ပန်းပွင့်များကို ဖောက်မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ မျက်နှာကြတ်ပေါ်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူပန်းများကို မမြင်ရချေ။ မိန်းကလေး၏ပြုံးနေသည့်မျက်နှာကိုသာ မြင်တွေ့နေရပါသည်။

☆☆☆

စာရေးသူတွင် ပြောစရာရှိပါတယ် :

ဒီအပိုင်းလေးကိုတော့ : လူငယ်လေးရှောင်လုရဲ့ အခက်အခဲများလို့လည်း ခေါ်လို့ရပါတယ်။

💝💝💝👩‍❤️‍👨Chapter - 3
 အောင်သွယ်ပေးခြင်း

☆ လူငယ်တွေက မျက်နှာအရေပါးပြီး ရှက်တတ်နေလို့ပဲ လုပ်ငန်းစဉ်က တိုးတက်မှုမရှိတာ…☆

အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်များ၏ အလုပ်ချိန်မှာ အခြားသောဌာနများနှင့် မတူပေ။ မနက်ရှစ်နာရီမှ ညရှစ်နာရီထိအလုပ်ဆင်းရပြီး နေ့လယ်နှစ်နာရီမှ လေးနာရီတွင် နှစ်နာရီနားချိန်ရသော်လည်း ဆိုင်တွင် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လူတစ်ယောက်အလှည့်ကျ တာဝန်ယူနေပေးရပေသည်။

ယနေ့သည် ချမ်ရှောင်ဖျင်၏အလှည့်ဖြစ်သောကြောင့် ချန်မန် အလုပ်ပြီးသွားချိန်၌ အိမ်သို့ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမ နေ့လယ်သုံးနာရီထိ အိပ်လိုက်ပြီးနောက် အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့ ပြန်မလာခင် အရသာပြင်းသော လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးဖျော်လိုက်လေသည်။

သူမ ပြန်ရောက်ချိန်၌ လူတိုင်းဆိုင်တွင်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင်နားရက်ရသည့် ယန်မင်ကျစ်မှာလည်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အစားအစာများပြင်‌ဆင်နေခဲ့သည်။

အချိန်မှာ ညစာစားချိန်မတန်သေးသည်ဖြစ်ရာ အရှေ့ဘက်အခန်းထဲတွင် အလုပ်မရှိသောကြောင့် ချန်မန် အနောက်ဘက်မီးဖိုချောင်သို့ ဝိုင်းကူလုပ်ရန် ဝင်သွားလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

 “ ဒီနေ့နားရက်မဟုတ်ဘူးလား… နင်ဘာလို့ ဒီမှာအလုပ်လာလုပ်နေတာလဲ…”

“ အိမ်မှာနေရတာပျင်းလို့လေ…” 

ယန်မင်ကျစ်မှ ကြက်သွန်မြိတ်များကို ရွေးနေစဉ် ပြန်ဖြေလာသည်။

ချန်မန် ပြောလိုက်သည် ။

“ ငါလည်းအိမ်မှာပျင်းနေလို့လေ… လမ်းလျှောက်ဖို့ထွက်လာတာ… ငါကြားတာတော့ ဟိုတလောလေးက ရုပ်ရှင်ရုံမှာ ဇာတ်ကားအသစ်တင်တယ်တဲ့… ကြည့်ရတာ အတော်ကောင်းမယ့်ပုံပဲ…”

ယန်မင်ကျစ် ပြုံးလျက်ပြန်ပြောလာသည်။

ေ,,့ွ “ ထားလိုက်ပါတော့ ငါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာနေတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်…”
xg
ယန်မင်ကျစ်မှာ ဟင်းချက်ရသည်ကို နှစ်သက်ပြီး အလွန်အရည်အချင်းရှိကြောင်း ချန်မန်သိထားပြီးဖြစ်သည်။ မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ယန်မ3င်ကျစ်မှာ ဟင်းချက်ခြင်းဖြင့် ဘဝနှစ်ခုလုံးတွင် အသက်မွေးခဲ့ပြီး ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်ပင် ဖွင့်နိုင်ခဲ့သည်။

အမှန်ပင် ချန်မန်မှာ ရိုးရှင်းစွာအချိန်ကူးပြောင်းလာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူမသည် စာအုပ်ထဲသို့ ကူးပြောင်းလာမိခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်မင်ကျစ်မှာ ဤဝတ္ထုထဲမှ ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်လေသည်။

ထိုမျှသာမက သူမသည် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူလည်း ဖြစ်သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏မိခင်မှာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူသည် အလျှင်အမြန်ပင် အိမ်ထောင်ထပ်ပြုခဲ့ကာ မိထွေးနှင့် သားတစ်ယောက်ရခဲ့သည်။ သူမ၏မောင်ငယ်အပြင် ယန်မင်ကျစ်တွင် မိထွေးဖက်မှပါလာသည့် ညီမငယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိလာသေးသည်။

မိသားစုထဲတွင် ကလေးသုံးယောက်ဖြစ်နေသော်လည်း ဤခေတ်ကာလအတွင်း စားဖိုမှူးများမှာ အလွန်ရေပန်းစားလှသည်။ သူတို့၏လုပ်အားခမှာ များပြားရုံသာမက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အိမ်သို့ ဟင်းများပြန်သယ်လာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယန်မင်ကျစ်၏မိထွေးတွင်လည်း အလုပ်ရှိသောကြောင့် ယန်မိသားစုမှာ ကောင်းကောင်းနေနိုင်စားနိုင်ကြသည်။

ယန်မင်ကျစ်သည် အိမ်တွင် ကျန်မောင်နှမများထက် အိမ်အလုပ်ပိုလုပ်ရပြီး အလေးထားမခံရသော်လည်း ထိုမှတစ်ပါး အခြားခက်ခဲမှုမျိုးမရှိဘဲ အထက်တန်းကျောင်းမှ ချောချောမွေ့မွေ့ကျောင်းဆင်းနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ ကြီးမားသောလှုပ်ရှားမှုကြီးမဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် ယန်မင်ကျစ်မှာ ထိုဘဝတွင် ကောင်းမွန်စွာနေနိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့မဖြစ်လာသောကြောင့် ယန်မိသားစုတွင် ကလေးသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ကိုစွန့်လွှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်မင်ကျစ်၏မောင်ငယ်ကို ကျေးလက်သို့သွားခိုင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် သူသည်ငယ်ရွယ်သေးပြီး ဒုတိယအချက်မှာမူ ဖခင်ဖြစ်သူ၏အချစ်ဆုံးကလေးဖြစ်သည်။ မိထွေးပါညီမငယ်မှာမူ နာမကျန်းဖြစ်နေသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ယာယီကျေးလက်သို့ စေလွှတ်ခံရခြင်းကိုရပ်တန့်ထားနိုင်ပြီး သူမ၏မိခင်မှ ငွေဖြင့် အလုပ်တစ်ခု‌ဝယ်ပေးပေလိမ့်မည်။

ဖခင်ရင်းမှာ သူမအပေါ်ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ယန်မင်ကျစ်သည်သာ အထုပ်အပိုးများသိမ်းဆည်း၍ ကျေးလက်သို့သွားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ကောင်းမွန်လှသော အချက်အပြုတ်ကြောင့် ယန်မင်ကျစ်မှာ သွားရောက်ရသည့်ကျေးလက်မှ အမျိုးသမီးပညာတတ်ငယ်လူငယ်များနှင့် မိတ်ဖွဲ့နိုင်ခဲ့ပြီး အမျိုးသားပညာတတ်ငယ်လူငယ်များသည်လည်း သူမ၏ အသီးအရွယ်ကြော်စားရခြင်းကို နှစ်သက်ကြသောကြောင့် ယန်မင်ကျစ်အတွက် တတ်နိုင်သမျှ ဝိုင်းကူပေးရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် ယန်မင်ကျစ်မှာ ရွာလူမိုက်များထံမှ ပစ်မှတ်ထားခံရပြီး ရိုင်းစိုင်းသောစကားများ လာပြောခံရတတ်‌သည်။ ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီးမဟုတ်သောကြောင့် သူမသာ သတိကြီးကြီးထား၍ သူတို့လက်ထဲမကျသွားလျှင် အဆင်ပြေသည်။

ယန်မင်ကျစ်မှာ အလွန်သတိထားသောကြောင့် ကျေးလက်ရောက်ပြီး သုံးနှစ်ခန့်အထိ သူမ၏ဘဝမှာ အတော်အတန်ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လေးနှစ်မြောက်တွင် တစ်စုံတစ်ခုဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည်။

သူမဆေးခတ်ခံရပြီး လူမိုက်တစ်ယောက်နှင့်အတူရှိနေသည်ကို ဖမ်းမိသွားကြကာ ထိုသူကို မဖြစ်မနေလက်ထပ်လိုက်ရလေသည်။

လက်ထပ်ပြီးအချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ယန်မင်ကျစ်မှာ ပဟေဠိဖြစ်နေသော အခြေအနေသို့ရောက်နေခဲ့ပြီး ထိုလူမိုက်မှ သူမကိုရိုက်နှက်လာချိန်မှသာ သတိပြန်ဝင်လာကာ သူမ လွတ်မြောက်ချင်လာသောကြောင့် စတင်ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အစပိုင်းတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကျရှုံးခဲ့ရပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် သူမထိတ်လန့်နေရကာ ရိုက်နှက်ခြင်းများ၊ ပို၍တင်းကြပ်သော စောင့်ကြည့်မှုများနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ သူမ ထိုမိသားစုအတွက် ကလေးမမွေးပေးနိုင်ခင်အထိ ဖြစ်ပျက်နေခဲ့ပြီး ထို့နောက်တွင်မှာ ယန်မင်ကျစ် မြို့သို့မပြန်ရသေးသည့် ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်၏ အကူအညီနှင့်အတူ အဆုံး၌ လွတ်မြောက်ကာ အိမ်ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။

သို့်သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ဖခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ မိသားစုထဲတွင် သူမအတွက်နေရာမကျန်တော့ပေ။ အဆုံး၌ လမ်းပေါ်မှအကူအညီတစ်ခုကြောင့် သူမအတွက် ပိုက်ဆံရနိုင်သည့်အလုပ်တစ်ခုရခဲ့သည်။

အောက်ခြေအသက်မွေးဝမ်းကြောင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယန်မင်ကျစ် သူမ၏အချက်အပြုတ်ပညာကို စတင်‌လေ့လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယန်မင်ကျစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ကျေးလက်သို့ပြန်လာရသည့် လေးနှစ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆေးခတ်ခံရသည့် မတော်တဆမှုမှာ မဖြစ်သေးပေ။ သတိကြီးကြီးထားမှုနှင့်အတူ သူမ ပြဿနာကို အောင်အောင်မြင်မြင်ဖြေရှင်းနိုင်လိုက်ပြီး ထိုလူမိုက်နှင့် သူမကို အကွက်ချခဲ့သည့် ကိစ္စနောက်ကွယ်မှလူကို ချစ်ကျွမ်းဝင်သွားစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသူများအနေဖြင့် သူတို့မကောင်းမှု၏ နောက်ဆက်တွဲကို ဆက်လက်ခံစားသွားကြရပေလိမ့်မည်။

ကျေးလက်မှကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ယန်မင်ကျစ် အထုပ်အပိုးပြင်ကာ လင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သောသုံးလခန့်ကဖြစ်ပြီး ယန်မင်ကျစ်၏ဖခင်ဖြစ်သူ ချော်လဲကျကာ လေဖြတ်သွားသည့်အချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ဖခင်မှာ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တွင် ဆက်လက်အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း သူ၏သားမှာ အရွယ်မရောက်သေးသောကြောင့် ယန်စုံတွဲမှာ နေရာလွှဲပြောင်းယူရမည့်ကိစ္စအပေါ် စိုးရိမ်နေကြရသည်။

ယခင်ဘဝတွင် ယန်မင်ကျစ်၏နေရာကို လွှဲယူနိုင်ခဲ့သူမှာ သူမမိထွေး၏မိခင်အမျိုးဖက်မှ တူတော်သူဖြစ်သည်။ နေရာကိုလွှဲမယူခင်အချိန်၌ ထိုသူမှာ သုံးနှစ်တာ အလုပ်လုပ်ပေးပြီးနောက် ယန်မင်ကျစ်၏မောင်ငယ်ထံ အသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်သည်နှင့် ပြန်ပေးမည်ဟု သဘောတူထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုသူမှာ အပြည့်အဝနောင်တရသွားခဲ့သည်။

သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက် ရန်ပွဲဖြစ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ယန်မင်ကျစ်၏ဖခင်မှာ ဆုံးပါးသွားရသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ယန်မင်ကျစ်ပြန်လာပြီးနောက် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ညှိနှိုင်းခဲ့သည်။ သူမ၏ခံစားချက်များကို အကြောင်းအရင်းအဖြစ် အသုံးပြုပြီး အဆုံး၌ ယန်အဖေကို နေရာပြောင်းယူရေးတွင် နားချနိုင်ခဲ့ကာ မြို့သို့ပြန်လာနိုင်လိုက်သည်။

ချန်မန်မှာမူ ယန်မင်ကျစ် ဖန်းချောင်လမ်းတွင် လာရောက်အလုပ်လုပ်ချိန်မှသာ ယခင်ဘဝမှ မှတ်ဉာဏ်များပြန်ရလာပြီး ဝတ္ထုစာအုပ်ထဲတွင်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် သူမသည် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်၏ အကောင်းဆုံးသူငယ်ချင်း သို့မဟုတ် ဇာတ်ပို့ဗီလိန်ဇာတ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့ခြင်းမရှိဘဲ နာမည်ပင်မရှိသည့် သာမန်ဖြတ်သွားဖြတ်လာတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

မူရင်းစာအုပ်တွင် သူမ၏တာဝန်မှာ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်မှ ညစာစားရန်ရောက်လာချိန်တွင် မည်သည့်ဟင်းသုံးဆောင်မည်ကိုမေးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ယန်မင်ကျစ်ထံ သွားမှာပေးရန်သာဖြစ်သည်။

အစမှအဆုံးအထိ သူမသည် ကောင်တာရှေ့မှမိန်းကလေးဟု အမည်ရသူသာဖြစ်ခဲ့သည်။

သူမ၏နေရာမှာ ချမ်ရှောင်ဖျင်ကဲ့သို့ပင် မကောင်းမွန်လှပေ။

သေချာပေါက်ပင် ချန်မန်သည် ချမ်ရှောင်ဖျင်ကဲ့သို့သောလူမျိုးနှင့် ဇာတ်ကောင်နေရာလုလိုခြင်းမရှိချေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ အလွန်ရန်လိုတတ်ပြီး ပြဿနာရှာရသည်ကို နှစ်သက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မူရင်းစာအုပ်ထဲတွင် ဇာတ်ကောင်များစွာပါဝင်သော်လည်း ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာမူ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ထံမှ မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ခံရသူတစ်ယောက်‌ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ချန်မန် ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာတည့်တည့်ကို ဖြတ်ရိုက်မခံချင်ပေ။

ယန်မင်ကျစ် ဤနေရာသို့ရောက်လာပြီးနောက် ချန်မန် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ထံမှ မျက်နှာဖြတ်ရိုက်မခံရသော်လည်း များစွာအကျွေးခံနေရသည်။

ယခုကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်မျိုးတွင်ဖြစ်ပြီး ယန်မင်ကျစ်မှ မေးလာသည်။

 “ ဒီနေ့ညဘာစားချင်လဲ..”

“ ဘာမဆိုစားလို့ရလားဟင်…”

ယန်မင်ကျစ် တုန့်ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေပေးလာသည် ။

“ ဆိုင်မှာရှိတဲ့ဟာပေါ့…”

လက်တွေ့တွင် သူတို့ ဆိုင်တွင်ရှိသည့်မည်သည့်အရာမဆို ချက်ပစ်လိုက်၍မရချေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိမ်းများမှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း အသားနှင့်ငါးအတွက်မှာမူ ပြောရန်ခက်ခဲလှသည်။ အလွန်ဆုံးအနေဖြင့် သူတို့ ပါးပါးလှီးထားသည့် ဝက်သားအနည်းငယ်ခန့်ကိုသာ အရံဟင်းအဖြစ်စားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မနက်ခင်းတွင် ဝက်သားနှပ်နှင့် ကောက်ညှင်းငါးအူချောင်းများ ရောင်းခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အသားမကျန်တော့ချေ။ ငါးကိုယ်လုံးပိုင်းနှင့် အမြီးတို့ကိုလည်း စားပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ငါးခေါင်းနှင့်အူများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ချန်မန်၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး မေးလိုက်မိသည်။

 “ ညကျ ငါတို့ ငါးခေါင်းကို ငရုတ်သီးပါးပါးလှီးထားတာလေးနဲ့ စားလို့ရတယ်မလား…”

“ ရနိုင်လောက်တယ်… ငါ ဦးလေးကွမ်ကိုမေးပြီးရင် ချက်လိုက်မယ်…” 

ယန်မင်ကျစ် ခဏကြာတွေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

 “ ငါးအူတွေလည်း အများကြီးကျန်နေသေးတာ ငါတို့ ငါးအူနည်းနည်းလောက်ကြော်စားရအောင်…”

ချန်မန် ငါးစီဖောင်းကိုသာစားဖူးသောကြောင့် စပ်စုလိုက်မိသည်။

 “ ငါးအူကြော်ကအရသာကောင်းလားဟင်… မညှီဘူးလား…”

“ အင်း ကောင်းကောင်းပြင်ဆင်နိုင်ရင် စားတဲ့အခါကြ ထုတ်ထုတ်ထုတ်ထုတ်လေးနဲ့ အရမ်းဝါးလို့ကောင်းမှာလေ… နင် ညကျစမ်းစားကြည့်ချည်…”

“ ရေးး…” ချန်မန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်နေခဲ့ကာ ပန်းကန်များပြင်နေစဉ်အချိန်၌ ပို၍ပင်တက်ကြွနေမိသည်။

စားဖိုမှူးကွမ်ကျန့်ကော်မှ ယန်မင်ကျစ်အဆိုပြုသည့် ဟင်းနှစ်ပွဲကို အလွယ်တကူခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ အဆုံး၌ သူတို့စီတွင် စားရန်အသားရှိနေရာ မည်သူမှသက်သက်လွတ်မစားချင်ကြပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ငါးအူများမှာ ထည့်မချက်သည့် ပစ္စည်းမျိုးဖြစ်ပြီး စားသုံးသူမှ အထူးတလည် မတောင်းမဆိုမခြင်း စားပွဲဝိုင်းတွင် တည်ခင်းခြင်းမရှိချေ။ ထို့အတွက်ကြောင့် အမြဲလိုပင် ငါးအူများကို သူတို့စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ငါးခေါင်းမှာမူ ငါးအမျိုးအစားပေါ်တွင်မူတည်သည်။ အကယ်၍ ဦးခေါင်းပိုင်းအဆီဖြိုးသောငါးမျိုးဖြစ်လျှင် ၎င်းကို ငရုတ်သီးစင်းကောနှင့်ငါးခေါင်းဟင်းချက်မည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဦးခေါင်းပိုင်းသေးပြီး ကိုယ်ပိုင်းကြီးသောငါးမျိုးဖြစ်လျှင် ၎င်း‌၏ခေါင်းကို ငါးအူများအတိုင်း သူတို့စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ကောက်ညှင်းငါးအူချောင်းမှာ နေ့စဉ်ရောင်းသောဟင်းပွဲဖြစ်ပြီး ငါးကြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ခေါင်းမှာ မကြီးလှသောကြောင့် သီးသန့်ခွဲရောင်းနိုင်ခြင်းမရှိလေရာ မနက်ခင်းတွင် ဒါရိုက်တာဝမ်မှ ခေါင်းများသီးသန့်ခုတ်ထားရန် သူတို့ကိုမှာထားခဲ့သည်။

ဆိုင်တွင် ဝန်ထမ်းခြောက်ဦးရှိသောကြောင့် သူတို့တစ်ယောက်လျှင် ငါးခေါင်းတစ်ခုစီ ခွဲယူလိုက်ပြီး ကျန်သည်မှာ ညစာအတွက်လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

ညစာအတွက် ဟင်းပွဲများကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ယန်မင်ကျစ် စတင်အလုပ်လုပ်လိုက်သည်။ လူအကျဆုံးညစာစားချိန်မှာ ငါးနာရီခွဲမှ ခုနစ်နာရီခွဲအထိဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ငါးနာရီမခွဲခင်အလိုတွင် အပြီးသတ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ယန်မင်ကျစ်အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် ချန်မန်သည်လည်း ဝိုင်းကူပေးနေခဲ့သည်။

အဒေါ်လောမှ ပန်းကန်များပြင်ရာတွင်ကူပေးနေပြီး ချန်မန်တို့အတွဲညီညီလုပ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူမဝင်ရောက်စွက်ဖက်လိုက်ခြင်းမရှိပေ။ သူမ ရေနွေးတစ်ခွက်ထည့်လိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ခန်းမစီသို့ ချမ်ရှောင်ဖျင်နှင့် စကားစမြည်ပြောကာ ပျင်းရိနေနိုင်ရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးပြောနေကြသည်မှာ ညစာအကြောင်းမှလွဲ၍ အခြားအကြောင်းအရာမပါဝင်ချေ။

သူတို့သည် အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှ ဝန်ထမ်းများဖြစ်ကြသော်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်းအသားမစားနိုင်ပေ။ သမရိုးကျစားပုံအရဆိုလျှင် တစ်ပတ်လျှင် နှစ်ကြိမ်အသားစားနိုင်သည်ကပင် အခြေအနေကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့စားရသည်မှာ ယနေ့ကဲ့သို့သော ဟင်းပွဲတွင်ထည့်မချက်သည့် ငါးအူ၊ ငါးခေါင်များနှင့် စွပ်ပြုတ် သို့မဟုတ် ဟင်းရွက်ကြော်ရာမှပိုသည့် အသားအပိုင်းအစအနည်းငယ်ဖြစ်ပြီး ကြက်သားနှင့်ဘဲသားမှာမူ အနည်းငယ်သာ စားခွင့်ရှိသည်။

လက်ရှိနေ့ရက်များတွင် သင်သည် မည်သည့်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေပါစေ ယခုကဲ့သို့ အသားအမြဲလိုစားနိုင်သည်ကပင် လူများကို အချိန်အတော်ကြာ ပျော်ရွှင်စေလိမ့်မည်။

အဒေါ်လောနှင့် ချမ်ရှောင်ဖျင်တို့ စကားစမြည်ပြောဆိုနေကြစဉ် ခေါင်းစဉ်မှာ အခြားနေရာသို့ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး ၎င်းမှာ စတင်၍ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့ မကြာခဏလာစားတတ်သည့် ဖောက်သည်များအကြောင်း ဆွေးနွေးခန်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင်မေးလိုက်သည် “ ကျွန်မတို့ဟိုတယ်စီကို အမြဲတမ်း ညစာလာစားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့လူက ဘာအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ အဒေါ်သိလား…”

“ ဘယ်သူလဲ ပိုပြီးအရပ်ရှည်ရှည် အကောင်ကြီးကြီးတစ်ယောက်ကိုပြောတာလား..” သူတို့၏ဟိုတယ်သို့ မကြာခဏလာတတ်သော အရပ်ရှည်ရှည်အမျိုးသားမှာ တစ်ဦးထက်ပိုရှိနေခဲ့သည်။

“ အမြဲတမ်းစစ်တပ်ယူနီဖောင်းဝတ်ထားတဲ့တစ်ယောက်လေ…” 

ချမ်ရှောင်ဖျင် အနည်းငယ်မသေချာစွာမေးလိုက်မိသည်။

 “ သူက စစ်သားလား…”

အဒေါ်လောမှ အံ့ဩတကြီးပြန်မေးလာသည် “ အင်းလေ နင်မသိဘူးလား…”

“ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ…” ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ အတွေးလွန်ပုံရသည်။

အဒေါ်လော ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နဖူးကိုရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ နင်နားချိန်ယူထားတာကို ငါမေ့တော့မလို့… ဟုတ်တယ် သူကစစ်သားလေ… ဒုတပ်ရင်းမှူးအဆင့်လောက်ဆိုပေမယ့် သူက အရမ်းအံ့ဩဖို့ကောင်းတယ်…”

“ ဒုတပ်ရင်းမှူးအဆင့်ဆိုတာက ဘာလဲ…”

အဒေါ်လောမှ အလွန်တိကျစွာခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည် “ လူအယောက်တစ်ထောင်လောက်ရှိတဲ့ စက်ရုံတစ်ရုံရဲ့ ဒါရိုက်တာလိုမျိုး တပ်မှူးအဆင့်လောက်ပေါ့ဟယ်…”

“ အရမ်းအာဏာရှိတာမျိုးလား…” 

ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ အံ့ဩသွားပုံရသည်။

 “ သူကအသက်ဘယ်လောက်မလို့လဲ… သူ့ကိုကြည့်ရတာ အသက်ကြီးသေးပုံလည်း မရပါဘူး…”

“ ဒါပေါ့ဟယ် အသက်နဲ့ဘယ်ဆိုင်မလဲ… သူက အခုမှ နှစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲရှိသေးတာတဲ့…”

 အဒေါ်လောမှာ ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် တစ်စုံတစ်ရာကို မှတ်မိသွားခဲ့သည် ။

“ ပြီးတော့ သူကလက်မထပ်ရသေးဘူးနော်… တွဲဖက်တောင်မရှိသေးဘူးတဲ့လေ…”

“ တကယ်ကြီးလား… အဒေါ် သေ‌ရောသေချာရဲ့လားရှင်…” ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ ယုံကြည်ပုံမရပေ။

“ သေချာတာပေါ့ဟဲ့ သူကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာပဲကို…” 

အဒေါ်လော မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချနေမိသည်။

 “ ငါ့မှာ သမီးမိန်းကလေးမရှိတာ နှမြောစရာပဲ… မဟုတ်ရင် သေချာပေါက် သူနဲ့တွဲဖက်ပေးမိမှာ…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးနေခဲ့သည်။

 ရှင့်မှာသမီးရှိရင်တောင် အောင်သွယ်ပေးလို့ရမှာမဟုတ်ပါဘူးနော်… သူ့လိုပုံစံမျိုးနဲ့ သူ့သမီးကလည်း သေချာပေါက်ကြည့်ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး… ဒီလိုဆိုမှ အခုနှစ်ထဲ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်မယ့် ငါ့ညီမလေးကို သွားတွေးမိသား…ဒီအချိန်က အိမ်ထောင်ပြုဖို့အကြောင်း ပြောရတော့မယ့်အချိန်ပဲ…

ထိုသို့တွေးမိလိုက်ချိန်၌ ချမ်ရှောင်ဖျင်သည် အဒေါ်လောတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ လေရှုရန်အပြင်သို့ထွက်လာသည့် ချန်မန်ထံလှမ်းမေးနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

 “ ရှောင်ချန် ဒီရက်ပိုင်းကြင်ဖက်သွားတွေ့တာဘယ်လိုနေလဲ… သင့်တော်တာလေးများ မတွေ့သေးဘူးလား…”

ချန်မန်မှာ အကြောင်းအရင်းကိုမကြားလိုက်ရသောကြောင့် ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်၌ ကြောင်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့် “ ဘာကိုလဲဟင်…” ဟုမေးလိုက်မိသည်။

အဒေါ်လောရှင်းပြတော့မည်ကိုကြည့်ကာ ချမ်ရှောင်ဖျင် ရုတ်တရက် နှလုံးသားထဲတွင် ကပ်ဘေးဆိုက်သွားသကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ညီမငယ်ဖြစ်သူကို ညွန်းဆိုပေးချင်နေသော်လည်း ချန်မန်၏အခြေအနေမှာ သူ့ညီမလေးထက် ပို၍သာလွန်ကြောင်းကို လက်ခံရပေမည်။

ပထမဦးဆုံးအနေဖြင့် ချန်မန်ထံတွင် အလုပ်အကိုင်အတည်တကျရှိပြီး သူမ၏ညီမလေးမှာမူ ယာယီဝန်ထမ်းသာဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ချန်မန်မှာ ပို၍ကြည့်ကောင်းပြီး ဂျူနီယာအထက်ကျောင်းအဆင့်သာရှိသည့် ညီမငယ်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသောပညာရေးရှိနေခဲ့လေသည်။

တကယ်လို့သာ အဒေါ်လောက တကယ်ကြီး အဲ့ဒီစစ်သားနဲ့ ချန်မန်ကို အောင်သွယ်ပေးလိုက်ရင် ငါ့ညီမကို ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မှာလဲ…

ချမ်ရှောင်မန် အဒေါ်လော၏အရှေ့မှဖြတ်၍ အလျင်အမြန်ပြောလိုက်ရသည် ။

“ အဒေါ်လော မန်ဒရင်းဘဲတွေကို လျှောက်စပ်ပေးမနေနဲ့… ဟိုကဖြင့်လာတိုင်းချန်မန်နဲ့တွေ့နေတာ.. တကယ်လို့သာ ချန်မန်ကိုစိတ်ဝင်စားရင် ဟိုးအရင်ကတည်းက လုပ်မှာပေါ့… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဒေါ့်ကိုအောင်သွယ်ခိုင်းမှာလဲ…”

အဒေါ်လောမှ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူမပြောချင်သည်ကို ပြန်မြိုချလိုက်ရပြီး ကြောင်အနေသည့် ချန်မန်ထံပြောလိုက်သည်။

 “ သူပေါက်ကရပြောတာကို နားထောင်မနေနဲ့နော်… အဒေါ်က အရွက်တွေကြော်ပြီးပြီလားလို့ မေးချင်‌တာရယ်…”

ချန်မန် ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားပြီး အို ဟူသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။

 “ ငါးခေါင်းနဲ့ ငါးအူတွေကိုတော့ ကြော်ပြီးပြီ အဒေါ်လော…ပြီးကျညစာစားတော့မှပဲ အရွက်တွေကြော်လိုက်မယ်လေ…”

“ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်…” 

အဒေါ်လော ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့ ကူညီလုပ်ရန် ပြန်ဝင်သွားသည့် ချန်မန်၏နောက်ကျောကိုကြည့်ကာ ဤတစ်ကြိမ်၌ ချမ်ရှောင်ဖျင် မှားမြင်နေသည်ဟု တွေးနေမိသည်။

လုဖျင်ကျိူး ညစာလာစားသည့်တစ်ကြိမ်တွင် ထိုနေ့မှာ စနေနေ့ဖြစ်သောကြောင့် ချန်မန်မှာ နားရက်ယူထားသဖြင့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ ကြိုဆိုပေးခဲ့ရသည်။ သူမ ဘေးမှကြည့်လိုက်သည့်အချိန်၌ လုဖျင်ကျိူးမှာ တက်တက်ကြွကြွမရှိသည်ကို သိသိသာသာခံစားနိုင်လေသည်။

ထိုနေ့တွင် လုဖျင်ကျိူး ဟင်းနှစ်ပွဲသာမှာ၍ နာရီဝက်အတွင်း ပြန်သွားခဲ့သည်မှာလည်း အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ချန်မန် ဤနေရာတွင်ရှိစဉ်က လုဖျင်ကျိူးမှာ သက်သက်လွတ်ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကိုသာ မှာခဲ့လျှင်ပင် သူတို့ဟိုတယ်တွင် နှစ်နာရီကြာနေလေ့ရှိသည်။ ထိုနေ့ပြီးနောက်တွင်တော့ လုဖျင်ကျိူးသည် တနင်္ဂနွေနေ့များတွင်သာ လာစားတော့သည်။

အဒေါ်လော ပို၍တွေးလေလေ လုဖျင်ကျိူးမှာ ချန်မန်ကို သဘောကျနေသည်ဟု ပို၍ခံစားလာရလေလေဖြစ်နေခဲ့သည်။

အနှီမိန်းကလေး ချန်မန်သည်လည်း ထူးမခြားနားပင်။ မဟုတ်ပါက သူမအဘယ့်ကြောင့် လုဖျင်ကျိူး ဟိုတယ်တွင် ညစာလာစားချိန်တိုင်းရှိနေတတ်ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့တွင် နားရက်တစ်ရက်မျှ မယူဘဲရှိနိုင်မည်နည်း။

လူငယ်လေးသည် မျက်နှာအရေပါးပြီး ရှက်နေသောကြောင့် တိုးတက်မှုမရှိလာခြင်းသာဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမကဲ့သို့ ဝိုင်းကူကာ အရောက်တွန်းပို့မည့် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

☆☆☆
စာရေးသူတွင် ပြောစရာရှိပါတယ် : 

အဒေါ်လော : ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီပဲ။

💝💝💝👩‍❤️‍👨Chapter - 4
- ရယ်ရတာကြိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်

☆ ဘာကိုသဘောကျလဲ ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့ မစဉ်းစားချင်ဘူးလား…☆

စကားလုံးများဖြင့် မလုံလောက်ကြောင်းကို အချက်အလက်များမှ သက်သေပြခဲ့ကြသည်။

တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် အလုပ်မနားသောကြောင့် ချန်မန် လုဖျင်ကျိူးကို သဘောကျနေသည်ဟု အ‌ဒေါ်လော သက်သေယူထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ချန်မန်မှာ သူမ၏နားရက်ကို တနင်္ဂနွေနေ့အဖြစ် ယူသွားခဲ့လေသည်။

ထို့ထက်ပိုသည်မှာ သူမ ချန်မန်ထံ လှမ်းခေါ်မေးလိုက်ချိန်၌ နားရက်ယူသွားရခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ကြင်ဖက်တွေ့ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းသိလိုက်ရ၏။

ထိုအကြောင်းကြားလိုက်ရစဉ်အချိန်၌ အဒေါ်လော ထိတိလန့်သွားပြီး “ ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့ကြင်ဖက်ထတွေ့ရတာလဲ…” ဟုပင် မေးမိသွားကာ သူမ၏ကိုယ်ပိုင်ကောက်ချက်ချထားခြင်းအပေါ် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့မိသည်။

အဆိုပါကိစ္စကို ပြောပြချိန်၌ ချန်မန်ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့သည်။ သူမ ထိုကြင်ဖက်တွေ့ခြင်းကို သွားမတွေ့ချင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူမယောက်မ၏ခေါင်းဆောင်မှ စီစဉ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်အဖွဲ့အကြား ညှိနှိုင်းပြီးနောက် တွေ့ဆုံရမည့်အချိန်ကို အကြောင်းကြားလာခဲ့သည်။

အကယ်၍ ချန်မန်သာ မသွားခဲ့ပါက ယောက်မဖြစ်သူမှာ အလုပ်မှခေါင်းဆောင်များကို စော်ကားမိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ချန်မန်နှင့် ယောက်မတို့အကြား ဆက်ဆံရေးတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု အလွယ်တကူပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ချန်မန်အနေဖြင့် သူမနှင့်ယောက်မတို့အကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အစကတည်းကပင် မကောင်းခဲ့သောကြောင့် ပိုမိုဆိုးလာမည့်အပေါ် စိုးရိမ်နေခြင်းမရှိသော်ငြား သူတို့၏အလယ်တွင် မိဘများမှာ အကြပ်ရိုက်သွားနိုင်ပေသည်။

သည့်အတွက်ကြောင့် အထပ်ထပ်အခါခါ ချိန်ဆပြီးနောက်တွင် ချန်မန် ကြင်ဖက်သွားတွေ့ပြီး ဤအရေးကိုကိုင်တွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားထွက်လာပြီးနောက် အဒေါ်လောမှာ လူငယ်လေးနှစ်ယောက်ကို ဆက်လက်အောင်သွယ်ပေးရမည်လော မမည်လောကို အမှန်တကယ်ပင် သေချာမသိတော့ချေ။

ချန်မန်၏ ထိုသူနှင့်ရင်းနှီးလိုစိတ်မရှိပုံကို မကြည့်လျှင်လည်းဖြစ်သည်။ သူမသည်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသူဖြစ်လေရာ ကြင်ဖက်မတွေ့ခင်အထိ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေကြသော်လည်း တွေ့ပြီးနောက်တွင် ချစ်ကျွမ်းဝင်သွားသည့် လူငယ်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း ချန်မန်တွင် ထိုအရေးဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူမ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် များစွာပူနေမိသည်နည်း။

သို့သော်လည်း အကယ်၍သာ သူမအောင်မသွယ်ပေးဖြစ်ပါက ဤသို့သော လူငယ်လေးနှစ်ဦး လွဲချော်သွားမည်မှာ အဒေါ်လောအတွက် အနည်းငယ်နှမြောစဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းမတိုးမီ ချန်မန်တစ်ယောက် တနင်္လာနေ့အလုပ်ပြန်ဆင်းချိန်၌ ကြင်ဖက်တွေ့ရာမှ ရလဒ်အခြေအနေကိုကြည့်၍ အနည်းငယ်စောင့်ဆိုင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

အဒေါ်လော ဤသို့တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ မထင်ထားသည်မှာ သူမအနေဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနိုင်သော်လည်း မစောင့်နိုင်သည့်သူ ပေါ်လာမည်ကိုပင်ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် အဒေါ်လောနှင့်စကားပြောပြီးနောက် ချမ်ရှောင်ဖျင် အိမ်သို့ပြန်ကာ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ အခါခါစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် လုဖျင်ကျိူးမှာ တွဲဖက်ကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမတို့၏အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့ ဌာနအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များလာစားတတ်ကြသော်လည်း ချမ်ရှောင်ဖျင်အနေဖြင့် စက်ရုံဒါရိုက်တာ သို့မဟုတ် တပ်ခွဲမှူးအဆင့်ရောက်နေသူမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးခြင်းမရှိပေ။ အကယ်၍ သူမတွေ့ခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုသူအားလုံးမှာ အသက်လေးဆယ် သို့မဟုတ် ငါးဆယ်ခန့်ရှိနေမည်ဖြစ်ကာ အသက်အရ သူမ၏ညီမနှင့်ကိုက်ညီမည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ထက်ပိုသည်ကား ခေါင်းဆောင်အများစုမှာ လက်ထပ်ပြီးကြပြီဖြစ်ကာ ကွာရှင်းထားသူများ သို့မဟုတ် တစ်ခုလပ်များဖြစ်ကြလျှင်ပင် သူတို့ထံ၌ ကလေးများရှိနေတတ်ကြသည်။

အားလုံးမှာ လုဖျင်ကျိူးကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်ပြီး အရည်အချင်းရှိကာ လက်မထပ်ရသေးသော တစ်ကိုယ်တည်းသမားများမဟုတ်ကြချေ။

အကယ်၍ သူမသည်သာ ယခုထက်နှစ်အနည်းငယ်ပိုငယ်နေပြီး အိမ်ထောင်မကျ ကလေးမရခဲ့မည်ဆိုပါက ထိုကဲ့သို့သော ယောင်္ကျားမျိုးကို ညီမငယ်နှင့် ဘယ်သောအခါမှ မိတ်ဆက်ပေးမိမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ချေ။ သူမနှင့် ညီမငယ်တို့အကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းမွန်ပြီး သူမ မိတ်ဆက်ပေးမည့်လူနှင့်သာ အဆင်ပြေသွားမည်ဆိုလျှင် အစ်မကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည်လည်း အကျိုးအမြတ်များကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင် ထို‌အကြောင်းကို တွေးမိလေလေ ပို၍တက်ကြွလာလေလေ ဖြစ်နေကာ တစ်ပတ်ပင်မပြည့်လိုက်ဘဲ သူမစိတ်မရှည်စွာဖြင့် ညီမဖြစ်သူ ချမ်ရှောင်လျန်ထံမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံသွားတောင်းလိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံသွားယူချိန်၌ ချမ်ရှောင်လျန်မှာ အလွန်ရှက်နေမိခဲ့သည်။ အစ်မဖြစ်သူမှ အခြေအနေကို ရှင်းပြပေးပြီးနောက်တွင် သူမစိတ်ပါလာပြီး ရှက်နေသေးသည့်တိုင် ပြတ်သားစွာပြောလိုက်သည်။

 “ အစ်မ ဒီတနင်္ဂနွေကျ ညီမ ဆိုင်မှာ အစ်မနဲ့လာတွေ့ရင်  ဘယ်လိုလဲ…”

အစပိုင်းတွင် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ သဘောမပေါက်နိုင်ခဲ့ပေ ။

“ ဘာလို့ ငါ့ကိုလာတွေ့မှာလဲ…”

“ ညီမ…” ချမ်ရှောင်လျန်မှ အင်္ကျီစကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှက်ရွံ့စွာပြောလိုက်သည်။

 “ ဓာတ်ပုံက လူကိုယ်‌တိုင်လောက်မကောင်းဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် လက်ထဲမှဓာတ်ပုံကို လူကိုယ်တိုင်နှင့် ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ မှန်ကန်မည့်ပုံပေါ်သည်။ အဆိုပါဓာတ်ပုံကို လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ခန့်တွင် ရိုက်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ချမ်ရှောင်လျန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ကလေးအဆီအနည်းငယ်ရှိနေသေးပြီး မျက်လုံးမှာ အတော်မှေးနေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်အတွင်း အလုပ်ကြောင့် ကိုယ်အလေးချိန်များစွာ ကျဆင်းခဲ့ရကာ မျက်လုံးမှာ ပို၍ကြီးလာပုံပေါ်သွားခဲ့သည်။ အဆုံး၌ ညီမဖြစ်သူမှာ ဓာတ်ပုံထက် ပို၍ကြည့်ကောင်းနေခဲ့သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင် ပြောလိုက်လေသည်။

 “ ကောင်းပြီလေ… ဒီလိုဆိုရင်လည်း နင်ကောင်းကောင်းတော့ဝတ်လာခဲ့ဦး… လွန်ခဲ့နှစ်ရက်က ငါချုပ်ပေးထားတဲ့ရှပ်အင်္ကျီကို ဝတ်လာခဲ့လိုက်လေ… အဲ့ဒါက နင့်ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ဘက်ကို ကြည့်ကောင်းသွားစေတာပဲဟာ…”

“ သေချာပေါက်ပဲပေါ့…” 

ချမ်ရှောင်လျန် ချမ်ရှောင်ဖျင်၏လက်ကို ပျော်ရွှင်မြူးတူးစွာ တွဲခိုလိုက်သည် ။

“ အစ်မ စိတ်မပူနဲ့နော်… အချိန်ကျလာရင် ညီမ ကျိန်းသေပေါက်လှလှလေးဝတ်ခဲ့မှာပါ…”

တနင်္ဂ‌နွေနေ့တွင် အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်ဖွင့်သည်နှင့် ချမ်ရှောင်လျန်မှာ လှလှပပဝတ်စားကာ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဟိုတယ်မှလူတိုင်းမှာ ပဟေဠိဖြစ်နေကြပြီး စားဖိုမှူး ကွမ်ကျန့်ကော်ကဲ့သို့ အတင်းအဖျင်းများအပေါ် စိတ်မဝင်စားတတ်သည့် သက်လတ်ပိုင်းလူသည်ပင် အဒေါ်လောထံ တီးတိုးကပ်မေးလာသည်။

 “ ရှောင်ချမ်ရဲ့ညီမက ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ…”

“ ဘယ်သိမတုန်း…ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီမိန်းကလေးချမ်ရှောင်လျန်က အတော်စိတ်ဝင်စားဖို့တော့ကောင်းသား… ရောက်လာတာနဲ့ ပြတင်းပေါက်နားက ထိုင်ခုံကိုရွေးပြီး ထိုင်ချလိုက်တာပဲ… ထိုင်တဲ့ပုံစံကတောင်မှ ထူးခြားနေသေးတယ်… ဒီလိုလေ…” 

အဒေါ်လောမှ ချမ်ရှောင်လျန်ထိုင်ပုံကို အတုခိုးကာ ရင်ကော့ ခေါင်းမော့၍ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အနည်းငယ်ကော့တက်သွားစေလိုက်သည်။

 “ သူ့ကြည့်ရတာ နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲက ကြယ်ပွင့်ကြနေတာပဲ… သက်သောင့်သက်သာမရှိတာမျိုးလည်း မဖြစ်ဘူးလားမသိအေ…”

ကွမ်ကျန့်ကော် တွေးမိသွားသည်။

 “ အဲ့ဒီကောင်မလေးလေ… ဒီကို ကြင်ဖက်လာတွေ့တာများလား…”

“ အတော်လေးတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်…” အဒေါ်လောမှ သဘောတူလိုက်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်စီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

 “ ဒါပေမယ့် ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့အတွက်ဆို ဒီလောက်အစောကြီးလာဖို့မလိုဘူးလေ… ဟုတ်တယ်မလား…”

လက်ရှိအချိန်တွင် ကြင်ဖက်တွေ့ဆုံခြင်းနှစ်မျိုးရှိသည်။ တစ်မျိုးမှာ အမျိုးသားမှ အမျိုးသမီးအိမ်သို့ လိုက်တွေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အမြင်ကောင်းရနိုင်ရေးအတွက် အမျိုးသားဘက်မှ စောစောသွားခြင်းဖြစ်သည်။ 

ကျန်တစ်မျိုးမှာမူ အပြင်ဘက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် ချိန်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း စားသောက်ဆိုင်အများစုတွင် မနက်စာမရောင်းသည်ဖြစ်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် ချိန်းဆိုခြင်းကို နေ့လယ် တစ်ဆယ့်တစ်နာရီ သို့်မဟုတ် တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီတွင် လုပ်လေ့ရှိကြသည်။

ယခုအချိန်မှာ မနက်ကိုးနာရီသာ ရှိသေးလေရာ ချမ်ရှောင်လျန်မှာ အလွန်စောနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကွမ်ကျန့်ကော် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

 “ ကြည့်ရတာ သူ့မိသားစုက ဒီလူအပေါ် အတော်လေးစိတ်တိုင်းကျလို့နေမှာပေါ့…”

အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှ တစ်ဦးတည်းသော သက်လတ်ပိုင်းအဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လွန်ခဲ့သောနှစ်တွင် ချမ်ရှောင်ဖျင်၏ညီမဖြစ်သူအတွက် တွဲဖက်ရှာပေးရန်အကူအညီတောင်းခြင်းခံရသည်။ သူမသည်လည်း နည်းလမ်းရှာ၍ မိသားစုနောက်ခံကောင်းသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကိုရှာပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းမှာ ကျေးဇူးတင်မခံရသည့်အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကာ ကြင်ဖက်တွေ့ခြင်းမှာလည်း အဆင်မပြေခဲ့ချေ။ ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ သူမထံလာကာ သူမ(လော)သည် အခြားသူများ(ဖျင်)အပေါ် အထင်သေးနေသည်ဟု ပြောခြင်းကိုပင် အဒေါ်လော ခံလိုက်ရ‌လေသည်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသက်သေရှိသည်။ သူမ ချမ်ရှောင်လျန်ထံ မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည့်လူနှစ်ဦးမှာ သူမ၏ကွန်ယက်အရ မည်သည့်ရှုထောင့်မှမဆို သင့်တော်ကောင်းမွန်ကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ကုန်တိုက်မှ အရောင်းဝန်ထမ်းဖြစ်ပြီး တစ်ဦးမှာမူ အစိုးရပိုင်စက်ရုံမှ အမြဲခန့်ဝန်ထမ်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ လူအများနှင့်ဆက်ဆံရသည့် အလုပ်လုပ်သူဖြစ်သော်လည်း အရည်အချင်းစစ်ဆေးပေးခြင်းကို လုပ်ရကာ အလွန်လွယ်ကူသောအလုပ်ဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးထံတွင် ကောင်းမွန်သောမိသားစုအခြေအနေများရှိကြသည်။ အခြားအရာများကို မဆိုထားနှင့်၊ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှုတွင် ပြတ်လပ်မှုမရှိသည်မှာ အသေအချာပင်။ ထို့ထက်ပိုသည်မှာ ချမ်ရှောင်လျန်နှင့် အသက်အရွယ်တူဖြစ်‌ကြသောကြောင့် သူတို့မှာ သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သည့် အပြာရောင်စတော့ပြားများဖြစ်ကြလေသည်။

အကယ်၍ ကြင်ဖက်တွေ့ခြင်းကျရှုံးရခြင်းမှာ သူတို့ထံတွင် မတူညီသောစိတ်ထားမျိုးရှိပြီး ထွင်းဖောက်မကြည့်နိုင်ခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဆိုလျှင် အဒေါ်လော မည်သည့်စကားမျှဆိုမည်မဟုတ်ချေ။ အဆုံး၌ ကံကြမ္မာဆိုသည်ကား အလွန်ဆန်းကြယ်သောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ သူမသည် လူများအပေါ် နှိမ့်ချကြည့်သည်ဟု ပြောလာချိန်၌ အဒေါ်လောမှ အလွန်မမျှမတသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမ ချမ်ရှောင်လျန်အတွက် ထပ်မံ‌မိတ်ဆက်ပေးခြင်းမျိုး မလုပ်တော့ပေ။

ကွမ်ကျန့်ကော်၏စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ အဒေါ်လော မနေနိုင်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

 “ ဟွန့် နောက်ခံပိုတောင့်လို့ပဲ နေမှာပါလေ…”

မနက် တစ်ဆယ့်တစ်နာရီခွဲအချိန်၌ အဆိုပါနောက်ခံပိုတောင့်သူမှာ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်သို့ အတိအကျရောက်လာခဲ့သည်။

လုဖျင်ကျိူး ဆိုင်သို့မသွားခင်အချိန်တွင် တူညီသောစကားလုံမြောက်များစွာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်တာအနောက်တွင် ရပ်နေသူမှာ သူရင်းနှီးသည့်တစ်စုံတစ်ယောက်မဟုတ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်၌ လုဖျင်ကျိူး၏မျက်ခုံးများမှာ မသိစိတ်အရမြင့်တက်လာလေသည်။

ကောင်တာအနောက်တွင်ရပ်နေသည့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာမူ လုဖျင်ကျိုး၏စိတ်အခြေအနေပြောင်းလဲပုံကို သတိမပြုမိဘဲ ရင်းနှီးနေသည့်အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 “ ရဲဘော်လု နေ့လယ်စာလာစားတာလားရှင့်…”

“ အင်း…” 

လုဖျင်ကျိူး အသံတစ်ချက်သာပြု၍ ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ဆိုင်တွင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

လုဖျင်ကျိူး၏လုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသောကြောင့် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ခါးကိုင်းလျက်ထိုင်နေသည့် ချမ်ရှောင်လျန်မှာ သူမ၏မေးကို ပို၍တင်းတင်းပင့်လိုက်လေသည်။

သူမ လုဖျင်ကျိူးကို မတွေ့ခင်ရသေးအချိန်၌ ဤတွေ့ဆုံမှုအပေါ် ဆယ်မှတ်လျှင် ခုနစ်မှတ်သာ မျှော်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူမ၏မျှော်မှန်းချက်များမှာ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ပင် ပျံတက်သွားပြီး ဆယ်မှတ်ထက်ကျော်လွန်သွားလေပြီ။

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လုဖျင်ကျိူး၏အကြည့်မှာ သူမအပေါ်တွင် ကြာကြာမရှိခဲ့ဘဲ အရှေ့ဘက်ခန်းမနှင့်ဆက်ထားသည့် တံခါးပေါ်မှ အနောက်ဘက်မီးဖိုချောင်ဖက်သို့ ရောက်သွားပြီး လုဖျင်ကျိူး အမှုမထားဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။

 “ ဒီနေ့တာဝန်ကျတာလား ရဲဘော်တစ်ယောက်ပဲလား…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် ပြန်ဖြေလိုက်သည် ။

“ ဟုတ်တယ် အရှေ့ဘက်ခန်းမမှာက ကျွန်မတစ်ယောက်ထဲပါပဲ… ကျန်တဲ့လူအားလုံးက မီးဖိုချောင်ထဲမှာလေ…”

ချန်မန်မှာ အရှေ့ဘက်ခန်းမမှ စားပွဲထိုးဖြစ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့် ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်၌ အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သို့သော်လည်း ရောက်လာခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ အချိန်မှာလည်း ထမင်းစားချိန်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဗိုက်ဟောင်းလောင်းဖြင့် ပြန်သွား၍မရေလရာ သာမန်ကာလျှံကာ ဟင်းနှစ်ပွဲမှာလိုက်သည်။

ဟင်းမှာပြီးနောက် လုဖျင်ကျိူး မှာယူထားသည်ကိုယူရန် ပြတင်းပေါက်စီသို့ ထသွားလိုက်သည်။ အဒေါ်လောမှာမူ မပြုံးမိလိုက်ခင် လုဖျင်ကျိူးကိုတွေ့လိုက်သောကြောင့် ခဏမျှကြောင်သွားရသည်။

 “ ရောက်လာပြီပဲ…”

လုဖျင်ကျိူး တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ စားပွဲတစ်လုံးရှာ၍ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

လုဖျင်ကျိူး၏စားပွဲမှာ ချမ်ရှောင်လျန်ထိုင်နေသည့်နေရာနှင့် အလွန်ကွာဝေးပြီး သူတို့အကြား စားပွဲဝိုင်းအနည်းငယ်ခြားနေခဲ့သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ အလောတကြီးဖြစ်နေပုံရကာ ချမ်ရှောင်လျန်ထံ လျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

 “ နင် ဒီမှာမထိုင်နေနဲ့လေ… နောက်ကြရင် စားတဲ့သူတွေလာတော့မှာ… နင်ကထိုင်နေတော့ သူတို့က ဘယ်သွားထိုင်ကြတော့မှာလဲ…” 

သူမ ညီမဖြစ်သူကို လုဖျင်ကျိူးရှိရာသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး အပြုံးတစ်ပွင့်နှင့်အတူ ပြောလိုက်သည်။

 “ ရဲဘော်လု ကျွန်မရဲ့ညီမက လုပ်စရာလေးရှိတာနဲ့ ကျွန်မကိုစောင့်နေရမှာမလို့လေ… တခြားစားပွဲတွေကြတော့လဲ ဖောက်သည်တွေကို သက်ရောက်မှုရှိသွားမှာ စိုးမိတယ်… ဒါကြောင့် ရဲဘော်လုနဲ့ တစ်စားပွဲထဲထိုင်ခိုင်းလိုက်လို့ အဆင်ပြေတယ်မလားဟင်…”

ထိုစကားမှာ အကျိုးအကြောင်းဆီလျော်ပုံပေါ်သော်လည်း လုဖျင်ကျိူးကို အရူးလုပ်ရန်မလွယ်ကူပေ။

ပထမဦးဆုံးအချက်အနေဖြင့် အစိုးရပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် စားကြခြင်းမှာ ထိုမျှအထိ အတိအကျဖြစ်နေရန်မလိုချေ။ စီးပွားရေးကောင်းသည့်အချိန်များတွင် မသိသည့်လူနှင့် စားပွဲတစ်ဝိုင်းထဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် သူဆိုင်တွင်းသို့ ဝင်လာချိန်၌ ထိုမိန်းကလေးမှာ ဆိုင်၏စီးပွားရေးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမည်အား မပူပန်ဘဲ ပြတင်းပေါက်အနားတွင် ထိုင်နေခဲ့လေသည်။ ယခု သူရောက်လာသည့်အချိန်မှ အဘယ့်ကြောင့် ထပူသွားရသည်နည်း။ ထို့ထက်ပိုသည်မှာ အရှေ့ဘက်ခန်းမတွင် သူတစ်ဦးတည်းစားသုံးသူရှိခြင်းမျိုးမဟုတ်ချေ။ ချမ်ရှောင်လျန်အပြင် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည်လည်း တစ်ဦးတည်းထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ သူမ၏ညီမကို သူ့ထံသို့သာ ဆွဲခေါ်လာခဲ့လေသည်။

လုဖျင်ကျိူး ပြောလိုက်သည်။

 “ အားနာပါတယ် ကျွန်တော်က တစ်ယောက်တည်းထိုင်ချင်လို့ပါ..”

ချမ်ရှောင်ဖျင်၏အမူအယာမှာ တောင့်ခဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ လုဖျင်ကျိူးကို များစွာမစော်ကားရဲသောကြောင့် အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

 “ ကောင်းပါပြီ… ညီမလေး နင်အရင်ဆုံး ဒီမှာထိုင်နှင့်နော်… စားတဲ့လူလာတော့မှပဲ ဖယ်ပေးလိုက်ပေါ့…”

ထိုစကားမှာ ချမ်ရှောင်လျန်ကို ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ စကား‌ပြောနေစဉ်အချိန်အတွင်း ချမ်ရှောင်ဖျင် ညီမငယ်ကို လုဖျင်ကျိူးနံဘေးမှ စားပွဲစီခေါ်သွားပြီး ထိုင်စေလိုက်လေသည်။

💝💝💝👩‍❤️‍👨Chapter 5

ချမ်ရှောင်လျန် အလွန်တရာနစ်နာသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ရှေ့မှ မျက်နှာသေဖြင့် ထိုင်နေသောအမျိုးသားထံကြည့်ကာ အဆုံးတွင် ဒေါသကိုဖိနှိပ်၍ နီရဲနေသောမျက်လုံးများဖြင့် ထိုသူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ရသည်။

လုဖျင်ကျိူးရောက်လာပြီးနောက် ဆိုင်တွင် လူတဖြည်းဖြည်းကျလာခဲ့ကာ အဒေါ်လောမှ အပြင်သို့ထွက်ကူပေးနေရပြီး ချမ်ရှောင်ဖျင်သည်လည်း အလွန်အလုပ်များနေလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လုဖျင်ကျိူးမှာ အစားနှေးသူတစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် တွဲဖက်နှင့်မိတ်ဆက်ပေးမည့်ကိစ္စအပေါ် ချမ်ရှောင်ဖျင် အလျင်စလိုဖြစ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမအလုပ်ပြီးမှသာပြောမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချမ်ရှောင်ဖျင် မထင်ထားခဲ့သည်မှာ လုဖျင်ကျိူးသည် နာရီဝက်အတွင်း စားပြီးသွားခဲ့ပြီး ပြန်ရန်ပြင်နေသည်ကိုပင်။

ချမ်ရှောင်ဖျင် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ဟင်းပွဲများသယ်လာပြီးနောက် ပြန်လှည့်လိုက်ရာ လုဖျင်ကျိူးမှာ ထရပ်နေသည်ကို‌ တွေ့လိုက်ရပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် ချမ်ရှောင်လျန်မှာမူ ကိုယ်ကိုလိမ်၍ သူမထံ အလောတကြီးမျက်စိမှိတ်ပြနေခဲ့သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင် ဆိုးဆိုးရွားရွားခံစားလိုက်ရပြီး ဟင်းပွဲများကို မှာယူထားသည့်စားပွဲသို့ သွားချပေးလိုက်သည်။ ပြီးသည်နှင့် လုဖျင်ကျိူးအနောက်သို့ အမြန်ပြေးလိုက်၍ တံခါးဝတွင် တားဆီးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

 “ ရဲဘော်လု ခဏလေးစောင့်ပါဦး…”

လုဖျင်ကျိူး ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်လှည့်ကာ မေးလာသည်။

 “ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ…”

“ ကိစ္စလေးရှိလို့ပါ…” 

ချမ်ရှောင်‌ဖျင် လုဖျင်ကျိူးထံပြုံးပြလိုက်ပြီး လက်များကို အချင်းချင်းပွတ်တိုက်နေမိသည်။ သူမ အပြင်ဘက်သို့ တချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းသို့ပြန်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ ကျွန်မတို့ ဟိုဖက်မှာသွားပြောကြတာပေါ့…”

လုဖျင်ကျိူး တခဏကြာတုန့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း ချမ်ရှောင်ဖျင်အနောက်မှလိုက်ကာ ဒုတိယထပ်ကိုတက်သည့် လှေကားစီသို့ လိုက်သွားလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်ရပ်လိုက်သည်။

သူရပ်လိုက်သည်နှင့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ ပြောလာခဲ့သည်။

 “ ရဲဘော်လု ကျွန်မ အဒေါ်လောပြောတာကြားခဲ့တာတော့ ရှင့်မှာတွဲဖက်မရှိသေးဘူးဆို…”

လုဖျင်ကျိူး ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်၌ အံ့ဩသွားမိခြင်းမရှိချေ။ သူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်း အဒေါ်လောထံ ပြောပြခဲ့စဉ်က မည်သူ့ကိုမှ ရှောင်ရှားခဲ့ခြင်းမရှိလေရာ ဟိုတယ်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ချမ်ရှောင်ဖျင်သိနေသည်မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

အဘယ့်ကြောင့် ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ သူ့ကိုတား၍ ထိုအကြောင်းပြောလာရသည်ကိုသာ လုဖျင်ကျိူးတွေးနေမိသည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင်မှာ စိတ်ရှည်သည့်သူမျိုးမဟုတ်ချေ။ ထို့အပြင် လက်ရှိအချိန်၌ စားသုံးသူများစွာ ရှိနေသေးသည်ဖြစ်ရာ သူမထံတွင် ဖြုန်းတီးရန်အချိန်မရှိပေ။ ချမ်ရှောင်ဖျင် လုဖျင်ကျိူး ပြန်ဖြေသည်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ ပြောချလိုက်သည်။

 “ ဟုတ်သား ကျွန်မနဲ့သိတဲ့မိန်းကလေးတချို့ရှိလို့လေ… အားလုံးကလည်း နောက်ခံကောင်းကြပါတယ်… ဒီအတိုင်း ရဲဘော်လုက ဘယ်လိုလူမျိုးကို သဘောကျတယ်ဆိုတာပဲ မသိတော့ ကြင်ဖက်တွေ့ဖို့ကိုများ မစဉ်းစားချင်ဘူးလားလို့ပါ…”

ချမ်ရှောင်ဖျင်တို့နှစ်ဦး ရပ်နေသည့်နေရာမှာ အရှေ့ဘက်ခန်းမ၏ ထမင်းစားသည့်နေရာနှင့် အနည်းငယ်ကွာဝေးသော်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မြင်တွေ့‌နိုင်သေးသည်။ ဟင်းပွဲများချပေးပြီးနောက် အဒေါ်လော ထိုသူနှစ်ဦးရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် စားပွဲများအကြား ရှက်သွေးဖြာလျက် ထိုင်နေသည့် ချမ်ရှောင်လျန်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အရာအားလုံးကို သူမနားလည်သွားခဲ့သည်။

မည်သို့သောနောက်ခံမျိုးနှင့် အမျိုးသားမှ ချမ်ရှောင်လျန်အား လှပစွာဝတ်စား၍ အချိန်အတန်ကြာ ဤမျှမတ်မတ်ထိုင်နေစေနည်းဟု သူမ မေးမိခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ချမ်ရှောင်လျန်တစ်ယောက် လုဖျင်ကျိူးထံမှ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေမည်။

ထိုအကြောင်းကိုတွေးမိသွားပြီး အဒေါ်လော ဟင်းပွဲများထုတ်ပေးသည့် ပြတင်းပေါက်ရှိရာသို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။

လှေကား၏ဘေးတွင် မီးဖိုချောင်တွင်းသို့ ဝင်နိုင်သည့်တံခါးရှိပြီး ဟင်းပွဲများထုတ်ပေးရသည့် ပြတင်းပေါက်မှာ တံခါးနှင့်ကပ်လျက်တွင်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ရပ်နေခြင်းမှာ အထင်လွဲမခံရရုံသာမက ခိုး၍လည်းနားထောင်နိုင်သည်။

ချမ်ရှောင်ဖျင်မှ မိန်းကလေးအနည်းငယ်နှင့်သိကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ အဒေါ်လောတစ်ယောက် မနေနိုင်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။

 “ ဘာလို့များ နည်းနည်းသိတယ်လို့ ထပ်ထည့်နေသေးလဲ… ဒီအတိုင်း ငါ့ညီမနဲ့မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါတော့ဟယ်…”

သူမ လုဖျင်ကျိူး၏အဖြေကို ဂရုတစိုက်နားထောင်လိုက်သည်။

လုဖျင်ကျိုး ခိုးနားထောင်နေသည့် အဒေါ်လောထံ တည်ငြိမ်စွာကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

 “ ရယ်ရတာကြိုက်တဲ့လူမျိုးကို သဘောကျတာပါ…”

ရယ်မောခြင်းဆိုသည်မှာ လိုအပ်ချက်တစ်ခုမဟုတ်သည်ဟု ချမ်ရှောင်ဖျင် တွေးလိုက်မိပြီး လူအုပ်ထဲတွင်ထိုင်နေသော ချမ်ရှောင်လျန်ထံ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် ။

“ ရဲဘော်လု ကျွန်မညီမဆိုရင်ကော ဘယ်လိုလဲ… သူလည်း ရယ်ရတာကိုသဘောကျတယ်.. ပြီးတော့ အခုမှ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပြည့်ထားတာဆိုတော့ အသက်လည်းငယ်တယ်လေ…”

လုဖျင်ကျိူးမှာမူ ခေါင်းမော့လိုက်ခြင်းမရှိချေ။ စားပွဲဝိုင်းများအကြား ရှက်စနိုးဖြင့် ပြုံးပြနေသည့် ချမ်ရှောင်လျန်ထံ အကြည့်တစ်ချက်ပင် မပေးဘဲပြောလိုက်သည်။

 “ အိုးး သူဆိုရင်တော့ မလုပ်နိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် အစပိုင်းတွင် ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း အသေအချာနားထောင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ကြောင်သွားရသည်။

 “ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုတာက ဘာကိုပြောတာလဲ…”

“ ကျွန်တော်က အရမ်းငယ်တဲ့သူတွေကို မရှာချင်လို့ပါ…”

“ သူက အခုဆို ဆယ့်ရှစ်နှစ်တောင်ပြည့်ထားပြီးပြီ‌လေ… ဘာလို့လဲ အရမ်းငယ်နေလို့များလား…”

“ ကျွန်တော့်အတွက် ငယ်လွန်းတယ်…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် စိတ်မပါလက်မပါ မေးလိုက်ရသည်။

 “ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လောက်အသက်ကြီးတာမျိုးကို ရှာနေတာလဲ…”

“ ကျွန်တော့်ထက် လေး ငါးနှစ်လောက်ပိုငယ်ပြီး နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပြည့်ခါနီးလောက်ပေါ့…” 

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လုဖျင်ကျိုးအတိအကျပေါင်းထည့်လိုက်သည် ။

“ ကျွန်တော်လက်ခံနိုင်တဲ့ အငယ်ဆုံးအသက်က နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ပဲ… အဲ့သည့်ထက် တစ်ရက်လေးပိုငယ်နေရင်တောင် အလုပ်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး…”

ချမ်ရှောင်ဖျင် သွေးအန်မိတော့မလိုပင်ဖြစ်သွားရသည်။ သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယောင်္ကျားလေးများမှာ သူတို့ထက်ပိုငယ်သည့်သူမျိုးကို နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်ပါ၏လော။ အဘယ့်ကြောင့် သူမအရှေ့မှလူမှာ ပုံမှန်ကဲ့သို့ မတုံ့ပြန်နေရသည်နည်း။

အဒေါ်လော အလေးအနက်ပြောနေပုံရသည့် လုဖျင်ကျိူးကိုစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ရှိနေတဲ့ ရယ်ရတာကြိုက်တဲ့မိန်းကလေး… ဒီအတိုင်း ချန်မန်ရဲ့နာမည်ကိုပဲ ထုတ်ပြောလိုက်ပါတော့ဟယ်…

သိသာစွာဖြင့် အဒေါ်လော၏ ယခင်အတွေ့အကြုံမှာ ချန်မန်နှင့် မသင့်တော်ခဲ့ပေ။

ချန်မန်မှာ ကြင်ဖက်မတွေ့ခင် မပျော်မရွှင်ဖြစ်ခဲ့ရုံသာမက တွေ့ပြီးနောက်တွင်လည်း သူမ နောင်တရခဲ့သည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆိုရမည်ဆိုလျှင် သူမယောက်မ မိတ်ဆက်ပေးသူမှာ အလွန်ရုပ်ဆိုးနေခြင်းမျိုးမဟုတ်ပေ။ သာမန်ဆန်သော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ရှိပြီး အရပ်ပုနေခြင်း သို့မဟုတ် ရှည်နေခြင်းမျိုးမရှိဘဲ ၁.၇မီတာခန့် ရှိနိုင်လိမ့်မည်။

အရပ်၁.၇မီတာအား အလွန်ပုသည်ဟု တွေး၍မရချေ။ သင့်အနေဖြင့် လင်းကျန်းမြို့မှာ နိုင်ငံ၏အလယ်တွင်ရှိပြီး တောင်ဘက်ပိုင်းနှင့်သက်ဆိုင်သည်။ လာမည့်နှစ်သုံးဆယ်အတွင်း ၁၉၇၀ပြည့်နှစ်၏ အစားအသောက် အဝတ်အထည်ရှားပါးမှုတို့ကြောင့် အမျိုးသားအများစုမှာ အရပ် ၁.၇မီတာကို ကျော်လွန်နိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

ချန်မန်၏ယောက်မမှ မိတ်ဆက်ပေးသူမှာ အရပ်ရှည်ပြီး  ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထိုသူ၏မိဘနှစ်ပါးလုံးမှာလည်း ကေဒါများဖြစ်ကာ ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ယောင်းမဖြစ်သူအလုပ်လုပ်သည့် အလုပ်သမားသမဂ္ဂမှ ဝန်ထမ်းဖြစ်သောကြောင့် လူအများစု၏မျက်လုံးတွင် အပြာရောင်စတော့ပြားတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

သည့်အတွက်ကြောင့်ပင် ချန်မန်၏ယောက်မမှာ အိမ်သို့ပြန်‌ရောက်ပြီးနောက် ထိုသူ၏အကြောင်းကို ပြောချိန်တွင် လွန်စွာဂုဏ်ယူနေခဲ့ကာ ချန်မန်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကံကောင်းလှသည်ဟုပင် ပြောနေခဲ့သည်။

သူမ၏ယောက်မဖြစ်သူ လောဝမ်ရှင်း၏ စိတ်အားထက်သန်နေ‌ခြင်းကြောင့်လည်း ချန်မန်မှာ မငြင်းပယ်ရက်ဘဲ ကြင်ဖက်တွေ့သည့်နေရာသို့ အားနာနာဖြင့်လိုက်လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ကြင်ဖက်တွေ့မည့်နေရာမှာ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တစ်ခုတွင်ဖြစ်သော်လည်း ချန်မန် အလုပ်လုပ်နေသည့်နေရာမဟုတ်ချေ။ ထိုကိစ္စတွင်မူ သူမ၏ယောက်မထံတွင် အကြံကောင်းရှိခဲ့သည်။ ကြင်ဖက်တွေ့ခြင်းဆိုသည်မှာ အလုပ်‌အတူလုပ်ကြသူများအရှေ့တွင် မလွယ်ကူသည်ကို သိနေသောကြောင့် ချန်မန်၏အလုပ်မှ အနည်းငယ်ဝေးသောနေရာကို တမင်တကာရွေးပေးခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံရမည့်အချိန်ကို နေ့လယ်တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း နှစ်ဖက်လုံးဆုံချိန်၌ တစ်ဆယ့်နှစ်နာရီထိုးရန် ငါးမိနစ်ခန့်မျှလိုသေးသောကြောင့် နှစ်ဖက်အဖွဲ့ သို့မဟုတ် ကြားခံလူများမှာ အတော်အတန်အလေးထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

တွေ့ဆုံပြီးနောက် အားလုံးမှာ ကြားခံလူများအဖြစ်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ချန်မန်၏ယောက်မနှင့် ထိုအမျိုးသား၏အဒေါ်တို့ထံတွင် ကောင်းမွန်သောစကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာမူ နှုတ်ဆိတ်ဆိတ်သာနေခဲ့ပြီး ချန်မန်သည်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပဲဖြစ်ကာ အမည်ခေါ်ခံရချိန်မှသာ စကားဝင်ပြောခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လောဝမ်ရှင်းနှင့် သူမ၏ခေါင်းဆောင်တို့မှာ ၎င်းကိုပြဿနာတစ်ခုဟု မ‌မှတ်ယူကြပေ။ လူငယ်အများစုမှာ ကြင်ဖက်တွေ့ရာတွင် ရှက်နေတတ်ကြသည်။ ချန်မန်၏ယောက်မနှင့် ထိုအမျိုးသား၏အဒေါ်တို့ နှစ်ဖက်လုံးမှာ သူတို့၏အတွေးအမြင်များအပေါ် အသေးစိတ်မိတ်ဆက်ပေးလာကြပြီး လေထုမှာပူနွေးလာချိန်မှသာ သူတို့ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။

သူတို့မပြန်ခင် တစ်ဖက်စီမှ တူနှင့်ယောက်မဖြစ်သူတို့ကို ပုခုံးတစ်ချက်ပုတ်၍ အစပျိုးရန်အချက်ပေးလာကြသည်။

အနှီလက်ဖဝါးမှာ အလွန်အလုပ်ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သူတို့ထွက်သွားကြသည်နှင့် ထိုသူမှ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုရှာကာ လက်ဦးမှုယူလာခဲ့သည်။

 “ မင်းက အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှာ အလုပ်လုပ်တာလား…”

“ အင်း…”

“ ဒါဆို အချက်အပြုတ်တော့ အတော်ကောင်းမှာပေါ့…”

ထိုသူမှာ ယခုလေးတွင်မှ လောဝမ်ရှင်းမိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်းအပေါ် အလေးမထားခဲ့သည်ဟု ချန်မန် သံသယရှိလိုက်ပြီး ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

 “ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်မှာ ဟင်းချက်ရတာက စားဖိုမှူးတွေပါ… ကျွန်မက စားပွဲပြင်ပေးရတဲ့သူလေ… အင်းး ပြောရကြေးဆိုရင်တော့ ကျွန်မဟင်းချက်တာက သိပ်မကောင်းလှဘူး…”

တစ်ဖက်လူမှာ ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရချိန်၌ မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။

 “ ကောင်းပြီလေ ဒီလိုဆိုရင် မင်း‌လေ့လာထားရမှာပေါ့… ငါက အစားနဲ့ပတ်သက်ရင် အတော်လေးတော့ ဂျီးများတယ်လေ…”

“....” ချန်မန် သူမ၏ယဉ်ကျေးမှုကိုသာထိန်းကာ ဆက်ပြောလိုက်ရသည်။

 “ ရှင်ဘာစားတယ်ဆိုတာက ကျွန်မနဲ့မဆိုင်ဘူးထင်တယ်နော်… ဟုတ်တယ်မလား…”

“ ဘာလို့မဆိုင်ရမှာလဲ…” 

တစ်ဖက်လူမှ အမူအယာကင်းမဲ့စွာပြောလာသည်။

 “ ငါတို့လက်ထပ်တဲ့အချိန်ကျ မင်းကဟင်းချက်ရမှာလေ… ငါကအရမ်းအစားရွေးတာ.. အရသာမကောင်းတဲ့ဟင်းဆို ထိတောင်ထိမှာမဟုတ်ဘူး…”

ချန်မန်မနေနိုင်ဘဲ မျက်လုံးလှန်လိုက်မိကာ ရှင့်ကိုယ်ရှင့်ဘယ်သူထင်နေသလဲ ဟုပင် မေးချင်မိသွားသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ လောဝမ်ရှင်းအလုပ်မှ ခေါင်းဆောင်၏တူဖြစ်နေသည်ကိုတွေး၍ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပြောပြပေးလိုက်သည်။

 “ ရှင်က ကျွန်မအလုပ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မသိဘူးဖြစ်မယ်… ကျွန်မတို့ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်အလုပ်က မနက်၈နာရီကနေ ည၈နာရီထိ လုပ်ပြီး နေ့လယ် ၂နာရီကနေ ၄နာရီလောက်အချိန်ကိုပဲ ခဏနားရတာ… ဒီတော့ ကျွန်မမိသားစုအတွက် ချက်ပြုတ်ပေးနေဖို့ အချိန်ရှိနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး…”

တစ်ဖက်လူ၏မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ပင်ကြုတ်သွားခဲ့လေသည်။

 “ မင်းတို့က မစားကြတော့ဘူးလား…”

ချန်မန်ပြုံးပြလိုက်သည်။

 “ ကျွန်မတို့ဌာနက အစားအသောက်အတွက်ပါ တာဝန်ယူပေးတယ်လေ…”

တစ်ဖက်လူမှ တိတ်ဆိတ်သွားသောကြောင့် ချန်မန် စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမတို့၏စကားဝိုင်းမှာ အဆုံးသတ်တော့မည်ဟု ခံစားမိပြီး နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ယခုဆိုလျှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိပြီးကြပြီဖြစ်ကာ သူမအတွက်လည်း အခြားသောအကြောင်းပြချက် ရှာရန်လိုသောအချိန်ကို သက်သာသွားစေလိမ့်မည်။

“ ဒီလိုဆိုရင်…”

တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် အတူရှိရန် အဆင်သင့်မ‌ဖြစ်သေးကြောင်း ပြောဖို့ ချန်မန်ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်မှ အချိန်အတန်ကြာတွေးကာ ပြောလာသဖြင့် သူမ အမြန်ပါးစပ်ပိတ်၍ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

 “ ရှင်ပြောပါ…”

တစ်ဖက်လူမှ ခေါင်းကိုညိတ်ကာ လေးနက်နေသည့်အမူအယာဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

 “ မင်းရဲ့အလုပ်ကိုရောင်းလိုက်…”

ချန်မန် နားကြားမှားသည်ဟုပင် ထင်မိသွားရသည် 

“ ဘာပြောလိုက်တာလဲမသိဘူး…”

…..

“ မန်မန်ပြန်ရောက်ပြီလား…”

“ မန်မန် ဒီနေ့အလုပ်သွားဖို့မလိုဘူးလား…”

စက်ရုံတွင် ဝန်ထမ်းပေါင်းတစ်သောင်းကျော်ရှိပြီး ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွင် လူပေါင်းများစွာနေထိုင်ကြသည့်တိုင် ချန်မန်မှာ ဤနေရာတွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သည်။ အထက်ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် သူမ အစိုးရပိုင်ဟိုတယ်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ထမင်းစားချိန်တိုင်းတွင် သာမန်လူထက်ပို၍များသော ဖောက်သည်များနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရကာ ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဝန်ထမ်းအိမ်ရာမှ လူအားလုံးမှာ သူမကိုသိနေကြသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် သူမ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာတံခါးမှ ဝင်လာလာခြင်း အားလုံးမှာ သူမကို နှုတ်ဆက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်မန် ဦးလေးနှင့်အဒေါ်များကို ချစ်ချစ်ခင်ခင်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သူမနေထိုင်ရာ ခြံဝန်းနံပါတ်၂၇စီသို့ အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ပြန်လာလိုက်သည်။

စက်ရုံဝန်ထမ်းအိမ်ရာတွင် အဆောက်အဦးပုံစံနှစ်မျိုးရှိပြီး အိမ်များနှင့်တိုက်ခန်းတွဲများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း အတွင်းပိုင်းဖွဲ့စည်းမှုမှာမူ များစွာကွာခြားခြင်းမရှိဘဲ အားလုံးမှ အရှေ့မှအနောက်သို့မြင်နိုင်သော တစ်ယောက်စာအခန်းကျယ်ကြီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ယခင်အိမ်များမှာ မိသားစုသုံးစုမှ ငါးစုအထိနေထိုင်နိုင်သည့် ခြံဝန်းသုံးခုတွဲအဖြစ် ဆောက်လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ကာ ရေဘုံပိုင်ခေါင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်သာတိုကို မျှဝေသုံးကြရသည်။ တိုက်ခန်းတွဲမှအခြေအနေမှာမူ အနည်းငယ်ပို၍သာလွန်ပြီး တစ်ထပ်စီတွင် မျှသုံးရသော အိမ်သာရေချိုးခန်းနှင့် အခန်းခြောက်ခန်းပါ လေးထပ်တိုက်ဖြစ်သည်။

ချန်မန်နေသောအိမ်မှာ အစောပိုင်းကာလတွင် ပိုင်းခြားပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ခြံဝန်းသုံးခုတွဲနေရာတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ခြံထဲတွင် အခန်းခြောက်ခန်းရှိကာ နေထိုင်သူ မိသားစုလေးစုရှိလေသည်။

အခန်းခွဲဝေသည့်လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ချန်မန်တို့မိသားစု၌ သက်ကြီးပိုင်းနှင့်ကလေးများရှိနေသောကြောင့် တွဲလျက်အခန်းနှစ်ခန်းရခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအခန်းနှစ်ခန်းကို အိပ်ခန်းသုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပိုင်းခြားလိုက်ကြသည်။

သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတစ်ယောက် ကျေးလက်သို့ သွားရစဉ်အခါက ချန်မိသားစုအိမ်မှာ အတော်အတန်အနေချောင်သွားခဲ့သော်လည်း အစ်ကိုအကြီးဆုံးမှ လက်ထပ်ပြီး ကလေးရလာချိန်တွင် သူမတို့အိမ်မှာ ပြန်လည်ပြည့်ကျပ်လာပြန်သည်။

တော်သေးသည်မှာ သူမ၏အစ်ကိုအကြီးဆုံးမှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်တွင် အိမ်နေရာများခွဲဝေပေးချိန်၌ အမိအရယူနိုင်ခဲ့သည်အထိ ကံကောင်းခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အခန်းတစ်ခန်းသာပါသောနေရာဖြစ်သော်လည်း အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပိုင်းခြားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားမှာလည်း ချန်မန်တို့၏ ခြံဝန်းသုံးခုတွဲနေရာထက် များစွာပိုကောင်းလေသည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်ဆောက်ပြီးချိန်တွင် လောဝမ်ရှင်းနှင့် ခင်ပွန်းသည်တို့မှာ ကလေးများနှင့်အတူ အိမ်အသစ်သို့ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အိမ်အသစ်မှာ ဝန်းတစ်ခုထဲတွင်ရှိပြီး နေရာနှစ်ခုမှာ အလွန်နီးသောကြောင့် လောဝမ်ရှင်းတို့မိသားစုသုံးဦးလုံးသည် အိမ်ဟောင်းတွင်သာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်းထမင်းသုံးနပ်လုံး လာစားလေ့ရှိကြသည်။

ထိုမျှသာမက ယနေ့မှာ တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်နေသည့်အပြင် လောဝမ်ရှင်းမှာ ချန်မန်အား ယခုလေးတင်မှ ကြင်ဖက်တွေ့ရန် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်ဖြစ်သောကြောင့် ရလဒ်ကိုနားထောင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ချန်မန်ပြန်လာချိန်တွင် တစ်မိသားစုလုံးမှာ ခြံဝန်းထဲတွင် အိမ်နီးချင်းများနှင့်အတူ နေပူဆာလှုံလျက် ထိုင်နေကြလေသည်။

ချန်မန် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ လောဝမ်ရှင်း ချက်ချင်းဆိုသလို ထရပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အိမ်နီးချင်းများရှိသည်ကို စိတ်ပူနေရသဖြင့် သူမ ချန်မန်ကြင်ဖက်တွေ့ရာမှရလဒ်ကို အလျင်စလိုမမေးလိုက်ဘဲ ပြုံးလျက်သာ ပြောလိုက်သည်။

 “ မန်မန် ပြန်လာပြီလား… ခရီးဒီလောက်ဝေးတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့… မြန်မြန်လာပြီး ရေသောက်လိုက်ပါဦး…”

ချန်မန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ပြန်သွားလိုက်သည်။

လောဝမ်ရှင်း ၎င်းကိုမြင်လိုက်ချိန်၌ ကပျာကယာချန်မန်၏အနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ချန်မန်၏မိခင်ဖြစ်သူ ဝမ့်ချိုးမိန်သည်လည်း ကြင်ဖက်တွေ့ရာမှ အဖြေကိုအလွန်စိုးရိမ်နေသောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

အိမ်တံခါးမှဝင်လာပြီးနောက် ချန်မန် ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ကာ အများစုကိုသောက်ချလိုက်လေသည်။

☆☆☆

စာရေးသူတွင် ပြောစရာရှိပါတယ် :

ဒီနေ့ကတော့ ကြံစည်ခံရတဲ့ ရှောင်လုပါ။