Ch 11-15

Chapter 11

ဝူဝေ့လင်သည် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏လက်မကို ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် စက္ကန့်ဝက်ခန့် ရပ်တန့်ထားလိုက်ကာ သူ့ ကားသော့ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

အချိန် ၇:၃၀၊ ချင်းရွှေမြို့ အရှေ့ဘက်၊ အခန်း ၅၀၂၊ အဆောက်အအုံ ၃၊ ကျင်းရှုဥယျာဉ် အိမ်ရာဝင်း။

လူခေါ်ခေါင်းလောင်း မြည်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျိုးချင်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

သူမသည် ကြိုးတစ်ချောင်းပါ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များက ပခုံးပေါ်တွင် ကျဆင်းနေကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေချိုးဆပ်ပြာရည်၏အနံ့က ဝူဝေ့လင် နှာခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။ ရေထဲမှထွက်ပေါ်လာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သူမကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ငြိမ်သက်နေတတ်သော ဝူဝေ့လင်နှလုံးသားမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြင့် ပိုမြန်ဆန်စွာခုန်လာခဲ့သည်။

ဒီမိန်းမက ငယ်ရွယ်ပြီး လှပသည်။ သူ့ထက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလုံးပိုငယ်ပြီး အိမ်ရှိမိန်းမကမူ အိုမင်းခြင်း လက္ခဏာများကို ပြသနေပြီဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် မိတ်ကပ်လိမ်းစေကာမူ သူမ၏ကြမ်းတမ်းမှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

ကျိုးချင် "ရှင် ရောက်လာပြီပဲ"

သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့ကိုနမ်းရန် သူ့လည်ပင်းကို သူမ၏ လက်မောင်းဖြင့် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "လာပြီး ရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်ပါဦး၊ သူ နို့သောက်ပြီးတာတောင် မအိပ်သေးဘူး၊ နေရာအနှံ့ကို လိုက်ကြည့်နေတာ၊ ဖေဖေ လာမယ်ဆိုတာကို သူ သိနေလို့ ဖြစ်မယ်"

ဝူဝေ့လင် ဖိနပ်လဲပြီး ကလေးကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် နှစ်လကျော်အရွယ် ကလေးငယ်တစ်ဦး လှဲလျောင်းနေပြီး ဝဝကစ်ကစ်နှင့် အသားဖြူကာ သူ၏ ကြီးမားပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများဖြင့် မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အသံကြားသောအခါ ကလေးက ခေါင်းလှည့်လာပြီး သွားမရှိသော သွားဖုံးများဖြင့် ပြုံးပြခဲ့သည်။

ဝူဝေ့လင်သည် လက်လှမ်းကာ ကလေး၏မျက်နှာကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကလည်း တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်သည် အနောက်မှနေ၍ သူ့ ခါးကို သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏မေးစေ့ကို သူ့ ပခုံးပေါ်တွင်တင်ကာ ချိုသာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင် "ကြည့်ပါဦး၊ ရှောင်ပေါင်က ရှင့်ကို မြင်တာနဲ့ ပြုံးနေတာပဲ၊ သူက ဖေဖေ့ကို မှတ်မိနေတယ်"

ဝူဝေ့လင် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အပေါ်သို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်မောင်းများထဲမှ သူ ရုန်းမထွက်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ ဖက်ထားခဲ့ကြသည်။

ပန်းကန်နှင့်တူ နှစ်စုံအပြင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော စွပ်ပြုတ်အိုးတစ်အိုး တင်ထားသည့် ကော်ဖီစားပွဲရှိရာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရန် ကျိုးချင်က သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင် သူ့အတွက် ပန်းကန်တစ်လုံး ခူးပေးလိုက်သည်။

ကျိုးချင် "စွပ်ပြုတ် အရင်သောက်လိုက်ပါဦး၊ ကျွန်မ ရှောင်ပေါင်ကို သွားသိပ်လိုက်ဦးမယ်"

ဝူဝေ့လင် "မလိုပါဘူး"

ဝူဝေ့လင် သူမ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "အဒေါ်ကြီးကိုပဲ သိပ်ခိုင်းလိုက်ပါ"

ကျိုးချင်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ဘေးတိုက်မှီကာ သူမ လက်ချောင်းများက သူ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ စက်ဝိုင်းပုံလှည့်ပတ်နေရင်း သူမ အသံတွင် စူးစမ်းလိုမှုနှင့်ပိုမိုကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "ဝူဝေ့လင်၊ သူမရဲ့ တိုးတက်မှုက... အချိန်ဘယ်လောက် ကြာဦးမှာလဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို တိုက်တွန်းနေတာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီအတိုင်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အမြဲမနေဘဲ ရှင်နဲ့အတူ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရပ်တည်ချင်လို့ပါ"

ဝူဝေ့လင် စွပ်ပြုတ်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး သူ့ပန်းကန်ကို ချထားလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "မကြာတော့ပါဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်မှု စာရင်းတွေကို ရှင်းလင်းပြီးပြီဖြစ်ပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အရှုံးတွေကိုလည်း ပြေလည်အောင် ညှိနှိုင်းပြီးပြီလို့ ရှေ့နေက ပြောတယ်"

ဝူဝေ့လင် "အခု ကျန်နေတာက သူမ သဘောဆန္ဒအလျောက် လက်မှတ်ရေးထိုးဖို့ပဲ၊ သူမက အလျှော့ပေးနေပြီဆိုတော့ ကိုယ် အဲဒီအကြောင်းကို ထပ်ပြောရင် သူမ သဘောတူလောက်ပါတယ်"

ကျိုးချင် "သဘောဆန္ဒအလျောက် လက်မှတ်ရေးထိုးမယ်"

ကျိုးချင် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးချင် "သူမက ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားဖို့ သဘောတူပြီးပြီလို့ ရှင် ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

ဝူဝေ့လင် "သဘောတူတာနဲ့ လက်မှတ်ထိုးတာက မတူညီတဲ့ ကိစ္စနှစ်ခုပဲ"

ဝူဝေ့လင် ဆိုဖာကို နောက်မှီလိုက်ပြီး ဗျူဟာချနေသကဲ့သို့ သူ့ လေသံမှာ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

ဝူဝေ့လင် "ဒါပေမဲ့ မကြာခင်ပါပဲ၊ သူမက အခု စိတ်လှုပ်ရှားမှု မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတယ်၊ ကိုယ် သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ရင် သူမ စာရွက်တွေပေါ်မှာ လက်မှတ်ထိုးလိမ့်မယ်၊ သူမက... ကိုယ် ဘာပြောပြောလက်ခံမှာပါ"

ကျိုးချင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဆော့ကစားရင်း သူမ၏အသံတွင် ချွဲနွဲ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရောယှက်နေခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "ဒါဆို နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ရှင့်မွေးနေ့ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ငါတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး အတူတူ ကျင်းပလို့ရမလား၊ ဟင်းလျာတွေ အကြောင်း ကျွန်မ စဉ်းစားနေပြီ၊ ပြီးတော့ တာပေါင်ကိုလည်းခေါ်လာချင်တယ်၊ သားနှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေပြီဆိုတော့ မိသားစု စုံစုံလင်လင် ညစာစားကြရအောင်လေ"

ဝူဝေ့လင်သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း သူ့ ဘေးတွင်ရှိသော သားနှစ်ယောက်နှင့် သူ့ဘေးရှိ ချစ်ဇနီး၏နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းကို တွေးမိသောအခါ သူ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် လက်လှမ်းကာ ကျိုးချင်၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ကောင်းပြီလေ၊ မွေးနေ့မတိုင်ခင် သူမကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်မွေးနေ့ကျရင် ဒီကို လာခဲ့မယ်"

ကျိုးချင်သည် သူမ မျက်နှာကိုမော့လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးများက တောက်ပနေကာ သူ့အားကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးချင် "တကယ်လား"

ဝူဝေ့လင် "ကိုယ် မင်းကို ဘယ်တုန်းက လိမ်ဖူးလို့လဲ"

ဝူဝေ့လင်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမကိုနမ်းလိုက်သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ ကလေးကုတင်ပေါ်တွင် ရှောင်ပေါင် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး စကားမပီမသပြောကာ ထပ်မံအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် သူမရှေ့ရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲရှိ ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ရန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "သားနှစ်ယောက်၊ အငယ်က ရှောင်ရွှမ်းထက်တောင် တစ်လပိုငယ်သေးတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "အကြီးက မူလတန်းတောင်ရောက်နေပြီ၊ ကောင်းတယ်၊ ဟုတ်ပြီ၊ အရမ်းကောင်းတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "သူ့အတွက် မွေးနေ့ကိတ်တောင် မှာထားသေးတယ်၊ ဟားဟား"

ဖူချွေ့ဝေသည် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သွားများကိုကြိတ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

လီကျင်းရှုသည် သူမ ဘေးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီကျင်းရှု "အစ်မဖူ၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လုံလောက်တဲ့ သက်သေတွေရှိနေပါပြီ၊ အစ်မ သူ့ကို တရားစွဲဖို့ပဲ လိုတော့တယ်၊ ပြီးရင် ကွာရှင်းဖို့အတွက် ဒီသက်သေ တွေကို တင်ပြလိုက်ပါ၊ ဆယ်သန်းကျော်အကြွေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တဲ့အပြင် အိမ်ထောင်ရေးပိုင်ဆိုင်မှုအများစုကို အစ်မ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းဆုံးဖြတ်ပေး ဖို့လည်း တောင်းဆိုနိုင်တယ်"

ဤကဲ့သို့သော ယောက်ျားမျိုးအတွက် လီကျင်းရှု၏တစ်ခုတည်းသော အကြံပေးချက်မှာ ဝေးဝေးနေရန်ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို လက်စားချေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်နိုင်ပေ။

အချို့သောအရာများသည် မစတင်ပါက အဆင်ပြေသော်လည်း စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြေအနေများသည် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ဤနေရာတွင် ကလေးထိန်းတစ်ဦးအနေဖြင့်သာ ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး လီကျင်းရှုသည် နောက်ပိုင်းတွင် ထိန်းချုပ်မရသော အကြောင်းရင်းများ၏ကြံရာပါတစ်ဦး မဖြစ်ချင်ခဲ့ပေ။

စားပွဲပေါ်ရှိ ဓာတ်ပုံများ၏အပေါ်ဆုံးတွင် မယားငယ် ကျိုးချင်က ကိတ်မုန့်ဆိုင်မှ ကိတ်မုန့်များ မှာယူနေပုံကိုပြသထားသည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် ဓာတ်ပုံကိုကြည့်ကာ သွားများကိုကြိတ်ပြီး မျက်လုံးများကိုမှေးကာ ရုတ်တရက် တွေးလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ဒါက ဒီလောက်မရိုးရှင်းဘူး၊ သူ မွေးနေ့ကျင်းပရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဖူချွေ့ဝေ "ကောင်းပြီလေ၊ သူ တစ်သက်လုံးမှတ်မိနေမယ့် မေ့မရနိုင်တဲ့ မွေးနေ့တစ်ခုကို ငါလည်း ဖန်တီးပေးလိုက်မယ်"

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ဖူချွေ့ဝေသည် သူမ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ ဝူဝေ့လင်ထံသို့ မက်ဆေ့ချ်တစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "အချစ်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ရှင့်မွေးနေ့ ရောက်တော့မယ်၊ ကျွန်မ ဟိုတယ်နဲ့ကိတ်မုန့်ကြိုမှာထားပြီးပြီ၊ ဒီနှစ်က ရှင့်ရဲ့အသက် ၄၀ ပြည့် မွေးနေ့လေ၊ စကားပုံရှိတယ်မဟုတ်လား၊ 'အသက် ၃၀ မှာ ရပ်တည်နိုင်ပြီး အသက် ၄၀ မှာ မတွေဝေတော့ဘူး' တဲ့၊ အသက် ၄၀ ပြည့်တဲ့အချိန်မှာ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို အတူတူ ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ကြရအောင်"

မကြာမီမှာပင် ဝူဝေ့လင် ပြန်စာပို့လာခဲ့သည်။

ဝူဝေ့လင် "မလိုပါဘူး၊ ကိုယ်က အသက် ၄၀ ပဲရှိသေးတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရတာလဲ"

ဖူချွေ့ဝေ လုံးဝတုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပြန်စာပို့လိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "လုပ်ရမှာပေါ့၊ ရှင်က ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ဒီမိသားစုအတွက် အရမ်းကို ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ကျွန်မ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးဆီ ဖိတ်စာတွေပို့ပြီးသွားပြီ၊ ပြီးတော့ ကျမတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မိဘတွေကိုတောင် ဖုန်းဆက်ပြီးသွားပြီ"

စကားပြောသည့် မျက်နှာပြင်မှာ အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော လီကျင်းရှုသည် ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ ပါးစပ်ဟသွားသော်လည်း ခေတ္တမျှစကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

 Chapter 12

သူမသည် ၎င်းကို အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှ တွေးတောကြည့်လိုက်သည်။ 

'ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ မိသားစုက အစပိုင်းမှာ ကလေးမရနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အပြင်မှာ တိတ်တဆိတ် အိမ်ထောင်တစ်ခုထပ်ထူထောင်ခဲ့ပြီး သူမကို ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားအောင် အကြံအစည်တွေလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သူမဆိုရင် ဒီထက်တောင် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်'

ဖူချွေ့ဝေသည် ဝူဝေ့လင်အား ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများအားလုံး၏ရှေ့တွင် အရှက်ခွဲရန်ပြင်ဆင်နေပြီး ထို့နောက်တွင် ကွာရှင်းရန်နှင့် တန်ပြန်တရား စွဲဆိုရန် စီစဉ်နေကြောင်းကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤသေးငယ်သော လှုပ်ရှားမှုများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်မှုနှင့်အတူ ဝူဝေ့လင်သည် လိမ်လည်မှုပါဝင်သော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကိုရင်ဆိုင်ရပြီး ကွာရှင်းပြတ်စဲကာ ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ကိစ္စရပ်များ ပိုမိုဆိုးရွားလာပါက သူ့အလုပ်အကိုင်ပင် လုံခြုံမည်မဟုတ်ပေ။

၎င်းသည် တကယ့်ကို သုညမှပြန်စရမည့် ညတစ်ညပင်။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း သို့မဟုတ် သူ့ကိုယ် သူ မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အချစ်ဇာတ်လမ်းများကို မေ့ထားလိုက်ပါ၊ အကယ်၍ သူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည်ဟု ထင်ရသူတစ်ဦးနှင့် တကယ်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ကွာရှင်းရန်အဆိုပြုခဲ့ပါက ဖူချွေ့ဝေသည် ၎င်းကို ပိုလက်ခံလိုစိတ်ရှိကောင်း ရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ၏ဆယ်စုနှစ်များနှင့်ချီသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို အချည်းနှီးဖြစ်သွားစေရန် ဤကဲ့သို့ အကြံအစည်မလုပ်သင့်ပေ။

ဝူဝေ့လင် ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာကို တွေးမိသောအခါ လီကျင်းရှုသည် သူမ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

လီကျင်းရှု "အစ်မဖူ၊ အဲဒီနေ့ရောက်ရင် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကြိုတင်ကာကွယ်တဲ့အနေနဲ့ ရှောင်ရွှမ်းကိုအပြင်ခေါ်သွားပြီး တစ်နေ့တာလုံး ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားခိုင်းလိုက်မယ်"

အပိတ်ခံရသောအခါ သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသောအခါ ဝူဝေ့လင်သည် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူ့ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများအားလုံး၏ရှေ့တွင်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဖူချွေ့ဝေသည် ဝူဝေ့လင်၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အချို့ကိုပင် ဖိတ်ကြားနိုင်ပြီး ဝူဝေ့လင်အား လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် လုံးဝပျက်စီးသွားစေနိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့သည် အစွန်းရောက်သည့် လုပ်ရပ်များ မလုပ်ဘူးဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် သူသည် သူ့အားထမင်းစားပွဲတွင် သတိပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် သူက သူမကိုပါ ဆွဲသွင်းသွားနိုင်သည်။

လီကျင်းရှုသည် ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဖူချွေ့ဝေ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ဟုတ်တယ် ကျင်းရှု၊ နင် အရမ်းကိုသေချာစဉ်းစားထားတာပဲ၊ ရှောင်ရွှမ်းက ငါ့ရဲ့ အသည်းအသက်ပဲ၊ အဲဒီနေ့ကျရင် နင် ရှောင်ရွှမ်းကို ဒီကနေ ခေါ်သွားပြီး အပြင်မှာ နှစ်ရက်လောက်သွားနေလိုက်ပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှောင်ရွှမ်းက အခု နင့်ကိုအရမ်းခင်နေပြီလေ၊ နင် ဘယ်သွားသွား သူ အဆင်ပြေပါ တယ်၊ ငါ အားလုံးကို နင့်ဆီ အပ်ထားခဲ့မယ်၊ ငါ စိတ်ချတယ်"

ကလေးအကြောင်းပြောလာမှသာ ဖူချွေ့ဝေသည် လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်ရောက်လာပုံရသည်။ သူမ မျက်လုံးများတွင် မိခင်တစ်ဦး၏ မေတ္တာနှင့် ဂရုစိုက်မှုများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ အကြည့်သည် လီကျင်းရှုအပေါ် ကျရောက်သွားပြီး လက်လှမ်းကာ သူမ လက်ကို ဆွဲကိုင်၍ သူမ၏အခြားလက်တစ်ဖက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး သူမ မျက်နှာထက် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြသလျက်ပြောလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင်းရှု၊ မကြာသေးခင်က နင့်ကို ငါ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်နေခဲ့တာပါ၊ နင် ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "နင် ငါ့ကို နည်းဗျူဟာတွေ စဉ်းစားဖို့ ကူညီပေးတယ်၊ ရှောင်ရွှမ်းကို ဂရုစိုက်ပေးတယ်၊ အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေ အများကြီးစုဆောင်းပေးပြီး ဒီကိစ္စကို ငါနဲ့အတူ ရင်ဆိုင်ဖို့ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "ငါ့အတွက်တော့ နင်က ကလေးထိန်းတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ တည်ရှိမှုထက်ကိုကျော်လွန်နေပါပြီ၊ နင်က တူညီတဲ့ ကျုံးထဲက ညီအစ်မတွေနဲ့ ပိုတူတယ်"

လီကျင်းရှုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မကြာသေးမီက သူမ၏အကြံအစည်များအားလုံး အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်၊ သူမ ဤစကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီကျင်းရှု "အစ်မဖူ၊ အစ်မ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မက အစ်မအတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိရုံပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အစ်မ တစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ကျွန်မဆီ လာနိုင်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့မှာ တူညီတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ အစ်မကို အစ်မဖူလို့ခေါ်တဲ့အခါ ကျွန်မ တကယ်ပဲ အစ်မအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားတာပါ၊ အစ်မ ကျွန်မကို လိုအပ်နေသရွေ့ အစ်မနဲ့အတူ ကျွန်မ သေချာပေါက် ဒီမှာရှိနေပေးမှာပါ"

ဖူချွေ့ဝေသည် ကျေးဇူးတင်မှုများ အပြည့်ပါသော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိပ်မပျော်သေးသော ဝူဝေ့လင်သည် သူ့ဇနီးထံမှ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပြီး ဖြည်းညှင်းစွာမတ်တတ်ထိုင်ကာ သူ၏ မျက်ခုံးကြားကို ပွတ်သပ်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် ငြင်းဆန်၍လည်း မရပေ။

ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားရန် ကွာရှင်းပြတ်စဲရေး သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်မထိုးရသေးသောကြောင့် သူသည် ချစ်တတ်သော ယောက်ျားတစ်ဦးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရဆဲဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် မွေးနေ့အတွက် သူ့ကိုလာစေချင်ကြောင်း သူတို့က ပြောဆိုကြပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း သူ့အတွက် စားပွဲအနည်းငယ် စီစဉ်ပေးမည်ဟု ဆိုကြသည်။

ယင်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဝူဝေ့လင်သည် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းသာရှိသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အနီးနား၌ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သော ကျိုးချင်ကမူ တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ဝူဝေ့လင်၏ လက်မောင်းထဲသို့ တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးများဖွင့်လာခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝူဝေ့လင်သည် သက်ပြင်းချကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါ့မွေးနေ့အတွက် ပွဲတချို့ကျင်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်၊ အသက် ၄၀ ပြည့်ပြီဆိုပြီး ဆွေမျိုးတချို့ကိုတောင် ဖိတ်ထားတယ်တဲ့"

ဝူဝေ့လင် "ပြီးတော့ ဟိုတယ်လည်း ကြိုမှာထားပြီးပြီ၊ ဖိတ်စာတွေလည်း ပို့ပြီးသွားပြီတဲ့"

ကျိုးချင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖြတ်ပြေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးချင် "ဒါဆို အဲဒီနေ့ကျရင် သူမရဲ့ကိစ္စတွေကို သွားပြီးဖြေရှင်းလိုက်ပါလား၊ ရှင် နောက်ကျနေသေးရင်လည်း လာခဲ့ပါ၊ တာပေါင်၊ ရှောင်ပေါင်နဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်"

သူမသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီးနောက် အနည်းငယ် နစ်နာနေသကဲ့သို့ တမင်တကာဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

ကျိုးချင် "အကယ်လို့... ရှင် အချိန်မရဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မကို မက်ဆေ့ချ်လေး တစ်စောင်တော့ပို့ပေးပါ၊ ကျွန်မ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ရှင့်ကို ဘာဒုက္ခမှ မပေးပါဘူး"

ဤသို့သော နားလည်တတ်သည့်အပြုအမူက ဝူဝေ့လင်အား သူမအတွက် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားစေသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် သူ အနှစ်သက်ဆုံး သော အမျိုးသမီးမျိုး အတိအကျပင်။

တိုက်ပွဲဝင်တတ်သူများသည် ၎င်းအတွက်ကြိုးပမ်းကြမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်များချရမည့်အချိန်တွင်မူ သူတို့က အမြဲတမ်း စကားနားထောင်သကဲ့သို့ပြုမူတတ်ကြသည်။

သူ လှဲချလိုက်ပြီး ဘေးမှလူကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖက်ထားကာ သူမ၏ဆံပင်များမှ မွှေးရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီနေ့ ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ကျကျ မင်းတို့အားလုံးကို လာတွေ့ပါ့မယ်"

ဝူဝေ့လင် "ကိုယ်... အားလုံးကို ပြီးအောင်လုပ်ပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်"

'အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်' ဟူသော စကားလုံးများကြောင့် ကျိုးချင် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ယင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်မော့ကာ သူ့အား နမ်းလိုက်သည်။

ဇူလိုင်လ ၂၅ ရက်နေ့တွင် ဝူဝေ့လင်သည် အလုပ်မှ စောစောခွင့်ယူခဲ့သည်။

ယနေ့သည် သူ့ မွေးနေ့ဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီးသည် ချင်းရွှေမြို့ရှိ အကောင်းဆုံးနှင့် အလှပဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဟု သတ်မှတ်ထားသော ယွဲလုံစားသောက်ဆိုင်တွင် သူ၏ မွေးနေ့စားပွဲအတွက် နေရာကြိုတင်မှာယူထားခဲ့သည်။

သူသည် ပြင်ဆင်ရန် စောစောထခဲ့ပြီး မုတ်ဆိတ်ရိတ်ကာ သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံကိုဝတ်ဆင်ခဲ့သည်၊ ထို့နောက် ဆံပင်ညှပ်ပြီး မျက်နှာသစ်ခဲ့သည်။

ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ဝူဝေ့လင်သည် အနည်းငယ် ရင့်ကျက်နေသော သူ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်ကဲ့သို့ပင် ရုပ်ရည်ချောမောနေ ဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအသက်အရွယ်ရလာမှုက ယောက်ျားပီသမှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။

ချမ်းသာပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ဘီယာဗိုက်ပင် မရှိပေ။ ဂန္ထဝင်မြောက် အောင်မြင်သော ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူသည် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သင့်သည်။

ယခုအခါ ဖူချွေ့ဝေသည်လည်း ကလေးတစ်ယောက်မွေးဖွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် လွန်ခဲ့သောနှစ်အနည်း ငယ်က သူမ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ခဲ့ခြင်းကိုသာ အပြစ်တင်ရပေမည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်က သူမ၏ဗိုက်ကိုသာ အပြစ်တင်ရမည်ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင် နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် သူမ၏ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ပြင်ဆင်မှုအပေါ် ဂရုစိုက်မှု ပိုမိုလျော့နည်းလာပြီး ကျိုးချင်ကဲ့သို့ ငယ်ရွယ်လှပမှုမရှိခြင်းကိုသာအပြစ်တင်ရပေမည်။

သူသည် မည်သည့်ယောက်ျားမဆို ရွေးချယ်မည့် ရွေးချယ်မှုကိုသာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အသက်လေးဆယ်သည် ပျော်ရွှင်သောဘဝ၏အစမျှသာဖြစ်သည်။

သူ၏ အနာဂတ်ဘဝအကြောင်းကို တွေးတောရင်း ဝူဝေ့လင် မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

နံနက် ဆယ်နာရီတွင် ဝူဝေ့လင်နှင့် ဖူချွေ့ဝေတို့သည် ဟိုတယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ လက်ဆောင်ပေးခြင်းသည် ဓလေ့တစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူတို့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းသည် ဟိုတယ်အဝင်ဝတွင် ရယ်မောကာ စကားပြောနေကြသည်။

ဝူဝေ့လင်သည် မိသားစုတွင် ရာထူးကြီးမားသော်လည်း သူ၌ အမူအကျင့်ကောင်းအချို့ရှိသေးသည်။ လူတိုင်းက သူ့ကြောင့် လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် သူ ဧည့်သည်များကို တံခါးဝမှ ကြိုဆိုခဲ့သည်။

 Chapter 13

ဧည့်သည်များ "ဝေ့လင်၊ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ၊ မင်း နှစ်တိုင်း ပိုပိုပြီးနုပျိုလာပြီး မင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကလည်း အောင်မြင်နေတာပဲ"

ဧည့်သည်များ "ဝေ့လင်၊ မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများလည်း ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သမက်မှာ အလွန်ထူးချွန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့မျက်လုံးများတွင် လေးစားအားကျမှုနှင့် အသိအမှတ်ပြုမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ဖူချွေ့ဝေကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားပြီး ဤသို့ ပြောခဲ့သည်။

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ "ဝေဝေ၊ ဝေ့လင်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားရမယ်၊ သူက ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတော့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့ မိန်းမတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင်ရှိနေမှာ သေချာတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ "ဟုတ်တယ် သမီး၊ အသက်လေးဆယ်အရွယ် ယောက်ျားတစ်ယောက်က ပန်းတစ်ပွင့်လိုပဲ၊ အလုပ်အကိုင်မှာ အောင်မြင်တယ်၊ ဂရုစိုက်တတ်တယ်၊ ရုပ်ရည်လည်းချောတယ်၊ သူလို ယောက်ျားမျိုးက တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ၊ သမီး အရမ်းပေါ့ဆနေလို့ မရဘူး၊ အရာရာကို သေချာ စီမံခန့်ခွဲဖို့လိုတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "သမီးသိပါတယ် ဖေဖေနဲ့ မေမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီး အားလုံးကို သိပါတယ်"

သူမ ရင်ထဲတွင် မထုတ်ပြောခဲ့သောအရာမှာ 'အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားပြီ၊ အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ' ဟူ၍ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဝူဝေ့လင်၏မိဘများလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့အပြုံးများမှာ အတောက်ပဆုံးဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဝူဝေ့လင်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့၏ အပြုံးများ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာကာ ဖူချွေ့ဝေ၏မိသားစုထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ဝူဝေ့လင်၏မိဘများ "ခမည်းခမက်တို့၊ မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ "မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ခမည်းခမက်တို့"

သက်ကြီးရွယ်အိုလေးဦးသည် အထဲသို့ ဝင်သွားစဉ် အချင်းချင်း ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

လူကြီးများ "ဝိုး၊ ငါတို့ရဲ့ဝေ့လင်က အသက်လေးဆယ်တောင်ရှိနေပြီပဲ၊ ဒီလောက်မြန်မြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်..."

လူကြီးများ "ဝေ့လင်က ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ တကယ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ သူ အချိန်ပိုဆင်းရတယ်လို့ မကြာခဏ ကြားခဲ့ရပေမယ့် အခုတော့ သူ နောက်ဆုံးမှာ အောင်မြင်သွားပြီ၊ ဘဝက ပိုကောင်းလာပြီလေ"

လူကြီးများ "ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်"

ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာကြပြီး ဝူဝေ့လင်နှင့် ဖူချွေ့ဝေတို့သည် သူတို့ကို တောက်ပသော အပြုံးများဖြင့် ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းထံမှ ယုံကြည်မှုများ ဖြာထွက်နေသည်ကို ဘေးမှနေ၍ မြင်တွေ့ရသော်လည်း သူမ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေခဲ့သည်။

'ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ မယားငယ်ကို အတင်းရှာချင်နေရတာလဲ'

'ဘာမှမပြောင်းလဲခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင်က အမြဲတမ်း ဒီလိုမျိုးယုံကြည်မှုရှိပြီး တည်ငြိမ်ပြီး တောက်ပနေနိုင်မလား'

ယခုတိုင်အောင်ပင် ဝူဝေ့လင်သည် မယားငယ်နှင့် အတူနေရန်အတွက်သာ သူမတို့ သားအမိကို စွန့်ပစ်ရန် ရွေးချယ်ပြီး သူမကို ဘာမှမပါဘဲ ရက်ရက်စက်စက်ထွက်သွားစေရန် အဘယ်ကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို ဖူချွေ့ဝေ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

'ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ကလေးကို ထွက်ပေါက်တစ်ခုမှ မပေးမှတော့ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်နဲ့'

ခန်းမထဲတွင် ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဦးစွာ တက်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများ များပြားနေပြီး ဖူချွေ့ဝေ ဘာပြောမည်ကို လူတိုင်း သိချင်ဇောဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် အခြေခံအားဖြင့် သူတို့ဘာလုပ်နေသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းကို ဦးစွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် အတိတ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ အနာဂတ်အကြောင်း ပြောဆိုပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ကြရန် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ယဉ်ကျေးစွာ အသံနှိမ့်ထားခြင်းအပြင် လူတိုင်းကလိုအပ်သလို စကားပြောကြပြီး အခွင့်အရေးရတိုင်း ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့ကြသည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် လူတိုင်း၏မျက်နှာအမူအရာများကို သတိပြုမိပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းရှုဥယျာဉ် အိမ်ရာဝင်း၊ အဆောက်အအုံ ၃၊ အခန်း ၅၀၂ အတွင်း၌လည်း ပျော်ရွှင်ဖွယ်လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ကျိုးချင်သည် အချိန်ပြည့်စောင့်ရှောက်မှု ခံယူနေသော သူမ၏သားအကြီးကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ကလေးထိန်းက သားအငယ်နှင့်အတူ အနီးနားတွင် ရှိနေပြီး သူမသည် သားအကြီးနှင့်အတူ အိမ်တစ်အိမ်လုံးကိုအလှဆင်နေခဲ့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ ပစ္စည်းများ ကမ်းပေးနေစဉ် ဝူချင်းယွမ် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

ဝူချင်းယွမ် "မေမေ၊ ဖေဖေ ဒီနေ့ တကယ်လာမှာလား"

ကျိုးချင် ပြုံးလျက် ဖြေကြားခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "သေချာပေါက်ပေါ့၊ ဖေဖေက ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ကျကျလာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးထားပြီးသားပါ၊ သား သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေတာလား"

ဝူချင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဝူချင်းယွမ် "အင်း"

ဝူချင်းယွမ် "ကလေးတော်တော်များများက သူတို့အဖေတွေကို နေ့တိုင်းမြင်တွေ့ရပြီး သူတို့အဖေတွေက သူတို့ကိုအပြင်ခေါ်သွားပြီး ကစားပေးကြတယ်၊ သားလည်း ဖေဖေ သားကိုအပြင်ခေါ်သွားတာကို လိုချင်တယ်"

သူ ဤသို့ပြောနေစဉ် သူ့ကလေးစိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းအချို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝူချင်းယွမ် "မေမေ၊ ဖေဖေက ဘာလို့ သားတို့နဲ့အတူနေမယ်လို့ မပြောခဲ့တာလဲ"

ဝူချင်းယွမ် "အတန်းဖော်တချို့မှာ နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လာတဲ့ အဖေတွေရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သားရဲ့ဖေဖေက ဘာလို့ အိမ်ပြန်လာခဲတာလဲ"

ကျိုးချင်၏မျက်နှာအမူအရာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်းနည်းအထီးကျန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင် "ချင်းယွမ်၊ လိမ္မာတယ်နော်၊ ဖေဖေက အရင်တုန်းက မြို့ပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ရလို့ သူအားမှပဲပြန်လာလို့ရတာလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဖေဖေက ဒီမွေးနေ့ပြီးရင် သူ အနီးအနားမှာပဲ အလုပ်လုပ်ရတော့မှာမို့လို့ နေ့တိုင်းပြန်လာတော့မယ်လို့ပြောတယ်"

ဝူချင်းယွမ် မျက်လုံးများ အရောင်လင်းလာပြီး ချက်ချင်းခုန်ပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဝူချင်းယွမ် "ရေး၊ ဖေဖေ ပြန်လာတော့မယ်၊ ဖေဖေ ပြန်လာတော့မယ်"

ယင်းကိုမြင်သောအခါ အနီးနားရှိကလေးထိန်းသည် ညင်သာစွာမပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

လူကြီးများ မည်သို့ပင် လုပ်ဆောင်စေကာမူ ကလေးများသည် အမြဲတမ်းအပြစ်ကင်းစင်ကြသည်။ ကျိုးချင်သည် တကယ်တော့ မယားငယ်ဖြစ်ကြောင်း ကလေးထိန်း သိသော်လည်း သူမသည် ကလေးများကို မကောင်းသောအကြည့်များဖြင့် ဘယ်သောအခါမှမကြည့်ခဲ့ပေ။

ဟိုတယ်တွင် ဖူချွေ့ဝေသည် သူမ၏ယခင်က နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများကို နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖူချွေ့ဝေအား အားကျစွာ ကြည့်နေကြသော ရင်းနှီးသည့် ဆွေမျိုးအချို့မှလွဲ၍ လူတိုင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကြသည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် အခြေအနေများ မှန်ကန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "နောက်ထပ်၊ ရှင်တို့ကို တစ်ခုခုပြပေးမယ်၊ ဒီအရာတွေက ဒီနေ့အတွက် သိပ်ပြီးမသင့်တော်ပေမယ့် ကျွန်မ၊ ကျွန်မမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေသူတွေ အားလုံးအတွက်တော့ ဒါက သတင်းကြီးတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ပရိသတ်ထဲရှိ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော ဝူဝေ့လင်သည် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူ့ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက်ရပ်တန့်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ သူ့ဇနီးသည် ယနေ့တွင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ လှည့်ကြည့်မိခဲ့သည်။

သူမနှင့် စကားပြောသောအခါ သူမသည် အနည်းငယ်တည်ငြိမ်လွန်းနေပုံရပြီး ယခင်က သူမ၌ရှိခဲ့သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုများကင်းမဲ့နေကာ သူမက သူ့ကို ကြည့်သည့်ပုံစံမှာ အနည်းငယ်... အထူးရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် သူမ အနောက်ရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးမှ အဝေးထိန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ ပြောင်းလဲသွားသဖြင့် လူအများအပြား တစ်ချက်ကြည့်ရန် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကပင် လူတိုင်းကိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ စိုက်ကြည့်သွားစေခဲ့သည်။

ဧည့်သည်များ "ဒါက..."

ဧည့်သည်များ "အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ"

ဧည့်သည်များ "ဘုရားရေ၊ အဲဒီမိန်းမက ဝေဝေ မဟုတ်ဘူးမလား"

ဧည့်သည်များ "အဲဒီလူက ဝေ့လင်လား"

ဧည့်သည်များ "သူက ဘာလို့ ဒီမိန်းမနဲ့ ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေရတာလဲ"

ပရိသတ်ကြီးသည် တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

မူလက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော မွေးနေ့စားပွဲသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားပြီး လူအများအပြားက မျက်နှာပြင်ကြီးအပေါ် လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေကြသည်။

အချို့က ဓာတ်ပုံနှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ရန် ဖုန်းများကိုပင် စတင်ထုတ်ယူလာကြသည်။

ဝူဝေ့လင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့ ဆံပင်များ ချက်ချင်းထောင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

စားပွဲတစ်လုံးတည်းရှိ သူ၏မိဘများနှင့် ယောက္ခမတို့သည် ထိုမြင်ကွင်းကိုမြင်ပြီး ဝူဝေ့လင်ထံသို့ ချက်ချင်းအကြည့်ပြန်လှည့်လာကြသည်။

လူကြီးများ "ဝေ့လင်၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

လူကြီးများ "ဝေ့လင်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ"

လူကြီးများ "ဝေ့လင်၊ အဲဒီမိန်းမက ဘယ်သူလဲ"

 Chapter 14

လူကြီးများ "ဝေ့လင်၊ မင်း တိတိကျကျ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ"

သက်ကြီးရွယ်အို လေးဦးသည် သူ့ကို မေးခွန်းထုတ်ရန် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဝူဝေ့လင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ဖေဖေနဲ့ မေမေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်ထိုင်ကြပါဦး၊ ဒါကဝေဝေအကြောင်း တစ်ခုခု အထင်လွဲတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ကျနော် အရင်သွားရှင်းလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် အိမ်ပြန်ရောက်မှ ရှင်းပြပါ့မယ်"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝူဝေ့လင်သည် သက်ကြီးရွယ်အိုလေးဦးက ၎င်းကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မကိုင်တွယ်နိုင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စင်မြင့်ဆီသို့ ချက်ချင်းပြေးသွားခဲ့သည်။

ဖူချွေ့ဝေသည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဝူဝေ့လင် စင်မြင့်ပေါ်သို့တက်လှမ်းလာစဉ်မှာပင် မိုက်ခရိုဖုန်းမှတစ်ဆင့် အေးစက်စွာအော်လိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ရှေ့မတိုးနဲ့"

ထိုအသံသည် ဧည့်ခံပွဲခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ စပီကာများမှတစ်ဆင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ညစာစားပွဲခန်းမအတွင်းရှိ ဆူညံသံများ တစ်ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပရိသတ်ထဲရှိ လူတိုင်းသည် ဆူညံသံများမပြုလုပ်တော့ဘဲ ဖုန်းပွတ်ခြင်းကိုလည်း ရပ်တန့်လိုက်ကာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူနှစ်ဦးကိုသာ မော့ကြည့်နေကြသည်။

ဧည့်သည်များ "ဟင်... ဒါက လူတိုင်းကိုပြသဖို့ စတိတ်စင်တစ်ခု တင်ဆက်နေတာလား"

ဧည့်သည်များ "သာမန် မွေးနေ့ပါတီတစ်ခုလို့ထင်ခဲ့တာ၊ အတင်းအဖျင်းပြောစရာ တစ်ခုခုရှိလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"

ဧည့်သည်များ "ဒါ ရယ်စရာကောင်းတယ်၊ ခုနလေးတင်ပဲ ဒီလင်မယားက အရမ်းချစ်ပြနေကြတာ၊ အခုကျတော့ သူတို့က ရန်သူတွေဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ"

အခြားတစ်ဖက်တွင် ဝူဝေ့လင်၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် စားပွဲတစ်လုံးတည်းရှိ အခြားသူများနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အားလုံးက ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုကို ခံစားသိရှိနေပုံရသည်။

ဧည့်သည်များ "အစ်ကိုဝူနဲ့ မရီးတို့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ဧည့်သည်များ "အာ... အစ်ကိုဝူ၊ အဲဒါက..."

မျက်လုံးရှိသူတိုင်းက ဝူဝေ့လင် ဖောက်ပြန်နေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

မယားကြီးက ဝူဝေ့လင်၏လုပ်ရပ်များကို သူ့ မွေးနေ့ပါတီတွင် ဖော်ထုတ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဝူဝေ့လင်သည် ထိုအေးစက်သောအော်သံကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး စင်မြင့်အစွန်းတွင် ရပ်ကာ အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အနေရခက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ဝင်ငွေကောင်းသူဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် ရာထူးကောင်းတစ်ခုရှိကာ သူငယ်ချင်းအတော်များများဖွဲ့ထားသောကြောင့် သူ၏ မွေးနေ့စားပွဲသို့ လူအတော်များများ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဤအချိန်တွင် စင်အောက်ရှိ မျက်နှာများကိုအကဲခတ်ကြည့်ရင်း ဝူဝေ့လင်သည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယနေ့ပြီးနောက်တွင် သူသည် လူမှုရေးအရပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

ဤသည်က သူ့လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးနီးပါး ပါဝင်နေသည်။

သူ့တွင် ပြင်းထန်သော ကြိုတင်နိမိတ်တစ်ခုရှိသော်လည်း အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ဝေဝေ၊ ဆွေးနွေးစရာရှိရင် အိမ်ပြန်ပြီးဆွေးနွေးကြတာပေါ့၊ ဒီစင်မြင့်ပေါ်မှာ ဒီလိုနောက်ပြောင်ဖို့ မလိုပါဘူး"

ပရိသတ်ထဲရှိ မိဘများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို လေးဦးက ဝင်ပြောကြသည်။

လူကြီးများ "ဟုတ်တယ် ဝေဝေ၊ ဆွေးနွေးစရာရှိရင် အိမ်ပြန်ပြီးဆွေးနွေးကြပါ၊ ဧည့်သည်တွေ အားလုံး ဒီမှာရှိနေကြတယ်"

လူကြီးများ "ဝေဝေ၊ နင်က အခု အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ ဒီလောက်ထိ စိတ်ထက်သန်မနေပါနဲ့"

လူကြီးများ "ဝေဝေ၊ လိမ္မာတယ်နော်၊ ဒါတွေကို ရှင်းလိုက်ပါ၊ လူတိုင်း စားပြီးသွားရင် အိမ်မှာ စကားပြောကြမယ်၊ နင့်မှာ နာကြည်းစရာတွေ ရှိရင် ဖေဖေနဲ့ မေမေ့ကို ပြောပါ၊ သူတို့က နင့်ဘက်မှာ သေချာပေါက်ရပ်တည်ပေးမှာပါ"

မိဘများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အို လေးဦးသည် အစပိုင်းတွင် အမှန်တကယ် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပုံကို သေချာကြည့်ပြီးနောက် ခဏတာ စဉ်းစားကြည့်ရုံဖြင့် လျင်မြန်စွာနားလည်သွားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ဝူဝေ့လင်၏ဖောက်ပြန်မှုဖြစ်သည်၊ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးစွာနေခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ အနီးနားတွင် ကလေးတစ်ယောက်ပင် ရှိနေသေးသည်။ သူက အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်နေသလား။

သို့သော် ယခု ပရိသတ်ထဲတွင် ဆွေမျိုးများနှင့် သူငယ်ချင်းများရှိနေသည်။ လူအများအပြား၏ရှေ့တွင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြိုကွဲသွားလို့ မရဘူး။ အိမ်ပြန်ချင်ရင် တံခါးတွေကို ပိတ်ထားလိုက်ပါ။

ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် သူတို့လေးယောက် မိဘတွေအနေနဲ့ သင့်လျော်စွာ ပြုမူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

သို့သော် မိဘလေးဦး၏စကားများက ဖူချွေ့ဝေကို ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး သွားများကိုကြိတ်ကာ ဝူဝေ့လင်အား ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမ အကြည့်က စင်အောက်ရှိ မိဘလေးဦးဆီသို့ လှည့်သွားခဲ့သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "မေမေ၊ ဖေဖေ၊ သူ ဘာလုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိလား"

ဖူချွေ့ဝေ "သူ ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲဆိုတာ သိလား"

ဖူချွေ့ဝေ "သူ ကျွန်မကို ဘယ်လိုဆက်ဆံမလဲဆိုတာ သိလား"

ဤမေးခွန်းသုံးခုသည် ညစာစားပွဲခန်းမတစ်ခုလုံးတွင် ချက်ချင်းပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် မိဘလေးဦးသည် ဂုဏ်သိက္ခာကို လိုလားနေကြပြီး သူမ စကားများကို တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ခြေဆောင့်ကာ အော်ပြောခဲ့ကြသည်။

လူကြီးများ "ဝေဝေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်၊ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးဖို့ မလိုပါဘူး၊ နင် အခု အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ၊ နင့်ရဲ့လုပ်ရပ်တွေမှာ နည်းနည်း ပိုရင့်ကျက်ဖို့ လိုတယ်"

လူကြီးများ "ဟုတ်တယ် ဝေဝေ၊ နင် ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အလုပ်ကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ပြီးတော့ ကလေးမွေးပြီးနောက်မှာ နင့်မှာ စိတ်ကျရောဂါ တချို့ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာလည်း ငါ သိပါတယ်၊ အဲဒါ ငါတို့ နင့်ကို လုံလောက်အောင် ဂရုမစိုက်လို့ပါ၊ မိဘတွေအနေနဲ့ ငါတို့အားလုံးမှာ တာဝန်ရှိတယ်"

လူကြီးများ "ဝေဝေ၊ ဘာမှမပြောပါနဲ့တော့၊ ဆွေမျိုးတွေ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးကြည့်နေကြတယ်၊ အဲဒါ ထူးဆန်းတယ်၊ ဖေဖေပြောတာကို နားထောင်ပါ၊ အိမ်ရောက်မှ စကားပြောကြမယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့လေးယောက်လုံး နင့်ဘက်မှာ ရှိနေတယ်"

မိဘလေးဦးသည် အရှက်ကွဲခံကာ အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီး ဖူချွေ့ဝေ၏ တန်ပြန်မေးခွန်းသုံးခုနောက်ကွယ်ရှိ တန်ဖိုးကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဤမေးခွန်းသုံးခု ဝူဝေ့လင်၏နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ့ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

'သူမ သိနေတာပဲ'

ဤအတွေးက ဝူဝေ့လင်၏စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဤမေးခွန်းသုံးခုက သူ မကြာသေးမီက အစီအစဉ်များကို တိုက်ရိုက် ရည်ညွှန်းနေသည်။ သူမတွင် သူနှင့် ကျိုးချင်တို့၏ဓာတ်ပုံများ ရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ၎င်းတို့ကလေးအကြောင်းကိုလည်း သူမ သိရှိရန်အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေသည်။

မကြာသေးမီက သူမ ပါဝင်ပတ်သက်နေသော အကြွေးများနှင့် သူမကို ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခံရခြင်းတို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သဲလွန်စအားလုံးက တစ်ခုတည်းသောဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည့် ရလဒ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

ဖူချွေ့ဝေ အရာအားလုံးကို သိနေသည်။

ဝူဝေ့လင်သည် ညစာစားပွဲခန်းမထဲရှိ လူအုပ်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ်အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်မှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားခဲ့ပြီး ရှောင်ရွှမ်းကို သူ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးကာ သွားများကိုကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ဝေဝေ၊ ရှောင်ရွှမ်းအကြောင်း စဉ်းစားပါဦး၊ ကလေးက ငယ်သေးတယ်၊ ငါတို့ အားလုံးကို ဆွေးနွေးလို့ရပါတယ်..."

ဖူချွေ့ဝေ "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ဝူဝေ့လင် သူမ၏သားအကြောင်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဖူချွေ့ဝေ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝူဝေ့လင်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုရန် ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ရင်း ဖူချွေ့ဝေကို ကြည့်နေပြီး ဖုန်းထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ငါ့အိမ်ကိုသွားပြီး ငါ့သားကို ယွဲလုံစားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်လာခဲ့"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ့အကြည့်က အနည်းငယ် အေးစက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အမြင်တွင် ရှောင်ရွှမ်းသည် ကလေးထိန်း၏ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အိမ်တွင် ချန်ထားခံရမည်မှာ သေချာသည်။ သူက ရှောင်ရွှမ်းကို ခေါ်လာသရွေ့ အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သားဖြစ်သူကို အသုံးပြုကာ သူမကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည် သို့မဟုတ် အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သူမ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တန်းတူခွဲဝေနိုင်ပြီး သူမက ဤကိစ္စရပ်များကို ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

သွေးထိုးလှုံ့ဆော်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် အကယ်၍ ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးကို ဖော်ထုတ်ခံရပါက ဘာဖြစ်လာမည်ကို ဝူဝေ့လင် အလွန်ကောင်းစွာသိရှိထားသည်။

အကယ်၍ သူသည် ဖောက်သည်များနှင့် ရှေ့နေတစ်ဦးတို့နှင့်ပူးပေါင်းကာ လိမ်လည်တရားစွဲဆိုပါက ၎င်းသည် လိမ်လည်မှုအမှုဖြစ်ပြီး သူ ထောင်ကျနိုင် သည်။ ဤအမှု၏ရလဒ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အိမ်ထောင်ပြင်ပတွင် ကလေးတစ်ယောက်ရရှိခြင်း သို့မဟုတ် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မိသားစုတစ်ခု ရှိနေခြင်းမှာ ပင်လယ်ထဲမှ ရေတစ်စက်မျှသာဖြစ်သည်။

အဆိုးဆုံးအနေဖြင့် သူ ဖူချွေ့ဝေကို အမွေတစ်ဝက်ပေးနိုင်ပြီး သူမတစ်ယောက်တည်းကိုသာ မဟုတ်ဘဲ ဤကိစ္စကို ဖိနှိပ်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

ဤမျှ အပြစ်ကင်းစင်သော လုပ်ဆောင်ချက်ဖြင့် မည်သည့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်ကို ဖော်ထုတ်ခံရမည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကုမ္ပဏီရှိ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထဲတွင်ပင် သူ၏မကြာသေးမီက အစီအစဉ်များအကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ရုတ်တရက် ဝူဝေ့လင် စိတ်ထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။

 Chapter 15

သူ့ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားသည်။

'အဲဒီ ကလေးထိန်းလား'

သို့သော် သူ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖူချွေ့ဝေက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ဟားဟားဟား... ရှင်က ကျွန်မကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကျွန်မရဲ့သားကို သုံးချင်တာလား"

ဖူချွေ့ဝေ "ဝူဝေ့လင်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်နေ့ကို ရှင် ရောက်လာပြီပဲ"

ဖူချွေ့ဝေ "ရှင့်ဘဝတစ်ဝက်လုံး နည်းဗျူဟာတွေ ချခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့မှာ ရှင် မှားယွင်းတွက်ချက်မိမှာပဲ"

ဖူချွေ့ဝေသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူမ ရင်ထဲတွင် အရိုးတစိမ့်စိမ့် အေးစက်မှုကိုခံစားလိုက်ရပြီး လီကျင်းရှုအပေါ်အဆုံးမဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ကျေးဇူးတင်မှုများလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ယခင်က သူမ မည်သို့ပင် တွေးခဲ့စေကာမူ ဆယ်စုနှစ်များနှင့်ချီ၍ အတူနေလာခဲ့သော အမျိုးသားက သူမကိုထိန်းချုပ်ရန် သူမနှင့် သူ၏သားကို အသုံးပြုလိမ့် မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှမတွေးမိခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုသည်က သူ၏သားလည်း ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ အရာအားလုံးက အလွန်ရိုးရှင်းလွန်းနေပုံရသည်။

'ကျင်းရှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်'

ဖူချွေ့ဝေ၏အောင်နိုင်သူအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝူဝေ့လင် ရင်ထဲသို့ မသေချာသော ကြိုတင်နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် တည်ငြိမ်နေရန်လိုအပ်ကြောင်း သူ သိထားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် စကားဆိုသည်။

ဝူဝေ့လင် "ဝေဝေ၊ မင်း သိသွားပြီဆိုမှတော့ ငါ လောဘဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ငါတို့ စကားပြောလို့ရပါပြီ"

ဝူဝေ့လင် "မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို တစ်ဝက်စီခွဲကြမယ်၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းကို သုံးပုံနှစ်ပုံပေးမယ်၊ ငါ နေထိုင်စားသောက်စရိတ် နည်းနည်းပဲလိုတာပါ၊ ဒါက ဘာမှမပါဘဲ ထွက်သွားရတာပါပဲ"

ဝူဝေ့လင်သည် စိတ်ပျက်နေဟန်ဆောင်ကာ ဤစကားများကို ဆိုသော်လည်း သူ့စိတ်က ဖုန်းပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။ သူ စီစဉ်ထားသူသည် ယခုဆိုလျှင် သူ့အိမ်သို့ ရောက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့သားကို ခေါ်လာသရွေ့ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာနိုင်သည်။

သားဖြစ်သူကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် မလိုအပ်ပေ။ ထိုသူက သားဖြစ်သူနှင့်အတူ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရန်သာ လိုအပ်ပြီး သို့မှသာ သားဖြစ်သူမှာ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေကြောင်းကို ဖူချွေ့ဝေမြင်တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖူချွေ့ဝေ၏အတွေးများကို အလွန်ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ကလေးမရနိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကိုယ်ဝန်ရလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ကလေးယူရန်ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကန့်ကွက်ခဲ့ဖူးသည်၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကလေးနှစ်ယောက်ရှိနေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ဖူချွေ့ဝေ၏ကလေးလိုချင်သော ဆန္ဒကို သူ ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ ဤဘဝတွင် သူမ၏တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် ဤကလေးကို အလွန်အမင်းဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဤကလေးကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပြီး မကြာသေးမီက ကလေးသည် နေ့စဉ်ငိုယိုနေခဲ့သောကြောင့် ဤကိစ္စများကို သူ ပိုမိုအဆင်ပြေပြေ စီစဉ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ကလေးထိန်းက လပေါင်းများစွာဖြေရှင်းမရခဲ့သော ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသော ကလေးထိန်းတစ်ဦးပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။

ထိုညစာစားပွဲတွင် ဆယ်သန်းကျော်အကြွေး၏အဓိကပြဿနာကိုပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။

ဖူချွေ့ဝေ လုံးဝတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ လှောင်ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ရှင်က ရှင့်လူတွေ ကျွန်မသားကိုခေါ်သွားဖို့ စောင့်နေတာလား၊ ရှင် အိပ်မက်မက်မနေနဲ့လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်မယ်၊ ရှင် ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုတာကို ကျင်းရှုက ကြိုတွေးထားပြီးသား"

ဖူချွေ့ဝေ "ဝူဝေ့လင်၊ ရှင် ဒီလောက်အထိ ယုတ်မာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားဘူး၊ ဒီနေ့ ရှင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒီနှလုံးသားမဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေအားလုံးကို လူတိုင်းသိအောင် ကျွန်မ ဖော်ထုတ်ပြမယ်"

ထိုသို့ပြောရင်း ဖူချွေ့ဝေသည် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ညင်သာစွာ နှိပ်လိုက်ပြီး နောက်ပုံတစ်ပုံသို့ပြောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

၎င်းကိုကြားသောအခါ ဝူဝေ့လင်သည် ချက်ချင်းဒေါသထွက်သွားပြီး သူ့ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပလာကာ ဖူချွေ့ဝေဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သူ မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်ရဲသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူနှင့် ဖောက်သည်တို့ပါဝင်နေသော လိမ်လည်တရားစွဲဆိုမှုကို သူမအား လုံးဝ ဖော်ထုတ်ခွင့်မပေး နိုင်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့အနာဂတ်နှင့် ဘဝတို့ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဤအချိန်တွင် ဝူဝေ့လင်သည် သူ၏သပ်ရပ်ပြီး အောင်မြင်နေသော ပုံရိပ်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝူဝေ့လင်သည် မည်မျှပင် တွက်ချက်ထားစေကာမူ အရာတစ်ခုကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

ချင်းရွှေမြို့ရှိ အကောင်းဆုံး စားသောက်ဆိုင်ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤနေရာရှိဝန်ထမ်းများသည် အခြေအနေမျိုးစုံကို မြင်တွေ့ဖူးကြသည်။

ဖူချွေ့ဝေ ပထမဆုံး ဓာတ်ပုံကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စားပွဲထိုးသည် လုံခြုံရေးအစောင့်ကိုအကြောင်းကြားပြီးဖြစ်သည်။

ဖော်ထုတ်ခံရလျှင်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ လူတိုင်းက ဇာတ်လမ်းကို အတူတကွ စောင့်ကြည့်ရုံသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်လာသော အခါ ပဋိပက္ခများ အလွယ်တကူဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က တစ်ခုခုကိုဖျက်ဆီးမိပါက လျော်ကြေးတောင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဟိုတယ်အတွက် ဒုက္ခရောက်စေမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် သေဆုံးသွားပါက သူတို့စားသောက်ဆိုင်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ပျက်စီးသွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝူဝေ့လင် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် လုံခြုံရေးအစောင့်နှစ်ဦးပြေးလာပြီး သူ့ကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ တိုက်ရိုက် တားဆီးလိုက်သည်။

လုံခြုံရေး "လူကြီးမင်း၊ စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့၊ အရာရာကို ညှိနှိုင်းလို့ရပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့က လင်မယားတွေပဲလေ၊ လင်မယားတစ်ရက် ပေါင်းဖက်ခြင်းက သံယောဇဉ်ရက်တစ်ရာရှိပါတယ်၊ ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ မဖြစ်အောင် သေချာစကားပြောကြရအောင်"

တားဆီးခံရပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ဖိအားပေးခံရသော ဝူဝေ့လင်သည် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သူမ ဆက်လက်ဖော်ထုတ်နေခြင်းကို သူ မတားဆီးပါက သူ့ဘဝတွင် ပြန်လည်ကုစား၍မရနိုင်သော အကျိုးဆက်များရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

ဝူဝေ့လင် "ဒီ Screen ကို ပိတ်လိုက်၊ ငါ့အတွက် အဲဒါကို ပိတ်လိုက်စမ်း"

သို့သော် လုံခြုံရေးအစောင့်က ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဝန်ထမ်းများက အရေးယူရမည်လားဟု တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် ဖူချွေ့ဝေ မိုက်ခရိုဖုန်းကိုကိုင်ကာ ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ဒီညစာစားပွဲခန်းမအတွက် ကျွန်မ ပိုက်ဆံပေးထားတာပါ၊ အဲဒါကို ပိတ်ဖို့ ကျွန်မ မပြောခဲ့ဘူး၊ အကယ်လို့ ရှင်တို့ပိတ်လိုက်ရင် ကျန်နေတဲ့ ငွေကြေးထဲက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ တောင်းဖို့မစဉ်းစားနဲ့"

စားပွဲထိုးများသည် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။ သူဌေးသည် တရားမဝင်သောအရာကိုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ Screen မပိတ်ဖို့ ပြောထားတာဖြစ်ပြီး သူတို့က အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက်သာ အလုပ်လုပ်နေကြခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင်သာ ရပ်ကာ ဇာတ်လမ်းကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ပြီးတော့ သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းက ထို့ထို့ စိတ်ဝင်စားနေကြသည်......

ဖူချွေ့ဝေ ဓာတ်ပုံပြောင်းလိုက်သည်......

နောက်တစ်ခုမှာ ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးထားသော လက်မှတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဖူချွေ့ဝေ "ဒါ အဲဒီမိန်းမဘေးမှာရှိတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ဖခင်ဖြစ်ကြောင်းစစ်ဆေးထားတဲ့ လက်မှတ်ပါ၊ ရလဒ်တွေအရ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဝူဝေ့လင်ရဲ့သွေးသားအရင်း သားတွေဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ "သားအကြီးက မူလတန်းတောင်ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဝူဝေ့လင်က အနည်းဆုံး ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်လောက် ဖောက်ပြန်နေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

ဖူချွေ့ဝေသည် ဝူဝေ့လင်အား နာကြည်းစွာစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားပြောလိုသေးသည့် ပရိသတ်ထဲရှိ မိဘလေးဦးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် မိဘလေးဦးသည် မူလက ရှေ့ထွက်၍ ဖျန်ဖြေပေးလိုခဲ့သော်လည်း ၎င်းကိုကြားသောအခါ သူတို့တစ်ဦးစီသည် လှမ်းမည့် ခြေလှမ်းများကိုပင် မလှမ်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။

သူတို့သည် မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်ရှိ ဖခင်ဖြစ်ကြောင်း စစ်ဆေးထားမှုကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ခဏမျှ စကားပြောရန် ဆွံ့အသွားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ မျက်နှာတွင်မူ ဒေါသများပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သမက်ဖြစ်သူ၏အပြင်ဘက်ရှိ တရားမဝင် သားအကြီးဆုံးမှာ မူလတန်းသို့ပင် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာဖောက်ပြန်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သူတို့၏သမီးကို လုံးဝဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ "ဝေ့လင်... မင်း... အဲဒါ အရမ်းလွန်လွန်းတယ်"

ဖူချွေ့ဝေ၏မိဘများ "ဝေ့လင်၊ မင်းက တကယ်ပဲ... အရမ်းကိုရင့်ကျက်မှုမရှိတာပဲ"

သို့သော် ဝူဝေ့လင်၏မိဘများ ဤအခြေအနေကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် မယုံနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ထို့နောက် တုန်လှုပ်သွားကာ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အချင်းချင်း၏မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည်မှာ... ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ ၎င်းသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်သည်။

ဝူဝေ့လင်၏မိဘများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဝူဝေ့လင်၏မိခင် "အဘိုးကြီးဝူ၊ သားနှစ်ယောက်တဲ့၊ အကြီးက မူလတန်းတောင်ရောက်နေပြီ၊ ဝေ့လင်က ငါတို့ ဝူမိသားစုအတွက် မျိုးဆက်ပြန့်ပွားအောင် တကယ်လုပ်ပေးနေတာပဲ"

ဝူဝေ့လင်၏ဖခင်သည် သူ့ရယ်မောမှုကို ဖိနှိပ်ကာ အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဝူဝေ့လင်၏ဖခင် "မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းတယ်"